Пиппин: Музыкалық комедияның тарихы мен мағынасы

Кіріспе

Музыкалық, музыкасы мен ән сөздері Стивен Шварцқа тиесілі

«Пиппин» – 1972 жылғы музыкалық спектакль, музыкасы мен ән сөздері Стивен Шварцқа, ал либреттосы Роджер О. Хирсонға жатады. Алғашқы бродвейлік қойылымның режиссері Боб Фоссе де либреттоға үлес қосты. Спектакльдегі басты кейіпкер – Пиппин, жас ханзаданың өмірдің мәні мен маңыздылығын іздеу жолы баяндалады, бұл оқиғаны мистикалық труппа, оның жетекшісі – Басты Ойыншы арқылы жеткізеді. Көптеген дәстүрлі қойылымдарда «төртінші қабырға» жиі бұзылады. Басты кейіпкер Пиппин мен оның әкесі Карл – ерте орта ғасырлардағы екі тарихи тұлғаның негізінде жасалған, алайда сюжет ойдан туындаған және олардың екеуі туралы да тарихи деректерде дәлдік жоқ. Спектакльге Motown Records ішінара қаржы жұмсады. 2024 жылғы қаңтар айының мәліметі бойынша, «Пиппин» бродвейлік ең ұзақ сахналанған спектакльдердің 37-ші орнында тұр. Бен Веррен мен Патина Миллер Басты Ойыншы рөлін алғашқы бродвейлік қойылымда және 2013 жылғы қайта жаңғыртуда сомдағандары үшін «Тони» сыйлығын жеңіп алды, осылайша бір рөл үшін «Үздік ер адам актері» және «Үздік әйел актері» номинацияларында «Тони» сыйлығын алған алғашқы актерлер болды.

Өмірбаян

Пиппин бастапқыда студенттік мюзикл ретінде жоспарланған, «Пиппин, Пиппин», оны Карнеги Меллон университетінің Scotch'n'Soda театр труппасы сахналады. Стивен Шварц Рон Штрауспен бірлесіп жұмыс істеді, бірақ Шварц шоуды одан әрі дамытуға бекіткен кезде Штраус жобадан бас тартты. Шварц Карнеги Меллонның «Пиппин» мюзиклінен бірде-бір жол немесе нота соңғы нұсқаға кірмегенін мәлімдеді.

1-ші акті

Бұл мюзикл саяхаттаушы труппаның жетекші актерi мен онымен бiрге жүретін актерлер көрермендердi төртіншi қабырғаны бұзып, олардың қойылымын тамашалауға шақырады ("Сиқырдың күшi"). Олар патша Карл Ұлының тұңғыш ұлы Пиппиннiң (кейiпкердi сахнаға жаңа келген актер ойнайды) тарихын айта бастайды. Актерлердi өзiнiң колледж бiтiру салтанатындағы профессорлардай санап, Пиппин өмiрдiң мағынасын табуға тырысып, қанағаттану үшiн тiлек тiлейдi ("Көктемгi аспан"). Пиппин әкесiнiң қамалы мен мүлкіне оралады. Шарльмен мен Пиппин жиi сөйлесу мүмкiндiгiне ие болмайды, себебi оларды ақсүйектер, сарбаздар мен сарайдағылар үнемі тоқтатып, Шарльменнiң назарына бұруға тырысады ("Үйге қош келдіңiз"). Пиппин амбициялы әжесi Фастрадамен және оның ақылсыз ұлы Льюиспен де танысады. Шарльмен мен Льюис жақын арада вестготтарға қарсы соғысқа дайындалып жатыр, ал Пиппин өзiн дәлелдеу үшiн әскерге алып жетуiн өтінеді. Шарльмен көшiнiп келіседi және өз әскерлерiне соғыс жоспарын түсiндiредi ("Соғыс – ғылым"), оны ынтасымен күйбелген Пиппин үнемі үзедi. Актерлер соғысты ән мен би арқылы көрсетедi, ортада Бас актер мен екi жетекшi бишi (Боб Фоссенiң әйгiлi "Мансон триосы") бiрге орындаса, олардың артында зорлық-зомбылық пен мүшелiктер көрсетiледi ("Даңқ"). Шарльмен жеңiс жариялап, әскерiн келесi шайқасқа бастап, одан да зор даңққа ұмтылады. Көңiлсiз Пиппин жау әскерiнiң кесiлген басымен сөйлеседi, соғыстың мәнсiз екенiн мойындайды. Ол ауылға қашып кетедi, ал Бас актер еркiн және жеңiл өмiрдiң қуанышы туралы ән салады ("Қарсылықсыз бақыт"). Сол жерде оның әжесi Берта, Фастрада тарапынан жер аударылған, Пиппинге болашаққа алаңдауды тоқтатып, қазiргi қуаныштар мен ыңғайлылықтан ләззат алуды айтады ("Уақыт жоқ"). Пиппин осы кеңесiн қабылдап, көңiл көтеретiн ойын-сауықтарды iздестiредi. Ол көптеген мағынасыз сексуалдық қарым-қатынастардан ләззат ала бастайды, бiрақ бұл көп ұзамай оны басып тастайды және Пиппин барлық әйелдердi кетiруге мәжбүр болады ("Сенiмен"), махаббатсыз қарым-қатынастар сенi "бос және тоқталған" сезiмде қалдыратынын бiледi. Бас актер келедi және қазiр шаршаған Пиппинмен сөйлеседi, оған қанағатты атасының зұлымдыққа қарсы күресуде табуға болатынын ұсынады. Ол келіседi және әкесiне қарсы төңкерiс бастайды. Фастрада Пиппиннiң жоспарын бiлiп, оны өз жоспарымен пайдаланады: егер Пиппин Шарльді сәттi өлтірсе немесе сәтсiздікке ұшырап, опасыздық үшін тұтқындалса, Льюис таққа кезекпен отырады. Ол Шарльмендi жылдық дұғасына ертерек баруға итермелейдi және Пиппинге ол шіркеуде қарусыз болатынын айтады ("Күн нұрын шаш"). Арльдегі патшалық шіркеуде Пиппин әкесiмен бетпе-бет келедi, ол өзiнiң қатыгездігi мен зұлымдығын мемлекет үшiн бейбiтшiлiк пен өркендеуге қол жеткiзу үшiн қажеттi құрал ретiнде ақтауға тырысады. Ол Пиппинге қажеттiсiн iстеуге рұхсат бередi. Пиппин әкесiн өлтіредi, ал халық жаңа патшаға мойынсұнып, зұлымдық аяқталғанына қуанады ("Таңғы шуақ"). Бас актер көрермендерге олар ендi үзіліс жасайтынын, бiрақ қызықты финалды күту керектiгiн айтады.

