Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүндеттелу тарихы
History of circumcision
Сүндеттелудің нақты түрі мен ауқымы әртүрлі болғанымен, оның Африканың экваторлық аймағындағы, Египет және Арабиядағы бірнеше этникалық топтар арасында көне тамырлары бар деп саналады. Ритуалдық сүндеттелуді Оңтүстік теңіз аралдарының халқы, Австралияның аборигендері, Суматралықтар, Инкалар, Ацтектер, Майялар және Ежелгі Египеттіктер жасаған. Бүгінде оны яһудилер, мұсылмандар, копт христиандары, Эфиопиялық православие, Эритреялық православие, друздар, самариялықтар және Шығыс және Оңтүстік Африканың кейбір тайпалары, сондай-ақ АҚШ, Оңтүстік Корея және Филиппин елдерінде орындауды жалғастыруда. Сүндеттелудің төрт түрі бар. Яһуди дінінде сүндеттелу дәстүрлі түрде ұлдардың туғаннан кейін сегізінші күні жасалады (Бірінші ғибадатхана дәуірінен кейін). Жаратылыс кітабында сүндеттелу, Яхве (Израильдің Құдайы) -мен жасалған Ыбырайымдық келісімнің бір бөлігі ретінде көрсетілген. Б.з.д. V ғасырда жазған Геродот, ең алдымен, египеттіктерді сүндеттелуді ең көне практикалаған халық ретінде, содан кейін колхиялықтарды, эфиопиялықтарды, финикиялықтарды және сириялықтарды сүндеттелу мәдениеттері ретінде тізімдейді. 1 Маққабилер кітабының авторы Селевкидтер тұсында көптеген яһуди еркектері сүндеттелуін жасыруға немесе кері қайтаруға тырысқандарын, осылайша грек гимназияларында жалаңаш жаттығулар жасауға мүмкіндік алғандарын жазды, онда жалаңаш болу қалыпты жағдай болған. Бірінші Маққабилер сонымен қатар Селевкидтердің брит-мила (яһудилердің сүндеттелуі) практикасын тыйым салғанын және оны орындағандарды, сондай-ақ осы рәсімнен өткен нәрестелерді өлім жазасына кескенін хабарлайды. (1 Маққабилер кітабының 60-тарауын қараңыз).
Circumcision likely has ancient roots among several ethnic groups in sub equatorial Africa, Egypt, and Arabia, though the specific form and extent of circumcision has varied. Ritual male circumcision is known to have been practiced by South Sea Islanders, Aboriginal peoples of Australia, Sumatrans, Incas, Aztecs, Mayans and Ancient Egyptians. Today it is still practiced by Jews, Muslims, Coptic Christians, Ethiopian Orthodox, Eritrean Orthodox, Druze, Samaritans and some tribes in East and Southern Africa, as well as in the United States, South Korea and Philippines. There are four types of circumcision. In Judaism, circumcision has traditionally been practised on males on the eighth day after birth (after the First Temple era). The Book of Genesis records circumcision as part of the Abrahamic covenant with Yahweh (the god of Israel). Herodotus, writing in the 5th century BCE, lists first of all the Egyptians being the oldest people practicing circumcision, then Colchians, Ethiopians, Phoenicians, and Syrians as circumcising cultures. The writer of 1 Maccabees wrote that under the Seleucids, many Jewish men attempted to hide or reverse their circumcision so they could exercise in Greek gymnasia, where nudity was the norm. First Maccabees also relates that the Seleucids forbade the practice of brit milah (Jewish circumcision), and punished those who performed it, as well as the infants who underwent it, with death. (See I Maccabbees 1:60)
Орталық және Шығыс Африка
Біздің эрамыздың 300 жылына дейін еркек сүндеттелу, еркектердің ересек болу рәсімдерінің бір бөлігі болып табылатын мәдени амал, Африкада 9000 жылдан астам уақыттан бері бар болған деп саналады. 300 жылы біздің эрамызға дейін Шығыс Африка мен Орталық Африкада аналық желі бойынша туыстық байланыс жасайтын банту тілінде сөйлейтін халықтар арасында еркектерді ересек ету рәсімдері мен сүндеттелу тоқтатылды.
Prior to 300 CE, male circumcision, which is a cultural practice that is part of male initiations, is estimated to have existed in Africa for more than 9000 years. By 300 CE, male initiation and male circumcision had ceased among matrilineal Bantu speaking peoples in East Africa and Central Africa.
