Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық орнитолог және зерттеуші (1870–1950)
American ornithologist and explorer (1870–1950)
Ролло Говард Бек (26 тамыз 1870 – 22 қараша 1950) – американдық орнитолог, музейлер үшін құс коллекционері және зерттеуші. Бектің құсы және үш рептилия таксоны оның құрметіне аталған, соның ішінде Галапагос аралдарындағы қара тас ірі тас бақасының (Chelonoidis nigra becki) Волькан Вольфтен таралған түршесі. Феллерстің мақаласы Бек атымен аталған барлық белгілі таксондарды зерттейді. Роберт Кушман Мерфи Бекты далалық жұмыскер ретінде "өз класындағы жалғыз" деп, ал Калифорния университеті Беркли зоология профессоры Фрэнк Пителка оны өзінің буынының "далалық жұмыскері" деп мойындады.
Rollo Howard Beck (26 August 1870 – 22 November 1950) was an American ornithologist, bird collector for museums, and explorer. Beck's petrel and three taxa of reptiles are named after him, including a subspecies of Galápagos tortoise, Chelonoidis nigra becki from Volcán Wolf. A paper by Fellers examines all the known taxa named for Beck. Beck was recognized for his extraordinary ability as a field worker by Robert Cushman Murphy as being "in a class by himself," and by University of California at Berkeley professor of zoology Frank Pitelka as "the field worker" of his generation.
Алғашқы жылдар
Ролло Говард Бек Калифорния штатының Лос-Гатос қаласында дүниеге келді және Берриессада абрикос және құрма бақтарында жұмыс істеп өсті. Ол 8-сыныпты ғана бітірген, бірақ табиғат тарихына ерте қызығушылық танытып, мектептен кейін көрші шаруа қожалықтарында тышқандарды аулаған. Оның көршілерінің бірі, Фрэнк Х. Холмс, орнитолог Теодор Шерман Палмердің жақын досы болды. Палмер сондай-ақ Бекті Сан-Франциско шығанағының құс өмірін зерттеген Чарльз Килермен таныстырды, және Бек Холмспен бірге тау құстарын аулау арқылы білді. Бектың құстарға деген қызығушылығы мен білімі арта түсті, көп ұзамай ол музейлік коллекциялар үшін орнитологиялық үлгілер жасауды және құстарды дайындауды үйренді. 1894 жылы Америка орнитологтар одағына қосылды және Сан-Хоседе (Калифорния) құрылған, жаңадан құрылған Купер орнитологиялық қоғамының алғашқы мүшелерінің бірі болды. Ол Холмс және Уилфред Хадсон Осгудпен бірге Сьерра-Невада тауларына, Йосемитиге және Тахо көліне алғашқы орнитологиялық экспедицияларға қатысты, және батыс кешкі қарға және шөл құсының алғашқы жұмыртқалары мен ұяларын жинап, сипаттауға көмектесті.
Rollo Howard Beck was born in Los Gatos, California, and grew up in Berryessa working on apricot and prune orchards. He completed only an 8th grade education, but took an early interest in natural history, trapping gophers after school on neighborhood farms. One of his neighbors, Frank H. Holmes, was a good friend of the ornithologist Theodore Sherman Palmer. Palmer also introduced Beck to Charles Keeler, who studied birdlife of the San Francisco Bay Area, and Beck learned about upland birds hunting quail with Holmes. Beck's interest and knowledge of birds grew, and he soon learned how to make ornithological specimens and mount birds for museum collections. He joined the American Ornithologists' Union in 1894, and was among the first members of the newly formed Cooper Ornithological Society which formed in San Jose, California. He participated in early ornithological expeditions to the Sierra Nevada Mountains, Yosemite, and Lake Tahoe with Holmes and Wilfred Hudson Osgood, and collected and helped describe the first eggs and nests of the western evening grosbeak and hermit warbler.
Калифорнияның Канал аралдары
1897 жылдың көктемінде Бек оңтүстікке қарай Санта-Барбараға (Калифорния) сапарлады. Ол капитан Сэм Бертистің басшылығымен орташа өлшемді шхунаны жүргізуді үйренді. Ол Санта-Крус, Санта-Роза және Сан-Мигель аралдары сияқты Канал аралдарына саяхат жасап, құстарды, олардың ұяларын және жұмыртқаларын жинап, сипаттады. Бек Канал аралдарында мекендейтін аралдық scrub jays түрлерінің айырмашылықтарын бірінші болып жинап, құжаттады, бұл түрлер қазір материктік түрлерден өзгеше деп танылған.