This musical begins with the Leading Player of a traveling performance troupe and the accompanying Players inviting the audience to witness their show, breaking the fourth wall ("Magic to Do"). They begin telling the story of Pippin, (who they say is being portrayed by a new actor making his stage debut), the first son of King Charlemagne. Addressing the Players as if they are the professors at his college graduation, Pippin sings of his wish for fulfillment, believing he must find his purpose in life ("Corner of the Sky"). Pippin returns home to the castle and estate of his father. Charlemagne and Pippin don't get a chance to communicate often, as they are constantly interrupted by nobles, soldiers, and courtiers vying for Charlemagne's attention ("Welcome Home"). Pippin also meets with his ambitious stepmother Fastrada, and her dim witted son Lewis. Charles and Lewis are planning on going into battle against the Visigoths soon, and Pippin begs his father to take him along as a soldier to prove himself. Charles reluctantly agrees and proceeds to explain the battle plan to his men ("War is a Science"), interrupted repeatedly by an over enthusiastic Pippin. The Players express the battle through song and dance, with the Leading Player and two lead dancers in the middle (performing Bob Fosse's famous "Manson Trio") whilst depictions of violence and dismemberment occur behind them ("Glory"). Charles declares victory, and leads his army off to the next battle, eager for more glory. A disillusioned Pippin has a cynical discussion with the severed head of an enemy soldier, recognizing the futility of battle. He flees to the countryside as the Leading Player sings of the pleasures of a free and easy life ("Simple Joys"). There, Berthe, his paternal grandmother, exiled by Fastrada, tells Pippin to stop worrying about his future, and rather to enjoy the pleasures and comforts of the present ("No Time at All"). Pippin takes this advice to heart and searches for more lighthearted pastimes. He begins to enjoy many meaningless sexual encounters, but it soon becomes overwhelming and Pippin forces all the women away ("With You"), discovering that relationships without love leave you feeling "empty and vacant". The Leading Player enters and talks with the now exhausted Pippin, suggesting that fulfillment can be found in fighting against his father's tyrannical ways. He agrees, and becomes the leader of a revolution against his father. Fastrada learns of Pippin's plan, she takes advantage of it by devising a plan of her own— if Pippin either successfully kills Charlemagne, or fails and is arrested for treason, Lewis will be next in line for the throne either way. She manipulates Charlemagne into going to his annual prayer early, and she tells Pippin that he will be at the chapel unarmed ("Spread a Little Sunshine"). At the royal chapel in Arles, Pippin confronts his father, who justifies his cruelty and tyranny as being necessary tools to achieve peace and prosperity for the realm. He dismissively tells Pippin to do what he must. Pippin assassinates his father, and the people bow to their new king, rejoicing that the tyranny has come to an end ("Morning Glow"). The Leading Player mentions to the audience that they will break for now, but to expect a thoroughly thrilling finale.

2-ші акті

Патша ретінде Пиппин кедейлерге көмектесіп, салықтарды жойып, әскерді таратып, шетелдік дауларды бейбіт жолмен шешу арқылы елге тынышшылық әкеледі. Бірақ бұл көп ұзамай күйреп, Пиппин көптеген уәделерінен бас тартып, әкесінің зұлымдыққа толы жолына қайта оралуға мәжбүр болады. Пиппиннің тілегімен Бас Ойыншы Шарльменді қайта тірілтеді, ол тақты қайта иеленеді, ал Пиппин өмірінің мағынасы табылмай, көңілі құлазып қалады. Бас Ойыншы оған өмір жолын жалғастыруға кеңес береді ("Дұрыс жолда"), бірақ өнер мен дінді сынағаннан кейін Пиппин зор үмітсіздікке ұшырап, еденге құлайды. Жесір шаруа Кэтрин оны көшеде табады және оның аяғының иіліміне ("And There He Was") қызығады, ал Пиппин есін жиғанда, ол өзін таныстырады ("Kind of Woman"). Бастапқыда-ақ Бас Ойыншының Кэтриннің актерлік шеберлігі мен Пиппинге деген шынайы сезіміне қызығушылық танытқаны байқалады – әрі де ол Бас Ойыншының әлі ашылмаған жоспарындағы бір ғана рөлді ойнап отыр. Кэтрин Пиппинге шаруа ретінде жәрдемдесуге шақырады. Алғашқыда Пиппин өзін мұндай жұмыстан жоғары санайды ("Ерекше"), бірақ оның ұлы Теоның үй жануары қаздың ауруы мен өліміне күйініш білдіргенде ("Prayer for a Duck"), ол Кэтринге жақындасып, оған ғашық болады ("Love Song"). Бірақ уақыт өте келе Пиппин бірқалыпты өмірге үйреніп қалғанын түсінеді және өзінің нағыз мақсатын іздеу үшін шаруашылықтан кетеді. Кэтрин жүрегі ауырып, оны еске алады, алғашқы сценарийде болмаған әнді өзінен шығарып алады, бұл Бас Ойыншының ашуын және таңғалысын тудырады ("I Guess I'll Miss the Man"). Сахнада жалғыз қалған Пиппинге Бас Ойыншы мен Ойыншылар тобы қоршап тұрады. Олар оған тек бір ғана нәрсе – Финал, оның өте керемет қойылымы ғана мағыналы екенін айтады, онда Пиппин өзін өртеп, "жалынмен біртүтас болады", яғни өліміне алып келеді. Олар оны күнмен салыстырып, бір сәт даңқ үшін өмірін құрбан етуге көндіруге тырысады. Бірақ оны істемек болғанда, өлімнен басқа да нәрсе болуы керек екенін түсініп, тоқтап қалады. Кэтрин мен Тео сценарийге қайшы келіп, Пиппиннің жанына тұрады. Ол оған өзінің мақсаты сиқыр мен көрік-көрінеуде емес, қарапайым өмір сүруде екенін түсінеді ("Finale"/"Magic Shows and Miracles") деп ән салады. Ашуға буырқанған Бас Ойыншы қойылымды тоқтатып, қалған Ойыншылар мен оркестрге жиналып кетуді бұйырады, Пиппин, Кэтрин және Теоды жарықсыз, декорациясыз, костюмсіз бос сахнада қалдырып кетеді. Топтан жалғыз қалған Кэтрин Пиппиннен қалай сезінгенін сұрайды. Пиппин: "Тұтқындалғандаймын, бірақ бақыттымын – музыкалық комедияның соңы үшін бұл жаман емес" деп жауап береді.

