Анунд Якоб: Швеция королі және скандинавиялық саясатшысы

Кіріспе

Анунд Якоб немесе Яков (швед. Anund Jakob; шамамен 25 шілде 1008/10 – шамамен 1050) – 1022 жылдан шамамен 1050 жылға дейін Швеция королі. Ол 1008 немесе 1010 жылдың 25 шілдесінде король Олоф Скотконунг пен королева Эстридтің ұлы Якоб ретінде дүниеге келген деп саналады. Швеция патшалығының екінші христиан королі болғандықтан, оның ұзақ және ішінара даулы билігі христиан дінінің кеңіреюіне және Скандинавиядағы билік тепе-теңдігіне ықпал етуге жасалған көптеген әрекеттерге куә болды. Ол билік еткен жылдар бойы Норвегия монархиясын қолдау арқылы Скандинавиядағы Данияның күшейіп келе жатқан гегемониясын әлсіретуге тырысты. Сонымен қатар, ол Киев Русіндегі өз күйеу інісі Ярослав Зиялының билігін де қолдады. Ол туралы неміс және скандинавия тарихи дереккөздерінде жағымды пікірлер кездеседі. Оның билігі викинг дәуірі мен орта ғасырлардағы Швециядағы ең ұзақ биліктердің бірі болды.

Кiру

Анунд Якобтың билік етуінің негізгі деректері – Бремендік Адамның дерлік замандас шіркеулік хроникасы және 12-13 ғасырлардағы бірнеше норвегия тарихтары, әсіресе Снорри Стурлусонның «Хеймскрингла» еңбегі. Адам мен Снорри екеуі де Анунд Якобтың әкесі Олоф Скотконунның (шамамен 995–1022) билігінің соңында өзінің поддандыларымен қиындыққа тап болғанын хабарлайды. Адамның сөзіне қарағанда, әлі де христиан дінін қабыланбаған Свеаланд халқы ынталы христиан патшаны Вестергётландқа көшуге шақырған. Ал Снорри, Олоф патшаның билігінің жоғарылығы шведтерді оған қарсы көтерілуге итергенін, соның салдарынан оның жас ұлы Якоб патша ретінде жарияланғанын айтады. Шведтер оны Швецияның билеушісі етіп сайлауға келгенде, халық оның скандинавиялық емес атына наразылық білдірді. Содан кейін оған Анунд есімі берілді. Олоф пен Анунд Якоб ақырында келісімге келді: Олоф өмірінің соңына дейін патшалық атағын сақтап қалуға тиіс еді, бірақ Анунд Якоб бірлесіп билеуші болып, мемлекеттің бір бөлігін басқаратын болып, Олоф одан әрі мәселе тудырса, шаруаларды қолдауға міндетті болды. Снорридің хронологиясы бойынша бұл шамамен 1019 жылы болды. Үш жылдан кейін Олоф қайтыс болып, Анунд Якоб жалғыз билеуші қалды.

