Пелагиандық ілім: ерте христиандық теологиялық көзқарас
Pelagianism
Пелагианство – ерте христиан діни көзқарасы, адам табиғаты күнәмен булыққан жоқ екенін, адамның өзін жетілдіруге еркі бар екенін айтады. Августинмен пікір қақтығысы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пелагиандық – ертеден келе жатқан, дәстүрлі христиандық теологиялық ұстаным.
Early heterodox Christian theological position
Пелагиандық – адамның күнәға түсуі оның табиғатын бұзбаған және Құдайдың рақымы арқасында адамдардың кемелділікке жету үшін ерік бостандығы бар деген христиандық теологиялық көзқарас. Пелагий (шамамен 355 – 418 ж.ж.), британдық аралдардан шыққан аскет және философ, Құдай сенушілерге орындалуы мүмкін емес нәрсені бұйыруға хақылы емес, демек, барлық құдайлық пәрмендерді орындау мүмкін болуы керек деп үйреткен. Ол сондай-ақ, біреудің күнәсі үшін екінші адамды жазалау әділетсіздік екенін айтқан; сондықтан нәрестелер кінәсіз болып дүниеге келеді. Пелагий күнәлі мінез-құлыққа ешқандай ақтау жасамады және барлық христиандар, олардың әлеуметтік жағдайына қарамастан, кінәратсыз, күнәсіз өмір сүруі керек деп үйреткен. "Пелагиандық" ұғымының негізгі бөлігі оның қарсыласы Августинмен анықталды, ал нақты анықтамалары бүгінгі күнге дейін толыққанды түсініксіз. Пелагиандыққа қазіргі заманғы христиан әлемінде, әсіресе римдік элита мен монахтар арасында үлкен қолдау болғанымен, Августин мен оның жақтастары оған қарсы шығып, рақым, тағдыр және ерік бостандығы туралы өз көзқарастарын ұсынды. Августин Пелагиандық дауды жеңіп шықты; Пелагиандық 418 жылғы Карфаген соборында айыпталып, Рим-католик және Шығыс православие шіркеулері тарапынан еретик деп танылды. Содан бері көптеген ғасырлар бойы "пелагиандық" сөзі дәстүрлі емес сенімдерді ұстанатын христиандарды еретик деп айыптау үшін түрлі жағдайларда қолданылып келді, бірақ кейбір жаңа зерттеулер басқаша пікір білдіреді.
Pelagianism is a Christian theological position that holds that the fall did not taint human nature and that humans by divine grace have free will to achieve human perfection. Pelagius (c. 355 – AD), an ascetic and philosopher from the British Isles, taught that God could not command believers to do the impossible, and therefore it must be possible to satisfy all divine commandments. He also taught that it was unjust to punish one person for the sins of another; therefore, infants are born blameless. Pelagius accepted no excuse for sinful behaviour and taught that all Christians, regardless of their station in life, should live unimpeachable, sinless lives. To a large degree, "Pelagianism" was defined by its opponent Augustine, and exact definitions remain elusive. Although Pelagianism had considerable support in the contemporary Christian world, especially among the Roman elite and monks, it was attacked by Augustine and his supporters, who had opposing views on grace, predestination and free will. Augustine proved victorious in the Pelagian controversy; Pelagianism was decisively condemned at the 418 Council of Carthage and is regarded as heretical by the Roman Catholic Church and Eastern Orthodox Church. For centuries afterward, "Pelagianism" was used in various forms as an accusation of heresy for Christians who hold unorthodox beliefs, but some recent scholarship has offered a different opinion.
Өмірбаян
IV және V ғасырларда Константиннің христиан дінін қабылдауынан кейін шіркеу қарқынды өзгерістерге ұшырады. Көптеген римдіктер христиан дініне көшті, бірақ олардың барлығы да оған қатаң түрде мойынсұнбады. Христиандар қудалаудан құтылғаннан кейін, жаңа мәселе туды: қудалаудың бастапқыда тудырған шұғыл сезімін сақтай отырып, мемлекеттік дінге формалды қатысымды және ықылассыздықты қалай болдырмау керек? Көптегендер үшін шешім – христиандық аскетизмді қабылдау болды. Алғашқы христиандық теологиялық тұрғыдан алуан түрлі болды. Батыс христиандығы адамның күнәға батып, содан кейін өлгенін үйретсе, Сирия дәстүрі, оның ішінде II ғасырдың Теофил және Ириней есімді қайраткерлері, адам күнәға батудан бұрын-ақ өлгенін айтты. Шамамен 400 жылға таяу, түпкі күнә туралы доктрина Батыс христиандығында қалыптаса бастады, бұл Киприанның Адамның күнәсі үшін нәрестелерді кресттеу керектігі туралы үйретімінен туындады. Басқа христиандар Оригеннің пікірін қолдап, нәрестелердің бұрынғы өміріндегі қателіктері салдарынан күнәлі болып дүниеге келетініне сенді. Сириялық Руфин 399 жылы Иеронимнің делегаты ретінде Римге келді. Пелагий (шамамен 355–420 жж.) – б.з. 380-ші жылдардың басында Римге көшіп келген, британдық аралдардан шыққан аскет. Иероним сияқты, Пелагий христиандар арасындағы салғырттықты сынап, оның орнына жоғары моральдық стандарттар мен аскетизмді насихаттады. Ол манихейшілдіктің фатализмі мен детерминизміне қарсы шығып, күнәсіз өмір сүру мүмкіндігін қорғады. Пелагий дүниелік байлықтан бас тартуды уағыздағанымен, оның идеялары Рим элитасының бір бөлігінде танымал болды. Тарихшы Питер Браун Пелагиандыққа Рим аристократиясының күшті центрифугалық бейімділігіне – әрқайсысы элита болуға ұмтылатын, әрқайсысы көршілерінен және бәсекелестерінен жоғары тұруға құштар шағын топтар құруға бейімділігіне» – шақыру жасады деп мәлімдеді. Римнің қуатты әкімшісі Паулин Нолалық Пелагиймен және Пелагий жазушысы Юлиан Эклануммен жақын болды, ал бұрынғы римдік аристократ Целестий Жеральд Боннердің айтуынша, «соқталған Пелагиан қозғалысының нағыз апостолы» болды. Пелагий ұсынған көптеген идеялар заманауи христиандықта кең таралған, Иоанн Златоуст, Александриялық Афанасий, Иероним және тіпті ерте Августин сияқты тұлғалармен қолдау тапты.