As king, Pippin brings peace to the land by giving to the poor, eradicating taxes, ending the military, and peacefully settling foreign disputes. However, this soon falls apart, as Pippin is forced to go back on many of his promises, reverting to the tyrannical ways of his father. At Pippin's request, the Leading Player revives Charlemagne, who takes the throne back, and Pippin is left discouraged, as his life is still unfulfilled. The Leading Player counsels him to keep going down his life's path ("On the Right Track"), but after experimenting with art and religion, Pippin falls into monumental despair and collapses on the floor. Widowed farm owner Catherine finds him on the street and is attracted by the arch of his foot ("And There He Was"), and when Pippin comes to, she introduces herself ("Kind of Woman"). From the start, it is clear that the Leading Player is concerned with Catherine's acting ability and actual attraction to Pippin — after all, she is but a player playing a part in the Leading Player's yet to be unfolded plan. Catherine has Pippin help as a farmhand on her estate. At first, Pippin thinks himself above such things ("Extraordinary"), but after comforting her son, Theo, on the sickness and eventual death of his pet duck ("Prayer for a Duck"), he warms up to Catherine and finds himself attracted to her ("Love Song"). However, as time goes by, Pippin realizes he's grown too comfortable in monotony, and leaves the estate to continue searching for his true purpose. Catherine is heartbroken and reflects on him, spontaneously beginning a song that was not initially in the script, much to the Leading Player's anger and surprise ("I Guess I'll Miss the Man"). All alone on a stage, Pippin is surrounded by the Leading Player and the various Players. They tell him that the only fulfilling thing is their one perfect act, the Finale, in which Pippin will light himself on fire and "become one with the flame", implying that he will die in the process. They compare him to the sun, convincing him to sacrifice his life for one burst of glory, Just when he is about to do it, he realizes that there has to be something other than death and chooses not to follow through. Catherine and Theo enter, defying the script, and stand beside Pippin. He sings to her, realizing that his purpose was never in magic or spectacle, but rather to live an ordinary life ("Finale"/"Magic Shows and Miracles"). The furious Leading Player throws a fit, calling off the show and telling the rest of the Players and the orchestra to pack up, leaving Pippin, Catherine, and Theo alone on the empty stage without sets, lights or costumes. Alone and abandoned by the troupe, Catherine asks Pippin how he feels. Pippin answers, "Trapped but happy—which isn't too bad for the end of a musical comedy."

Бродвейдің түпнұсқалық туындысы

Шоу 1972 жылғы 23 қазанда Император театрында тұңғыш рет көрсетілді және 1977 жылғы 12 маусымда жабылар алдында 1944 қойылым ойнатылды. Оны Боб Фосс сахналап қойып, хореографиясын жасады. Басты рөлдерді Бен Веррен (Басты ойыншы), Джон Рубинштейн (Пиппин), Эрик Берри (Шарлемань), Лиланд Палмер (Фастрада), Кристофер Чадман (Льюис), Айрин Райан (Берт), Джилл Клейбург (Кэтрин) және Шейн Никкерсон (Тео) сомдады. The New York Times газетіне Клайв Барнс жазғандай: «Бұл рок музыкасына арналған жиынтық, мен музыканың көп бөлігін кейде ерекшеленбеген деп таптым. Дегенмен, ол үнемі әуенді және есте қаларлық бірнеше рок балладаларын қамтиды». Бродвей өндірісі үшін жасалған жарнама Бродвей қойылымынан кадрларды көрсеткен алғашқы телеарналық ролик болды. 60 секундтық роликте Бен Веррен және екі хор бишісі, Кэнди Браун мен Памела Соуза «Glory» әніне билеп жатқан көрінісі көрсетілді. Ролик «Пиппиннің қалған 119 минуты Император театрында жарнамасыз тікелей эфирде көре аласыз» деген тұжырыммен аяқталды. Музыкалық театр зерттеушісі Скотт Миллер 1996 жылғы «Ассасиндерден Уэст-Сайдқа дейін» атты кітабында: «Пиппин – көптеген адамдар түсінбейтін, мазмұны терең музыкалық туынды. 1970-ші жылдардағы поп стильді музыкасы мен әуесқойларға арналған лицензиялық нұсқасының өзгешелігіне байланысты, қазірде ол тек сүйкімді әрі зиянсыз ойын-қалжың ретінде танымал. Бірақ режиссер Боб Фосс көздегендей сахналаса, ол сюрреалистік және алаңдататын болады» деді. Фосс көрермендерге күш беру үшін «жартылай Брехтиандық элементтерді» енгізді. Брехттің «алып қашу әсері» пьеса мағынасын талдауға ынталандыру үшін шындық иллюзиясын бұзады. Пиппиннің «тұтқындалған, бірақ бақытты» деген сөзінің екіұштылығы көрермендерді әдеттегі өмірдің қиындықтарымен және Пиппиннің революция жасау әрекетінің нәтижесіздігімен бетпе-бет келуге мәжбүрлейді. Алып қашу көрерменге ойлануға және өз бетінше шешім қабылдауға мүмкіндік береді.