Саяси күн тәртібі

Швецияның жергілікті тарихшылары 1250 жылға дейінгі билеушілер туралы аз ғана естелік сақтап қалған, бірақ Анунд Якобты қатал билеуші деп сипаттайды. Вестготия заңына (шамамен 1240 жыл) қосылған патшалар тізімінде оның «Көлкөмір өртеуші» (Kolbränna) деген лақабы болғаны айтылады, себебі ол қарсыластарының үйлерін өртеп тастауға бейімділік танытқан. Бұл орта ғасырлық Швецияда билікке қарсы шыққандардың үйлерін заңмен өртеу практикасымен байланысты болуы мүмкін. Адам Бремен оның мінезі туралы басқаша пікір білдіреді: «Шүбәсіз, ол жас болған, бірақ ол барлық алдыңғыларынан даналық пен ізгілікте басым түсті. Анундқа сияқты швед халқының сүйікті патшасы болған жоқ». Норвегия сагалары оның корольдік норвегиялық туыстарына деген достық және көмекші қатынасын ерекше атап көрсетеді. Анунд Якоб Орталық Швециядағы Сигтунада монета соғуды жалғастырды; алайда, оның билігі кезінде монета шығару тоқтатылып, тек 12 ғасырдың соңында I Канут патша қайта бастады. Снорри Анунд Якоб билеген аймақтардың арасында Орталық Швеция, Вестергётланд және Смоландты атады, бірақ оның Швеция туралы түсініктеріне жоғары орта ғасырлардағы жағдайдың әсер еткен болуы мүмкін. 1040 жылдардағы бір өлең норвегиялықтардың даниялықтар мен шведтерге қарсы шайқасын сипаттайды, ол Геаттардың бір бөлігі Анунд Якобтың туында болғанын көрсетеді: «Геаттық қалқан мен зәрлік / мен шайқастан әкелдім». Адам Бременнің мәлімдемесіне сәйкес, Анунд Якобтың билігінде христиан діні кеңінен тарады, 1030 жылға дейін Вестергётландтағы Скара епископы Тургот басқаруымен миссионерлік жұмыс жүргізілді, содан кейін Готскалк оны алмастырды. Екеуі де Гамбург-Бремен архиепископтығымен тағайындалды. Алайда, Готскалк Германияда қалуды ұнататын белсенді емес шіркеу басшысы болды. Ағылшын миссионері Сигрид бұл орынды біршама толтырды. Норвегиялық базадан ол Швецияға, Гёталандқа және «солтүктік жердің арғы жағындағы барлық аралдарға» сапар жасады. Король Анунд Якобтың саяси мақсаты Скандинавиядағы күш тепе-теңдігін сақтау болды, сондықтан ол 1020 және 1030 жылдары Дания және Англия королі I Кнутқа қарсы Норвегия корольдері II Олаф (Әулие Олаф) және I Магнусты қолдады. Снорридің айтуынша, 1025 жылы Олафпен дау туған кезде Кнут Анунд Якобты бейтарап етуге тырысты, оған құнды сыйлықтар мен достық ұсыныстар жіберді. Алайда, елшілер Анунд Якобтың Олафқа деген берілгенін байқады, ол оның әпкесі Астридке үйленген еді. Шындығында, Анунд Якоб үлкен сүйемелдемемен Кунгахеллаға сапар жасады, онда ол Олафпен достық келіссөздер жүргізді. Біраз уақыттан кейін, Кнут өзінің ағылшын патшалығын басқаруға кеткен кезде Олаф Шелландқа шабуыл жасап, оны қиратты, ал Анунд Якоб Свеаландтан флотпен Сканнияға шабуыл жасады. Одақтастар күштерін біріктіріп, 1026 жылы Англиядан басым флотымен оралған Кнутты күтті. Кейінгі скандинавтық есептер өте сенімді болмаса да, соғыс туралы кейбір мәліметтер заманауи скальд өлеңдерінде айтылады және Анунд Якобтың араласуын растайды.

