Екінші дүниежүзілік соғыс Сеңгірқайсыр Азия

Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы британ әскери офицері Артур Эрнест Персиваль

Артур Персиваль: Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы британ әскери офицері. Сингапур шайқасындағы жеңілісі, империялық күштердің тарихындағы ең ірі жеңіліс.

12 мин оқу

100%

Дереккөз: Arthur Percival — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы британдық армия офицері, генерал-лейтенант Артур Эрнест Персиваль (26 желтоқсан 1887 – 31 қаңтар 1966) – британдық армияның жоғары шенді офицері. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті және соғыстар арасындағы кезеңде сәтті әскери мансап жасады, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстағы жеңілісімен танымал болды, ол Жапонның Малайя кампаниясы мен одан кейінгі Сингапур шайқасында Британ империясының күштеріне басшылық етті. Персивалдың жапон императорлық армиясына қарсы бас иесі – британдық әскери тарихындағы ең ірі бас иесі – Британияның Шығыс Азиядағы империялық держава ретіндегі беделін түсірді. Оның жақтастары, мысалы сэр Джон Смит, Малайяның қорғанысын жеткілікті қаржыландырмауы және Малайядағы империя армиясының тәжірибесіздігі мен нашар жарақтанғаны, Персивалдың басшылығы емес, кінәлі екенін айтты.

Балалық шағы мен еңбекке орналасуы

Артур Эрнест Персиваль 1887 жылғы 26 желтоқсанда Англияның Гертфордшир графтығындағы Бантингфорд қаласының жанындағы Аспенден лоджасында Альфред Реджинальд пен Эдит Персивальдың (қызметтес аты – Миллер) екінші ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі Хамельс Парк иелігінің жер агенті болған, ал анасы Ланкашир мақташыларының отбасынан шыққан. 1891 жылға қарай отбасы жақын орналасқан Тундриджде, Поулс-Лейн көшесіндегі "Спрайнджвелл" үйінде тұрған, ал әкесі 1891 жылғы халық санағында "Жер агенті" деп тіркелген. Бірақ бұл Хамельс Паркіне, немесе Э. С. Ханбериге тиесілі Поулс иелігіне (қазіргі "Хенбери Манор") қатысты ма, ол "Спрайнджвелл" үйімен іргелес орналасқан. Персиваль бастапқыда Бенгеода оқыды. Содан кейін 1901 жылы ол академиялық жағынан табысқа жеткен ағасымен бірге Рагби колледжіне жіберілді, онда мектеп үйінде интернатта оқыды. Ол грек және латын тілдерін оқыған, бірақ бір мұғалім оны "классиканы жақсы меңгермеген" деп сипаттаған. Персиваль 1906 жылы бітіргенде алған жалғыз білімі – жоғары мектеп аттестаты болды. Ол крикет, теннис ойнап, кросс-кантриде жүгіріп, спортта жақсы жетістіктерге қол жеткізді. Сондай-ақ мектептің ерікті атқыштар корпусында старшина болды. Дегенмен, оның әскери мансабы салыстырмалы түрде кеш басталды: ол Юнгсбери мылтық клубының мүшесі болғанымен, 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Лондондағы Naylor, Benzon & Company Limited темір кен саудагерлері фирмасында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді.

Әскерге шақыру және Бірінші дүниежүзілік соғыс

Персиваль 26 жасында соғыс басталған күні Сот үйлерінің офицерлік дайындық корпусына қарапайым сарбаз ретінде қабылданып, бес апталық базалық жаттығудан кейін уақытша екінші лейтенантқа дейін көтерілді. Соғыс аяқталғанда оның бірге қызмет еткен үштен бірі қаза тапты. Қараша айына қарай Персиваль капитандыққа жетті. Келесі жылы ол жаңа құрылған Бедфордшир полкінің 7-ші (қызметтік) батальонымен Францияға жіберілді (кейін Бедфордшир және Гертфордшир полкі).