The show premiered at the Imperial Theater on October 23, 1972, and ran for 1,944 performances before closing on June 12, 1977. It was directed and choreographed by Bob Fosse. The original cast was led by Ben Vereen as Leading Player, John Rubinstein as Pippin, Eric Berry as Charlemagne, Leland Palmer as Fastrada, Christopher Chadman as Lewis, Irene Ryan as Berthe, Jill Clayburgh as Catherine, and Shane Nickerson as Theo. Clive Barnes commented for The New York Times, "It is a commonplace set to rock music, and I must say I found most of the music somewhat characterless It is nevertheless consistently tuneful and contains a few rock ballads that could prove memorable." Advertising for the Broadway production broke new ground with the first TV commercial that actually showed scenes from a Broadway show. The 60 second commercial showed Ben Vereen and two chorus dancers, Candy Brown and Pamela Sousa, in the instrumental dance sequence from "Glory". The commercial ended with the tagline, "You can see the other 119 minutes of Pippin live at the Imperial Theatre, without commercial interruption." Musical theatre scholar Scott Miller said in his 1996 book, From Assassins to West Side Story, "Pippin is a largely under appreciated musical with a great deal more substance to it than many people realize Because of its 1970s pop style score and a somewhat emasculated licensed version for amateur productions, which is very different from the original Broadway production, the show now has a reputation for being merely cute and harmlessly naughty; but if done the way director Bob Fosse envisioned it, the show is surreal and disturbing." Fosse introduced "quasi Brechtian elements" to empower audiences. Brecht's 'distancing effect' breaks the illusion of reality to encourage analysis of the play's meaning. The ambiguity of Pippin's "trapped, but happy" line forces spectators to confront the frustrations of ordinary life as well as the fruitlessness of Pippin's attempt at revolution. Distancing empowers the spectator to think, and moreover to decide for themselves.

Басты бет Вест-Энд қойылымы

Шоу 1973 жылғы 30 қазанда Ұлыбританияның Вест-Эндтегі «Her Majesty’s» театрында ашылды және 85 қойылым көрсетілді. Фосстың жеке көмекшісі Луиза Квик пен түпнұсқа актерлік құрамның мүшесі Джин Фут, Фосстың түпнұсқа сахналауы мен хореографиясын сақтай отырып, осы қойылымды бірлесіп қойды. Актёрлік құрамында басты рөлді Нордерн Каллоуэй, Пиппин рөлін Пол Джонс, Шарлеман рөлін Джон Тернер, Фастрада рөлін Дайан Лэнгтон, Берта рөлін Элизабет Уэлч және Кэтрин рөлін Патрисия Ходж сомдады.

Ұлттық турлар

Бірінші ұлттық тур 1974 жылғы 20 қыркүйекте Скрантон мәдени орталығында ашылды. Қойылымда Ирвинг Ли Басты Ойыншы рөлінде, Барри Уильямс Пиппин рөлінде, И. М. Хобсон Шарлеман рөлінде, Луиза Фланиган Фастрада рөлінде, Адам Граммис Льюис рөлінде, Дорта Дакворт Берт рөлінде, Кэрол Фокс Прескотт Кэтрин рөлінде, ал Эрик Браун Тео рөлінде ойнады. Бұл қойылым 1975 жылғы 5 сәуірде Уилмингтон қаласындағы Родни скверіндегі The Playhouse театрында аяқталды. Майкл Руперт Пиппин рөлінде, Ларри Райли Басты Ойыншы рөлінде, Эрик Берри Шарльз рөлінде (алғашқы Бродвей актерлік құрамындағы рөлін қайталап), және Тельма Карпентер Берт рөлінде екінші тур 1977 жылғы 2 тамызда Лос-Анджелес азаматтық жарық операсында ашылды. Тур 1978 жылғы 26 тамызда Лос-Анджелестегі Дороти Чандлер павильонында аяқталды. Үшінші тур 2006 жылғы 7 қазанда Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы Эйзенхауэр Холл театрында басталды. Орындаушылар: Андре Уорд – Басты Ойыншы, Джошуа Парк – Пиппин, Микки Доленц – Шарлеман, Шэннон Льюис – Фастрада, Джеймс Ройс Эдвардс – Льюис, Тил Уикс – Кэтрин, Джейсон Блейнс – Тео. 2007 жылдың 15 қаңтарында Филадельфиядағы Форрест театрында қойылым аяқталды. Төртінші АҚШ туры (2013 жылғы Бродвей қайта жаңғыру нұсқасы) 2014 жылдың қыркүйегінде Денвердегі Буэлл театрында басталды, Колорадо штатында, Саша Аллен Басты Ойыншы рөлінде, Кайл Селиг Пиппин рөлінде, Джон Рубинштейн Шарльз рөлінде, Сабрина Харпер Фастрада рөлінде, Кристин Риз Кэтрин рөлінде және Люси Арназ Берт рөлінде. Селиг тур басталуға бір апта қалғанда дауыс байламына жіберілді және оның орнына Мэтью Джеймс Томас келді. Медициналық демалыста болғанына қарамастан, Селиг турлық труппаға қайта қосылған жоқ; бірақ Томас өндірістен кеткен кезде, оның орнына Кайл Дин Масси келді. Андреа Мартин Сан-Францискодағы соңғы екі аптада және турдың Лос-Анджелес кезеңінде Берт рөлін қайта ойнады. 2015 жылдың жазында Далласта Берт рөлін Адриенн Барбо, ал Пиппин рөлін Сэм Липс ойнады. Габриэль МакКлинтон (Бродвейде Тони сыйлығының иегері Патина Миллердің дублері ретінде ойнаған) 2015 жылдың 29 шілдесінде Чикагода Саша Алленді Басты Ойыншы рөлінде алмастырды, ал Брайан Флорес Сэм Липсті Пиппин рөлінде алмастырды.