Indigenous Swedish historiography has preserved very meager recollections of the pre 1250 rulers, but points out Anund Jacob as a heavy handed master. The enumeration of kings appended to the Westrogothic law (c. 1240) says that he had the epithet of Kolbränna ("Coal burner") as he had the habit of burning down the houses of his opponents. This may refer to the practice known from medieval Sweden of legally burning the houses of people who opposed the authorities. A different opinion of his character is given by Adam of Bremen: "Certainly he was young of years, but he surpassed all his predecessors in wisdom and piety. No king was as beloved by the Swedish people as Anund". The Norse sagas emphasize his amicable and helpful attitude to his royal Norwegian kinsmen. Anund Jacob continued the minting of coins in Sigtuna in Central Sweden; however, the issuing of coins was broken off later during his reign, and was only resumed by King Canute I in the late 12th century. Snorri mentions Central Sweden, Västergötland and Småland among the regions ruled by Anund Jacob, but his ideas of Sweden might be influenced by conditions in the High Middle Ages. A poem from the 1040s, describing a Norwegian battle against Danes and Swedish auxiliaries, suggests that at least some Geats stood under Anund Jacob: "Geatic shield and hauberk / did I bring home from the battle". According to Adam of Bremen, Christianity reached rather widely in the reign of Anund Jacob, with missionary work led by Bishop Thurgot of Skara in Västergötland until 1030 when he was nominally succeeded by Gottskalk. Both were appointed by the Archbishopric of Hamburg Bremen. Gottskalk, however, was a passive church magnate who preferred to stay home in Germany. An English missionary, Sigfrid, filled the void to an extent. From a Norwegian base, he visited Sweden, Götaland "and all the islands beyond the northern land". King Anund Jacob's political agenda included maintaining the balance of power in Scandinavia, which is why he supported the Norwegian kings Olaf II (Olav the Saint) and Magnus I against Denmark's and England's king Cnut the Great during the 1020s and 1030s. According to Snorri, Cnut tried to neutralize Anund Jacob, when a dispute flared up with Olaf around 1025, by sending him rich presents and offers of friendship. However, the envoys noted Anund Jacob's strong affinity to Olaf, who was married to his sister Astrid. In fact Anund Jacob traveled with a large entourage to Kungahälla where he met Olaf for a friendly parley. Some time later, when Cnut was away tending his English kingdom, Olaf attacked and ravaged Sjaelland, while Anund Jacob came down with a fleet from Svealand to attack Scania. The allies combined their forces and awaited Cnut, who returned from England with a superior fleet in 1026. While the late Norse accounts are highly unreliable, some details of the war are mentioned in contemporary scaldic verses and confirm Anund Jacob's intervention.