During the fourth and fifth centuries, the Church was experiencing rapid change due to the Constantinian shift to Christianity. Many Romans were converting to Christianity, but they did not necessarily follow the faith strictly. As Christians were no longer persecuted, they faced a new problem: how to avoid backsliding and nominal adherence to the state religion while retaining the sense of urgency originally caused by persecution. For many, the solution was adopting Christian asceticism. Early Christianity was theologically diverse. While Western Christianity taught that death was the result of the fall of man, a Syrian tradition, including the second century figures Theophilus and Irenaeus, asserted that mortality preceded the fall. Around 400, the doctrine of original sin was just emerging in Western Christianity, deriving from the teaching of Cyprian that infants should be baptized for the sin of Adam. Other Christians followed Origen in the belief that infants are born in sin due to their failings in a previous life. Rufinus the Syrian, who came to Rome in 399 as a delegate for Jerome, followed the Syrian tradition, declaring that man had been created mortal and that each human is only punished for his own sin. Pelagius (c. 355–c. 420) was an ascetic layman, probably from the British Isles, who moved to Rome in the early 380s. Like Jerome, Pelagius criticized what he saw as an increasing laxity among Christians, instead promoting higher moral standards and asceticism. He opposed Manicheanism because of its fatalism and determinism and argued for the possibility of a sinless life. Although Pelagius preached the renunciation of earthly wealth, his ideas became popular among parts of the Roman elite. Historian Peter Brown argued that Pelagianism appealed "to a powerful centrifugal tendency in the aristocracy of Rome—a tendency to scatter, to form a pattern of little groups, each striving to be an elite, each anxious to rise above their neighbours and rivals—the average upper‐class residents of Rome." The powerful Roman administrator Paulinus of Nola was close to Pelagius and the Pelagian writer Julian of Eclanum, and the former Roman aristocrat Caelestius was described by Gerald Bonner as "the real apostle of the so called Pelagian movement". Many of the ideas Pelagius promoted were mainstream in contemporary Christianity, advocated by such figures as John Chrysostom, Athanasius of Alexandria, Jerome, and even the early Augustine.
Пелагиандық дау
410 жылы Пелагий мен Келестий Рим қаласынан Сицилияға, содан кейін Солтүстік Африкаға қашып кетті. 411 жылы Карфаген соборында Келестий епископ Аврелийге діни қызметке қабылдану үшін жүгінді, бірақ оның орнына күнә және түпкі күнә туралы нанымы үшін айыпталып қалды. Келестий өзін қорғап, түпкі күнә туралы пікірлердің әлі де талқыланып жатқанын және оның сенімдері дұрыс екенін айтты. Оның рақым туралы көзқарастары айтылмады, бірақ Августин (қатыспаған) кейін Келестийдің «Мәсіхтің рақымына қарсы аргументтері» үшін айыпталғанын мәлімдеді. Келестийден айырмашылығы, Пелагий адамның өмірге өліммен жаратылғаны туралы сұраққа жауап беруден бас тартты, ал Солтүстік Африкадан тыс жерлерде Келестийдің ілімі айыпталудың басты нысаны болды. 412 жылы Августин Пелагийдің «Римдіктерге жорамалдары» еңбегін оқып, оның авторын «жоғары деңгейдегі христиан» деп сипаттады. Августин Келестийдің ілімін ғана айыптады, Пелагиймен дауын академиялық деп санады және оған дейін Пелагиймен достық қарым-қатынаста болды. Иероним пелагиандыққа адамдардың күнәсіз болуға мүмкіндігі бар екенін айтуы үшін шабуыл жасады және оны басқа танылған ерестермен байланыстырды, оның ішінде Оригеншілдік, Йовиандық, Манихейлік және Присциллиандық. Ғалым Майкл Ракет пелагиандық пен Оригеншілдіктің байланысының «күмәнді» болғанын, бірақ оның әсерлі екенін атап өтті. Сондай-ақ, Иероним Пелагийдің ерік бостандығына қатысты қатаң көзқарасына қарсы болды. 415 жылы ол Пелагиандық мәлімдемелерді жоққа шығару үшін «Пелагиандықтарға қарсы диалог» атты еңбек жазды. Тарихшы Вольф Либесшуц Иеронимнің аскет болғанын және жердегі байлықты сынағанын айта келіп, оның пелагиандыққа қарсылығының себебі Пелагийдің жетістігіне қызғану болған деп болжайды. 415 жылы Августинның елшісі Орозий Пелагийге қарсы Иерусалим сотында айып тақты, ал бұл айыптар сот шешімі үшін Римге жіберілді. Сол жылы, жер аударылған Галлия епископтары Арльдық Герос және Эксский Лазарь Пелагийді ерестікте айыптады, Келестийдің «13 тарау туралы кітабынан» үзінділер келтірді. Пелагий өзін қорғау үшін Келестийдің ілімін жоққа шығарды, нәтижесінде ол Лодтағы Диосполис соборында ақталды, бұл даудың шешуші нүктесі болды. Үкімнен кейін Августин Солтүстік Африкадағы екі соборды пелагиандықты айыптауға көндірді, оның қорытындылары Папа Иннокентий I тарапынан ішінара расталды. 417 жылдың қаңтар айында, өлімінен аз уақыт бұрын Иннокентий Пелагийді және оның екі ізбасарын қауымнан шығарды. Иннокентийдің ізбасары Зосим Пелагийге қатысты үкімді қайта қарастырды, бірақ Африка епископтарының қысымынан кейін өз шешімінен бас тартты. Кейіннен пелагиандық 418 жылы Карфаген соборында айыпталды, содан кейін Зосим Пелагий мен Келестийді де қауымнан шығаратын «Трактаттық хатты» жариялады. Пелагиандық ілімнің дін қызметкерлері мен епископтықтың рөлін әлсірететіні туралы алаңдаушылық сот шешімінде нақты айтылды. Пелагийдің ілімі сол кезде көптеген христиандардың арасында, әсіресе басқа аскеттердің арасында кең қолдауға ие болды. Христиан әлемінің көп бөлігі Августинның түпкі күнә туралы ілімі туралы естімеген. Италияның он сегіз епископы, оның ішінде Экланумдық Юлиан, Пелагийдің айыпталуына наразылық білдірді және Зосимнің «Трактаттық хатын» орындаудан бас тартты. Олардың көпшілігі кейіннен Грекия епископтары Мопсуэстиялық Феодор мен Несторийден пана іздеуге мәжбүр болды, бұл пелагиандық қателер Несторийлік христологиядағы дау-дамайдың астында жатыр деген айыптамаларға әкелді. Пелагиандық және Несториандық ілімдер 431 жылы Эфес соборында айыпталды. Оның қолдаушылары айыпталған немесе Шығысқа көшіп кеткендіктен, пелагиандық Латын Батысында өміршең доктрина болмай қалды. Пелагиандықты және ұқсас ілімдерді басуға жасалған көптеген әрекеттерге қарамастан, кейбір ізбасарлар Остготтар патшалығында (493–553) әлі де белсенді болды, әсіресе Теодорих Ұлының билігі кезінде Пиценум мен Далмацияда. Пелагиандықтың Ұлыбританияда да танымал болғаны туралы хабарланған, өйткені Аусердің Герман ерестікті айыптау үшін кем дегенде бір рет (429 жылы) сапар шеккен. Кейбір ғалымдар, оның ішінде Ноуэлл Майрз және Джон Моррис, Ұлыбританиядағы пелагиандық Римнің құлдырауы мен сыбайлас жемқорлығына шабуыл ретінде түсіндірілді деп болжайды, бірақ бұл идея кеңінен қабылданбады.