The first national tour opened on September 20, 1974, at the Scranton Cultural Center. The production starred Irving Lee as the Leading Player, Barry Williams as Pippin, I. M. Hobson as Charlemagne, Louisa Flanigan as Fastrada, Adam Grammis as Lewis, Dortha Duckworth as Berthe, Carol Fox Prescott as Catherine, and Eric Brown as Theo. The production closed at The Playhouse on Rodney Square in Wilmington, Delaware, on April 5, 1975. A second tour starring Michael Rupert as Pippin, Larry Riley as the Leading Player, Eric Berry as Charles (reprising his role from the original Broadway cast), and Thelma Carpenter as Berthe opened at the Los Angeles Civic Light Opera on August 2, 1977. The tour closed at the Dorothy Chandler Pavilion back in Los Angeles on August 26, 1978. A third tour began opened on October 7, 2006, at the Eisenhower Hall Theatre in West Point, New York. The cast was led by Andre Ward as the Leading Player, Joshua Park as Pippin, Micky Dolenz as Charlemagne, Shannon Lewis as Fastrada, James Royce Edwards as Lewis, Teal Wicks as Catherine, and Jason Blaines as Theo. The production ended its run on January 15, 2007, at the Forrest Theatre in Philadelphia, Pennsylvania. The fourth US tour (the 2013 Broadway revival version) launched in September 2014, at the Buell Theatre in Denver, Colorado, with Sasha Allen as Leading Player, Kyle Selig as Pippin, John Rubinstein as Charles, Sabrina Harper as Fastrada, Kristine Reese as Catherine, and Lucie Arnaz as Berthe. Selig was placed on vocal rest just one week before the tour was scheduled to open and was replaced by Matthew James Thomas. Despite being said to be on a medical leave of absence, Selig never rejoined the touring company; but instead, when Thomas left the production, he was replaced by Kyle Dean Massey. Andrea Martin reprised her role as Berthe for the last two weeks of the San Francisco engagement and the entire Los Angeles engagement of the tour. In Dallas in summer of 2015 the role of Berthe was played by Adrienne Barbeau and Pippin by Sam Lips. Gabrielle McClinton (who performed the role on Broadway as Tony Award Winner Patina Miller's understudy) replaced Sasha Allen as Leading Player on July 29, 2015, in Chicago, and Brian Flores replaced Sam Lips as Pippin.