Персиваль 1916 жылғы қазан айында ауруханада жарақаттарынан жазылып жатқанда Ессекс полкінің капитаны лауазымына тұрақты түрде тағайындалды. Ол бастапқы полкінде уақытша майор болып тағайындалды. 1917 жылы ол уақытша подполковник шенімен батальон командирі болды. Германияның көктемгі шабуылы кезінде Персиваль француз артиллерия бөлімін тұтқындалудан сақтап қалған қарсы шабуылға жетекшілік етті, осының нәтижесінде «Круа-де-Герр» орденімен марапатталды. 1918 жылғы мамыр айында ол қысқа мерзімге 54-ші бригаданың командирі қызметін атқарды. Ол майор шеніне көтеріліп, «Еңбегі үшін орден» (DSO) орденімен марапатталды, оның мақтау қағазында былай делінген:

Ол 1918 жылғы 11 қарашада Германиямен жасалған келісімнің нәтижесінде аяқталған соғысты құрметті сарбаз ретінде, «өте тиімді» деп сипатталып аяқтады және Штаб колледжіне ұсынылды.

Ресей

Персивалдың оқуы 1919 жылы Ресей азамат соғысының Солтүстік Ресей жорығы кезінде Британ әскери миссиясының Архангель тобында қызмет етуге ерікті болғандықтан кейінге шегерілді. 45-ші Корольдік фузилер полкінің орынбасары ретінде, ол тамыз айында Двина өзені бойындағы Городок операциясында 400 Қызыл Армия әскерін тұтқынға алғандығы үшін DSO орденіне қосымша таға алды. Мақтау қағазында былай делінген:

«1919 жылғы 9-10 тамызда ол үлкен батырлық пен шеберлікпен Городок колоннасына басшылық етті, және осы колоннаның табысының арқасында Двинаның оң жағалауындағы күштер өздерінің барлық мақсаттарына қол жеткізе алды. Сельменгадан Городокқа жасалған қарсы шабуыл кезінде ол өзінің әскерін тамаша басқарды. Жау үлкен шығынмен кері шегінді, 400 тұтқынды біздің қолымызда қалдырды.»

Ирландияның тәуелсіздік соғысы

1920 жылы Персиваль Ирландияның Тәуелсіздік соғысы кезінде Ирландия Республикалық армиясына (ИРА) қарсы күресті, бастапқыда рота командирі, кейін Эссекс полкінің 1-ші батальонының барлау офицері ретінде Корк округіндегі Бандон мен Кинсальда. Персиваль белсенді партизанға қарсы күрескен, барлау жинау қабілетімен және велосипедтегі «Қозғалмалы колонналар» құруымен көзге түсті. Ол соғыс тұтқындарына қатыгездікпен және азаптаумен, оның ішінде мылтық саптамасымен басына соққы беру, тырнақтарды қыспақпен жұлып алу және денеге темекі күйдіру арқылы танымал болды. Бұл айыптамалар тұтқындардың куәліктерімен расталды. Персиваль сол кезде Ирландиядағы британдық қолбасшылардың ең жек көрілетінінің бірі болды және үш қастандықтан аман қалды. 1920 жылғы шілдеде Бандон шіркеуінің сыртында Корольдік Ирландия констеблуар (RIC) сержантын ИРА өлтіргеннен кейін Персиваль ИРА-ның 3-ші Корк бригадасының командирі Том Хейлсті және бригаданың квартирмейстері Патрик Хартті тұтқындады, осының нәтижесінде ол Британ империясының офицері (OBE) атағына ие болды. Екі тұтқын да кейіннен ұрып-сапалап, азаптағанын айтты. Хейлстің аяқ бөлігіне қыспақ қолданылып, тырнақтары жұлып алынған. Харт ми травмасынан зардап шегіп, 1925 жылы психиатриялық ауруханада қайтыс болды. Дублин қамалындағы британдық барлау басшысы және кейін британдық фашист болған Орманд Винтер, Хейлстің ақпарат беруші болғанын және жазасын жеңілдету үшін ИРА мүшелерінің есімдерін беру үшін оқиғаны ойлап тапқанын мәлімдеді. 1921 жылғы 4 ақпанда Бандон мен Килбриттен аралығындағы аумақты әскери шабуылдаған кезде Персиваль лейтенант Патрик Кроулиді атып өлтірді. Апендициттен емделіп жатқан Кроули Мэрибородағы үйден қашуға тырысқанда, Персиваль оны жаяу қуды да арқасынан атып өлтірді. Кейін ИРА командирі Том Барри Персивальдың «Ирландиядағы барлық британдық офицерлердің арасында ең қатыгез антиирландтық» екенін айтты. Дэвид Ллойд Джордж пен Уинстон Черчилль 1921 жылы Персивальмен кездесті, ол ағылшын-ирланд соғысы бойынша сарапшы куәгер ретінде шақырылған тергеуге қатысты. Персиваль кейін Ирландиядағы тәжірибесі туралы бірнеше лекция оқыды, онда ол күтпеген шабуылдардың, барлау жинаудың, қауіпсіздікті сақтаудың және қауіпсіздік күштері арасындағы ынтымақтастықтың маңыздылығын атап өтті. Тарихшы Дж. Б. Э. Хитл жазғандай, Ирландиядағы барлық британдық офицерлердің ішінде «Персиваль ИРА тұтқындарына, күдіктілерге және бейкүнә азаматтарға қатысты зорлық-зомбылық және садистік мінез-құлқымен ерекшеленді. Ол сондай-ақ жазалау шараларына қатысты, ИРА шабуылдарына жауап ретінде фермалар мен кәсіпорындарды өртеп жақты. Алайда, Персивальдің өмірбаяуын жазған Клиффорд Кинвиг оны «халықтың рухын және ИРА ұйымын жоюға тырысқандықтан» республикалық пропагандамен әділетсіз жамандағанын айтады.