In the spring of 1897, Beck headed south to Santa Barbara, California, where he learned to sail a moderate sized schooner under captain Sam Burtis. He visited the Channel Islands of, including Santa Cruz, Santa Rosa, and San Miguel islands collecting and documenting birds as well as nests and eggs. Beck was the first to collect and document the differences of the island scrub jays that live on the Channel Islands, now recognized as distinct from mainland forms.
Галапагос аралдары, Эквадор
Кейін 1897 жылы, Сьерра-Невада тауларына қайтып бара жатқанда, Бек Эквадор жағалауындағы Галапагос аралдарына орнитологиялық экспедицияға қатысуға шақырылды. Бұл экспедицияны Франк Блейк Вебстер ұйымдастырды, ал қаржыландыруды Лионель Уолтер Ротшильд жасады, кейін, 1915 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол Ротшильд лорды болды. Экспедиция Галапагос аралдарындағы алып тасбақаларды және құрлықтағы құстарды зерттеу мен жинау мақсатымен ұйымдастырылды. Бек мұнда теңіз саяхатындағы шеберлігін жетілдіріп, теңіз құстарын және Галапагостың бірегей фаунасын жақсырақ таныды. Бек 1901 жыл шамасында көбірек үлгілер жинау үшін Галапагосқа қайта оралды және бұл үлгілерді Трингтегі Уолтер Ротшильдке жеке тапсырды. Трингте болғанда ол Ротшильд үшін Колумбияға болашақ сапарларды жоспарлады және қажетті рұқсаттар алу үшін Вашингтон арқылы Калифорнияға қайтып келді.
Later in 1897, while on his way back to the Sierra Nevada Mountains, Beck was invited to join an ornithological expedition to the Galápagos Islands off the coast of Ecuador, organized by Frank Blake Webster and funded by Lionel Walter Rothschild, of Tring, England, later, and only after his father's death in 1915, Lord Rothschild. The expedition was launched to study and collect giant tortoises and the land birds of the Galápagos, and here Beck also polished his sailing skills and became better acquainted with seabirds and the unique fauna of the Galápagos. Beck returned again to the Galápagos to collect more specimens around 1901, and he personally delivered these specimens to Walter Rothschild in Tring. While in Tring, he planned future potential collecting trips to Colombia for Rothschild, and he returned to California by way of Washington, DC, in order to apply for the necessary permits.
Кокос және Галапагос аралдары
Сан-Францискоға оралғанда Бек Калифорния ғылым академиясының директоры Леверет Миллс Лумиспен кездесті. Лумис теңіз құстарына, әсіресе Тубинареске, қазір Процеллариформдарға қызығушылық танытты және Бекті Монтерей шығанағында, Калифорнияның Канал аралдарында және Мексиканың Ревильягигедо аралдарында жинау үшін жалдады, ол Колумбияға рұқсат алуын күтіп отырғанда. 1905–1906 жылдары Бек Калифорния ғылым академиясымен «Академия» шхунасында Кокос аралы мен Галапагос аралдарына ірі теңіз экспедициясын ұйымдастыру және басқару үшін шақырылды. Лумис ботаника, герпетология, энтомология және малакология, геология, палеонтология, сондай-ақ орнитология салаларындағы ғылыми мамандарды ұйымдастырды. Бекпен бірге экспедиция ғалымдары: ботаник Альбан Стюарт; геолог/палеонтолог/малаколог В. Х. Окснер; энтомолог/малаколог Ф. Х. Уильямс; орнитологтар Э. В. Гиффорд және Дж. С. Хантер; герпетологтар Дж. Р. Слевин және Э. С. Кинг болды. Олар бірлесіп аралдардың фаунасы туралы білімімізге үлкен үлес қосып, мұндағы ең ірі ғылыми коллекцияны жинады. 1906 жылғы 18 сәуірде Сан-Францискода болған күшті жер сілкінісі және одан кейінгі үш күндік өрт Бек пен экспедиция әлі Галапагос аралдарында болған кезде орын алды. Олар Сан-Францискоға тек Алғыс айту күні, 1906 жылғы 29 қарашада ғана оралды. Олардың 78 000-ге жуық экспонаттан тұратын мол жинақтары академияның Сан-Францисконы қиратып кеткен «үлкен өрттен» әдемі түрде қайта тірілуіне мүмкіндік берді. «Академия» шхунасы олар оралғаннан кейін бірнеше ай бойы Калифорния ғылым академиясы үшін кездесу және сақтау орны ретінде қызмет етті. Кейбір тарихшылар Бек пен экспедиция теңізге шығып, жинақтамаса, академия ауыр соққыға ұшырар еді деп санайды. Бек 1907 жылы Гавайи штатының Гонолулу қаласында өмірлік серігі Ида Мензиске үйленді. 1908 жылдың көктемінде ол Берклидегі Калифорния университетінің Омыртқалы жануарлар зоологиясы мұражайының директоры Джозеф Гриннеллге жұмысқа орналасып, Гриннеллдің Калифорния құстарын зерттеуі үшін су құстарын жинады. Көп ұзамай доктор Леонард С. Санфорд, Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласынан, белгілі орнитолог Артур Кливленд Бент үшін Аляскада құс жинауға Бектің еңбегіне одан да көп ақша ұсынды. Бент «Солтүстік Америка құстарының өмір тарихы» атты зерттеулері үшін материал жинап жатқан болатын. Ол жас Александр Уетмормен бірге далалық жұмыстың көп бөлігін орындады, ол жақында колледжді бітірген еді.