Бродвейдің қайта жаңғыруы

Американдық репертуарлық театрдың (Массачусетс штаты, Кембридж қаласы) үшін жаңа қойылым дамытылды. Қойылымды Диана Паулюс қойды, хореографиялық шеберлігі Чет Уокерге, сахналық безендіруі Скотт Паскқа, костюм дизайны Доминик Лемиоға, жарық дизайны Кеннет Познерге, дыбыс дизайны Клайв Гудвинге, оркестрлеуі Ларри Хохманға, музыкалық жетекшісі Надия ДиДжиаллонардоға және музыкалық режиссерлігі Чарли Альтерманға тиесілі. Бұл жаңа қойылымда Пауль Киевтің иллюзияларын және Цыпси Снайдер жасаған цирк өнерін біріктіру, сондай-ақ Монреальдегі Les 7 Doigts de la Main труппасының орындауы ерекшеленеді. Басты рөлдерді Мэтью Джеймс Томас (титуллы ханзада), Патина Миллер (басты ойыншы), Андреа Мартин (Берта), Рейчел Бей Джонс (Кэтрин), Эрик Альтемус (Льюис), Терренс Манн (король Чарльз), Шарлотта д’Амбоаз (Фастрада) және Эндрю Чекала (Тео) сомдады. Ойыншылар құрамында Грегори Арсенал, Лолита Косте, Колин Кунлифф, Эндрю Фич, Орион Гриффитс, Виктория Гримми, Ольга Кармански, Бетани Мур, Стефани Поуп, Филипп Розенберг, Янник Томас, Молли Тайнс және Энтони Уэйн болды. Миллер басты рөлді сомдауға күдікпен қарады, өйткені бұл рөлді бұрыннан жоғары бағаланған Верин сомдаған. Дегенмен, мұндай рөлдің қиындығы және гендерлік бейтараптықпен қоюдың маңыздылығы алаңдаушылықтан басым болды. «Мен кейбір адамдардың неге басты рөлді осы жолы әйел сомдауы керек деп ойлайтынын білемін, бірақ қайта қоюдың ең жақсы жақтарының бірі – жаңа және қызықты тәсілмен жұмыс істеу мүмкіндігі», – деді Миллер. Композитор Стивен Шварц сицпробені бақылауға келді. Қойылымда «Қош келдіңіздер» атты бірінші актінің саны алынып тасталды. А.Р.Т. қойылымы 2012 жылдың 5 желтоқсанында ашылып, 2013 жылдың 20 қаңтарына дейін жалғасты. 2013 жылдың 23 наурызында Музыкалық қорап театрында алдын ала көрсетілімдер басталды, ал 25 сәуірде ресми ашылу салтанаты өтті. А.Р.Т. театрында ойнаған актерлер Бродвей қойылымына көшті. Диана Паулюс қайтадан режиссерлік етті, цирк хореографиясы мен акробатикасы Чет Уокер мен Цыпси Снайдерге тиесілі. 1974 жылы тамыз айында Сиднейдегі «Енді патшаның театрына» көшті. Қойылымның саундтрегі шықты және Кент музыкалық есебіне сәйкес, Австралиядағы жарнамаларда 60-орынға ие болды. Әлемдік коронавирус пандемиясынан кейін театрлық қойылымдар 8 айға тоқтатылғаннан кейін «Пиппин» Австралиядағы алғашқы ірі музыкалық қойылым болды, оны Сиднейдегі Лирик театрында Гордон Фрост ұйымы шығарды. Алдын ала көрсетілімдер 24 қарашада басталды, ресми ашылу 2020 жылдың 3 желтоқсанында, ал жоспарланған жабылу 2021 жылдың 31 қаңтарында өтті. Бұл қойылым 2014 жылғы Бродвей қайта қоюын қайта жасайды және Диана Паулюс режиссерлік етеді. Басты рөлде Айнсли Мелхэм ойнайды. Орындаушылар құрамында: Шарлеман ретінде Саймон Берк, Кэтрин ретінде Люси Маундер, Фастрада ретінде Лесли Белл, Льюис ретінде Юан Дойдж және Берта ретінде Керри Энн Кеннерли. Тео рөлін Райан Йейтс, Джордж Халахан Кантуэлл, Эндрю Александр және Уильям Уилер кезекпен ойнайды. Қойылым басты рөлге жергілікті әйелдің терісі түсі қара болғанын таңдамағаны үшін сынға ұшырады. 1974 жылы «Пиппин» испан тілінде Мексикадағы Театро де лос Инсургентесте дебют жасады. Оны мексикалық поп-әншісі Джулисса шығарды, ол сонымен қатар Кэтрин рөлін ойнады. Актерлік құрамында жетекші ойыншы ретінде Берт Родригес, Пиппин ретінде Гектор Ортис, Чарльз ретінде Гильермо Ривас, Берта ретінде Анита Бланш және Фастрада ретінде Жаклин Вольтер болды. Discos Gas лейблынан саундтрек шықты. 1975 жылдың 10 маусымында музыкалық сахнада Африканың Жоханнесбург қаласында орналасқан «Ерінің Ұлы» театрында алғаш рет көрсетілді. Оны музыкалық дуэт Дес және Даун Линдберг өндірді, ал жетекші ойыншы рөлін Сэмми Браун, Пиппин рөлін Хэл Уоттерс, Чарльз рөлін Робин Долтон, Кэтрин рөлін Андре Хаддинг, Фастрада рөлін Джо Энн Пезаро және Берта рөлін Бесс Финни сомдады. 1975 жылы Satbel лейблынан саундтрек шықты. 1986 жылы Бен Верен режиссерлік еткен «Пиппин» қойылымы АҚШ бойынша гастрольдік сапарға шықты. Верен өзінің бастапқы рөлін қайта сомдады. Қойылымның хореографиясын Кэтрин Доби жасады, ол да бастапқы қойылымда болған. Орындаушылар: Сэм Скаламони (Пиппин), Бетти Энн Гроув (Берта), Джинджер Принс (Фастрада), Рэй Норман (Кэтрин) және Эд Диксон (Чарльз). 2000 жылдың маусым айында Нью-Джерси штатының Милберн қаласындағы Paper Mill Playhouse театры Роберт Йохансон режиссерлік еткен, хореограф, сахналық безендіруші Майкл Анания, костюм дизайны Джин Мейер мен Грегг Барнс, жарық дизайны Кирк Букман және оркестрлеуі Дэвид Сигелмен қайта қойылды. Орындаушылар құрамында Джим Ньюман (басты ойыншы), Эд Диксон (Шарлеман), Джек Носуорти (Пиппин), Натасча Диаз (Кэтрин), Сара Геттелфингер (Фастрада), Дэвис Кирби (Льюис) және Шарлотта Рэй (Берта) болды. 2004 жылы шоудың Нью-Йорктегі ең маңызды қайта қоюы Джейми МакГоннигал ұсынған World AIDS Day Concert-тің екінші жылдық шарасы ретінде ұсынылды. Онда Майкл Арден (Пиппин), Лаура Бенанти (Кэтрин), Джулия Мёрни (Фастрада), Терренс Манн (Шарлеман), Чарльз Буш (Берта) және басты рөлді Рози О’Доннелл, Дариус де Хаас, Билли Портер, Кейт Шиндл және Бен Вереннің күтпеген қатысуымен бес актерге бөлінді, ол он жылдан астам уақыттан кейін Нью-Йорк сахнасына қайтып келді. 2005 жылы Нью-Йорк штатының Саг-Харбор қаласындағы Bay Street Theatre театры БД Вонг (басты ойыншы), Стефани Поуп (Фастрада), Анастасия Барзи (Кэтрин) және Джеймс Станек (Пиппин) қатысқан қойылымды қойды. Қойылым 2005 жылдың 9 тамызынан 4 қыркүйегіне дейін жалғасты. East West Players (EWP) музыкалық қойылымның әртүрлі және инклюзивті нұсқасын шығарды, актерлер құрамында тек түрлі-түсті артистер болды, бұл олардың 42-ші маусымының бөлігі болды, оны Tim Dang көркемдік жетекшісі басқарды. Сол кезде «Пиппин» EWP тарихындағы ең табысты қойылым болды (кейін 2018 жылы «Allegiance» қойылымы одан асып түсті). Стивен Шварц Tim Dang-қа бірнеше рет хабарласып, EWP Стивен Сондхаймның туындыларын жиі қоюға бейім екенін, бірақ «Шварцтың» туындыларын ешқашан қоймағанын әзілдеп айтқан. Осы әңгімеден музыкалық қойылымның жаңа нұсқасы туды. Басқа интерпретациялар сияқты, EWP-нің музыкасы мен эстетикасы түпнұсқадан мүлдем өзгеше болды. Қойылымның екі аспектісі де жапондық аниме сериалы «Cowboy Bebop» және «Samurai Champloo» сериалымен танымал болған Синичиро Ватанабе анимациялық туындыларынан күшті шабыт алды, сондықтан қойылымда аниме және хип-хоп эстетикалық элементтері қолданылды. Басты рөлді Тай Тейлор сомдады. Қалған актерлер құрамында: Чарльз рөлінде Трой Котсур (дауыстаушысы Дэн Каллауэй), Фастрада рөлінде Сара Геттелфингер, Берта рөлінде Харриет Харрис және Кэтрин рөлінде Мелисса ван дер Шифф. Тео рөлін Николас Конвей және Хосе Ф. Лопес-младший кезекпен ойнады (дауыстаушылары Брайан Террелл Кларк). The New York Times екі рөлдің жағдайға байланысты қажет екенін, бірақ бұл кейіпкердің «өзгермейтін жанының» жаңа және қызықты жолмен көрсетілгенін атап өтті. Menier Chocolate Factory 2011 жылдың 22 қарашасында «Пиппин» қойылымын қайта қойды. Актерлік құрамында Фрэнсес Раффелл, Иан Келси, Мэтт Раул, Карли Боуден, Бен Банс, Луиз Голд, Боб Хармс, Гарри Хеппл, Холли Джеймс, Анабель Кутай, Дэвид МакМуллан, Стюарт Нил, Дэвид Пейдж және Кейт Тидман болды. Көркемдік жетекші және хореограф Митч Себастьян болды. Канзас-Сити репертуарлық театры 2012 жылдың 14 қыркүйегінде ашылып, 7 қазанға дейін жалғасқан «Пиппин» қойылымын қойды. Музыкалық безендіруі Кертис Мур жасаған панк-рок стилінде бейімделді. Актерлік құрамында: Уоллес Смит (басты ойыншы), Клейбурн Элдер (Пиппин), Джон Хикок (Чарльз), Кэти Калахурка (Фастрада/ансамбль), Сэм Кордес (Льюис), Мэри Теста (Берта), Кэти Гилкрист (Кэтрин/ансамбль) және Юта Боггс (Тео) болды. Ансамбльде Дженни Гринберри және Гил Перес Авраам-младший болды. Бұл қойылым...

