Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кальвинисттік ілім
Calvinist doctrine
Шартсыз сайлау (сондай-ақ, егемендік сайлау немесе шартсыз инаят деп аталады) – бұл кальвинисттік ілім, ол құдайдың әлемді жарату алдындағы іс-әрекеттері мен ниеттерін сипаттайды. Онда ол кейбір адамдарды құтқарылуға, сайланғандарды алдын ала белгілеген, ал қалғандарын өз күнәларында жалғастыруға және Құдайдың Ескі және Жаңа өсиеттерінде баяндалған заңын бұзғаны үшін әділ жаза, мәңгілік құрылысқа ие болуға қалдырды. Құдай бұл таңдауды олардың кез келген жағдайларына немесе қасиеттеріне қарамастан, тек өзінің мақсатына сәйкес жасады. Шартсыз сайлауға қарсы тұратын көзқарас – арминийлік шартты сайлау, құдай мәңгілік құтқарылу үшін Мәсіхке иман келтіру арқылы құдайдың алдын ала жасаған инаятына өз еркімен жауап беретіндерін білгенін айтады. Құдайдың сайлауы нақты және өзгермейтін мақсатпен жасалды – иман келтіретіндерді сайлау.
Unconditional election (also called sovereign election or unconditional grace) is a Calvinist doctrine relating to predestination that describes the actions and motives of God prior to his creation of the world, when he predestined some people to receive salvation, the elect, and the rest he left to continue in their sins and receive the just punishment, eternal damnation, for their transgressions of God's law as outlined in the Old and New Testaments of the Bible. God made these choices according to his own purposes apart from any conditions or qualities related to those persons. The counter view to unconditional election is the Arminian view of conditional election, the belief that God chooses for eternal salvation those whom he foreknows will exercise their free will to respond to God's prevenient grace with faith in Christ. God's election was for a clear unalterable purpose, to elect those who will believe.
Қорытынды
Кальвиндік теологияда шартсыз таңдау – Құдайдың алдын ала белгілеуінің бір аспектісі, онда Құдай белгілі бір адамдарды құтқаруға таңдайды. Таңдалғандар мейірімділікке ие болады, ал таңдалмағандар, жазаланғандар, шартсыз әділдікке ие болады. Бұл шартсыз таңдау, негізінен, кальвинизмнің бес принципінен (ТҮЛІП) тұратын доктриналық жүйемен байланысты және адам істеріне қатысты Құдайдың абсолюттік билігіне деген сенімге негізделген. Құдай, адамдардың кемшіліктері мен ерік-жігеріне қарамастан, күнәлі болса да, оларды құтқарушы рақымы ретінде таңдайды. Таңдалғандар осы рақымға лайық болу үшін ештеңе жасаған жоқ. Кальвинистер және басқа да шіркеулерде (вальденстер, катарлар, анабаптистер, ерекше баптистер және т.б.) бұл таңдау «шартсыз» деп аталады, себебі Құдайдың таңдалғандарды құтқару туралы шешімі таңдалған адамның іс-әрекеттеріне немесе сеніміне байланысты емес. Тотальдік бұзылу доктринасына сәйкес (кальвинизмнің бес принципінің біріншісі), күнәнің ықпалы адамның ерік-жігерін соншалықты шектейді, осыған байланысты ешкім Құдайға келуге немесе оған ізденуге дайын да, қабілетті де емес, егер Құдай алдымен оның жанын жаңартпаса, оған махаббат пен құтқарылу процесіне қатысу қабілетін сыйламайынша. Сондықтан, Құдайдың таңдауы тек Құдайдың тәуелсіз және егемендік еркіне ғана негізделеді және адамның болжамды іс-әрекеттеріне емес. Схоластикалық кальвинистер кейде Құдайдың адамның күнәсіне қатысты қашан таңдау жасағанын нақты анықтау туралы пікірталас жүргізеді – қараңыз, супралапсарианизм және инфралапсарианизм, бірақ мұндай айырмашылықтар қазіргі кальвинизмде көбінесе баса көрсетілмейді. Реформаланған ұстаным жиі Арминийлік шартты таңдау доктринасымен салыстырылады, онда Құдайдың адамды құтқару үшін жасаған мәңгілік таңдауы болашақ оқиғаларды Құдайдың алдын ала білуіне байланысты, атап айтқанда, кейбір адамдар Құдайдың құтқарылу туралы ұсынысына жауап ретінде ерікті түрде сенім мен сенімділік көрсетеді. Арминийлік доктрина күнәнің ықпалы адамның ерік-жігерін шектегеніне келіседі, сондықтан ешкім Құдайға келуге немесе оған ізденуге дайын емес, бірақ Арминийлік доктринада алдын ала (немесе «қосатын») рақым, жаңарудан бұрын адамға өкінуге және сенуге жеткілікті деп есептеледі. Құдай әрбір адамның Иса Мәсіхтің Ізгі хабарына қалай жауап беретінін алдын ала білгендіктен, Құдай әділдікпен және билікпен өкініп, Иса Мәсіхтің Ізгі хабарына сеніп, Құдайға ізденетін адамдарды құтқаруға таңдайды.