Оңтүстік Африка
19 ғасырда зулу патшасы Шака еркектердің сүндеттелуіне тыйым салған, себебі сүндеттелген жас еркектердің оның Оңтүстік Африка аймағында құрап жатқан әскери күштеріне сарбаз болып қосылуға қызығушылық танытпауы және жыныстық қатынас мүмкіндіктерін іздеуге көбірек бейімделуі мүмкін деп ойлаған. Бұл пікірді көркем туындылар мен мүсіндердегі бейнелер растайды, олардың кейбіреулерінде кірпішпен кесу іздері бар, толыққанды сүндеттеу емес. Сүндеттеу рәсімін дін қызметкерлері тас пышақпен ашық түрде орындаған. Бұл әдет әлеуметтік жағдайы жоғары топтарда кең таралған, бірақ ол міндетті емес еді және төменгі топтағы адамдар да осы рәсімді жасағандығы белгілі. Ежелгі Египет мумияларында б.з.д. 4000 жылға дейін сүндеттеудің іздері табылды. Саққарадағы Анхмахордың мастабасындағы қабырғадағы жазуда б.з.д. 23 ғасырда өмір сүрген Уха және оның замандастарының сүндеттелгені айтылады. [[Файл:Египеттік дәрігер папируста жұмысшыларды емдеуі. Ежелгі Египетте сүндеттеу немесе кесу бейнесі. Дэвид Голлахер ежелгі Египетте сүндеттеуді балалықтан ересекке өту рәсімі деп қарастырған. Ол денедегі өзгерістер мен сүндеттеу рәсімінің тек қана белгілі бір киелі білімге ие болғандарға ғана қол жеткізуге мүмкіндік беретінін айтқан. (Сондай-ақ, Александриялық Климент, Stromateis 1.15) Бұл киелі білімнің мазмұны белгісіз, бірақ ол египеттік діннің негізгі мифтері, дұғалары және сиқырларынан тұрған болуы мүмкін. Мысырлық өлілер кітабында, мысалы, күн құдайы Раның өзін-өзі кескені және қаннан екі кішігірім қорғаушы құдайдың пайда болғаны туралы айтылады. Египтолог Эммануэль Виконт де Руже мұны сүндеттеу актісі ретінде түсіндірген. Страбон мен Александриялық Филон ежелгі египеттіктердің сүндеттеуді орындағанын көрсеткен. Мысырлық "Екі бауыр туралы әңгімеде" бір бауырдың сүндеттеліп жатқан көрінісі бейнеленген. Диодор Сицилий және Лидиялық Ксант әйелдердің сүндеттелуінің де ежелгі Египетте кең таралған әдет болғанын көрсеткен. Алайда Геродоттың мәлімдемесіне сәйкес, "финикиялықтар гректермен сауда жасағанда, египеттіктердің осы әдетінен бас тартып, балаларын сүндеттемейтін". Финикиялықтар туралы айтатын болсақ, Геродот және Аристофан сияқты оның ізбасарлары еврейлерді олармен шатастырған болуы мүмкін, өйткені Киелі кітапта финикиялықтар мен филистиндер сияқты басқа халықтар сүндеттелмеген деп сипатталған. Рим авторлары Карфагенде немесе Африкадағы басқа финикиялық елді мекендерінде сүндеттеу туралы ештеңе айтпаған. Басқа авторлар финикиялықтар бұл әдеттен бір кезде бас тартқандығын айтады, бірақ Филонның жазбаларында көрсетілгендей, ол толығымен жойылмаған болуы мүмкін. Киелі кітаптағы келісімдер көбінесе жануарды сойып бекітілген, бұл келісімді бұзған жақтың сол жануардың тағдырымен аяқталуын білдіреді. Еврей тілінде келісімді бекіту дегенді білдіретін "карат берейт" сөзі сөздік мағынасында "келісімді кесу" дегенді білдіреді. Яһуди ғалымдарының пікірінше, сүндеттеу рәсімі келісімнің осындай бекітілуін символдық түрде көрсетеді. Мұса пайғамбардың өзі де, оның ұлдары да, тіпті шөлде саяхат еткен оның ізбасарларының бір бөлігі де сүндеттелмеген болуы мүмкін. Мұсаның әйелі Сипфора Құдай Мұсаны өлтірумен қорқытқанда, оның ұлын сүндеттеді.