A new production was developed for the American Repertory Theater in Cambridge, Massachusetts. The production was directed by Diane Paulus, with choreography by Chet Walker, scenic design by Scott Pask, costume design by Dominique Lemieux, lighting design by Kenneth Posner, sound design by Clive Goodwin, orchestrations by Larry Hochman, music supervision by Nadia DiGiallonardo, and music direction by Charlie Alterman. Notable in this new production are its integration of illusions by Paul Kieve and circus acts created by Gypsy Snider and performed by the Montreal based troupe Les 7 Doigts de la Main. The cast was led by Matthew James Thomas as the title prince, Patina Miller as Leading Player, Andrea Martin as Berthe, Rachel Bay Jones as Catherine, Erik Altemus as Lewis, Terrence Mann as King Charles, Charlotte d'Amboise as Fastrada and Andrew Cekala as Theo. The players were Gregory Arsenal, Lolita Costet, Colin Cunliffe, Andrew Fitch, Orion Griffiths, Viktoria Grimmy, Olga Karmansky, Bethany Moore, Stephanie Pope, Philip Rosenberg, Yannick Thomas, Molly Tynes, and Anthony Wayne. Miller was nervous to take on the role of the Leading Player, re creating a character originated by the highly acclaimed Vereen. However, the challenge presented by such a role, and the representational power of the gender blind casting, outweighed the apprehension. "I know there are people who wonder why the Leading Player has to be a woman this time, but one of the great things about revivals is to be able to do things in a new and exciting way," Miller said. Composer Stephen Schwartz was present to oversee the sitzprobe. The production omits the first act number "Welcome Home". The A. R. T. production opened on December 5, 2012, and ran through January 20, 2013. The production transferred to Broadway beginning with previews on March 23, 2013, at the Music Box Theatre, followed by an opening on April 25. The same cast that performed at the A. R. T. transferred to the Broadway production. Diane Paulus again directed, with circus choreography and acrobatics by Chet Walker and Gypsy Snider. The production transferred to Her Majesty's Theatre in Sydney in August 1974. A cast album was released and it reached 60th on the Australian charts according to the Kent Music Report. Following an 8 month suspension of theatrical performances due to the global coronavirus pandemic, Pippin was the first major musical to open in Australia, produced by the Gordon Frost Organisation at the Lyric Theatre in Sydney. Previews began 24 November with an official opening on 3 December 2020, and a planned closing on January 31, 2021. The production reproduces the 2014 Broadway revival and is directed by Diane Paulus. It stars Ainsley Melham as the title character The cast also includes: Simon Burke as Charlemagne, Lucy Maunder as Catherine, Leslie Bell as Fastrada, Euan Doidge as Lewis and Kerri Anne Kennerley as Berthe. Theo is alternated between Ryan Yates, George Halahan Cantwell, Andrew Alexander and William Wheeler. The production was criticized for failing to cast a local woman of colour as the Leading Player. In 1974, Pippin made its Spanish language debut at Teatro de los Insurgentes in Mexico City. It was produced by Mexican pop singer Julissa, who also played Catherine. Also in the cast were Burt Rodríguez as Leading Player, Héctor Ortiz as Pippin, Guillermo Rivas as Charles, Anita Blanch as Berthe, and Jacqueline Voltaire as Fastrada. A cast album was released by Discos Gas. On June 10, 1975, the musical made its African debut at His Majesty's Theatre in Johannesburg, South Africa. It was produced by musical duo Des and Dawn Lindberg and starred Sammy Brown as Leading Player, Hal Watters as Pippin, Robin Dolton as Charles, Andre Haddingh as Catherine, Jo Ann Pezarro as Fastrada, and Bess Finney as Berthe. A cast recording was released by Satbel later in 1975. In 1986, a production of Pippin toured throughout the US, directed by Ben Vereen. Vereen also reprised his original role of the Leading Player. The production was choreographed by Kathryn Doby, who was also in the original production. The cast featured: Sam Scalamoni (Pippin), Betty Ann Grove (Berthe), Ginger Prince (Fastrada), Rae Norman (Catherine), and Ed Dixon (Charles). In June 2000, the Paper Mill Playhouse in Milburn, New Jersey, staged a revival with director Robert Johanson, choreographer, set design Michael Anania, costume design by Gene Meyer and Gregg Barnes, lighting design Kirk Bookman, and orchestrations by David Siegel. The cast starred Jim Newman (Lead Player), Ed Dixon (Charlemagne), Jack Noseworthy (Pippin), Natascia Diaz (Catherine), Sara Gettelfinger (Fastrada), Davis Kirby (Lewis), and Charlotte Rae (Berthe). In 2004, the first major New York revisitation of the show was featured as the second annual World AIDS Day Concert presented by Jamie McGonnigal. It featured Michael Arden as Pippin, Laura Benanti as Catherine, Julia Murney as Fastrada, Terrence Mann as Charlemagne, Charles Busch as Berthe, and the role of the Leading Player was split up among five actors including Rosie O'Donnell, Darius de Haas, Billy Porter, Kate Shindle and a surprise guest appearance by Ben Vereen, making his first New York stage appearance in over a decade. In 2005, the Bay Street Theatre in Sag Harbor, New York, staged a production starring BD Wong (Leading Player), Stephanie Pope (Fastrada), Anastasia Barzee (Catherine) and James Stanek (Pippin). The production ran from August 9, 2005, through September 4, 2005. East West Players (EWP) produced a diverse and inclusive version of the musical featuring a cast with all artists of color as a part of their 42nd season under the artistic direction of Tim Dang. At the time, Pippin was the highest grossing production ever produced by EWP in their 50 year history (later surpassed by Allegiance in 2018). Stephen Schwartz had reached out to Tim Dang on multiple occasions prior to the show's run, playfully noting that EWP had a penchant for hosting the works of Stephen Sondheim while "never [doing Schwartz's] work the other SS." From this interaction, a new version of the musical was conceived. As with other interpretations of this musical, the music and aesthetics of EWP's iteration were a vast departure from the original. Both aspects of the production were heavily inspired by the animated works of Shinichirō Watanabe, who is most well known for his work on the Japanese anime series Cowboy Bebop and Samurai Champloo; as such, the production incorporated aesthetic aspects of both anime and hip hop. The Leading Player was played by Ty Taylor. The rest of the cast included Troy Kotsur as Charles (who was voiced by Dan Callaway), Sara Gettelfinger as Fastrada, Harriet Harris as Berthe, and Melissa van der Schyff as Catherine. Nicolas Conway and José F. Lopez Jr. alternated as the role of Theo (and they were voiced by Bryan Terrell Clark). The New York Times noted that the duality was required by the situation, but effectively showcased the character's "lack of a fixed self" in an exciting new fashion. The Menier Chocolate Factory opened a revival of Pippin on November 22, 2011. The cast was made up of Frances Ruffelle, Ian Kelsey, Matt Rawle, Carly Bawden, Ben Bunce, Louise Gold, Bob Harms, Harry Hepple, Holly James, Anabel Kutay, David McMullan, Stuart Neal, David Page, and Kate Tydman. The creative team was led by director/choreographer Mitch Sebastian. The Kansas City Repertory Theatre produced and performed a version of Pippin that opened on September 14, 2012, and closed on October 7, 2012. The score was adapted to reflect a punk rock style by Curtis Moore. The cast included Wallace Smith as the Leading Player, Claybourne Elder as Pippin, John Hickok as Charles, Katie Kalahurka as Fastrada/Ensemble, Sam Cordes as Lewis, Mary Testa as Berthe, Katie Gilchrist as Catherine/Ensemble, and Utah Boggs as Theo. The ensemble was made up of Jennie Greenberry and Gil Perez Abraham Jr. This production transferred in late February 2018 to the Southwark Playhouse in London for a limited run. The production starred Jonathan Carlton as Pippin and Genevieve Nicole as Leading Player. A Japanese language version of Pippin, produced by Fuji Television, Kyodo Tokyo and Watanabe Entertainment in Tokyo, directed by Diane Paulus, opened on June 10, 2019. It then commenced a tour in July in Nagaoya, Osaka and Shizuoka. The cast featured Yu Shirota as Pippin, Crystal Kay as the Leading Player, Kiyotaka Imai as Charlemagne, Hiromu Kiriya as Fastrada, Ryosuke Okada as Lewis, Mie Nakao and Beverly Maeda shared the role of Berthe, Emma Miyazawa as Catherine, and Jian Kawai & Seishiro Higurashi shared the role of Theo.