In 410, Pelagius and Caelestius fled Rome for Sicily and then North Africa due to the Sack of Rome by Visigoths. At the 411 Council of Carthage, Caelestius approached the bishop Aurelius for ordination, but instead he was condemned for his belief on sin and original sin. Caelestius defended himself by arguing that this original sin was still being debated and his beliefs were orthodox. His views on grace were not mentioned, although Augustine (who had not been present) later claimed that Caelestius had been condemned because of "arguments against the grace of Christ". Unlike Caelestius, Pelagius refused to answer the question as to whether man had been created mortal, and, outside of Northern Africa, it was Caelestius' teachings which were the main targets of condemnation. In 412, Augustine read Pelagius' Commentary on Romans and described its author as a "highly advanced Christian". Augustine maintained friendly relations with Pelagius until the next year, initially only condemning Caelestius' teachings, and considering his dispute with Pelagius to be an academic one. Jerome attacked Pelagianism for saying that humans had the potential to be sinless, and connected it with other recognized heresies, including Origenism, Jovinianism, Manichaeanism, and Priscillianism. Scholar Michael Rackett noted that the linkage of Pelagianism and Origenism was "dubious" but influential. Jerome also disagreed with Pelagius' strong view of free will. In 415, he wrote Dialogus adversus Pelagianos to refute Pelagian statements. Noting that Jerome was also an ascetic and critical of earthly wealth, historian Wolf Liebeschuetz suggested that his motive for opposing Pelagianism was envy of Pelagius' success. In 415, Augustine's emissary Orosius brought charges against Pelagius at a council in Jerusalem, which were referred to Rome for judgement. The same year, the exiled Gallic bishops Heros of Arles and Lazarus of Aix accused Pelagius of heresy, citing passages in Caelestius' Liber de 13 capitula. Pelagius defended himself by disavowing Caelestius' teachings, leading to his acquittal at the Synod of Diospolis in Lod, which proved to be a key turning point in the controversy. Following the verdict, Augustine convinced two synods in North Africa to condemn Pelagianism, whose findings were partially confirmed by Pope Innocent I. In January 417, shortly before his death, Innocent excommunicated Pelagius and two of his followers. Innocent's successor, Zosimus, reversed the judgement against Pelagius, but backtracked following pressure from the African bishops. Pelagianism was later condemned at the Council of Carthage in 418, after which Zosimus issued the Epistola tractoria excommunicating both Pelagius and Caelestius. Concern that Pelagianism undermined the role of the clergy and episcopacy was specifically cited in the judgement. At the time, Pelagius' teachings had considerable support among Christians, especially other ascetics. Considerable parts of the Christian world had never heard of Augustine's doctrine of original sin. Eighteen Italian bishops, including Julian of Eclanum, protested against the condemnation of Pelagius and refused to follow Zosimus' Epistola tractoria. Many of them later had to seek shelter with the Greek bishops Theodore of Mopsuestia and Nestorius, leading to accusations that Pelagian errors lay beneath the Nestorian controversy over Christology. Both Pelagianism and Nestorianism were condemned at the Council of Ephesus in 431. With its supporters either condemned or forced to move to the East, Pelagianism ceased to be a viable doctrine in the Latin West. Despite repeated attempts to suppress Pelagianism and similar teachings, some followers were still active in the Ostrogothic Kingdom (493–553), most notably in Picenum and Dalmatia during the rule of Theoderic the Great. Pelagianism was also reported to be popular in Britain, as Germanus of Auxerre made at least one visit (in 429) to denounce the heresy. Some scholars, including Nowell Myres and John Morris, have suggested that Pelagianism in Britain was understood as an attack on Roman decadence and corruption, but this idea has not gained general acceptance.
Еркін ерік пен түпкі күнә
Құдай кез келген нәрсені немесе кез келген адамды жаратылысынан зұлым деп ойлау Пелагийге манихейлік көзқарас сияқты көрінді. Пелагий адамдардың түпкі күнәдан құтылғанын, себебі басқа біреудің іс-әрекеті үшін кінәлау әділетсіздік болар еді деп үйретті. Пелагиандық ілім бойынша, адамдар Құдайдың бейнесінде жаратылған, оларға ар-ұждан мен ақыл-сана сыйланған, соның арқасында дұрыс пен бұрысты ажырата алады және дұрыс істерді істеуге қабілетті. Егер "күнәні" болдырмау мүмкін болса, онда оны күнә деп санауға болмайды. Пелагийдің пікірінше, түпкі күнә туралы доктрина адамның өзін-өзі жетілдіру қабілетіне жеткілікті мән бермейді, бұл үмітсіздікке немесе жауапкершіліксіз кешірімге үміттенуге алып келеді. Ол сондай-ақ көптеген жас христиандардың құтқарылу туралы жалған сеніммен жұбанып, христиандық амалдарына немқұрайлы қарауына себеп болатынын айтты. Пелагий Адамның құлшыны адамдарды өлімге ие еткенін, жаман үлгі көрсеткенін, бірақ олардың табиғатын бұзбағанын сенді, ал Целестий одан да әрі барып, Адамның өлімге ұшырауы жаратылысынан болғанын дәлелдеді. Ол тіпті Августин айтқандай, түпкі күнә адамдарды өлімнен қорқуға итермелеген деген ойды да қабылдамады. Пелагийдің пікірінше, шын ниетті христиандар өлімнен қорқуды жеңе алады, ал өлім жаза емес, еңбектен құтылу болып табылады. Пелагий де, Целестий де Құдайдың мүмкін емес нәрсені бұйыруының ақылға сыймайтынын, сондықтан әрбір адамның еркін әрекет етуге және барлық ісі үшін толық жауапкершілікке ие екенін айтты. Пелагий ерік бостандығына кез келген шектеулерді, соның ішінде қажеттілік, мәжбүрлеу немесе табиғаттың шектеулерін қабылдамады. Ол ерік бостандығын қатаң қорғау адамдардың мінез-құлқын өзгертуге ең тиімді ынталандыру деп сенді.
The idea that God had created anything or anyone who was evil by nature struck Pelagius as Manichean. Pelagius taught that humans were free of the burden of original sin, because it would be unjust for any person to be blamed for another's actions. According to Pelagianism, humans were created in the image of God and had been granted conscience and reason to determine right from wrong, and the ability to carry out correct actions. If "sin" could not be avoided it could not be considered sin. In Pelagius' view, the doctrine of original sin placed too little emphasis on the human capacity for self improvement, leading either to despair or to reliance on forgiveness without responsibility. He also argued that many young Christians were comforted with false security about their salvation leading them to relax their Christian practice. Pelagius believed that Adam's transgression had caused humans to become mortal, and given them a bad example, but not corrupted their nature, while Caelestius went even further, arguing that Adam had been created mortal. He did not even accept the idea that original sin had instilled fear of death among humans, as Augustine said. Instead, Pelagius taught that the fear of death could be overcome by devout Christians, and that death could be a release from toil rather than a punishment. Both Pelagius and Caelestius reasoned that it would be unreasonable for God to command the impossible, and therefore each human retained absolute freedom of action and full responsibility for all actions. Pelagius did not accept any limitation on free will, including necessity, compulsion, or limitations of nature. He believed that teaching a strong position on free will was the best motivation for individuals to reform their conduct.