In the 19th century CE, Shaka, a Zulu king, prohibited male circumcision due to concerns that young circumcised men might be less interested in joining as warriors in the military force he was amassing and uniting in the region of southern Africa and might be more interested in seeking opportunities for having sex. This is supported by artworks and statues showing foreskins, some of which present an incision on the glans, not an annular circumcision. Circumcisions were performed by priests in a public ceremony using a stone blade. It is thought to have been more popular among the upper echelons of the society, although it was not universal and those lower down the social order are known to have had the procedure done. Ancient Egyptian mummies, which have been dated as early as 4000 BCE, show evidence of having undergone circumcision. At the mastaba of Ankhmahor in Saqqara, an engraved wall provides an account of Uha, dated to the 23rd century BCE, which indicates that he and others underwent male circumcision. [[File:Egyptian Doctor healing laborers on papyrus. jpg|thumb|Depiction of either circumcision or incision in Ancient Egypt. David Gollaher considered circumcision in ancient Egypt to be a mark of passage from childhood to adulthood. He mentions that the alteration of the body and ritual of circumcision were supposed to give access to ancient mysteries reserved solely for the initiated. (See also Clement of Alexandria, Stromateis 1.15) The content of those mysteries are unclear but are likely to be myths, prayers, and incantations central to Egyptian religion. The Egyptian Book of the Dead, for example, tells of the sun god Ra cutting himself, the blood creating two minor guardian deities. The Egyptologist Emmanuel vicomte de Rougé interpreted this as an act of circumcision. Strabo and Philo of Alexandria indicated that the ancient Egyptians practiced circumcision. In the Egyptian Tale of Two Brothers a scene is depicted with one brother appearing to circumcise himself. Diodorus Siculus and Xanthus of Lydia indicated that female circumcision was also a common custom in ancient Egypt. Herodotus also reports, however, that "the Phoenicians, when they come to have commerce with the Greeks, cease to follow the Egyptians in this custom, and allow their children to remain uncircumcised." In the case of the Phoenicians, it has been proposed that Herodotus and successors like Aristophanes might have mistaken Jews for them, as Biblical sources describe Phoenicians and other peoples like the Philistines as uncircumcised. Roman authors do not mention circumcision in Carthage or other Phoenician settlements in Africa, Other authors believe Phoenicians abandoned the practice at some point, although it might have not fully died out, as proved by Philo's record. Covenants in biblical times were often sealed by severing an animal, with the implication that the party who breaks the covenant will suffer a similar fate. In Hebrew, kārat berît meaning to seal a covenant translates literally as "cut a covenant". It is presumed by Jewish scholars that the removal of the foreskin symbolically represents such a sealing of the covenant. Moses might not have been circumcised; one of his sons was not, nor were some of his followers while traveling through the desert. Moses's wife Zipporah circumcised their son when God threatened to kill Moses.
Эллиндік әлем
Ыбырайымның ұлы Ысқақты сүндеттеген кез. Регенсбург пентатухы, Израиль мұражайы, Иерусалим (шамамен 1300 ж.). Ходжестің айтуынша, ежелгі грек эстетикасы адам денесін сүндеттеуді бұрыннан кемелді пішінді ағзаны қию деп қарастырған. Сол кезеңдегі грек өнерінде пенистерді жапсырмамен (кейде өте егжей-тегжейлі) бейнелеген, бірақ сатирлер, азғындықшылар мен варварлар бейнеленген. Сүндеттелген жыныстық мүшелердің көрінісін ұнатпайтындықтан, грек дәуірінде бұрын сүндеттеуді жүзеге асырған көптеген халықтар арасында сүндеттеудің азаюына әкелді. Мысырда тек діни қызметкерлер ғана сүндеттеуді сақтады, ал 2 ғасырда Рим империясындағы сүндеттелген топтар тек яһудилер, самариялықтар, яһуди мәсіхшілері, мысырлық діни қызметкерлер және набат арабтары болды. Сүндет яһуди еместер арасында өте сирек кездесетін болғандықтан, сүндеттелген адам римдік соттарда яһудиліктің (немесе ерте христиандықтың және басқа да яһудилер деп аталатын басқалардың) нақты дәлелі ретінде қарастырылды. Суэтоний Домициан 12.2-де сот ісін («жастық шағынан бастап») сипаттады, онда тоқсан жастағы адам сот алдында жалаңаш етуге мәжбүр болды, оның еврейлерге және яһудилерге салынатын басты салықтан қашып басып отырғанын анықтау үшін. Грек әлемінде сүндеттеуге мәдени қысым болды: Иудея патшасы Иоанн Гиркан Идумеялықтарды жеңген кезде, оларды сүндеттелуге және иудаизмге кіруге мәжбүр етті, бірақ олардың ата-бабалары эдомдықтар сүндеттеуді грек дәуірінен бұрын қолданған. Кейбір яһудилер сүндеттелгендіктерін жасыруға тырысты, бұл туралы 1 Мақабилерде айтылған. Бұл негізінен әлеуметтік және экономикалық пайда үшін, сондай-ақ олар спорт залдарында жаттығулар жасап, спорттық жарыстарда бәсекелесе алу үшін жасалды. Ескірген жыныстық мүшелердің сыртқы түрін қалпына келтіру әдістері б.з.д. 2 ғасырда белгілі болды. Мұндай әдістердің бірі - сүндеттелген адамның бет-жүзінің қалған бөлігін мыстан жасалған салмақпен (иудаиялық салмақ деп аталады) іліп қою. Бірінші ғасырдағы жазушы Цельс өзінің «Медицина» атты еңбегінде екі хирургиялық әдісті сипаттаған. Олардың бірінде, ұрық тұяғының түбінде кесу арқылы ұрық тұяғының терісі босатылды. Содан кейін терісі құрғақ жақтың үстіне жайып, оны қалпына келтіріп, сүндеттелмеген жыныстық мүшеге айналдырады. Бұл мүмкін болды, өйткені Киелі кітаптағы Ыбырайымдық келісім салыстырмалы түрде кішігірім сүндеттелуді сипаттаған; яһуди дін қызметкерлері 1 Мақабилер мен Талмудта Ыбырайыммен жасалған келісімді бұзатын осындай әрекеттерді айыптады. 