Хелгео шайқасы

Снорридің Хелгеа шайқасы туралы баяндауына сәйкес, швед және норвегиялық флоттар Сканнияның шығыс жағалауындағы Хелгео сағасына жетті. Олар бұлақ сағасына жақын жерде ағаш бұтақтары мен шөптерден бөгет жасап, тұзақ құрды. Кнуттың флоты жақындағанда, бөгет бұзылды, ал судың ағып кетуі мен жүзіп тұрған ағаштар Дания флотында тәртіпсіздік тудырды. Бірақ көп ұзамай даниялық кемелер шведтер мен норвегиялықтарға қарсы тұруға дайын болды. Жаудың басымдылығына қарамастан, Анунд Якоб пен Олаф шегінді. Кейін Олаф өзінің сүйіктілерімен бірге Смоланд пен Вестергётланд арқылы Норвегияға қайта оралды. Хелгеа шайқасының нақты жағдайлары тарихшылар арасында әртүрлі деректерге байланысты талқыланып келді. 1025 жылы (кейбір деректерде 1026 жыл) Англо-саксон жылнамасында былай делінген: «Бұл жылы Кнут патша флотымен Данияға, қасиетті өзеннің [Хелгео] жанындағы аралға келді; оған қарсы Ульф пен Эйлаф, Швециядан құрлық және теңіз арқылы үлкен күшпен келді. Кнут патшаның жағынан даниялық және ағылшын сарбаздарының көп саны қаза тапты, ал шведтер шайқас алаңын басып алды». Ульф пен Эйлафтың (вероятно, Анунд Якобтың бағынышты офицерлері) кім екені белгісіз – олар швед немесе геат ақсүйегі Рагнвальд Ульфссонның ұлдары болған осы есімді екі бауырмен бірдей болуы мүмкін. Сонымен қатар, олар ағылшын-даниялық Ульф Ярл мен оның інісі Эйлаф болуы да мүмкін, себебі кейбір кейінгі деректерде Ульф соғыста швед-норвегиялық жақта болғаны айтылады. Сигват Тордарсонның замандас скальдикалық өлеңі Снорридің айтқандарымен ішінара сәйкес келеді, ол Кнут швед шабуылын тойтарғанын немесе тоқтатқанын (Svíum hnekkðir Þu) және өзінің мемлекетін екі патшадан қорғағанын мәлімдейді. Алайда, бұл Кнутты мақтауға арналған өлең, сондықтан ол әділ дерек көзі емес. Сондықтан Анунд Якоб пен Олаф Кнуттан жеңіске жеткені немесе жеңілгені толыққанды белгісіз. Тіпті, бұл шайқас солтүстік-шығыс Уппландта, орта ғасырларда Хельга деп аталған өзеннің жанында болған деген болжам бар. Бұл гипотезаға сәйкес, бұл орын Снорридің баяндамасындағы топографиялық ерекшеліктерге шығыс Сканниядан гөрі жақсы сәйкес келеді. Осылайша, соғыстың нәтижесі екі деректе де нақты емес. Алайда, швед-норвегиялық шабуыл сәтсіз аяқталғаны анық, себебі Кнут өзінің мемлекетінің билеушісі болып қалды және 1027 жылы Римге қажылық жасауға мүмкіндік алды. Данияға қайтып келе жатып, ол хат жазып, өзінің патшалығы мен өмірін тартып алуға тырысқан, бірақ Құдай оларды күштен айырғандықтан сәтсіз аяқталған халықтармен және елдермен бейбітшілік орнатуға ниеттенгенін айтты. Келесі жылы Олаф II Норвегиядан қуылды, ал Кнут оның орнына үстемдікке ие болды. Кнут сол жылдары шведтердің бір бөлігіне де патшалық құрған. Осы кезеңде Швеяландта Кнуттың есімімен монеталар соғылды. Мұның бәрі Меларен көлінің маңындағы халықтар Анунд Якобты біраз уақытқа қуғандығын және Кнутты билікке көтергендігін көрсетеді. Орталық Швецияда қысқа мерзімге Данияның билігі болуы мүмкін деген мәселе кең пікірталас тудырды. Бір жағынан, Кнуттың монеталары ағылшын-даниялық монеталардан механикалық түрде көшірілген болуы мүмкін, бірақ екінші жағынан, көптеген нумизматтар монеталар көшірме ретінде қарастырылмайтындай жасалғанын дәлелдеді. Қызығы, Сигтунадан швед патшасы Олаф Скотконунның Англия королі болғанын көрсететін монеталар да табылған. Қалай болғанда да, король Анунд Якоб шамамен 1030 жылы қайтадан билікке келді.