Қатысушылардың жазбалары

1972 жылы Motown Records компаниясы Бродвейдің түпнұсқалық қойылымының актерлік құрамының жазбасын LP форматында шығарды. Бұл лейблдің алғашқы музыкалық қойылымның актерлік құрамының жазбасы болды және онда түпкілікті актерлік құрамның барлығы болды. 2000 жылы Decca Broadway компаниясы оны қайта жаңартып, CD форматында шығарды. Бұл нұсқада The Supremes тобының "I Guess I'll Miss the Man" әніне жасаған кавері, The Jackson 5 тобының "Corner of the Sky" әніне жасаған кавері және Майкл Джексонның "Morning Glow" әніне жасаған кавері бонус тректер ретінде қосылды. 1973 жылы Джон Фарнхэм мен Коллин Хьюетт басты рөлдерде ойнаған Австралиялық премьерасы үшін актерлік құрамның жазбасы жасалды. Ол LP және кейіннен CD форматында EMI компаниясымен шығарылды. Ағылшыл тілінен басқа тілдегі алғашқы актерлік құрамның альбомы 1974 жылы Мексика қаласында Джулиссаның продюсерлігімен және оның басты рөлінде ойнауымен жасалды. Сондай-ақ, Пиппин рөлінде Гектор Ортис, Басты рөлде Бёрт Родригес, Чарльз рөлінде Гильермо Ривас, Фастрада рөлінде Жаклин Вольтер және Берта рөлінде Анита Бланш ойнады. Жазу 1974 жылы Discos Gas компаниясымен LP форматында шығарылды. 2013 жылғы қайта қойылған қойылымның актерлік құрамының жазбасы 29 сәуірде Ghostlight Records компаниясымен CD форматында шығарылды. Бұл нұсқада төрт караоке трегі бонус тректер ретінде қосылды. Бертаның көрермендерді өзімен бірге ән салуға шақыратын бөлімін орындау үшін шоудың 700 жанкүйерін табу үшін конкурс өткізілді. 1975 жылғы Йоханнесбург қойылымы мен 2014 жылғы Познань қойылымы үшін қосымша актерлік құрамның альбомдары шығарылды. Лос-Анджелес Харбор колледжі де 1980 жылы өздерінің қойылымының альбомын жазып шығарды.

Ұсынылған көркем фильм

2003 жылы «Мирамакс» «Чикаго» мюзиклінің фильмге бейімделуінің сәттілігінен кейін «Пиппин» фильмінің толық метражды фильмдік құқықтарын сатып алды. 2013 жылдың сәуірінде «The Weinstein Company» режиссер және сценарист Джеймс Понсольдтты фильмді жазу және бейімдеу үшін тағайындағанын хабарлады. 2014 жылдың желтоқсанында Крейг Задан өзінің келесі жобасы, сопродюсер Нил Меронмен бірлескен «Пиппин» фильмі «The Weinstein Company» үшін өндірілетінін мәлімдеді. 2018 жылдың сәуір айында «The Weinstein Company» банкротқа ұшырағаннан кейін фильмнің құқықтары Шварцқа қайтарылды және жоба басқа студияларға ұсыныла бастады.

Бродвейдің түпнұсқалық қойылымы

Жыл Сыйлық Санат Тізімделген Нәтиже 1973 Tony Award Үздік мюзикл Үздік мюзикл кітабы Роджер О. Хирсон Үздік актерлік орындау (басты рөл) мюзиклде Бен Вереен Үздік актерлік орындау (басты рөл) мюзиклде Лиланд Палмер Үздік актерлік орындау (қосымша рөл) мюзиклде Айрин Райан Үздік түпнұсқа музыкасы Стивен Шварц Үздік мюзикл режиссурасы Боб Фосс Үздік хореография Үздік декорация дизайны Тони Уолтон Үздік костюм дизайны Патриция Зиппродт Үздік жарық дизайны Жюль Фишер Drama Desk Award Ерекше режиссер Боб Фосс Ерекше хореография Ерекше декорация дизайны Тони Уолтон Ерекше костюм дизайны Патриция Зиппродт