Жон Фишер Бернс – британдық журналист, 2 рет Пулитцер сыйлығының иегері. New York Times тілшісі, халықаралық саясат сарапшысы. PBS арнасында жиі сөйлейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Фишер Бернс (4 қазан 1944 жылы туған) – британдық журналист және екі рет Пулитцер сыйлығының иегері. Ол 2015 жылдың наурызына дейін "Нью-Йорк Таймс" газетінің Лондон бюросының басшысы болды, онда халықаралық мәселелерді жариялаған. Бернс сонымен қатар PBS телеарнасында жиі пайда болады. Ол "американдық шетелдік тілшілердің деканы" деп аталады.
British journalist
the journalist
John Fisher Burns (born 4 October 1944) is a British journalist, and the winner of two Pulitzer Prizes. He was the London bureau chief for The New York Times, where he covered international issues until March 2015. Burns also frequently appears on PBS. He has been called "the dean of American foreign correspondents."
Өмір және мансап
1998-1999 жылдары ол Кембриджтегі Король колледжінде ислам тарихы мен мәдениетін зерттеген арнайы шақырылған ғалым болды. Ол француз және неміс тілдерінде де сөйлейді. Оның әкесі Оңтүстік Африкадан шыққан және Корольдік әуе күшінде қызмет еткен. 1970 жылдардың басында Бернс Канаданың “Глоб энд Мейл” газетіне жергілікті, ал кейін парламенттік тілші ретінде жазды. Осы кезеңде Бернс Макгилл университетінде саяси ғылымдар магистрі дәрежесін алды. 1971 жылы ол Мәдени революция кезінде Қытайдағы аз ғана батыс журналистерінің бірі ретінде Қытайға жіберілді. Бұл оның Канада Парламентінің алдында қысқа мерзімге тыйым салынуына себеп болды. Бернс 1975 жылы “The New York Times” газетіне қосылды, бастапқыда газеттің қалалық бөлімінде жұмыс істеді және содан бері газет үшін түрлі қызметтерде жазып келеді. Ол “Times” газетінің бірнеше шетелдік бюросына тағайындалды және басқарды. Ол және “Times” газетінің тілшілері Джон Дарнтон мен Майкл Т. Кауфман 1978 жылы Африканы қамтыған шетелдік репортаждары үшін Джордж Полк сыйлығын жеңіп алды. Бернс 1981 жылдан 1984 жылға дейін “Times” газетінің Мәскеудегі бюро меңгерушісі болды. 1986 жылы “Times” газетінің Пекин бюросының басшысы болған Бернс қытай үкіметі тарапынан тыңшылық күдігімен тұтқындалды. Тергеуден кейін айыптаулар алынып тасталды, бірақ Бернс елден қуылды. Бернс 1993 жылы Халықаралық репортаж бойынша Пулитцер сыйлығын “Сараевоның қирауы мен Босния және Герцеговинадағы соғыстағы варварлық қырқындарды батыл және жан-жақты жариялағаны үшін” алды. 1990 жылдардың басында Бернс Нью-Делидегі “New York Times” бюросын басқарды, ол Үндістан субконтиненті мен Ауғанстаннан Бірмаға дейінгі көршілес аймақтарға жауапты болды. Ол отбасымен бірге Нью-Делиде тұрды, бірақ Бернс жиі саяхаттап, Кабулға, Исламабадқа, Даккаға, Коломбоға және Катмандуға барып тұрды. Ол Ауғанстандағы оқиғаларды жақыннан бақылап, жариялады, нәтижесінде 1997 жылы екінші Пулитцер сыйлығын алды, бұл жолы “Талибанның Ауғанстанға орнатқан қорқынышты режимін батыл және көрегендікпен жариялағаны үшін”. Бернс 2003 жылы Ирак соғысына дейін Бағдадта болды және соғыс пен одан кейінгі оккупация туралы көп жазды. 2007 жылдың шілдесінде Бернс Лондондағы бюро басшысы лауазымына Алан Коуэллдің орнына келді. 2007 жылдың 30 қыркүйегінде Бернс Илья Париш Лавджой сыйлығымен қатар Колби колледжінен құрметті заң ғылымы докторы дәрежесін алды. 2008 жылдың қазан айында Ауғанстандағы Ресей елшісі Замир Кабуловпен сұхбаттасқанда Бернс Кабуловты КГБ оперативтігімен айыптады. Бернс PBS телеарнасына жиі қатысады, соның ішінде Чарли Роуз шоуында және Джим Лерермен бірге “The NewsHour” бағдарламасында Ауғанстан мен Ирактан спутник арқылы сұхбаттасты. 2009 жылдың қаңтарында Майкл Барон Бернсті “біздің заманымыздың ең ұлы шетелдік тілшілерінің бірі” деп атады. 2010 жылдың тамызында Чарли Роузбен сұхбаттасқанда Кристофер Хитченс Бернстің басшылығымен Сараевода жасаған саяхатын еске алып, оларға шабуыл жасалғанын айтқанда, Бернсті “біздің заманымыздың ең ұлы соғыс тілшісі” деп атады. 2015 жылдың 26 наурызында “The New York Times” Ричард III-тің жерлеуі туралы мақала Бернстің “New York Times” газетіндегі мансабын аяқтайтынын хабарлады.