2 ғасырда сүндеттеу рәсімі өзгеріске ұшырап, қайталанбайтын болды. Кейіннен Талмуд дәуірінде (500-625 жж.) үшінші қадам, Метзица деп аталатын, жүзеге асырыла бастады. Бұл кезде мохел сүндеттелу жарасынан қанды аузымен сорып, артық қанды алып тастайды. Бұл ауру туберкулез және жыныстық аурулар сияқты инфекциялардың пайда болу ықтималдығын арттырады, сондықтан қазіргі заманғы мохелдер қанды сору үшін нәрестелердің жыныстық мүшелерінің үстінде орналасқан шыны түтікшелерді қолданады. Көптеген яһудилер сүндеттелу рәсімінде Метзицаның бұл қадамы алынып тасталды. Бірінші Маккабилерде Селевкидтер брит мила практикасын тыйым салғанын және оны орындағандарды, сондай-ақ оны өліммен өткізген нәрестелерді жазалағанын айтады. І ғасырдағы яһуди жазушысы Филон Иуда (б.з.д. 20 – 50 ж.) яһуди сүндеттелуін денсаулық, тазалық және құнарлылық сияқты бірнеше себептерге байланысты қорғады. Ол сондай-ақ сүндеттеуді мүмкіндігінше ертерек жасауы керек деп ойлады, өйткені ол адамның өз еркімен жасалуы мүмкін емес. Ол бұл тері сперманың нәрестеге жетуіне кедергі келтіретінін және халық санын ұлғайту үшін осылай істелуі керектігін айтты. Ол сондай-ақ сүндеттеуді жыныстық ләззат алуды азайтудың тиімді құралы ретінде қолдану керектігін атап өтті: «Заң шығарушылар мұндай қатынасқа қызмет ететін мүшелерді тоқтатуды жақсы деп тапты, осылайша сүндеттеуді шамадан тыс және артық ләззат алуды жоюдың символы етті».
thumb|250px|Circumcision of Abraham's son Isaac. Regensburg Pentateuch, Israel Museum, Jerusalem (c. 1300). According to Hodges, ancient Greek aesthetics of the human form considered circumcision a mutilation of a previously perfectly shaped organ. Greek artwork of the period portrayed penises as covered by the foreskin (sometimes in exquisite detail), except in the portrayal of satyrs, lechers, and barbarians. This dislike of the appearance of the circumcised penis led to a decline in the incidence of circumcision among many peoples that had previously practiced it throughout Hellenistic times. In Egypt, only the priestly caste retained circumcision, and by the 2nd century, the only circumcising groups in the Roman Empire were Jews, Samaritans, Jewish Christians, Egyptian priests, and the Nabatean Arabs. Circumcision was sufficiently rare among non Jews that being circumcised was considered conclusive evidence of Judaism (or Early Christianity and others derogatorily called Judaizers) in Roman courts—Suetonius in Domitian 12.2 described a court proceeding (from "my youth") in which a ninety year old man was stripped naked before the court to determine whether he was evading the head tax placed on Jews and Judaizers. Cultural pressures to circumcise operated throughout the Hellenistic world: when the Judean king John Hyrcanus conquered the Idumeans, he forced them to become circumcised and convert to Judaism, but their ancestors the Edomites had practiced circumcision in pre Hellenistic times. Some Jews tried to hide their circumcision status, as told in 1 Maccabees. This was mainly for social and economic benefits and also so that they could exercise in gymnasiums and compete in sporting events. Techniques for restoring the appearance of an uncircumcised penis were known by the 2nd century BCE. In one such technique, a copper weight (called the Judeum pondum) was hung from the remnants of the circumcised foreskin until, in time, they became sufficiently stretched to cover the glans. The 1st century writer Celsus described two surgical techniques for foreskin restoration in his medical treatise De Medicina. In one of these, the skin of the penile shaft was loosened by cutting in around the base of the glans. The skin was then stretched over the glans and allowed to heal, giving the appearance of an uncircumcised penis. This was possible because the Abrahamic covenant of circumcision defined in the Bible was a relatively minor circumcision; named milah, this involved cutting off the foreskin that extended beyond the glans. Jewish religious writers denounced such practices as abrogating the covenant of Abraham in 1 Maccabees and the Talmud. During the 2nd century, the procedure of circumcision changed in order to become irreversible. Later during the Talmudic period (500–625 CE) a third step, known as Metzitzah, began to be practiced. In this step the mohel would suck the blood from the circumcision wound with his mouth to remove what was believed to be bad excess blood. As it actually increases the likelihood of infections such as tuberculosis and venereal diseases, modern day mohels use a glass tube placed over the infant's penis for suction of the blood. In many Jewish ritual circumcisions this step of Metzitzah has been eliminated. First Maccabees tells us that the Seleucids forbade the practice of brit milah, and punished those who performed it – as well as the infants who underwent it – with death. The 1st century Jewish author Philo Judaeus (20 BCE – 50 CE) defended Jewish circumcision on several grounds, including health, cleanliness and fertility. He also thought that circumcision should be done as early as possible as it would not be as likely to be done by someone's own free will. He claimed that the foreskin prevented semen from reaching the vagina and so should be done as a way to increase the nation's population. He also noted that circumcision should be performed as an effective means to reduce sexual pleasure: "The legislators thought good to dock the organ which ministers to such intercourse thus making circumcision the symbol of excision of excessive and superfluous pleasure."
