Меланктon Тейлор Вульси: 1812 жылғы соғыстағы теңіз офицерінің өмірі мен еңбегі
Melancthon Taylor Woolsey
Меланктон Тейлор Вульси (1782-1838) – офицер ВМС США, герой войны 1812 года. Руководил строительством кораблей, служил на Великих озерах. Биография и семья.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Меланктон Тейлор Вулси (1782 – 18 мамыр 1838) – 1812 жылғы соғыс және Ұлы көлдердегі шайқастар кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері болды. Ол Нью-Йорк штатының Сакетс-Харбор қаласындағы Navy Point-тағы соғыс кемелерін салуды қадағалады, содан кейін Әскери-теңіз күштерінде толық қызмет етті.
Melancthon Taylor Woolsey (1782 – 18 May 1838) was an officer in the United States Navy during the War of 1812 and battles on the Great Lakes. He supervised warship construction at Navy Point in Sackets Harbor, New York, and later had a full career in the Navy.
Ерте өмір
Вулси Нью-Йорк штатының Платсбург қаласының жанында дүниеге келген. Ол 1758-1819 жылдары өмір сүрген Меланктон Ллойд Вулсидің (Революциялық соғыс кезінде Нью-Йорк милициясының генерал-майоры) және 1758-1843 жылдары өмір сүрген Алида (Ливингстон) Вулсидің (пастор Генри Гилберт Ливингстонның қызы, ал ол Ливингстон иелігінің 1-ші лорды Роберт Ливингстонның немересі) ұлы болды. Оның әкесінің ата-аналары полковник Меланктон Тейлор Вулси және Ребекка Ллойд еді. Әкесінің тарапынан ол Англиядан көшіп келген және Жаңа Амстердамның алғашқы қоныстанушыларының бірі болған Джордж Джарвис Вулсидің ұрпағы болды, ол Томас Корнеллдің қызы Ребекка Корнеллге үйленген. Анасының тарапынан ол Ливингстон, Шойлер және Ван Ренсселер отбасыларының ұрпағы еді.
Woolsey was born near Plattsburgh, New York. He was a son of Melancthon Lloyd Woolsey (1758–1819), a Maj. Gen. of the New York Militia during the Revolutionary War and Alida ( Livingston) Woolsey (1758–1843), a daughter of the Rev. Henry Gilbert Livingston (a grandson of Robert Livingston, 1st Lord of Livingston Manor). His paternal grandparents were Col. Melancthon Taylor Woolsey and Rebecca Lloyd. Through his father he was a descendant of George Jarvis Woolsey, an emigrant from England who was one of the earliest settlers of New Amsterdam and married Rebecca Cornell (a daughter of Thomas Cornell), Through his mother, he was a descendant of the Livingston, Schuyler, and Van Rensselaer families.
Мансап
Біршама уақыт заңгерлік білім алғаннан кейін, Вулси 1800 жылдың 9 сәуірінде әскери-теңіз флотына міндетті офицер болып қабылданды. Оның алғашқы тағайындамасы – "Адамс" фрегаты, онда ол 1800 және 1801 жылдары Батыс Индияға саяхат жасады. 1805 жылы аяқталған Бірінші Барбария соғысында ол қысқа ғана уақыт қызмет етті. 1807 жылы жаңадан жоғарылатқан Вулси Вашингтонға бағытталды, онда ол Әскери-теңіз флоты үшін сигналдар кодын жасады. 1808 жылы ол Онтарио көлінің жағалауына барып, "Онида" кемесінің құрылысын қадағалауға тағайындалды. Ұлыбританиямен қарым-қатынастың шиеленісуіне байланысты, АҚШ Әскери-теңіз флоты соғыс кемелері үшін кеме жасаушылық алаң құрды және онда 3000 адам жұмыс істейтін он бір кемені жылдам құрылыс жасады, олардың көпшілігі Нью-Йорк қаласынан шақырылды. Сол кезде Вулси сол жердегі жағалаудағы базаның командирі болып тағайындалды. 