In 1920 Percival fought in Ireland against the Irish Republican Army (IRA) during the Irish War of Independence, first as a company commander and later as the intelligence officer of the 1st Battalion of the Essex Regiment, in Bandon and Kinsale, County Cork. Percival was an energetic counter guerrilla, noted for his aptitude for intelligence gathering and the establishment of bicycle riding 'Mobile Columns'. He was known for brutality and torture towards prisoners of war, including the use of strikes of a rifle butt to the head, pincers to pull fingernails and burning cigarettes on the body. These accusations were substantiated by prisoners' testimony Percival was one of the most hated British commanders in Ireland at the time and survived three assassination attempts. Following the IRA killing of a Royal Irish Constabulary (RIC) sergeant outside Bandon church in July 1920, Percival captured Tom Hales, commander of the IRA's 3rd Cork Brigade, and Patrick Harte, the brigade's quartermaster, for which he was appointed Officer of the Order of the British Empire (OBE). Both prisoners later said they had been repeatedly beaten and tortured while in custody. A pair of pliers had been used on Hales's lower body and to extract his fingernails. Harte suffered brain injury and died in a mental hospital in 1925. Ormonde Winter, the head of British Intelligence in Dublin Castle and later British fascist, alleged that Hales was an informer who had invented the story as an excuse for providing the names of his fellow IRA members in return for a lesser sentence. On 4 February 1921, during a military raid of an area stretching between Bandon and Kilbrittain, Percival shot and killed Lieutenant Patrick Crowley Jr. When Crowley, who was being treated for appendicitis, tried to flee from a house in Maryboro, Percival chased him on foot and shot him in the back. IRA commandant Tom Barry later stated that Percival was "easily the most vicious anti Irish of all serving British officers". David Lloyd George and Winston Churchill met Percival in 1921, when he was called as an expert witness during an inquiry into the Anglo Irish War. Percival would later deliver a series of lectures on his experiences in Ireland in which he stressed the importance of surprise and offensive action, intelligence gathering, maintaining security and co operation between the security forces. Historian J. B. E. Hittle wrote that of all the British officers in Ireland "Percival stood out for his violent, sadistic behaviour towards IRA prisoners, suspects and innocent civilians He also participated in reprisals, burning farms and businesses in response to IRA attacks. However, Clifford Kinvig, Percival's biographer considers him to have been unfairly vilified by Republican propaganda due to his being "tireless in his attempt to destroy the spirit of the people and the organisation of the IRA".