Күнә мен ізгілік
Пелагиандық көзқарас бойынша, күнә адам табиғатының құлдырауының нәтижесі емес, ерікті таңдау мен жаман әдеттердің салдарынан туындайды; қайта-қайта күнә жасау арқылы адам өзінің табиғатын бұзып, күнәға тәуелді ете алады. Пелагий Құдайдың адамдарға Ескі Ұстазды және Мұса заңын осы жаман әдеттерге қарсы тұру үшін бергенін, ал уақыт өте келе бұл әдеттер жойылғанда Құдай Жаңа Ұстазды ашқан деп сенді. Алайда, Пелагий адамның әр жағдайда дұрыс әрекет ету қабілеті әрқашан сақталатынын ескергендіктен, теориялық тұрғыдан күнәсіз өмір сүру мүмкін (бірақ сирек). Иса Мәсіх, христиан дінінде күнәсіз өмір сүрген, өзінің өмірінде кемелдікке ұмтылған пелагиандықтар үшін үлгі болды, бірақ одан басқа да күнәсіз адамдар болды, олардың ішінде белгілі пұтқа табынушылар және әсіресе еврей пайғамбарлары бар. Бұл көзқарас Августин мен православие христиандарының, Исаның жалғыз күнәсіз адам екенін үйреткенімен, қайшы келеді. Пелагий Исаның адамзаттың күнәлары үшін құрбандық болғанын және крещение рәсімінің тазартатынын үйреткен, бірақ бұл мәселелерге көп мән бермеді. Пелагий адамның дұрыс әрекет ету қабілеті – Құдайдың сыйы, сондай-ақ, илаһи аян, Исаның үлгісі мен үйретулері екенін айтты. Рухани даму, оның ішінде христиандыққа сенім, Құдайдың кеңшілігіне емес, жеке таңдауға байланысты. Пелагий күнәға ешқандай ақталудың жоқ екенін мойындап, христиандардың Ефестіктерге 5:27-де сипатталғандай, "дақсыз және әжірсіз" болуы керектігін есептеді. Адамның кемшілігін мойындамай, жоғары моральдық стандарттар тек элитаға ғана қатысты дейтін емес, Пелагий барлық христиандар кемелдікке ұмтылуы керек деп үйретті. Жовиан сияқты, Пелагий де үйленген өмір монахизмнен кем емес екенін айтты, бірақ барлық христиандар, өмірлік жағдайына қарамастан, белгілі бір аскетизмді ұстануы керек деген тұжырыммен. Пелагий адамның өзін христиан деп атауы және Киелі кітаптың бұйрықтарын орындауы жеткіліксіз екенін, сондай-ақ жақсылықты белсенді түрде жасап, ізгіліктерді дамытуы, "тек атпен ғана христиан" болған көпшіліктен ерекшеленуі және христиандардың мінез-құлқы ерекше және кінәсіз болуы керектігін үйретті. Ол әсіресе Киелі кітапты оқудың, діни бұйрықтарды орындаудың, қайырымдылық жасаудың, іс-әрекеттеріне жауапкершілік сезінудің, қарапайымдылық пен шамадан тыс кетпеудің маңыздылығын атап өтті. Пелагий нағыз ізгілік әлеуметтік мәртебеде сыртқы түрде көрінбейтінін, ол ішкі рухани жағдай екенін үйретті. Ол бай христиандарды байлықтарын кедейлермен бөлісуге шақырды. (Августин Пелагийдің байлықты қайта бөлу туралы айтқан сөздерін сынады.)
In the Pelagian view, by corollary, sin was not an inevitable result of fallen human nature, but instead came about by free choice and bad habits; through repeated sinning, a person could corrupt their own nature and enslave themself to sin. Pelagius believed that God had given man the Old Testament and Mosaic Law in order to counter these ingrained bad habits, and when that wore off over time God revealed the New Testament. However, because Pelagius considered a person to always have the ability to choose the right action in each circumstance, it was therefore theoretically possible (though rare) to live a sinless life. Jesus Christ, held in Christian doctrine to have lived a life without sin, was the ultimate example for Pelagians seeking perfection in their own lives, but there were also other humans who were without sin—including some notable pagans and especially the Hebrew prophets. This view was at odds with that of Augustine and orthodox Christianity, which taught that Jesus was the only man free of sin. Pelagius did teach Jesus' vicarious atonement for the sins of mankind and the cleansing effect of baptism, but placed less emphasis on these aspects. Pelagius taught that a human's ability to act correctly was a gift of God, as well as divine revelation and the example and teachings of Jesus. Further spiritual development, including faith in Christianity, was up to individual choice, not divine benevolence. Pelagius accepted no excuse for sin, and argued that Christians should be like the church described in Ephesians 5:27, "without spot or wrinkle". Instead of accepting the inherent imperfection of man, or arguing that the highest moral standards could only be applied to an elite, Pelagius taught that all Christians should strive for perfection. Like Jovinian, Pelagius taught that married life was not inferior to monasticism, but with the twist that all Christians regardless of life situation were called to a kind of asceticism. Pelagius taught that it was not sufficient for a person to call themselves a Christian and follow the commandments of scripture; it was also essential to actively do good works and cultivate virtue, setting themselves apart from the masses who were "Christian in name only", and that Christians ought to be extraordinary and irreproachable in conduct. Specifically, he emphasized the importance of reading scripture, following religious commandments, charity, and taking responsibility for one's actions, and maintaining modesty and moderation. Pelagius taught that true virtue was not reflected externally in social status, but was an internal spiritual state. He explicitly called on wealthy Christians to share their fortunes with the poor. (Augustine criticized Pelagius' call for wealth redistribution.)
Шомылдыру рәсімінен өту және сот
Пелагиандық көзқарас бойынша, күнә әдейі жасалғандықтан, адамдар тек өз істері үшін жауапты болғандықтан, пелагиандық ілімде нәрестелер кінәсіз саналды, ал крещениеден өтпеген нәрестелер тозаққа жіберілмейді деп есептелді. Пелагиандар, ертедегі Августин сияқты, нәрестелердің тазару орнына (Purgatory) жіберілетініне сенді. Пелагий нәрестелерді крещениеге шомылдырудың түпкі күнәні тазарту үшін қажет емес екенін айтса да, бұл амалдың олардың рухани жағдайын Исамен жақын байланыс арқылы жақсартатынына сенгендіктен, оны қолдады. Ересектер үшін крещение маңызды болды, себебі ол адамның жеке жасаған күнәларын кешіруге және Құдаймен қарым-қатынасты жаңартпаға мүмкіндік берді. Өлгеннен кейін ересектер өз іс-әрекеттері мен жасалмағандары үшін сотталып, егер олар жеткіліксіз болса, мәңгілік отқа жіберіледі: "Олардың жасаған жамандықтары үшін емес, жақсылық жасауға ұмтылмағаны үшін". Ол тазару орнының ересектер үшін де мүмкін болатын жер екенін қабылдамады. Пелагий ізгілік жолының баршаға ашық екенін үйреткенімен, іс жүзінде оны ұстануға және құтқарылуға тек аз ғана адамдардың қабілеті болды. Көптеген ортағасырлық дінтанушылар сияқты, Пелагий де христиандарды тозақтан қорқытудың, ішкі ынтаның жеткіліксіз немесе болмауы жағдайында оларды діндерін ұстануға көндіру үшін жиі қажет екенін ойлады.