1812 жылы АҚШ Ұлыбританиямен соғысқа шыққанда, ол әлі де "Онида" мен Сакетс-Харбордағы жағалау станциясының қолбасшысы болды. 1812 жылдың 19 шілдесінде бес кемеден тұратын британдық эскадрилья пайда болды. Вулси "Онида" кемесімен ашық суға қашып құтылуға тырысты, бірақ жау эскадрильясы оның жолын кесті. Оның орнына ол Сакетс-Харборға қайтып, батареясының жартысын түсіріп, екі сағаттық қақтығыстан кейін британдықтарды сәтті кері қайтарды. Қазан айының басында коммодор Айзек Чонси оқиға орнына келді және Ұлы көлдердегі американдық теңіз күштерінің басқаруын өз қолына алды. Вулси екінші қолбасшы болып қалды және "Онида" кемесінің командирі қызметін атқаруын жалғастырды. 1812 жылдың күзінде Вулси қосымша соғыс кемелерін салуға, сатып алуға және жабдықтауға баса назар аударды. Соғыс кезіндегі кеме құрылысы жарысы Онтарио көлінде теңіз үстемдігінің британдықтар мен американдықтар арасында ауысуына себеп болды. Вулси 1812 жылдың күзінде "Онида" мен үш қаруы бар "Жулия" кемелерін толықтыру үшін сегіз шхуна сатып алып, Америкаға үстемдікке қол жеткізуге мүмкіндік берді. 8 қарашада ол 19 зеңбіректі "Онида" кемесімен және жаңадан сатып алынған төрт шхунамен Кингстон маңында 24 зеңбіректі үлкен британдық соғыс кемесіне кездесіп, оны портқа қуып кіргізді. Кейіннен олар оны қуып ішке кіріп, бомбалауға түсті. 1813 жылдың мамыр айында Вулси "Онида" кемесімен Йорк (Торонто) қаласын басып алуға және Форт-Джорджқа шабуыл жасауға қолдау көрсетті. 1813 жылдың шілдесінде Вулси бас командир болып тағайындалды және тамыз айында жаңа "Силф" шхунасына көшті. 1813 жылдың қыркүйек айының соңында ол американдық көл флотилиясы мен коммодор Джеймс Лукас Йёнің британдық күштері арасындағы ұрысқа кемесімен қатысты. Бұл қақтығыстардың нәтижесінде Америка Онтарио көлінде қайтадан үстемдікке ие болды. 5 қазан күні оның кемесі жаудың HMS Drummond кемесін, сондай-ақ HMS Mary Ann және HMS Lady Gore соғыс шлюптерін жалған Duck аралынан басып алды. 1814 жылдың мамыр айында, үшінші жазғы науқанға қарсы қыс бойы тырабын жинағаннан кейін, Вулси Сакетс-Харборға қажетті қару-жарақ, кабельдер және басқа да жабдықтарды алу үшін Освегодағы жабдықтау қоймасына барды. Ол онда болғанда, британдық эскадрилья Освего маңында пайда болды. Өзінің бағыты туралы жалған ақпарат таратып, Вулси қараңғы түнді пайдаланып қашып құтыла алды. Британдықтар өз қателігін біліп, оны ұстауға тырысты, бірақ оны Сэнди-Крикке жете алды. Вулси майор Дэниел Апплинг пен оның 150 сарбазынан тұратын АҚШ атқыштар полкімен бірлесіп тұзақ құрды. Британдық десант күштері Апплингтің атқыштары мен 200 үндістандық одақтастарынан ауыр соққы алды. Вулси өз кезегінде өз қаруларын эскадрильяға қарсы қолданды. Американдықтар жауды сәтті жеңіп, 10 адамды өлтіріп, 52 адамды жарақаттады және қалғандарын тұтқынға алды. Вулси өз қару-жарақтарымен және жабдықтарымен Сакетс-Харборға келді. Одан кейін ол жаңа бриг "Джонс" кемесінің басқаруын өз қолына алды және 1815 жылы соғыс аяқталғанға дейін осы қызметін сақтап қалды.