Back in San Francisco, Beck met with Leverett Mills Loomis, Director of the California Academy of Sciences. Loomis was interested in seabirds, especially the Tubinares, now the Procellariiformes, and hired Beck to collect in Monterey Bay, the Channel Islands of California, and the Revillagigedo Islands of Mexico, while he waited for his Colombia permits. In 1905–1906, Beck was hired by the California Academy of Sciences to organize and lead a large seagoing expedition to Cocos Island and the Galápagos Islands aboard the Schooner “Academy.” Loomis organized scientific specialists in botany, herpetology, entomology, and malacology, geology, paleontology, as well as ornithology. Besides Beck, the expedition's scientists were: Alban Stewart, botanist; W. H. Ochsner, geologist/paleontologist/malacologist; F. X. Williams, entomologist/malacologist; E. W. Gifford and J. S. Hunter, ornithologists; J. R. Slevin and E. S. King, herpetologists. Together they assembled the largest scientific collection of specimens from the archipelago ever, leading to our great understanding of the biota of the islands. The great April 18, 1906 San Francisco earthquake and three days of subsequent fire struck while Beck and the expedition were still in the Galápagos Islands. They would not return to San Francisco until Thanksgiving Day, November 29, 1906. Their extensive collections of some 78,000 specimens allowed the academy as an institution to rise, literally and figuratively, from the ashes of "the great conflagration" that devastated San Francisco. The schooner “Academy” acted as the meeting place and storage place for the California Academy of Sciences for several months after their return. Some historians believe that had Beck and the expedition not been out to sea and collecting, the academy would have suffered a lethal blow. Beck married his wife and lifelong companion, Ida Menzies of Berryessa, in 1907 in Honolulu, Hawaii. He went to work for Joseph Grinnell, the Director of the Museum of Vertebrate Zoology, University of California, Berkeley, in the spring of 1908, and collected waterbirds for Grinnell's studies of California birds. Before long, Beck was offered even more money by Dr. Leonard C. Sanford, of New Haven, Connecticut, to collect birds in Alaska for the well known ornithologist Arthur Cleveland Bent, who was collecting for his studies of “The Life Histories of North American Birds.” He did much of the field work with the young Alexander Wetmore, who had recently graduated from college.
Брюстер-Санфордтың Оңтүстік Америкаға экспедициясы
1912 жылы доктор Леонард Катлер Санфорд Ролло мен Айда үшін Оңтүстік Америкаға екі жылдық экспедиция ұсынды (бірақ ол бес жылға созылды), оны Ф. Ф. Брюстер қаржылады. Олар Анд тауларының көлдері мен жоталарына, жағалау бойымен, Фолкленд аралдары мен Хуан Фернандес аралдарына теңізге шығып, 12 тонналық катермен Хорн мүйісін айналып, Кариб теңізіне дейін саяхаттады. Бұл жұмыс және жинақтар Роберт Кушман Мерфи үшін аса құнды болды, ол кейіннен Ролло Бектың Брюстер-Санфорд экспедициясынан алынған материалдар негізінде «Оңтүстік Американың теңіз құстары» деген кітап жариялады.
In 1912, Dr. Leonard Cutler Sanford proposed a larger two year expedition (that ended up taking five years) to South America for Rollo and Ida, and financed by Mr. F. F. Brewster. They traveled up into lakes and highlands of the Andes, along the coast, and out at sea to the Falkland Islands and Juan Fernández Islands, sailed around Cape Horn in a 12 ton cutter, and up into the Caribbean. This work and these collections proved invaluable to Robert Cushman Murphy, who later published “The Oceanic Birds of South America” based in part on the Brewster Sanford Expedition collection of Rollo Beck.