According to Snorri's account of the Battle of Helgeå, the Swedish and Norwegian fleets arrived at the estuary of Helge å on the east coast of Scania. There they prepared a trap by building a levee of wooden branches and turf close to the estuary. When Cnut's fleet approached, the levee was torn down and the rushing water and floating logs created disorder in the Danish fleet. However, many Danish ships were soon ready to confront the Swedes and Norwegians. In the face of the superior enemy, Anund Jacob and Olaf withdrew. Olaf later sneaked back to Norway with his entourage via Småland and Västergötland. The actual circumstances of the Battle of Helgeå are debated among historians due to conflicting sources. The near contemporary Anglo Saxon Chronicle asserts, under the year 1025 (error for 1026): "This year King Cnut went to Denmark with a fleet to the holm by the holy river [Helge å]; where against him there came Ulf and Eilaf, with a very large force both by land and sea, from Sweden. There were very many men lost on the side of King Cnut, both of Danish and English; and the Swedes had possession of the field of battle." The identity of Ulf and Eilaf (probably subordinate officers to Anund Jacob) is not known possibly they are identical with two brothers by that name who were sons of the Swedish or Geatish magnate Ragnvald Ulfsson. They could also be the Anglo Danish Ulf Jarl and his brother Eilaf, since some late accounts allege that Ulf fought on the Swedish Norwegian side in the war. A contemporary scaldic verse by Sigvat Thordarson partly conforms with Snorri by stating that Cnut beat back or stopped the Swedish attack (Svíum hnekkðir Þu) and defended his realm against two kings. However, this is a poem in praise of Cnut and thus not an impartial source. It is therefore not entirely clear if Anund Jacob and Olaf were victorious over or defeated by Cnut. It has even been suggested that the battle in fact was fought in southeastern Uppland, where a river appears to have been called Helgå in the Middle Ages. According to that hypothesis, the site fits the topographical details of Snorri's account much better than eastern Scaniae. Thus, the results of the war are not clear in either of the sources. It is obvious, however, that the Swedish Norwegian attack failed, since Cnut remained master of his realm and was able to make a pilgrimage to Rome in 1027. On his way back to Denmark he dictated a letter, saying that he intended to make peace with the peoples and nations which had tried to deprive him of his kingdom and life but had failed since God deprived them of their power. In the following year Olaf II was driven from Norway and Cnut was hailed as overlord in his stead. Cnut also claimed to be king over part of the Swedes in these years. Coins in the name of Cnut were minted in Svealand at about the same time. All this suggests that the peoples around Lake Mälaren may have ousted Anund Jacob for a while, and hailed Cnut. The possibility of a brief Danish suzerainty in Central Sweden has engendered considerable debate; on one hand Cnut's coins might simply be copied from the Anglo Danish coinage in a mechanical way, but on the other hand a number of numismatists have argued that the coins are too original in making to be considered copies. Curiously, coins stating that the Swedish king Olof Skötkonung was King of England have also been found in Sigtuna. At any rate King Anund Jacob was in power again around 1030.

Магнус жақсыны қолдау

Кнуттан қуылғаннан кейін Норвегияның Олаф II ұлы Магнуспен бірге Швеция арқылы Киев Русіне барды. 1030 жылы ол тағын қайтаруға тырысты. Анунд Якоб оған 400 дағдылы сарбаздық күш берді және өз мемлекетінен мүмкіндігінше көп адамды жинауға рұқсат берді. Олафтың жоспары, әдетте, Эресуннаға жақын орналасқан Дания флотын айналып өтіп, сол кездегі Норвегияның Нидарос астанасын Жемтланд арқылы тікелей басып алуға тырысу болған сияқты. Снорри Стурлусон Анунд Якобтың Олафқа Даларнаның қиын-қыстау аймақтары арқылы сол кездегі Норвегияның Херједален провинциясына жол көрсетушілерді ұсынғанын айтады. Бірақ Олаф 1030 жылы Стиклестад шайқасында норвегиялық шаруалар әскерімен шайқасып қаза тапты. Бес жылдан кейін оның ұлы Магнус Русьтен Швециядағы Сигтунаға келіп, Анунд Якобтың қарындасы Астрид Олофсдоттермен кездесті. Снорридің баяндамасына сәйкес, бірнеше замандас скальд өлеңдерімен расталған Астрид Ханграрда Магнустың ісін қолдады. 1035 жылы Хельсингланд арқылы Норвегияға жорық жасаған Магнус көптеген швед жауынгерлерін жинады. Бұл жорық сәтті аяқталды және талапкер патша (Магнус I, Магнус Жақсы) деп жарияланды. Сол жылы Ұлы Кнут қайтыс болды, ал оның ұлдары оның қабілеттеріне жете алмады. Соңғысы Хартакнут 1042 жылы қайтыс болғаннан кейін Магнус Данияны да мұра етті. Анунд Якобтың скандинавиялық билік тепе-теңдігін сақтау саясаты күн тәртібінің өзгеруінен көрінеді. Анунд Якоб Кнуттың туысы Свен Эстридсенді өсіріп-бағып, оның Дания тағына деген талабын қолдады. Снорри мен Бремендік Адамның айтуынша, Свен Данияда билігін орнатуға бірнеше рет тырысты, бірақ әр жолы король Магнус оны жеңді. Әр жеңілістен кейін ол Швецияда Анунд Якобтың қорғауына ішін тыныштырды. Магнус 1047 жылы қайтыс болып, Норвегияны өзінің туысы Харальд Хардрадаға мұра етті, ал Свеннің Дания тағына құқығы мойындалды. Осыған қарамастан, Свен мен Харальд арасында жаңа соғыс басталды, онда Анунд Якоб Свенді қолдауын жалғастырған сияқты. Анунд Якоб қайтыс болған кезде де бұл күрес тоқтамады.