Because sin in the Pelagian view was deliberate, with people responsible only for their own actions, infants were considered without fault in Pelagianism, and unbaptized infants were not thought to be sent to hell. Like early Augustine, Pelagians believed that infants would be sent to purgatory. Although Pelagius rejected that infant baptism was necessary to cleanse original sin, he nevertheless supported the practice because he felt it improved their spirituality through a closer union with Jesus. For adults, baptism was essential because it was the mechanism for obtaining forgiveness of the sins that a person had personally committed and a new beginning in their relationship with God. After death, adults would be judged by their acts and omissions and consigned to everlasting fire if they had failed: "not because of the evils they have done, but for their failures to do good". He did not accept purgatory as a possible destination for adults. Although Pelagius taught that the path of righteousness was open to all, in practice only a few would manage to follow it and be saved. Like many medieval theologians, Pelagius believed that instilling in Christians the fear of hell was often necessary to convince them to follow their religion where internal motivation was absent or insufficient.
Салыстыру
Пелагийге ықпал еткен маңызды факторлар – адам табиғатына көбірек оң көзқараспен қараған Шығыс христиандығы және жеке тәуелсіздік пен өзін-өзі жетілдіру идеяларын алған классикалық философия болды. Бұрын Цицеронның жоғалған «Хортенсий» еңбегінің оны христиандыққа келуіне себеп болғанын айтқан Августин, Пелагийдің ізгілік туралы идеясын «цицерондық» деп сынап, диалог авторының идеологиясы адам ақылы мен еркінің маңыздылығын артық бағалағанын айтты. Оның түпкі күнә туралы ұстанымдары жаңа болғанымен, Пелагийдің рақым, ерік бостандығы және тағдыр туралы көзқарастары Ориген, Иоанн Златоуст және Иероним сияқты замандас грек тілінде сөйлейтін теологтардың пікірлеріне ұқсас болды. Теолог Кэрол Харрисон Пелагиандықты «адамның тұлғасы, жауапкершілігі мен бостандығы, этика және құтқарылу табиғаты туралы батыстық түсініктерден түбірінен өзгеше» деп түсіндірді, және Августин Пелагий дауларында жеңіске жетпегенде осылай болар ма еді дейді. Харрисонның сөзіне қарағанда, «пелагиандық – Құдайдың әділдігін қорғауға, Құдай жаратқан адам табиғатының тұтастығын сақтауға, сондай-ақ адамның міндеті, жауапкершілігі мен мінсіз өмір сүруге қабілеттілігін сақтауға жасалған әрекет». Алайда, бұл адамның осалдығын азайтудың және «құдай рақымының сыртқы көрініс ретінде ғана танылуына» әкелудің құнымен болды. Ғалым Ребекка Уивердің пікірінше, «Пелагийді ерекшелендірген нәрсе – Құдай берген, күнә мен жағдайлардың әсеріне ұшырамаған, шексіз таңдау еркіндігіне деген сенімі».
Significant influences on Pelagius included Eastern Christianity, which had a more positive view of human nature, and classical philosophy, from which he drew the ideas of personal autonomy and self improvement. After having previously credited Cicero's lost Hortensius for his eventual conversion to Christianity, Augustine accused Pelagius' idea of virtue of being "Ciceronian", taking issue with the ideology of the dialogue's author as having overemphasized the role of human intellect and will. Although his teachings on original sin were novel, Pelagius' views on grace, free will and predestination were similar to those of contemporary Greek speaking theologians such as Origen, John Chrysostom, and Jerome. Theologian Carol Harrison commented that Pelagianism is "a radically different alternative to Western understandings of the human person, human responsibility and freedom, ethics and the nature of salvation" which might have come about if Augustine had not been victorious in the Pelagian controversy. According to Harrison, "Pelagianism represents an attempt to safeguard God's justice, to preserve the integrity of human nature as created by God, and of human beings' obligation, responsibility and ability to attain a life of perfect righteousness." However, this is at the expense of downplaying human frailty and presenting "the operation of divine grace as being merely external". According to scholar Rebecca Weaver, "what most distinguished Pelagius was his conviction of an unrestricted freedom of choice, given by God and immune to alteration by sin or circumstance."
Анықтама
Аугустин Пелагий атаған «пелагиандық» ілім Пелагийдың өзінен гөрі Аугустиннің ойлап тапқан нәрсесіне жақын. Томас Шектің айтуынша, пелагиандық – католик шіркеуінің түпкі күнә туралы ілімін жоққа шығару, немесе дәлірек айтқанда, 417 және 418 жылдары еретик деп айыпталған нанымдарды жоққа шығару ересегі. Али Боннер (Кембридж университетінің оқытушысы) өз зерттеуінде «пелагиандық» ілімнің барлық қағидаларын ұстанған бірде-бір адам болмағанын, сондай-ақ, бұл тұжырымдар даулы болғанымен, үйлесімді пелагиандық қозғалыс та болмағанын анықтады. Боннер Пелагий ұсынған екі негізгі идея – «адам табиғатының жақсылығы және тиімді ерік бостандығы» екенін айтты, бірақ бұл екеуі де 360 жылдардан бері басқа христиан авторлары тарапынан қолдауға ие болған. Пелагий бұл идеяларды өнертаппағандықтан, оларды «пелагиандық» терминін қолданудың орнына аскетикалық қозғалысқа жатқызуды ұсынды. Кейінірек христиандар «пелагиандық» терминін олармен келіспейтін теологиялық тұрғыдан дұрыс христиандарды қаралау үшін пайдаланды. Тарихшы Эрик Нельсон нағыз пелагиандықты түпкі күнәны жоққа шығару немесе түпкі күнәнің адамның күнәден сақтану қабілетіне тигізетін әсерін жоққа шығару деп анықтады. Тіпті қазіргі ғылыми әдебиеттерде де «пелагиандық» термині нақты да, біркелкі де анықталмаған.