Уитнидің Оңтүстік теңіздер экспедициясы
1920 жылы Бекке доктор Санфорд хабарласып, Оңтүстік Тынық мұхиты экспедициясын кеңейтуді ұсынды. Бұл экспедицияны Нью-Йорктік Гарри Пэйн Уитни қаржыландырды, ал жиналған материалдар Америка табиғи тарих мұражайына жіберілді. Бұл Бек жасаған экспедициялардың ең ұзақ және ең маңыздысы болды. 1905–1906 жылдардағы «Академия» экспедициясында болғандай, оған көптеген білікті биологтар мен далалық коллекционерлер қосылды, олардың ішінде Э. Х. Куэйл, Дж. Г. Коррейя, доктор Ф. П. Дроун, Ганнибал Хэмлин, Гай Ричардс, Эрнст Майр, Э. Х. Брайан кіші және басқалар болды. Бек 1929 жылы экспедицияны тастады, бұл кезде ол Тынық мұхиты арқылы, Таитиден Жаңа Гвинеяға, Жаңа Зеландияға дейін және арадағы жүздеген аралдарды аралап саяхаттады. Ролло мен Айда Бек 1929 жылы Калифорнияға 40 000-нан астам құс терісімен және үлкен антропологиялық коллекциямен оралды. Бұл экспедиция осы күнге дейін Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аралдарындағы құстарды зерттеудің ең толыққанды зерттеуі болып табылады және құстар туралы ондаған маңызды ғылыми монографияларда сипатталған. Нью-Йорктегі Америка табиғи тарих мұражайындағы материалдар Тынық мұхиты аймағындағы құстардың ең толық жинағын құрайды. Ролло мен Айда Бек Мерседке жақын Калифорнияның солтүстігіндегі Планада қаласына зейнеткерлікке шықты, онда олар табиғатты зерттеуді жалғастырды және үлкен ғылыми құндылыққа ие материалдар ұсынды. Кейінгі материалдардың көп бөлігі Сан-Францискодағы Калифорния ғылым академиясында және Берклидегі Калифорния университетінің омыртқалы жануарлар зоологиясы мұражайында сақталады. Сан-Хосе мемлекеттік университетінде де маңызды коллекция бар. Пасифик Гроув қаласындағы Пасифик Гроув табиғи тарих мұражайында малдан жасалған коллекцияның кішкентай бөлігі қойылған, сондай-ақ Ролло Бек өмірі мен еңбектеріне арналған тұрақты көрме бар.
In 1920 Beck was contacted by Dr. Sanford who proposed an extended South Pacific expedition. The fieldwork was funded by Harry Payne Whitney of New York, and the specimens were bound for the American Museum of Natural History. This became the longest and greatest of all Beck's expeditions and, as with the "Academy" expedition of 1905–06, he was joined by many other accomplished biologists and field collectors with complementary skills, including E. H. Quayle, J. G. Correia, Dr F. P. Drowne, Hannibal Hamlin, Guy Richards, Ernst Mayr, E. H. Bryan Jr., and others. Beck left the expedition in 1929, after sailing through the Pacific, from Tahiti to New Guinea to New Zealand and visiting hundreds of islands between. Rollo and Ida Beck returned to the California in 1929 with over 40,000 bird skins and a large anthropological collection. This expedition remains to this day the most comprehensive survey and study of birds in the south west Pacific islands, and has been written up in dozens of important scientific monographs of birds. The specimens residing at the American Museum of Natural History in New York City form the most comprehensive collection of Pacific birds anywhere. Rollo and Ida Beck retired to the northern California town of Planada, near Merced, where they continued to study natural history and provide specimens of great scientific value. Most of these later specimens are housed at the California Academy of Sciences in San Francisco, and at the Museum of Vertebrate Zoology at the University of California, Berkeley. There is also a substantial collection at San Jose State University. There is a smaller collection of mounted specimens on exhibit at the Pacific Grove Museum of Natural History, in the town of Pacific Grove, California, as well as a permanent exhibit devoted to the life and work of Rollo Beck.