In Calvinist theology, unconditional election is considered to be one aspect of predestination in which God chooses certain individuals to be saved. Those elected receive mercy, while those not elected, the reprobates, receive justice without condition. This unconditional election is essentially related to the rest of the TULIP (five points of Calvinism) doctrinal outline and hinges upon the supreme belief in the absolute sovereignty of God over the affairs of humans. God unconditionally elects certain people even though they are sinful as an act of his saving grace apart from the shortcomings or will of man. Those chosen have done nothing to deserve this grace. In Calvinist and some other churches (Waldensians, Katharoi, Anabaptists, Particular Baptists, etc.) this election has been called "unconditional" because his choice to save the elect does not depend on anything inherent in any person chosen, on any act that a person performs or on any belief that a person exercises. According to the doctrine of total depravity (the first of the five points of Calvinism), the influence of sin has so inhibited the individual's volition that no one is willing or able to come to or follow God apart from God first regenerating the person's soul to give them the ability to love him and take part in the salvation process. Hence, God's choice in election is, and can only be based solely on, God's own independent and sovereign will and [not] upon the foreseen actions of man. Scholastic Calvinists have sometimes debated precisely when, relative to the decree for the fall of man, God did his electing – see supralapsarianism and infralapsarianism – though such distinctions are not often emphasized in modern Calvinism. The Reformed position is frequently contrasted with the Arminian doctrine of conditional election in which God's eternal choice to save a person is conditioned on God's certain foreknowledge of future events, namely, that certain individuals would freely exercise faith and trust in response to God's offer of salvation. The Arminian doctrine agrees that the influence of sin has so inhibited the individual's volition that no one is willing or able to come to or follow God, but the Arminian doctrine of prevenient (or "enabling") grace is considered sufficient to enable a person to repent and believe before regeneration. Based upon God's foreknowledge of each individual human response to the gospel of Jesus Christ, God justly and sovereignly elects to salvation those he foresees exercising free will to repent, believe in the gospel of Jesus Christ and follow God.
Тарих
Бұл ілімді алғаш рет 4-ші ғасырдағы шіркеу әкесі Гипполық Августин Пелагиймен пікірлесу кезінде айқындап, танымал етті. Ол құтқарушы рақымды Құдайдың егемендік шешімдеріне сәйкес таңдалғандарға беретінін үйретті. Реформацияға дейінгі көптеген теологтар бұл идеяны қабылдаған жоқ. Дегенмен, Томас Аквинский сияқты ерекше жағдайлар да болды. Шартсыз сайлау алғаш рет Бельгиялық Иман Жарғысында (1561) жазылды, Дорт қағидаларында (1619) қайта расталды, ол бес мәселелік даудан туындады және Вестминстер стандарттары (1646) сияқты түрлі реформаланған Иман Жарғыларында бейнеленген. Бүгінде бұл көбінесе Джон Кальвиннің реформациялық ілімдерімен байланысты, ол кальвинизмнің бес негізгі қағидасының бірі болып табылады және көбінесе алдын-ала белгілеумен байланысты.
The doctrine was first articulated and popularized by 4th century Church Father Augustine of Hippo during his debates with Pelagius, and he taught that saving grace is bestowed by God on the elect according to his sovereign decrees. Few later theologians prior to the Reformation would take up this idea. However, prominent exceptions include Thomas Aquinas. Unconditional election was first codified in the Belgic Confession (1561), re affirmed in the Canons of Dort (1619), which arose from the Quinquarticular Controversy, and is represented in the various Reformed confessions such as the Westminster Standards (1646). Today, it is most commonly associated with the Reformation teachings of John Calvin as one of the five points of Calvinism and is often linked with predestination.