Ағылшын тілді әлемдегі қайта өрлеу
XIX ғасырдың көп бөлігінде теріс көзқарас басым болғанымен, ғасырдың соңына қарай, әсіресе ағылшын тілді елдерде бұл өзгере бастады. Бұл өзгеріс «Британ энциклопедиясындағы» сүндеттеу туралы мәліметтерде көрінеді. 1876 жылы жарық көрген тоғызыншы басылымда бұл амал яһудилер, мұсылмандар, ежелгі египеттіктер және әлемнің әртүрлі аймақтарындағы тайпалық халықтар арасында діни ғұрып ретінде талқыланады. Мақала авторы процедураның гигиеналық түсіндірмелерін қабылдамай, діни себептерге басымдық берді: «басқа дене мүшелерін кесу сияқты, бұл – символдық құрбандық сипатында». Германияда туған король Георг Ганновердің сайлаушы князі де болды, және сайлаушы князьдер сүндеттелген деген әңгімелер тарады.
Although negative attitudes prevailed for much of the 19th century, this began to change in the latter part of the century, especially in the English speaking world. This shift can be seen in the account on circumcision in the Encyclopædia Britannica. The ninth edition, published in 1876, discusses the practice as a religious rite among Jews, Muslims, the ancient Egyptians and tribal peoples in various parts of the world. The author of the entry rejected sanitary explanations of the procedure in favour of a religious one: "like other body mutilations [it is] of the nature of a representative sacrifice". The German born King George was also the Prince Elector of Hanover, and rumors existed that the Prince electors were circumcised.
Медициналық мәселелер
Джонaтaн Хатчинсон сүндеттеуді қолдаған алғашқы белгілі дәрігер болды. Сүндеттеуді қолдаған тұңғыш дәрігер – аты әйгілі ағылшын дәрігері Джонaтaн Хатчинсон. 1855 жылы ол Лондон қаласындағы джентльмендер мен еврейлер арасындағы жыныстық аурулардың таралу деңгейін салыстырған зерттеу жариялады. Оның деректерді манипуляциялауы және пайдалануы кейіннен бұрмаланғаны анықталды (еврейлердің қорғанысы мәдени факторларға байланысты болуы мүмкін), бірақ зерттеуі сүндеттелген ерлердің мұндай ауруларға қабығу қаупі төмен екенін көрсетті. (2006 жылғы жүйелі шолу сүндеттелген ерлерде шанкроид және сифилис ауруларының қаупі төмен екенін нақты көрсетеді.) Хатчинсон келесі елу жыл бойы медициналық сүндеттеуді қолдау науқанының жетекшісі болды, 1890 жылы «Британдық медициналық журналында» «Сүндеттеуге шақыру» атты мақала жариялады. Онда ол маңдай терісін «ластану ошағы және тұрақты тітіркенудің көзі» деп сипаттады. «Ол мастурбацияға ықпал етеді және жыныстық ұстанымды сақтауды қиындатады. Ол жас кезінде сифилис, ал қарт жаста қатерлі ісікке шалдығу қаупін арттырады». Көрініп тұрғанындай, ол сүндеттеу мастурбацияны болдырмайды деген идеяны да қабылдады, бұл Виктория дәуірінің маңызды мәселесі болды. 1893 жылғы «Сүндеттеудің мастурбацияны алдын алу ретіндегі рөлі» атты мақаласында ол: «Менің ойымша, [сүндеттеу] әдетті тоқтатуда (мастурбация) және оған құмарлықты азайтуда тиімді болуы мүмкін» деп жазды. Шығыс Лондон балалар ауруханасының педиатры Натаниел Хекфорд 1865 жылы «Сүндеттеу – эпилепсия, хорея және т.б. аурулардың кейбір жағдайларында емдеу шарасы» атты еңбегінде сүндеттеудің эпилепсия мен хореяның кейбір түрлерін алдын алуда тиімді емдеу шарасы екенін дәлелдеді. Бұл кең таралған медициналық сенімдер тіпті әйелдерге де қатысты. 1858 жылы хирург Айзек Бейкер Браун әйелдерге арналған Лондондық хирургиялық үйін құрды, онда ол хирургиялық процедураларды жетілдірумен айналысты. 1866 жылы Бейкер Браун клиторидэктомияны, яғни клиторды алып тастауды эпилепсия, каталепсия және мания сияқты бірнеше ауруларды емдеу үшін қолданғанын сипаттады, оларды мастурбациямен байланыстырды. «Әйелдерде ақылсыздық, эпилепсия, каталепсия және истерияның кейбір түрлерін емдеу мүмкіндігі» атты еңбегінде ол осы емді қолданудың 70% тиімділігін көрсетті. Бейкер Браунның идеялары АҚШ-та кеңінен қабылданды, онда 1860 жылдардан бастап операция истерияны, нимфоманияны және жас қыздарда «насихатқа қарсылық» немесе «әйел емес агрессия» деп аталатын ауруларды емдеу үшін қолданылды. Нью-Йорктік ортопед-хирург Льюис Сайр Америкада сүндеттеуді жақтаған белгілі тұлға болды. 