Ғылымға қосқан үлесі
Бектің және басқа да ертедегі орнитологтардың жұмысы, ең алдымен, биологиялық әртүрлілікті мәңгілікке жоғалмас бұрын құжаттау және экспедициялар барысында зерттелген аймақтардағы организмдердің эволюциясы мен экологиясын түсіну мақсатымен жүзеге асырылды. Бектің және басқалардың еңбегі қазіргі табиғатты қорғауға қажетті аймақтық биологиялық әртүрліліктің тізімін жасауға және оны тануға мүмкіндік берді. АҚШ-тың батыс құстары және Тынық мұхиты орнитологиясы туралы біздің көптеген біліміміз – Бенттің «Солтүстік Америка құстарының өмір тарихы» еңбегінен Мерфидің «Оңтүстік Американың теңіз құстары» еңбегіне дейін – Ролло Бек және басқа да ертедегі орнитологтардың далалық зерттеулеріне негізделген. Кейбір мамандар біздің жаһандық биологиялық әртүрлілік туралы түсінігіміз бен қазіргі заманғы биологияны сақтау саласындағы практика, олардың көпшілігі коллекция жинауға қарсы болғанымен, мұражайлардағы құжатталған үлгілерді сақтау үшін тырысқан осы ертедегі коллекционерлердің еңбегіне көп қарыздымыз деп санайды.
The work of Beck and other early ornithologists was undertaken primarily to document biodiversity before it was lost forever without being recorded, and to understand the evolution and ecology of organisms from the regions visited during the expeditions. The work of Beck and others brought an awareness of and a catalog of regional biodiversity that is essential to have in order to do modern conservation. Much of what we know about western U. S. birds and Pacific ornithology – from Bent's "Life Histories of North American Birds" to Murphy's "Oceanic Birds of South America" rests on the fieldwork of Rollo Beck and other early ornithologists. Some believe that our understanding of global biodiversity and the practice of modern conservation biology, much of which seems to be anti collecting, owes much to these early collectors who worked so diligently to document and preserve voucher specimens in museums.
Жинақтау әдістері
Адамзат тарихы фермерлер, малшылар, аңшылар және теңізшілер қудалаған, тым тез жиналған және жаңадан әкелінген түрлердің жойын кешірген арал түрлерінің көптеген мысалымен толы. Қарсылығында, ғылыми коллекционерлердің саны салыстырмалы түрде аз болды және олар көбінесе бір түрдің көптеген үлгілерін алмайтын. Алайда, мұражайлар мен жеке коллекционерлер арасындағы ең сирек түрлерді алудағы бәсекелестік, бұрыннан-ақ жою қаупі төніп тұрған түрлерге пропорционал емес жинау қысымын түсірді. Бек және басқалар 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында «уақыт өтіп барады» және түрлерді «кешікпей» мұражай коллекцияларына жинап, құжаттау қажет деген жарияланған мәлімдемелерге жауап берді. Қорғау аясы мен инфрақұрылымы болмағандықтан, Бек және басқалар «құтқару жинауы» деп аталатын іспен айналысты, бұл түрлердің жойылуын жылдамдатты және қазіргі заманғы қорғау ойларына сәйкес келмейді. Ролло Бек 1900 жылы Гвадалупа қарақарасының үлгісін жинады, бірақ оны жыртқыш деп есептеген ешкі шаруалары оларды жойды. Ол кезде ол бұл құстардың Гвадалупе аралында көп екенін ойлады, бірақ кейіннен ол жинағандары соңғылары болуы мүмкін деп жазды. Бек сондай-ақ мұражайлық үлгілер ретінде Галапагос аралдарындағы Geochelone nigra abingdonii (Пинта аралы) тасбақасының соңғы төрт жеке данасының үшеуін жинады. Сол аралдың тасбақаларының соңғы жеке данасы 1971 жылдың қараша айында Пинта аралында табылғаннан кейін «Жалғыз Джордж» деп аталды.
Human history is replete with examples of island species that were being persecuted by farmers, ranchers, hunters, and sailors; were being harvested unsustainably; and were being decimated by introduced species. By comparison, scientific collectors were relatively few in number and seldom took large numbers of specimens of any one species, but competition between museums and private collectors to acquire the rarest of the rare put disproportionate collecting pressure on species whose populations were already teetering on the brink for other reasons. Beck and others in the late 19th and early 20th centuries were responding to published statements that "time was running out" and that species should be collected and documented in museum collections "before it is too late." In the absence of a conservation framework and infrastructure, Beck and others engaged in what can be called "salvage collecting," which hastened the extinctions and which does not correspond to modern conservation thinking. Rollo Beck has been blamed for having collected a sample of Guadalupe caracaras in 1900 which were being exterminated by goat herders who viewed the bird as a predator. At the time he assumed the birds were common on Guadalupe Island, but in retrospect he wrote that those he collected might have been the last. Beck also collected, as museum specimens, three of the last four individuals of the subspecies of Galápagos tortoise Geochelone nigra abingdonii, the Pinta Island tortoise. The last individual of that island's tortoise population became known as Lonesome George when it was found on Pinta Island in November 1971.