When expelled by Cnut, Olaf II of Norway went via Sweden to Kievan Rus with his son Magnus. In 1030 he made an attempt to regain his throne. Anund Jacob provided him with a force of 400 skilled men, and allowed him to recruit as many men as possible from his realm. Olaf's plan seems to have been to bypass the Danish fleet typically stationed close to Öresund and try to seize the then Norwegian capital of Nidaros directly by entering through Jämtland. Snorri Sturluson reports that Anund Jacob provided Olaf with pathfinders that guided him through the treacherous terrain of Dalarna to reach the then Norwegian province of Härjedalen. However, Olaf was killed fighting a Norwegian peasant army at the Battle of Stiklestad in 1030. Five years later his son Magnus came over to Sigtuna in Sweden from Rus and met with his stepmother Astrid Olofsdotter, Anund Jacob's sister. According to Snorri's account, supported by a number of contemporary scaldic verses, Astrid advocated Magnus's cause at a thing in Hangrar. A sizable force of Swedish warriors gathered under Magnus, who invaded Norway via Hälsingland in 1035. The enterprise was a great success and the pretender was hailed as king (Magnus I, Magnus the Good). Cnut the Great died in the same year and his sons lacked his capacity. When the last of them, Harthacnut, died in 1042, Magnus inherited Denmark as well. Anund Jacob's policy of maintaining a Nordic power balance can be seen in the agenda shift that followed. Anund Jacob kept Cnut's nephew Sweyn Estridsen as a protégé and supported his pretensions to the Danish throne. As related by both Snorri and Adam of Bremen, Sweyn made repeated attempts to establish his authority in Denmark, only to be defeated by King Magnus on each occasion. After every defeat, he found refuge with Anund Jacob in Sweden. Magnus died in 1047 and bequeathed Norway to his uncle Harald Hardrada, while Sweyn's right to the Danish throne was acknowledged. In spite of that, a new war flared up between Sweyn and Harald, where Anund Jacob seems to have continued supporting Sweyn. The struggle was still on when Anund Jacob died.