Қызметкерлер штабының қызметкері

Персиваль 1923-1924 жылдары Камберлидегі штаб колледжінде оқыды, оның командирі генерал-майор Эдмунд Айронсайд болды. Колледжде оған Дж. Ф. С. Фуллер сабақ берді, ол жиырма бес жылдан кейін оның «Малайядағы соғыс» кітабына аздаған қолдау білдірген сыншылардың бірі болды. Ол өзінің ұстаздарына жақсы әсер етті, олар оны үдемелі түрде жоғарылатуға лайық сегіз студенттің бірі деп таңдады, ал оның әріптес студенттері оның крикет ойындағы шеберлігіне қызығушылық танытты. Шешир полкінің майоры болып тағайындалғаннан кейін, ол Батыс Африкадағы Корольдік Батыс Африка шекаралық күштерінің Нигерия полкінде штаб офицері ретінде төрт жыл қызмет етті. 1929 жылы ол подполковник шеніне жоғарылатылды. 1930 жылы Персиваль Гринвичтегі Корольдік теңіз колледжінде бір жыл оқыды. 1931 жылдан 1932 жылға дейін Персиваль 2-дәрежелі Бас штаб офицері және Штаб колледжінің оқытушысы болды. Колледждің коменданты сол кезде генерал-майор сэр Джон Дилл болды, ол келесі он жыл бойы Персивальдың ұстазы болды және оның мансабының өсуіне көмектесті. Дилл Персивальды перспективті офицер деп есептеді және «оның ерекше қабілеті, кең әскери білімі, дұрыс шешімдер қабылдауы және өте жылдам және нақты жұмыс істеуі бар» деп жазды, бірақ «оның өте әсерлі келбеті жоқ, сондықтан алғашқы кездесуде оның құндылығын толық бағалай алмауы мүмкін» деп қосты. Диллдің қолдауымен Персиваль 1932 жылдан 1936 жылға дейін Чешир полкінің 2-ші батальонына қолбасшы болып тағайындалды, бастапқыда Мальтада. 1935 жылы ол Лондондағы Императорлық қорғаныс колледжіне оқуға түсті. 1938 жылға дейін ол Малайяда 1-дәрежелі Бас штаб офицері, генерал Доббидің штаб бастығы, Малайядағы Бас офицер болып қызмет етті. Осы уақыт ішінде ол Сингапурдың енді оқшауланған бекініс емес екенін түсінді. Ол жапондықтардың Таиландқа қону мүмкіндігін қарастырды, «Малайяны артқы есіктен тонау» және Сингапурға солтүстіктен шабуыл жасау мүмкіндігін бағалау жүргізді, бұл туралы ақпарат Соғыс кеңсесіне жіберілді, ал Персиваль кейіннен бұл жоспардың 1941 жылы жапондықтар ұстанған жоспарға ұқсас болғанын сезінді. Ол сондай-ақ Доббидің Оңтүстік Джохордағы бекініс құрылысы жоспарына қолдау көрсетті. 1938 жылдың наурыз айында Персиваль Ұлыбританияға оралды және (уақытша) Алдершот командалығы Бас штабында бригадир болып тағайындалды.

Percival attended the Staff College, Camberley, from 1923 to 1924, which had Major General Edmund Ironside as its Commandant, where he was taught by J. F. C. Fuller, who was one of the few sympathetic reviewers of his book, The War in Malaya, twenty five years later. He impressed his instructors, who picked him out as one of eight students for accelerated promotion, and his fellow students who admired his cricketing skills. Following an appointment as major with the Cheshire Regiment, he spent four years with the Nigeria Regiment of the Royal West African Frontier Force in West Africa as a staff officer. He was given brevet promotion to lieutenant colonel in 1929. In 1930, Percival spent a year studying at the Royal Naval College, Greenwich. From 1931 to 1932, Percival was a General Staff Officer Grade 2, an instructor at the Staff College. The college's commandant was by now Major General Sir John Dill, who became Percival's mentor over the next decade, helping to ensure his protégé's advancement. Dill regarded Percival as a promising officer and wrote that "he has an outstanding ability, wide military knowledge, good judgment and is a very quick and accurate worker" but added "he has not altogether an impressive presence and one may therefore fail, at first meeting him, to appreciate his sterling worth". With Dill's support, Percival was appointed to command the 2nd Battalion, the Cheshire Regiment from 1932 to 1936, initially in Malta. In 1935, he attended the Imperial Defence College in London. and until 1938 he was General Staff Officer Grade 1 in Malaya, the Chief of Staff to General Dobbie, the General Officer Commanding in Malaya. During this time, he recognised that Singapore was no longer an isolated fortress. He considered the possibility of the Japanese landing in Thailand to "burgle Malaya by the backdoor and conducted an appraisal of the possibility of an attack being launched on Singapore from the North, which was supplied to the War Office, and which Percival subsequently felt was similar to the plan followed by the Japanese in 1941. He also supported Dobbie's unexecuted plan for the construction of fixed defences in Southern Johore. In March 1938, Percival returned to Britain and was (temporarily) promoted to brigadier on the General Staff, Aldershot Command.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Персиваль 1939 жылдан 1940 жылға дейін генерал Дилл басқаратын I корпустың штаб-бригадалық генералы болып тағайындалды. Кейін ол генерал-майор дәрежесіне көтерілді және 1940 жылдың ақпан айында қысқа мерзімге 43-ші (Уэссекс) жаяу әскер дивизиясының командирі болды. 1940 жылы ол Соғыс министрлігінде Императорлық Бас штабтың көмекші бастығы қызметін атқарды, бірақ Дюнкерк эвакуациясынан кейін жедел басқаруға ауысуды сұрады. 44-ші (Home Counties) дивизиясына қолбасшылық тағайындалған ол 9 ай бойы 62 мильдік (100 км) ағылшын жағалауын жаудан қорғауды ұйымдастырды. 1941 жылы Корольдің туған күні құрметіне Бат орденінің серігі (CB) атағымен марапатталды.