1870 жылы ол аяқтарын туралай алмаған бес жасар баланы қарады, оның жағдайы осы уақытқа дейін емдеуге бағынбады. Баланың жыныс мүшелері қабынғанын байқаған Сайр баланың маңдай терісінің созылмалы тітіркенуі рефлекстік невроз арқылы тізелерін сал болып қалдырғанын болжады. Сайр баланы сүндеттеді, бірнеше аптадан кейін ол сал болудан айықты. Сүндеттеудің параличтелген буындарды емдеуде де тиімді болып көрінген бірнеше жағдайдан кейін, Сайр сүндеттеуді күшті ортопедиялық ем ретінде насихаттай бастады. Сайрдың медицинадағы беделі оған көптеген адамдарға жетіп, өз ойын жеткізуге мүмкіндік берді. Көптеген дәрігерлер сүндеттеуді басқаша емдеуге келмейтін ауруларды емдеу үшін қолданғанда, кейде оң нәтижелерге қол жеткізсе, сүндеттеу арқылы емделетін аурулар тізімі ұзарды. 1890 жылдары кілегей, қуық инфекциясы, бүйрек тастары, ұйқысыздық, созылмалы ас қорыту, ревматизм, эпилепсия, астма, төсек шөлдеу, Брайт ауруы, эректильді дисфункция, сифилис, ақылсыздық және тері қатерлі ісігі – барлығы маңдай терісімен байланысты болды, және көптеген дәрігерлер жалпы сүндеттеуді денсаулық сақтаудың алдын алу шарасы ретінде қолдады. Медициналық аргументтерден басқа, нәрестелерді сүндеттеуді профилактикалық медицина ретінде қабылдауын түсіндіру үшін бірнеше гипотезалар айтылды. Аурудың микробтық теориясының табысы дәрігерлерге операциядан кейінгі көптеген асқынулармен күресуге ғана мүмкіндік бермей, сонымен қатар жұртшылықты лас және дене сұйықтықтарына күдікпен қарауға итерді. Сондықтан, маңдай терісінің астына жиналатын смегма денсаулыққа зиянды деп саналды, ал сүндеттеу пенисті тазалау үшін жасалатын шара ретінде қарастырылды. Екіншіден, сол кездегі моральдық көзқарас мастурбацияны күнәлі деп қана емес, сонымен қатар физикалық және психикалық денсаулыққа зиянды деп есептеді, маңдай терісін осы аурулардың туындауына себепкер деп санады. Осы жағдайда сүндеттеу мастурбацияны болдырмау үшін қолданылды. 1890 жылдардағы танымал ата-аналарға арналған «Бала туралы барлығы» кітабы осы мақсатта нәрестелерді сүндеттеуді ұсынды. (Дегенмен, 1992 жылы АҚШ-та 1410 ер адамды қамтитын сауалнамада Лауманн сүндеттелген ерлердің ай сайын кемінде бір рет мастурбация жасайтынын жиірек хабарлағанын анықтады.) Қалаларда ауруханалар көбейген сайын, бала туу, кемінде жоғары және орта тапта, ауруханаларда дәрігерлердің қарауында, үйлерде емес, акушерлердің қарауында жүзеге асты. Ауруханада сүндеттелген нәрестелердің саны белгілі бір деңгейге жеткенде, сүндеттеу ауруханада тууға қол жеткізе алатын байлардың белгісіне айналды деген болжам бар. Осы кезеңде сүндеттеу жасау оңайырақ болды. Уильям Стюарт Халстедтің 1885 жылы ашылған кокаиннің жергілікті жансыздандырушы ретіндегі қасиеттері хлороформ және басқа да жалпы жансыздандырушыларды қолдану тәжірибесі жоқ дәрігерлерге шағын операциялар жасауды жеңілдетті. Сонымен қатар, 1890 жылдардағы медициналық әдебиетте жарияланған бірнеше механикалық сүндеттеу әдістері, қазіргі заманғы қысқыштарға негізделген сүндеттеу әдістерінің алға басушылары, хирургтарға сүндеттеуді қауіпсіз және сәтті жүргізуге мүмкіндік берді. 19 ғасырдың соңында Ұлыбританияда дүниеге келген Джон Мейнард Кейнс және оның інісі Джеффри бала кезінде ата-аналарының мастурбациялық әдеттеріне алаңдауы себепті сүндеттелді. Кейбір стандартты педиатриялық нұсқаулықтар 1950 жылдарға дейін сүндеттеуді мастурбацияға қарсы кедергі ретінде ұсынуды жалғастырды. АҚШ-тағы нәрестелерді сүндеттеу көрсеткіштері бойынша статистика 1900 жылы американдық жаңа туған ұлдардың 30%-ы, 1925 жылы 55%-ы, 1950 жылы 72%-ы, 1975 жылы 85%-ы және 2000 жылы 60%-ы сүндеттелгенін көрсетеді. Оңтүстік Кореяда сүндеттеу 1945 жылы АҚШ-тың қамқорлығы орнағанға дейін және американдық ықпал тарағанға дейін көбінесе белгісіз болды. Қазір Оңтүстік Кореядағы жоғары мектеп оқушыларының 90%-дан астамы 12 жасқа жеткенде сүндеттелген, бұл Оңтүстік Кореяны ерекше жағдайға айналдырады. Дегенмен, Оңтүстік Кореяда сүндеттеу көрсеткіштері төмендеп барады. Ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде сүндеттеудің төмендеуі соғыстан кейінгі кезеңде басталды. Британдық педиатр Дуглас Гэрднер 1949 жылы «Маңдай терісінің тағдыры» атты атақты зерттеу жариялады, ол «көре білу және өткір жазу үлгісі» деп сипатталды. Онда 1942–1947 жылдары Англия мен Уэльсте сүндеттеу салдарынан шамамен 16 баланың қаза болғаны, яғни әр 6000 сүндеттеуге 1 баланың қаза болғаны көрсетілді. 1949 жылы медициналық қоғамдастықта сүндеттеудің денсаулыққа қандай да бір пайдасы бар-жоғы туралы консенсус болмауы Ұлыбританияның жаңадан құрылған Ұлттық денсаулық сақтау қызметін нәрестелерді сүндеттеуді қамтудан алып тастауға итерді. Осыдан бері сүндеттеу ата-аналар үшін қалтадан төленетін шығынға айналды, ал сүндеттелген ерлердің үлесі шамамен 9% құрайды. Ұқсас тенденциялар Канадада да байқалды (онда мемлекеттік медициналық сақтандыру жалпыға ортақ, ал жеке сақтандыру мемлекеттік қордан төленетін қызметтерді көшірмейді), провинциялық денсаулық сақтау жоспарлары 1980 жылдары терапиялық емес сүндеттеуді тізімнен шығара бастады. Манитоба терапиялық емес сүндеттеуді тізімнен шығарған соңғы провинция болды.