From 1998 to 1999, he was a visiting fellow at King's College, Cambridge, studying Islamic history and culture. He also speaks French and German. His father was a South African who served in the Royal Air Force. In the early 1970s, Burns wrote for The Globe and Mail of Canada, as a local and later parliamentary reporter. During this stint, Burns completed a master's in political science at McGill University. He was sent to China in 1971 to be one of a few Western journalists in China during the Cultural Revolution, after a confusion that led to his brief ban from the precincts of the Parliament of Canada by the Commons Speaker. Burns joined The New York Times in 1975, reporting, at first, for the paper's metropolitan section, and has written ever since for the newspaper in various capacities. He has been assigned to and headed several of the Times foreign bureaus. He and fellow Times journalists John Darnton and Michael T. Kaufman won the 1978 George Polk Award for foreign reporting for coverage of Africa. Burns was the Times bureau chief in Moscow from 1981 to 1984. In 1986, while chief of the Times Beijing bureau, Burns was incarcerated on suspicion of espionage by the Chinese government. Charges were dropped after an investigation, but Burns was subsequently expelled from the country. Burns was awarded the 1993 Pulitzer Prize for International Reporting citing "his courageous and thorough coverage of the destruction of Sarajevo and the barbarous killings in the war in Bosnia Herzegovina". In the early to mid 1990s, Burns headed the New York Times' bureau in New Delhi, with responsibility for the Indian Subcontinent and adjoining regions, from Afghanistan to Burma. He and his family resided in New Delhi though Burns was frequently on the road, travelling regularly to Kabul, Islamabad, Dhaka, Colombo and Kathmandu. He actively covered events in Afghanistan, which led to his second Pulitzer in 1997, this time "For his courageous and insightful coverage of the harrowing regime imposed on Afghanistan by the Taliban". Burns was based in Baghdad during the lead up to the Iraq war in 2003 and has written extensively on the war and the subsequent occupation. In July 2007, Burns succeeded Alan Cowell as bureau chief in London. On 30 September 2007, Burns received the Elijah Parish Lovejoy Award as well as an honorary Doctor of Laws degree from Colby College. In an October 2008 interview with the Russian Ambassador to Afghanistan, Zamir Kabulov, Burns accused Kabulov of being a KGB operative. Burns is a frequent contributor to PBS, including a number of appearances on the Charlie Rose show and The NewsHour with Jim Lehrer via satellite from Afghanistan and Iraq. In a January 2009 interview, Michael Barone called Burns "one of the great foreign correspondents of our time". In an August 2010 interview with Charlie Rose, Christopher Hitchens, while recounting a tour of Sarajevo guided by Burns in which they were fired upon, called Burns "the greatest war correspondent of our time". On 26 March 2015, The New York Times announced that an article about the burial of Richard III would conclude Burns's career at the New York Times.
Жеке өмір
Бёрнс 1972 жылы Джейн Пек Гнатқа үйленді. 1989 жылы олар ажырасты. 1991 жылы Бёрнс «Нью-Йорк Таймс» газетінің Бағдат бюросын басқаратын Джейн Скотт Лонгқа үйленді. Бёрнстің бірінші некесінен Джейми және Эмили есімді екі баласы бар, ал екінші некесінен Тоби деген бір өгей баласы бар.
Burns married Jane Peque Gnat in 1972. The couple divorced in 1989. In 1991, Burns married Jane Scott Long, who manages the New York Times Baghdad bureau. Burns has two children from his first marriage, Jamie and Emily, and one stepchild, Toby, from his second marriage.