Шығыс саясаты

Ресейлік "Нестор жылнамасы" 1024 жылы алтын жамылғы киген "варяг князі" Якунның шведтермен бірге шығысқа қарай Балтық теңізінің арғы жағына экспедиция ұйымдастырғанын айтады. Ол Черниговтың Мстиславқа қарсы шайқаста Ярослав I Ұлыға (Анунд Якобтың құдайы) әскери күшпен көмектесті. Шайқас дауылды кезде өтті және одақтастардың жеңілісімен аяқталды, содан кейін Якун теңіз арқылы қайтып келді. Швед академиясының Гудмунд Йоран Адлербет (1802) пікірінше, Якун король Анунд Якобтың өзі және ол соқыр болған. Басқа нұсқа бойынша, Якун есімі сол дәуір тарихында белгілі емес Хокан есімді адамға сәйкес болуы мүмкін. Анунд Якоб Балтық халқынан – Семигаллиандардан (немесе Йнгвар сагасында Балтық Сеймалирлерінен) салық жинады. Бұл тайпа біраз уақыттан бері Олоф Скотконунгке салық төлеуден бас тартып келгендіктен, Олоф салық жүйесін қайта орнату үшін ұлы Анунд Якоб пен Ингварды жіберді. Олар үш кемемен Семигаллиан басшыларын шведтерге салық төлеуді жалғастыруға көндіру үшін келді, себебі Балтық аймағындағы осы тайпалар ғана салық төлеуден бас тартқан. Көптеген Семигаллиан басшылары мен олардың патшасы Швецияға салық төлеуге келісті. Ингвардың ықпалды сөйлеуінің арқасында Семигаллиандар мен шведтер келісімге келді. Алайда, Семигаллианның үш басшысы салық төлеуден бас тартып, шведтерді қуу үшін әскерлерін жинады. Содан соң соғыс болды, онда шведтер жеңіске жетті. Семигаллиан патшасы Анунд Якоб пен Ингварға бүлікшілерді жеңу үшін әскер берді, ал ең іріткілі Семигаллиан көшбасшысы тұтқындалып, дарға асылды. Қалған екі басшы қашып кетті. Викингтер немесе шведтер соғыстан кейін Семигаллиан бүлікшілерінен көптеген алтын, күміс және құнды заттарды тартып алды. Ингвар патшадан кейін Швециядағы ең қуатты басшыға айналды. Олоф Скотконунг соғыстан кейін Семигаллиандардан салық алды. 1040 жыл шамасында Ингвар басқарған шығысқа қарайғы үлкен швед викингтері экспедициясы болды, осы экспедиция туралы Орталық Швециядан көптеген руналық тастарда айтылған. Жазбалардан көрініп тұрғанындай, бұл экспедиция Серклендте (Ресейдің оңтүстік-шығысындағы мұсылман елдері) апатты жағдайда аяқталды. Исландия сагаларының бірінде осы экспедиция туралы фантастикалық егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілген.

The Russian Nestor Chronicle relates that the "Varyag prince" Yakun, dressed in a golden cloak, led an eastbound Swedish expedition to the other side of the Baltic Sea in 1024. He provided military reinforcements to Yaroslav I the Wise (Anund Jacob's brother in law) in a battle against Mstislav of Chernigov. The battle was fought during a thunderstorm and ended in a defeat for the allies, and Yakun went back across the sea. According to Gudmund Jöran Adlerbeth of the Swedish Academy (1802), Yakun was identical with King Anund Jacob and was blind. Alternatively, the name Yakun could correspond to someone named Håkan, unknown in the history of the era. Anund Jacob took tribute from the Baltic people called Semigallians or in the Yngvars saga the Baltic Seimgalir. The tribe had refused to pay taxes to Olof Skötkonung for some time so Olof sent Anund Jacob his son and Ingvar to reestablish the tax system. With three ships, they arrived to convince the Semigallian leaders to continue to pay taxes to the Swedes, as they were the tribes in the Baltic area that refused to pay such taxes. Most Semigallian chieftains and their king now accepted paying tributes to Sweden. Due to Ingvar's convincing persuasion, the Semigallians and Swedes reached an agreement. Three tribal Semigallian chieftains, however, refused to pay the tributes and armed their troops to banish the Swedes. A war followed which the Swedes won after lethal battles. The Semigallian king provided Anumnd Jacob and Ingvar with soldiers to defeat the rebels, and the most rebellious Semigallian leader was captured and hanged. The two other chieftains escaped. The Vikings or Swedes took plenty of gold, silver and precious things from the Semigallian rebels after the war. Ingvar became the most powerful chief in Sweden after the king. Olof Skötkonung received the tribute from the Semigallians after the war. A major Swedish Viking expedition to the east led by Ingvar occurred around 1040 and is mentioned on a large number of rune stones from Central Sweden. Judging from the inscriptions the enterprise ended up in Serkland (the Muslim lands to the southeast of Russia), apparently under disastrous circumstances. A late Icelandic saga contains all sorts of fantastic details about the expedition.