thumb|Jonathan Hutchinson was the first prominent medical advocate for circumcision. The first medical doctor to advocate for the adoption of circumcision was the eminent English physician, Jonathan Hutchinson. In 1855, he published a study in which he compared the rate of contraction of venereal disease amongst the gentile and Jewish population of London. Although his manipulation and usage of the data has since been shown to have been flawed (the protection that Jews appear to have are more likely due to cultural factors), his study appeared to demonstrate that circumcised men were significantly less vulnerable to such disease. (A 2006 systematic review concluded that the evidence "strongly indicates that circumcised men are at lower risk of chancroid and syphilis.") Hutchinson was a notable leader in the campaign for medical circumcision for the next fifty years, publishing A plea for circumcison in the British Medical Journal (1890), where he contended that the foreskin " constitutes a harbour for filth, and is a constant source of irritation. It conduces to masturbation, and adds to the difficulties of sexual continence. It increases the risk of syphilis in early life, and of cancer in the aged." As can be seen, he was also a convert to the idea that circumcision would prevent masturbation, a great Victorian concern. In an 1893 article, On circumcision as a preventive of masturbation he wrote: "I am inclined to believe that [circumcision] may often accomplish much, both in breaking the habit [of masturbation] as an immediate result, and in diminishing the temptation to it subsequently." Nathaniel Heckford, a paediatrician at the East London Hospital for Children, wrote Circumcision as a Remedial Measure in Certain Cases of Epilepsy, Chorea, etc. (1865), in which he argued that circumcision acted as an effective remedial measure in the prevention of certain cases of epilepsy and chorea. These increasingly common medical beliefs were even applied to females. The controversial obstetrical surgeon Isaac Baker Brown founded the London Surgical Home for Women in 1858, where he worked on advancing surgical procedures. In 1866, Baker Brown described the use of clitoridectomy, the removal of the clitoris, as a cure for several conditions, including epilepsy, catalepsy and mania, which he attributed to masturbation. In On the Curability of Certain Forms of Insanity, Epilepsy, Catalepsy, and Hysteria in Females, he gave a 70 per cent success rate using this treatment. Baker Brown's ideas were more accepted in the United States, where, from the 1860s, the operation was being used to cure hysteria, nymphomania, and in young girls what was called "rebellion" or "unfeminine aggression". Lewis Sayre, New York orthopedic surgeon, became a prominent advocate for circumcision in America. In 1870, he examined a five year old boy who was unable to straighten his legs, and whose condition had so far defied treatment. Upon noting that the boy's genitals were inflamed, Sayre hypothesized that chronic irritation of the boy's foreskin had paralyzed his knees via reflex neurosis. Sayre circumcised the boy, and within a few weeks, he recovered from his paralysis. After several additional incidents in which circumcision also appeared effective in treating paralyzed joints, Sayre began to promote circumcision as a powerful orthopedic remedy. Sayre's prominence within the medical profession allowed him to reach a wide audience. As more practitioners tried circumcision as a treatment for otherwise intractable medical conditions, sometimes achieving positive results, the list of ailments reputed to be treatable through circumcision grew. By the 1890s, hernia, bladder infections, kidney stones, insomnia, chronic indigestion, rheumatism, epilepsy, asthma, bedwetting, Bright's