Уильям Генри Гудсон: Аргентиналық-ағылшын жазушысы, табиғатты зерттеуші және құс сарапашысы

Кіріспе

Ағылшын-аргентиналық автор, натуралист және орнитолог Уильям Генри Хадсон (4 тамыз 1841 – 18 тамыз 1922), Аргентинада Гиллермо Энрике Хадсон ретінде танымал болған.

Өмір

Хадсон – ағылшын және ирланд тегінен шыққан АҚШ қоныс аударушылары Дэниел Хадсон мен оның әйелі Кэтриннің ұлы. Ол туған және өмірінің алғашқы жылдарын қазір Инженер Аллан, Флоренсио Варела, Аргентинадағы "25 Омбуес" деп аталатын шағын ранчода өткізді. 1846 жылы отбасы Chascomús маңында, сол аттас көлден алыс емес жерде, пульперия ашты. Осы табиғи ортада Хадсон жастығын жергілікті флора мен фаунаны зерттеумен, сол кезде заңсыз шекарадағы табиғи және адамдық трагедияларды бақылаумен өткізді. Орнитологиялық еңбектерін бастапқыда ағылшын тілінде, испандық тілдік ерекшеліктермен араластыра отырып, Корольдік зоологиялық қоғамның материалдарында жариялады. Оның Патагонияға деген сүйіспеншілігі ерекше еді. Хадсон 1874 жылы Англияға эмиграция жасап, Бейсуотердегі Сент-Люкс-роудта тұрақтап, өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. 1876 жылы Лондондағы Кенсингтонда үй иесі, бұрынғы әнші Эмили Уингрейвке үйленді. Ол жазушы және журналист ретінде өзін асырады, жұбайлардың балалары болған жоқ. Хадсон 1900 жылдың 4 шілдесінде британдық азаматтыққа натурализацияланды. Хадсон 19 ғасырдың соңындағы ағылшын жазушысы Джордж Гиссингпен танысып, 1889 жылы онымен достық қарым-қатынас орнатты. Олар 1903 жылы соңғысы қайтыс болғанға дейін хат алмасып тұрды, кейде өзара басылымдарын алмастырып, әдеби және ғылыми мәселелерді талқылады, сондай-ақ кітаптар мен газеттерге қол жеткізу туралы пікір білдірді, бұл мәселе Гиссинг үшін өте маңызды болды. Ол 1900 жылы Кью бағының жерінде Ұлттық физикалық зертхананың салынуына қарсы науқан жүргізді. 1911 жылы Эмили Хадсонның денсаулығы нашарлап, Суссекстегі Уортингке көшіп кетті. Содан кейін Хадсон "өз денсаулығына байланысты" одан бөлек өмір сүрді, бірақ олардың сақталған көптеген хаттарынан ол оны жиі барып көретіні және олардың қарым-қатынасы әдемі болғаны анық көрінеді. Ол 1922 жылдың 22 тамызында 1921 жылдың басында қайтыс болған әйелінің қасына, Уортингтегі Бродуотер және Уортинг зиратына жерленді. Хадсон 8225 фунт стерлингке бағаланған мүлікті қалдырды, оның мұрагерлері баспагер Эрнест Белл және журналист Виннард Хупер болды. Ол Құстарды қорғау жөніндегі Корольдік қоғамның ертедегі мүшесі болды.

Hudson was the son of Daniel Hudson and his wife Catherine , United States' settlers of English and Irish origin. He was born and lived his first years in a small estancia called "25 Ombues" in what is now Ingeniero Allan, Florencio Varela, Argentina. In 1846 the family established a pulpería further south, in the surroundings of Chascomús, not far from the lake of the same name. In this natural environment, Hudson spent his youth studying the local flora and fauna and observing both natural and human dramas on what was then a lawless frontier, while publishing his ornithological work in Proceedings of the Royal Zoological Society initially in an English mingled with Spanish idioms. He had a special love for Patagonia. Hudson emigrated to England in 1874, taking up residence at St Luke's Road in Bayswater, where he continued to live for most of his life; in 1876 he married his landlady, the former singer Emily Wingrave, in Kensington, London. He supported himself as a writer and journalist; the couple had no children. Hudson himself was naturalized as a British subject on 4 July 1900. Hudson was a friend of the late 19th century English author George Gissing, whom he met in 1889. They corresponded until the latter's death in 1903, occasionally exchanging their publications, discussing literary and scientific matters, and commenting on their respective access to books and newspapers, a matter of supreme importance to Gissing. He campaigned (1900) against the building of the National Physical Laboratory in the grounds of Kew Gardens. In 1911 Emily Hudson became an invalid and moved to Worthing in Sussex. After that, Hudson lived apart from her "for reasons of his own health", although it is clear from their abundant surviving correspondence that he visited her frequently and they remained on affectionate terms. and was buried in Broadwater and Worthing Cemetery, Worthing, on 22 August 1922, next to his wife, who had died early in 1921. Hudson left an estate valued at £8225, and his Executors were the publisher Ernest Bell and Wynnard Hooper, a journalist. He was an early member of the Royal Society for the Protection of Birds.

Марапаттаулар мен марапаттар

Лондонның Хайд-паркіндегі Хадсон еске алу құс қадағы, Хадсонның "Жасыл сарайлар" романындағы табиғаттың бала құдайы Рима бейнесін көрсететін сэр Джейкоб Эпштейн салған оюлы тас ескерткішін қамтиды. Ою-өрнектерді дизайнер Эрик Гилл жасаған. Эрнест Хемингуэй "Күннің шығуы" романында Хадсонның "Көгілдір ел" (1885) еңбегіне, ал "Жәннат бағы" (1986) романында "Алыс және ұзақ өткен шақтар" атты кітабына сілтеме жасайды. Ол жас жазушыларға ұсынылатын кітаптар тізіміне "Алыс және ұзақ өткен шақтар" кітабын қосты. Джеймс Ребанкстің 2015 жылы жарық көрген, көлді аймақтағы шаруа туралы "Шопанның өмірі" атты кітабы, сол аттас Хадсонның еңбегінен шабыттанды: "Бірақ тіпті Оруэлл мен Хемингуэйден де В. Х. Хадсон мені кітапқа құмарлықпен қарауға үйретті" (115-бет), және: "Бір күні кітап сөресінен В. Х. Хадсонның "Шопанның өмірі" кітабын алдым, сонда біздің өміріміз кітаптарда, керемет кітаптарда бейнеленуі мүмкін екенін түсіндім" (114-бет). Аргентинада Хадсон ұлттық әдебиетке Гиллермо Энрике Хадсон ретінде, оның испан тіліндегі нұсқасы бойынша жатады. Беразатегуи партиясындағы қала және бірнеше қоғамдық орындар мен мекемелер оның құрметіне аталған. Буэнос-Айрес провинциясындағы Хадсон қаласы оның есімімен аталады.

Кітаптар

Г. Ф. Уилсон (1922, 1968) В. Хадсонның еңбектерінің библиографиясы
Джон Р. Пейн (1977) В. Хадсон. Библиографиясы