Персивалдың Сингапурдың осал екендігіне алғашқы бағасы

1936 жылы генерал-майор Уильям Добби, сол кездегі Малайядағы Бас қолбасшы, жапондықтардың Сингапурға шабуыл жасау үшін алдыңғы базаларды құруына жол бермеу үшін материктік Малайяда қосымша күштер қажет пе екенін анықтау үшін сауал қойған. Персивал, сол кездегі штаб бастығы, жапондықтардың қалай шабуылдау мүмкін екенін тактикалық тұрғыдан бағалау жұмысын жүктеген. 1937 жылдың соңында оның талдауы солтүстік Малайяның шешуші шайқас алаңы болуы мүмкін екенін көрсетті. Жапондықтар Таиланд пен Малайяның шығыс жағалауындағы қону орындарын басып алып, әуежайларды иелену және әуеде басымдыққа қол жеткізуі мүмкін. Бұл Жахордағы байланыс желілерін бұзу және Солтүстік Борнеодағы тағы бір маңызды базаны салуға жағдай жасау үшін жапондықтардың түсуіне әкелуі мүмкін. Солтүстік Борнеодан Сингапурдың шығысына, әсіресе Чанги аймағына қарсы соңғы теңіз және әуе шабуылы басталуы мүмкін.

Бас офицердің қолбасшысы (малайя)

1941 жылдың сәуір айында Персиваль генерал-лейтенант лауазымына көтеріліп, Малайяның Бас қолбасшысы болып тағайындалды. Бұл оған маңызды бір қадам болды, өйткені ол әскери корпусқа бұрын басшылық етпегенімен, онда тәжірибесі болған. Ол Ұлыбританиядан «Сандерленд» ұшақ қайығымен шығып, Гибралтар, Мальта, Александрия (Англия-Ирак соғысы салдарынан кешіккен), Басра, Карачи және Рангун арқылы екі аптаға созылған, бірнеше кезеңнен тұратын ұшу сапарына шықты. Рангунға келген соң, оны RAF көлігі күтіп алды. Персиваль келгеннен кейін тәжірибесіз армиясын жаттықтыруға кірісті; оның үнді әскерлері әсіресе жаңа болды, көптеген тәжірибелі офицерлері үнді армиясының кеңеюіне байланысты жаңа бөлімдер құруға жұмылдырылған. RAF ұшақтарының жетіспеушілігін жою үшін коммерциялық авиацияға немесе ерікті әуе күштеріне сүйенген ол түбіртек аралды аралап, Джитра маңында қорғаныс құрылыстарын салуға шақырды. Персиваль бекіткен «Малайядағы тактикалық ескертулер» атты оқу құралы барлық бөлімдерге таратылды. 1941 жылдың шілдесінде жапондықтар Оңтүстік Индоқытайды басып алғаннан кейін Ұлыбритания, АҚШ және Нидерланды экономикалық санкциялар салды, жапондық қаржы активтерін тоңазытты және Жапонияны мұнай, қалайы және каучуктан айырды. Санкциялардың мақсаты – Жапонияны Қытайдағы әрекеттерінен бас тартуға мәжбүр ету болды, бірақ жапон үкіметі Еуропалық елдерден Оңтүстік-Шығыс Азияның ресурстарын күшпен басып алуды жоспарлады. Жапондық әскери-теңіз күштері мен армиясы жұмылдырылды, бірақ сол кезде салқын соғыстың шиеленісті жағдайы сақталды. Ұлыбритания Достастығының күшейткіштері Малайяға келіп түсуде болды. 2 желтоқсанда «HMS Prince of Wales» және «HMS Repulse» эсминецтердің сүйемелдеуімен Сингапурге келді, бұл Сингапурдегі әскери флоттың тұңғыш рет орналасуы болды. (Оларға әуеден қорғау үшін әуе кемесі де бірге келуі керек еді, бірақ ол Кариб теңізінде жағаға отырған.) Келесі күні контр-адмирал Спунер, жаңадан келген Шығыс флотының Бас қолбасшысы адмирал сэр Том Филлипс және Персиваль қатысқан кешкі ас ұйымдастырды.