disease, erectile dysfunction, syphilis, insanity, and skin cancer had all been linked to the foreskin, and many physicians advocated universal circumcision as a preventive health measure. Specific medical arguments aside, several hypotheses have been raised in explaining the public's acceptance of infant circumcision as preventive medicine. The success of the germ theory of disease had not only enabled physicians to combat many of the postoperative complications of surgery, but had made the wider public deeply suspicious of dirt and bodily secretions. Accordingly, the smegma that collects under the foreskin was viewed as unhealthy, and circumcision readily accepted as good penile hygiene. Secondly, moral sentiment of the day regarded masturbation as not only sinful, but also physically and mentally unhealthy, stimulating the foreskin to produce the host of maladies of which it was suspected. In this climate, circumcision could be employed as a means of discouraging masturbation. All About the Baby, a popular parenting book of the 1890s, recommended infant circumcision for precisely this purpose. (However, a survey of 1410 men in the United States in 1992, Laumann found that circumcised men were more likely to report masturbating at least once a month.) As hospitals proliferated in urban areas, childbirth, at least among the upper and middle classes, was increasingly under the care of physicians in hospitals rather than with midwives in the home. It has been suggested that once a critical mass of infants were being circumcised in the hospital, circumcision became a class marker of those wealthy enough to afford a hospital birth. During the same time period, circumcision was becoming easier to perform. William Stewart Halsted's 1885 discovery of hypodermic cocaine as a local anaesthetic made it easier for doctors without expertise in the use of chloroform and other general anaesthetics to perform minor surgeries. Also, several mechanically aided circumcision techniques, forerunners of modern clamp based circumcision methods, were first published in the medical literature of the 1890s, allowing surgeons to perform circumcisions more safely and successfully. Born in the United Kingdom during the late 19th century, John Maynard Keynes and his brother Geoffrey, were both circumcised in boyhood due to parents' concern about their masturbatory habits. Some mainstream pediatric manuals continued to recommend circumcision as a deterrent against masturbation until the 1950s. of infant circumcision rates in the United States holds that 30% of newborn American boys were being circumcised in 1900, 55% in 1925, 72% in 1950, 85% in 1975 and 60% in 2000. In South Korea, circumcision was largely unknown before the establishment of the United States trusteeship in 1945 and the spread of American influence. More than 90% of South Korean high school boys are now circumcised at an average age of 12 years, which makes South Korea a unique case. However circumcision rates are now declining in South Korea. Decline in circumcision in the English speaking world began in the postwar period. The British paediatrician Douglas Gairdner published a famous study in 1949, The fate of the foreskin, described as "a model of perceptive and pungent writing." It revealed that for the years 1942–1947, about 16 children per year in England and Wales had died because of circumcision, a rate of about 1 per 6000 circumcisions. In 1949, a lack of consensus in the medical community as to whether circumcision carried with it any notable health benefit motivated the United Kingdom's newly formed National Health Service to remove infant circumcision from its list of covered services. Since then, circumcision has been an out of pocket cost to parents, and the proportion of circumcised men is around 9%. Similar trends have operated in Canada, (where public medical insurance is universal, and where private insurance does not replicate services already paid from the public purse) individual provincial health insurance plans began delisting non therapeutic circumcision in the 1980s. Manitoba was the final province to delist non therapeutic circumcision, which occurred in 2005. The practice has also declined to about nine per cent of newborn boys in Australia and is almost unknown in New Zealand.