After studying law for a time, Woolsey entered the Navy as a midshipman on April 9, 1800. His first assignment was the frigate Adams, on which he made a cruise to the West Indies in 1800 and 1801. He served briefly in the First Barbary War just before its end in 1805. In 1807, the newly promoted Woolsey received orders to Washington, D. C., where he developed a code of signals for the Navy. From there, he was ordered to the shores of Lake Ontario in 1808 to supervise the construction of Oneida. Given the buildup of tensions with Great Britain, the US Navy established a shipyard for warships and rapidly built eleven ships at the facility, employing 3,000 men at the yard, many recruited from New York City. At the same time, Woolsey received a concurrent assignment as the commanding officer of the shore facilities located there. When the United States went to war with Great Britain in 1812, he was still in command of Oneida and the shore station at Sackett's Harbor. On July 19, 1812, a British squadron of five ships appeared. Woolsey attempted to escape to open water with Oneida, but the enemy squadron sealed off that avenue. Instead, he returned to Sackett's Harbor, landed half his battery, and repelled the British convincingly after a sharp two hour exchange. Early in October, Commodore Isaac Chauncey arrived on the scene and assumed overall command of American naval activities on the Great Lakes. Woolsey stayed on as second in command and remained commanding officer of Oneida. During the fall of 1812, Woolsey concentrated upon the construction, purchase, and outfitting of additional war vessels. Throughout the entire war, a construction race caused naval dominance on Lake Ontario to alternate between the British and Americans. Woolsey enabled America to grab the lead in the fall of 1812 by acquiring eight schooners to augment Oneida and the three gun Julia. On November 8, he commanded Oneida when the 19 gun warship and four of the newly acquired schooners encountered —a large, 24 gun, ship rigged sloop of war off Kingston and chased her into that port. Later, they followed her in and subjected her to bombardment. In May 1813, Woolsey commanded Oneida as her guns supported the capture of York (Toronto) and the assault on Fort George. Woolsey was promoted to master commandant in July 1813 and, by August, was in the new schooner Sylph. Late in September 1813, he commanded his ship in a running fight between the American lake flotilla and Commodore James Lucas Yeo's British force. That series of skirmishes resulted in another period of American dominance of Lake Ontario. On 5 October, his ship participated in the capture of the enemy cutter HMS Drummond and the sloops of war , HMS Mary Ann, and HMS Lady Gore off False Duck Island. In May 1814, after a winter of feverish preparation for the third summer of campaigning, Woolsey went to the supply depot at Oswego to pick up guns, cables, and other supplies needed at Sackett's Harbor. While he was there, the British squadron appeared off Oswego. By spreading false intelligence about his destination, Woolsey was able to take advantage of a dark night and make good his escape. The British learned of their mistake and sought to overtake him, which they did at Sandy Creek. Woolsey had prepared an ambush in concert with Maj. Daniel Appling and his 150 man contingent of the United States Rifle Regiment. The British landing force was soundly trounced by Appling's riflemen and 200 Indian allies. Woolsey, in turn, brought his guns to bear on the squadron itself. The Americans defeated the enemy convincingly, killing 10, wounding 52, and capturing the rest. Woolsey proceeded to Sackett's Harbor with his ordnance and supplies. Soon thereafter, he assumed command of the new brig, Jones, and retained that command until the end of the war in 1815.
Кейінгі өмірі
1824 жылы Вулси Сакетс-Харбордан "Констелляция" фрегатының басқаруын қабылдады. Ол оны 1827 жылдың маусымына дейін Кариб теңізіне (Батыс Үндістанға) саяхатқа алып барды. 1827 жылдың соңында ол Флорида штатының Пенсакола қаласындағы теңіз кемежайына басшылық етіп, отбасын сол жерге көшірді. Ол бұл қызметте 1831 жылға дейін болды. 1832 және 1834 жылдар аралығында Вулси Бразилия бекетінің командалық құрамында қызмет етті. Оның соңғы активтік қызметі оны Чесапик шығанағына жеткізді, онда ол 1836 жылдан бастап денсаулығы 1837 жылы нашарлай бастағанға дейін зерттеу жұмыстарын бақылады.
Woolsey left Sacketts Harbor in 1824 to assume command of the frigate, Constellation. He took it on a West Indies cruise until June 1827. Late in 1827, he took command of the navy yard at Pensacola, Florida and moved his family there. He held the position until 1831. Between 1832 and 1834, Woolsey served as Commodore in command of the Brazilian Station. His last active duty took him to the Chesapeake Bay, where he supervised surveys from 1836 until his health began to decline in 1837.
Жеке өмір
Соғыстан кейін, майстер-командир Вулси Сакетс-Харбордағы теңіз базасының басшысы болып қалды. 1816 жылы ол капитандыққа көтеріліп, сол жылы Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағынан Сьюзан Корнелия Тредуэллге үйленді деген болжам бар. Джеймс Тредуэлл Вулси (1820–1894). Алида Ливингстон Вулси (1822–1859), ол пастор Исаак Пирсон Страйкерге тұрмысқа шықты; олардың ұлы М. Вулси Страйкер пресвитериандық пастор болып, Гамильтон колледжінің президенті атанды.
After the war, Master Commandant Woolsey remained in command of the naval station at Sacketts Harbor. In 1816, he was promoted to captain and likely married Susan Cornelia Treadwell of Long Island, New York that year. James Treadwell Woolsey (1820–1894). Alida Livingston Woolsey (1822–1859), who married Rev. Isaac Pierson Stryker; their son, M. Woolsey Stryker, became a Presbyterian minister and President of Hamilton College.
Құрметтер
АҚШ Әскери-теңіз күштері оның құрметіне екі эсминецке Woolsey және Woolsey деп атады, бұл атау оның және оның ұлы, коммодор Меланктон Брукс Вулсидің есімдерін еске түсіреді.
The United States Navy named two destroyers in his honor: Woolsey and Woolsey commemorating both him and his son, Commodore Melancthon Brooks Woolsey.