What Augustine called "Pelagianism" was more his own invention than that of Pelagius. According to Thomas Scheck, Pelagianism is the heresy of denying Catholic Church teaching on original sin, or more specifically the beliefs condemned as heretical in 417 and 418. In her study, Ali Bonner (a lecturer at the University of Cambridge) found that there was no one individual who held all the doctrines of "Pelagianism", nor was there a coherent Pelagian movement, although these findings are disputed. Bonner argued that the two core ideas promoted by Pelagius were "the goodness of human nature and effective free will" although both were advocated by other Christian authors from the 360s. Because Pelagius did not invent these ideas, she recommended attributing them to the ascetic movement rather than using the word "Pelagian". Later Christians used "Pelagianism" as an insult for theologically orthodox Christians who held positions that they disagreed with. Historian Eric Nelson defined genuine Pelagianism as rejection of original sin or denial of original sin's effect on man's ability to avoid sin. Even in recent scholarly literature, the term "Pelagianism" is not clearly or consistently defined.
Пелагиандық және августиндік
Пелагийдің адам табиғаты, құдайлық рақым және күнә туралы ұстанымдары Августинге қарсы болды, ол Пелагийді «Құдайдың рақымының жауы» деп жариялады. Августин пелагиандықты үш ерестік қағидаға тоғыстырды: «Құдай адамды оның іс-әрекеттерінің өлшемі бойынша кешіретіндей ойлау; кейбір адамдар күнәсіз өмір сүре алады деп есептеу; алғашқы күнә жасаған адамдардың ұрпақтары таза болып туады деп санау». Августинның жазбаларында Пелагий – Құдайды адам құтқарылуынан шеттетуші гуманизмнің символы. Пелагиандық Августинның ерік бостандығы, рақым және түпкі күнә туралы өз ойларына қарсы пікірлерін қалыптастырды, ал «Құдай қаласы» кітабының көп бөлігі Пелагиандық аргументтерді жоққа шығаруға арналған. Пелагийдің тағы бір маңызды айырмашылығы – ол тозақтан қорқып, Құдайға бағынуды қажет етті, ал Августин мұны құлдық санады. Керісінше, Августин христиандарды Киелі Рухтың қуанышы мен нығметтерімен ынталандыру керектігін айтты және «дұрыс істі дұрыс емес себеппен жасау» – опасыздық деп есептеді. Августинның пікірінше, барлық жақсылық пен ізгі амалдар үшін құрмет тек Құдайға ғана тиесілі, әйтпесе мақтанға ұшырауға болады, ал мақтан – күнәның бастауы. Питер Браун айтқандай, «Бесінші ғасырдың сезімтал адамы үшін манихейлік, пелагиандық және Августинның көзқарастары қазіргідей айқын бөлінбеген: олар оған христиан дінінің тудырған үлкен мәселелерінің шеңберіндегі нүктелер ретінде көрінген болар еді». Иоанн Кассиан пелагиандық пен августиндік арасындағы орта жолды ұсынды, онда адам еркі жоққа шығарылмайды, бірақ үнемі емес, ауру және әлсіз деп көрсетілді, ал Иероним күнәсіздік туралы орташа ұстанымды ұстанды. Галлияда «жартылай пелагиандар» деп аталатын адамдар алдын ала белгілеу туралы Августинмен келіспеді (бірақ үш пелагиандық қағиданы ерестік деп мойындады) және Пелагиандық идеяларға алданғаны үшін Августинмен айыпталды. Али Боннердің сөзіне сәйкес, пелагиандыққа және басқа да ерестерге қарсы күрес қабылданған пікірлердің ауқымын тарылтты және классикалық Римнің зияткерлік еркіндігін шектеді. Рақымға, әсіресе тағдырға келгенде, Пелагий емес, Августинның идеялары жаңа болды. Адамның құлдырауы – жаман үлгі, бірақ ол адам табиғатына әсер етпейді. Әрбір адамның табиғаты түпкі күнәмен бүлінген, сонымен қатар олар моральдық кінәлілікке ие. Еркін ерік – таңдау еркіндігі. Түпкі күнә адамдарды жақсылықты таңдаудан айырады. Сәбилердің жағдайы – кінәсіз. Түпкі күнәмен бүлінген және шомылдыру рәсімінен өтпеген жағдайда тозаққа жіберіледі. Күнә – еркін таңдау арқылы пайда болады. Адамның құлдырауының сөзсіз салдары. Күнә кешірімі – шын ниетпен тәубе еткендерге беріледі және ол Құдайдың рақымының бір бөлігі, оның еркіне сәйкес таратылады. Күнәсіздік – теориялық тұрғыдан мүмкін, бірақ сирек кездеседі. Адам табиғатының бүлінуіне байланысты мүмкін емес. Құтқарылу – адамдар өз таңдаулары үшін сотталады. Құтқарылу – Құдайдың рақымымен беріледі. Тағдырламау – қабылданбады. Құдай кімді құтқаратынын шешеді және оларды құлдыраудан сақтайды. Алайда, Августин қос тағдырды үйреткені даулы. Нельсонның пікірінше, пелагиандық – жамандық мәселесіне берілген шешім, ол либертариандық ерік бостандығын адам азаптарының себебі және оны ақтауға жеткілікті жақсылық ретінде қарастырады. Пелагиандықтар адам баласы жақсылық пен жамандықты Құдайдың араласуынсыз таңдап ала алады деген тұжырымға келді, бұл христиан дінінің негізгі доктринасына, яғни Исаның адамзаттың күнәларын өтеу үшін құрбандыққа шалынғандығына күмән келтірді. Осы себепті пелагиандық Исаның құдайлық болмысын қабылдамайтын христиандықтың үштік емес түсіндірмелерімен байланысты болды, сондай-ақ ариандық, социандық және мортализм (тозақтың бар екенін жоққа шығарған) сияқты басқа да ерестермен байланысты болды. Августин егер адам «табиғат заңы мен ерік бостандығы арқылы әділ бола алса, онда Мәсіхтің айқыштағы құрбандығы бекер болады» деді. Ол ешқандай азаптың шын мәнінде лайықсыз емес екенін, ал рақым да лайықсыз, бірақ Құдайдың қайырымдылығымен берілгенін дәлелдеді. Августинның шешімі православиелік христологияға адал болса да, жамандық мәселесін одан да нашарлатты, өйткені августиндік түсіндірмелерге сәйкес, Құдай күнәкарларды жазалайды, олар өздерінің табиғатынан күнә жасамайды. Августинның Құдайдың рақымын өз еркімен істеді деген айыптауларға қарсы қорғауы – Құдайдың жолдары қарапайым адамдарға түсініксіз екендігіне негізделген. Алайда, кейінгі сыншылар, мысалы Готфрид Вильгельм Лейбниц айтқандай, «ол жақсы және әділ болғандықтан Құдай қалайды ма, әлде Құдай оны жақсы және әділ болғандықтан қалайды ма?» деген сұрақ қою арқылы, бұл қорғаныс (көптеген католик және реформаторлық теологтар қабылдағанмен) Құдайға орталықтандырылған мораль құрады, Лейбництің пікірінше, бұл «Құдайдың әділдігін жояды» және оны тиранға айналдырады.