In April 1941 Percival was promoted to acting Lieutenant General, and was appointed General Officer Commanding (GOC) Malaya. This was a significant promotion for him as he had never commanded an army corps although he had previous experience there. He left Britain in a Sunderland flying boat and embarked on an arduous fortnight long, multi stage flight via Gibraltar, Malta, Alexandria (where he was delayed by the Anglo Iraqi War), Basra, Karachi, and Rangoon, where he was met by an RAF transport. On arrival, Percival set about training his inexperienced army; his Indian troops were particularly raw, with most of their experienced officers having been withdrawn to support the formation of new units as the Indian army expanded. Relying upon commercial aircraft or the Volunteer air force to overcome the shortage of RAF planes, he toured the peninsula and encouraged the building of defensive works around Jitra. A training manual approved by Percival, Tactical Notes on Malaya, was distributed to all units. In July 1941 when the Japanese occupied southern Indochina, Britain, the United States and the Netherlands imposed economic sanctions, freezing Japanese financial assets and cutting Japan from its supplies of oil, tin and rubber. The sanctions were aimed at pressuring Japan to abandon its involvement in China; instead, the Japanese government planned to seize the resources of South East Asia from the European nations by force. Both the Japanese navy and army were mobilised, but for the moment an uneasy state of cold war persisted. British Commonwealth reinforcements continued to trickle into Malaya. On 2 December, the battleship HMS Prince of Wales and the battle cruiser HMS Repulse, escorted by four destroyers, arrived in Singapore, the first time a battle fleet had been based there. (They were to have been accompanied by the aircraft carrier to provide air cover but she had run aground in the Caribbean en route.) The following day Rear Admiral Spooner hosted a dinner attended by the newly arrived Commander in Chief Eastern Fleet, Admiral Sir Tom Phillips, and Percival.

Тұтқындық

Персиваль өзі қысқа уақытқа Чанги түрмесінде тұтқынға алынды, онда "жеңілген GOC-тің жеті бригадирмен, полковникпен, оның ADC-сімен және аспаздық сержантымен бірге тұратын үйленген пәтердің сыртында, қолын басына тіреп отырғанын көруге болады. Ол азақ адамдармен сезімдері туралы сөйлесіп, кең аумақты сағаттап аралап, соғыстың нәтижесі мен қалай болуға тиіс екені туралы ойланып жүрді". Тәртіпті жақсарту ниетімен, ол штабтық қызметтермен толықтырылған Малайя командованиесін қайта құрды және әріптес тұтқындарына Франция шайқасы туралы лекциялар оқуға көмектесті. 1942 жылдың тамызында Персиваль және полковник шенінен жоғары британдық тұтқындардың барлығы Сингапурдан шығарылды. Біріншіде ол Формозада, содан кейін Маньчжурияға жіберілді, онда ол американдық генерал Джонатан Уэйнрайт сияқты бірнеше ондаған VIP тұтқындармен бірге Хсян қаласының жанындағы әскери тұтқын лагерінде ұсталды, бұл Мұкденнен солтүстік-шығысқа қарай шамамен 100 миль (161 км) қашықтықта орналасқан. Соғыс аяқталуға жақын, OSS тобы тұтқындарды Хсяннан шығарды. Персиваль Уэйнрайтпен бірге 1945 жылдың 2 қыркүйегінде Токио шығанағындағы «Миссури» кемесінде генерал Дуглас Макартур жапондықтардың капитуляциясын бекіткен кезде оның тікелей артында тұрды. Содан кейін Макартур Персивальға келісімге қол қойған қаламды сыйлады. Персиваль мен Уэйнрайт Филиппинге бірге оралып, онда жапон армиясының капитуляциясын көрді, оған тағдырдың ирониясы ретінде генерал Ямашита басшылық етіп тұрды. Ямашита бұрынғы тұтқынын рәсімде көріп, қысқа ғана уақытқа таң қалды; бұл жолы Персиваль Сингапурдағы тұтқындарға жасалған қатыгездікке ашуланып, Ямашитамен қолдасудан бас тартты. Персивальдың Букит Тимаға бара жатқан тобымен бірге алып жүрген ту да осы оқиғаға куә болды, ол жапондықтар Сингапурды Лорд Луи Маунтбеттенге ресми түрде тапсырған кезде желбіреп тұрды.