Pelagius' teachings on human nature, divine grace, and sin were opposed to those of Augustine, who declared Pelagius "the enemy of the grace of God". Augustine distilled what he called Pelagianism into three heretical tenets: "to think that God redeems according to some scale of human merit; to imagine that some human beings are actually capable of a sinless life; to suppose that the descendants of the first human beings to sin are themselves born innocent". In Augustine's writings, Pelagius is a symbol of humanism who excluded God from human salvation. Pelagianism shaped Augustine's ideas in opposition to his own on free will, grace, and original sin, and much of The City of God is devoted to countering Pelagian arguments. Another major difference in the two thinkers was that Pelagius emphasized obedience to God for fear of hell, which Augustine considered servile. In contrast, Augustine argued that Christians should be motivated by the delight and blessings of the Holy Spirit and believed that it was treason "to do the right deed for the wrong reason". According to Augustine, credit for all virtue and good works is due to God alone, and to say otherwise caused arrogance, which is the foundation of sin. According to Peter Brown, "For a sensitive man of the fifth century, Manichaeism, Pelagianism, and the views of Augustine were not as widely separated as we would now see them: they would have appeared to him as points along the great circle of problems raised by the Christian religion". John Cassian argued for a middle way between Pelagianism and Augustinianism, in which the human will is not negated but presented as intermittent, sick, and weak, and Jerome held a middle position on sinlessness. In Gaul, the so called "semi Pelagians" disagreed with Augustine on predestination (but recognized the three Pelagian doctrines as heretical) and were accused by Augustine of being seduced by Pelagian ideas. According to Ali Bonner, the crusade against Pelagianism and other heresies narrowed the range of acceptable opinions and reduced the intellectual freedom of classical Rome. When it came to grace and especially predestination, it was Augustine's ideas, not Pelagius', which were novel. Belief Pelagianism AugustinianismFall of man Sets a bad example, but does not affect human nature Every human's nature is corrupted by original sin, and they also inherit moral guilt Free will Absolute freedom of choice Original sin renders men unable to choose goodStatus of infantsBlameless Corrupted by original sin and consigned to hell if unbaptizedSin Comes about by free choiceInevitable result of fallen human natureForgiveness for sin Given to those who sincerely repent and merit it Part of God's grace, disbursed according to his will SinlessnessTheoretically possible, although unusualImpossible due to the corruption of human natureSalvationHumans will be judged for their choicesSalvation is bestowed by God's gracePredestinationRejectedGod decides who is saved and prevents them from falling away However, it is disputed if Augustine taught double predestination. According to Nelson, Pelagianism is a solution to the problem of evil that invokes libertarian free will as both the cause of human suffering and a sufficient good to justify it. By positing that man could choose between good and evil without divine intercession, Pelagianism brought into question Christianity's core doctrine of Jesus' act of substitutionary atonement to expiate the sins of mankind. For this reason, Pelagianism became associated with nontrinitarian interpretations of Christianity which rejected the divinity of Jesus, as well as other heresies such as Arianism, Socinianism, and mortalism (which rejected the existence of hell). Augustine argued that if man "could have become just by the law of nature and free will . amounts to rendering the cross of Christ void". He argued that no suffering was truly undeserved, and that grace was equally undeserved but bestowed by God's benevolence. Augustine's solution, while it was faithful to orthodox Christology, worsened the problem of evil because according to Augustinian interpretations, God punishes sinners who by their very nature are unable not to sin. The Augustinian defense of God's grace against accusations of arbitrariness is that God's ways are incomprehensible to mere mortals. Yet, as later critics such as Gottfried Wilhelm Leibniz asserted, asking "it is good and just because God wills it or whether God wills it because it is good and just? ", this defense (although accepted by many Catholic and Reformed theologians) creates a God centered morality, which, in Leibniz' view "would destroy the justice of God" and make him into a tyrant.
Пелагиандық және иудаизм
Христиан діні мен иудаизмнің арасындағы ең маңызды айырмашылықтардың бірі – біріншісі иман арқылы әділдікке ие болуды үйретеді, ал екіншісі адамның құдай заңын ұстануды таңдау мүмкіндігіне ие екенін үйретеді. Пелагиандық ілім түпкілікті күнәның болмауын және адамдардың жақсылық пен жамандық арасында таңдау жасау қабілетіне ие екенін қабылдағандықтан, иудаизмге жақын позицияны қолдады. Пелагий яһудилер мен иудаизм туралы жағымды пікір білдірді, христиандарға Ескі Ұстанымды (яғни Танахты) зерттеуді ұсынды – бұл Пауылдан кейін христиандықта сирек кездесетін көзқарас. Августин пелагиандықты "иудаизмге бет бұру" деп айыптаған алғашқы адам болды, және бұл оған жиі айтылатын сынға айналды. Дегенмен, қазіргі раввиндік әдебиеттер негізгі мәселелерде пелагиандық көзқарасқа бейім болғанымен, раввиндер Пелагиймен бірдей дүниетанымын бөліскен деуге болады, бірақ иудаизмнің ішінде Августинге ұқсас идеяларды қолдаған азшылық пікірлер де болды (мысалы, ессейлер). Жалпы алғанда, яһудилер еркіндік туралы кеңінен талқыламай, Тораны ашу арқылы Құдайдың мейірімділігін баса көрсетті.
One of the most important distinctions between Christianity and Judaism is that the former conventionally teaches justification by faith, while the latter teaches that man has the choice to follow divine law. By teaching the absence of original sin and the idea that humans can choose between good and evil, Pelagianism advocated a position close to that of Judaism. Pelagius wrote positively of Jews and Judaism, recommending that Christians study Old Testament (i. e., the Tanakh) law—a sympathy not commonly encountered in Christianity after Paul. Augustine was the first to accuse Pelagianism of "Judaizing", which became a commonly heard criticism of it. However, although contemporary rabbinic literature tends to take a Pelagian perspective on the major questions, and it could be argued that the rabbis shared a worldview with Pelagius, there were minority opinions within Judaism (such as the Essenes) which argued for ideas more similar to Augustine's. Overall, Jewish discourse did not discuss free will and emphasized God's goodness in his revelation of the Torah.