Кейінгі өмірі

Персиваль 1945 жылдың қыркүйегінде Ұлыбританияға Соғыс кеңсесінде өзінің хабарламасын жазу үшін оралды, бірақ оны Ұлыбритания үкіметі қайта қарады және тек 1948 жылы жариялады. 1946 жылы генерал-лейтенант құрметті шенімен, бірақ генерал-майор шенінің зейнетақысымен әскерден зейнетке шықты. Содан кейін ол Гертфордшир графтығымен байланысты қызметтер атқарды, Видфордтағы Буллардс тұрақты мекені болды: ол 1949 жылдан 1954 жылға дейін 479-шы (Гертфордширлік атты әскер) ауыр зениттік артиллериялық полкінің құрметті полковнигі, Корольдік артиллерия (Т. А.) болды және 1951 жылы Гертфордширдің лейтенант орынбасары болып қызмет етті. Ол Чешир полкімен байланысын жалғастырды, 1950 және 1955 жылдар аралығында Чешир полкінің полковнигі болып тағайындалды; оның ұлы, бригадалық Джеймс Персиваль 1992 және 1999 жылдар аралығында полк полковнигі болды. Персиваль жапон тұтқынында өткізген уақыты үшін құрметке ие болды. Қиыр Шығыс әскери тұтқындары қауымдастығының (FEPOW) өмірлік президенті ретінде ол өз әріптестері үшін өтемақы алуға ұмтылды, соңында осы мақсат үшін жапон активтерінен 5 миллион фунт стерлингтік қаражат алуға көмектесті. Бұл қаражат Персиваль төрағалық еткен FEPOW Welfare Trust қоры арқылы бөлістірілді. Ол 1957 жылы шыққан «Квай өзеніндегі көпір» фильміне қарсы наразылық акциясын ұйымдастырды, нәтижесінде фильмнің көркем туынды екендігі туралы экранға хабарлама қосылды. Ол сондай-ақ Гертфордширдегі Британдық Қызыл Крестінің президенті болып жұмыс істеді және 1964 жылы Әулие Иоаннның құрметті орденінің офицері атанды. Персиваль 1966 жылдың 31 қаңтарында 78 жасында Вестминстердегі Бомонт көшесіндегі Король Эдуард VII офицерлер ауруханасында қайтыс болды және Гертфордширдегі Видфорд шіркеуінің маңында жерленді.

Отбасы

1927 жылы 27 шілдеде Персиваль Маргарет Элизабет "Бетти" Макгрегор Грирге Бромптондағы Киелі Үштік шіркеуінде үйленді. Ол Солтүстік Ирландияның Тайрон графтығынан шыққан, зығыр саудасымен айналысқан протестант Томас Макгрегор Грирдің қызы болды, ол Таллилаган Манорында тұрған. Олар Ирландиядағы қызмет барысында танысқан, бірақ Персивальдың ұсыныс жасауына бірнеше жыл уақыт кетті. Олардың екі баласы болды. Гринвичте Доринда Марджери дүниеге келді және кейіннен леди Данлит атанды. Олардың ұлы Альфред Джеймс Макгрегор Сингапурда туды және Ұлыбритания армиясында қызмет етті.