Жартылай пелагиандық дау
Пелагиандық даудың шешілуі V және VI ғасырларда Оңтүстік Галлияда жаңа дау тудырды, кейіннен бұл дауды «жартылай пелагиандық» деп атады. «Жартылай пелагиандар» Пелагийдің айыпталуын қабылдады, құтқарылу үшін рақым қажет екеніне сенді және Августинның ізбасарлары болды. Дау 1 Тімотеге 2:4 аятты әртүрлі түсіндіруге байланысты болды: «Осылай жақсы және Құтқарушымыз Құдайдың алдында қабылданған, Өйткені Ол барлық адамдардың құтқарылуына және шындықты білуге жетуіне ынтақ етеді». Августин мен Аквитаниялық Просперий Құдайдың еркінің әрқашан нәтижелі екенін және кейбіреулер құтқарылмайтынын (яғни, әмбебап кешірімге қарсы) есептеді. Олардың қарсыластары, Шығыс христиандық дәстүріне сүйене отырып, Августиншілдік тағдырдың Киелі кітаптағы аятқа қайшы келетінін дәлелдеді. Жазбалары сақталған Кассиан, адамдар қабылдай алатын немесе қабылдамайтын алдын ала рақым туралы пікір білдірді. Басқа жартылай пелагиандар құтқарылудағы Құдайдың рақымының маңызды рөлін азайтып, Августинизм мен Пелагиандық арасындағы орташа позицияны жақтады, бірақ осы жазбалар қазірде жоқ. 529 жылы Оранж соборында, Августиншіл Арльдік Цезарий шақырып, төрағалық етті, онда жартылай пелагиандық айыпталып, бірақ Августиншілдік идеялар да толық қабылданбады: синод синергизмді, яғни адамның еркіндігі мен Құдайдың рақымының құтқарылу үшін бірлесіп жұмыс істеуі идеясын қолдады. Христиандар «пелагиандық» терминін жиі қорлау ретінде қолданды, бұл мақсаттағы адамның Құдайдың рақымын жоққа шығарып, ереске түскенін білдіреді. Кейінірек Августиндіктер өз құтқарылуында адамның еркіндік таңдауының маңызды рөлін мойындағандарды жасырын «пелагиандар» немесе «жартылай пелагиандар» деп сынады.
The resolution of the Pelagian controversy gave rise to a new controversy in southern Gaul in the fifth and sixth centuries, retrospectively called by the misnomer "semi Pelagianism". The "semi Pelagians" all accepted the condemnation of Pelagius, believed grace was necessary for salvation, and were followers of Augustine. The controversy centered on differing interpretations of the verse 1 Timothy 2:4: "For this is good and acceptable in the sight of God our Savior, who desires all men to be saved and to come to the knowledge of the truth." Augustine and Prosper of Aquitaine assumed that God's will is always effective and that some are not saved (i. e., opposing universal reconciliation). Their opponents, based on the tradition of Eastern Christianity, argued that Augustinian predestination contradicted the biblical passage. Cassian, whose writings survived, argued for prevenient grace that individuals could accept or reject. Other semi Pelagians were said to undermine the essential role of God's grace in salvation and argue for a median between Augustinianism and Pelagianism, although these alleged writings are no longer extant. At the Council of Orange in 529, called and presided over by the Augustinian Caesarius of Arles, semi Pelagianism was condemned but Augustinian ideas were also not accepted entirely: the synod advocated synergism, the idea that human freedom and divine grace work together for salvation. Christians often used "Pelagianism" as an insult to imply that the target denied God's grace and strayed into heresy. Later Augustinians criticized those who asserted a meaningful role for human free will in their own salvation as covert "Pelagians" or "semi Pelagians".
Пелагиан қолжазбалары
Орта ғасырларда Пелагийдің жазбалары кең таралған, бірақ көбінесе басқа авторларға, әсіресе Августин мен Иеронимге жатқызылды. Пелагийдің Римдіктерге арналған түсіндірмесі екі жалған атпен таратылды: "Псевдо-Жером" (432 жылға дейін көшірілген) және "Псевдо-Примасий", алтыншы ғасырда Кассиодор оны "пелагиандық қателерді" жою мақсатымен қайта қарады. Орта ғасырларда бұл еңбек Иеронимнің туындысы деп есептелді. 1516 жылы Роттердамдық Эразм осы түсіндірмені Иеронимнің еңбектері жинағына басып шығарды. Эразм бұл еңбектің Иеронимге тиесілі еместігін мойындап, автордың кім екенін білмейтінін жазды. Эразм түсіндірмені бағалады, себебі ол грек дәстүріндегі Пауылдың қабылданған түсінігімен сәйкес келді. Он тоғызыншы ғасырдың дінтанушысы Жак Пол Минь Пелагийді автор деп күдіктенді, ал Уильям Инс 1887 жылы Пелагийдің авторлығын растады. Түсіндірменің түпнұсқа нұсқасын 1926 жылы Александр Саутер тауып, жариялады. Француз ғалымы Фр. П. мәлімдегендей, Пелагийдің "Христиандық өмір туралы" трактаты Киелі кітап пен діни мәтіндерден кейін Орта ғасырларда ең көп көшірілген екінші еңбек болды.
During the Middle Ages, Pelagius' writings were popular but usually attributed to other authors, especially Augustine and Jerome. Pelagius' Commentary on Romans circulated under two pseudonymous versions, "Pseudo Jerome" (copied before 432) and "Pseudo Primasius", revised by Cassiodorus in the sixth century to remove the "Pelagian errors" that Cassiodorus found in it. During the Middle Ages, it passed as a work by Jerome. Erasmus of Rotterdam printed the commentary in 1516, in a volume of works by Jerome. Erasmus recognized that the work was not really Jerome's, writing that he did not know who the author was. Erasmus admired the commentary because it followed the consensus interpretation of Paul in the Greek tradition. The nineteenth century theologian Jacques Paul Migne suspected that Pelagius was the author, and William Ince recognized Pelagius' authorship as early as 1887. The original version of the commentary was found and published by Alexander Souter in 1926. According to French scholar fr, the Pelagian treatise On the Christian Life was the second most copied work during the Middle Ages (behind Augustine's The City of God) outside of the Bible and liturgical texts.
Қазіргі кездегі жауаптар
Джон Роулз пелагиандыққа сын көзбен қарады, тіпті атеист болғаннан кейін де бұл көзқарасын сақтап қалды. Оның пелагиандыққа қарсы идеялары оның "Әділет теориясы" атты кітабына әсер етті, онда ол адамдар арасындағы өнімділік айырмашылығы "моральдық кездейсоқтықтың" нәтижесі екенін және демек, теңсіз байлық лайық емес деп тұжырымдады. Пелагиандық позицияның керісінше, адамдардың қасіреттері көбінесе күнәнің салдарынан туындайды, сондықтан олар лайықты деп есептеледі. Нельсонның сөзіне сүйенсек, көптеген қазіргі заманғы әлеуметтік либералдар ескі либералдық пелагиандық дәстүрге қарағанда Роулздың жолын ұстанады. Пелагий мен Августинның ұстанымдары арасындағы қақтығыс Энтони Берджесс өңдеген "Механикалық апельсин", "Жердегі биліктер", "Қоршаулар туралы көрініс" және "Құмар тұқым" сияқты туындыларында үнемі кездесетін тақырып болды.
John Rawls was a critic of Pelagianism, an attitude that he retained even after becoming an atheist. His anti Pelagian ideas influenced his book A Theory of Justice, in which he argued that differences in productivity between humans are a result of "moral arbitrariness" and therefore unequal wealth is undeserved. In contrast, the Pelagian position would be that human sufferings are largely the result of sin and are therefore deserved. According to Nelson, many contemporary social liberals follow Rawls rather than the older liberal Pelagian tradition. The conflict between Pelagius and the teachings of Augustine was a constant theme throughout the works of Anthony Burgess, in books including A Clockwork Orange, Earthly Powers, A Vision of Battlements and The Wanting Seed.