Оңтүстік Америка теңіз арыстаны (Otaria flavescens) – Оңтүстік Америка жағалауларында кездесетін, жыныстық ерекшеліктері бар, балықпен қоректенетін теңіз сүті қоректісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жыртқыш түр
Species of carnivore
Оңтүстік теңіз арысы (Otaria flavescens, бұрын Otaria byronia), сондай-ақ оңтүстік теңіз арысы және Патагония теңіз арысы деп аталады, Оңтүстік Американың батыс және оңтүстік-шығыс жағалауларында кездесетін теңіз арысы. Ол Otaria туысының жалғыз өкілі. Бұл түрде жыныстық диморфизм өте жоғары. Аталықтарының басы ірі, және айқын жүні бар. Олар негіздік балықтармен және моллюскалармен қоректенеді, ал құмды, қиыршық тасты, тасты немесе жартасты жағажайларда демалады. Көптеген популяцияларда, көбелекке отырған аталықтар аумақтық болып табылады және гарем құрады; олар бірінші кезекте аумақтарды белгілейді, содан кейін әйелдерді оларға жинауға тырысады. Түрдің жалпы саны тұрақты деп есептеледі, шамамен 265 000 жануарды құрайды.
The South American sea lion (Otaria flavescens, formerly Otaria byronia), also called the southern sea lion and the Patagonian sea lion, is a sea lion found on the western and southeastern coasts of South America. It is the only member of the genus Otaria. The species is highly sexually dimorphic. Males have a large head and prominent mane. They mainly feed on fish and cephalopods and haul out on sand, gravel, rocky, or pebble beaches. In most populations, breeding males are both territorial and harem holding; they establish territories first and then try to herd females into them. The overall population of the species is considered stable, estimated at 265,000 animals.
Атау беру
Оңтүстік Америка теңіз арыстанын Джордж Шоу 1800 жылы Otaria flavescens, ал Анри Мари Дюкротай де Блейнвилл 1820 жылы Otaria byronia деп жіктеді. Екі номенклатура тарихи түрде бір-бірін алмастыра қолданылған, бірақ O. flavescens қазіргі таңда басымдыққа ие. Бұл түр «оңтүстік теңіз арысы» деген атаумен де белгілі, алайда Австралия және Жаңа Зеландия теңіз арыстары да Оңтүстік жарты шарда кездесетіндіктен, бұл атау жиі қолданылмайды. Жергілікті халық оны әртүрлі атаулармен, соның ішінде леон марино (теңіз арыстаны) және лобо марино (теңіз қасқыры) деп атайды. Ересек еркектердің басы ірі, мұрыны қысқа және жоғары қарай иілген, иыққа дейін жететін ұзын манасы болады. Дегенмен, Оңтүстік Америка теңіз арыстанының қозғалыс экологиясы толыққанды зерттелмеген, бірақ соңғы жылдары жүргізілген биологиялық зерттеулер олардың көбейетін жерлерде теңіздегі қозғалысын түсінуге көмектесті. Фолкленд аралдарынан теңіз арыстандарының қыста көшіп кетуіне қатысты ешқандай мәлімет жоқ. Оңтүстік Америка теңіз арыстандары құмды, шағыл тасты, тастақты немесе құмшақты жағажайларда көбейеді. Оларды жалпақ, тас жарлықтарда, толқындармен суға толы ойыстарда да кездестіруге болады. Теңіз арыстандарының колониялары көбінесе кішкентай және шашыраңқы болады, әсіресе тастақты жағалауларда. Ауа райы жылы болғанда колониядағы арыстантар бір-бірінен қашықтап тұрады. Оңтүстік Америка теңіз арыстандары аймаққа байланысты теңіз түбінде азық іздеп, баяу қозғалатын жемдерді немесе топтап жүзетін балықтарды аулайды. Жемді ұстағаннан кейін оны күшпен сілкіп, жыртып жейді. Теңіз арыстандарының өзі қасқырлар мен акулалардың жемі болады; Вальдес түбегінде қасқырлар жағаға шығып, жағаға жақын теңіз арыстандарын аулайды. Көбінесе гаремдік территориялық түр болғанына қарамастан, Перудегі бір популяцияда лек сияқты көбею жүйесі байқалған. Бұл жерде, әйелдерге қарағанда еркектердің саны көп болғандықтан, еркектер топтасып, әйелдерді қозғалуға еркіндік бере отырып, оларды өздеріне тартуға тырысады. Жылы климат әйелдерді суға үнемі жүгінуге мәжбүр етеді, бұл дәстүрлі жұптасу жүйесін сақтауды қиындатады. Мұнда, қоңыржай аймақтарда кездесетін топтық шабуылдар дерлік жоқ. Теңіз арыстандары анасы жаңа туған балапанымен шамамен бір апта бірге болады, содан кейін үш күндік азық іздеу сапарларын жасап, балапанына сүт беру үшін қайта оралады. Балапандар шамамен төрт аптада алғаш рет суға енеді және 12 айға дейін анасынан сүттен айырылады. Әдетте, анасы осы кезде жаңа балапан туады. Балапандар жағаға жақын толқындарда көбірек уақыт өткізеді және жүзу дағдыларын жетілдіреді.
The South American sea lion was classified as Otaria flavescens by George Shaw in 1800 and as Otaria byronia by Henri Marie Ducrotay de Blainville in 1820. The two nomenclatures were historically used interchangeably, but O. flavescens has become the preferred name. The species is also known by the common name "southern sea lion", although it is not preferred since the Australian sea lion and New Zealand sea lion also range in the Southern Hemisphere. Locally, it is known by several names, including león marino (sea lion) and lobo marino (sea wolf). Adult males have large heads with short, upturned snouts and long manes which reach the shoulders. However, the movement ecology of South American sea lions remains poorly understood, although biologging studies in recent years have advanced our understanding of their at sea movements at some breeding locations. There is no evidence of a winter migration of sea lions from the Falkland Islands. South American sea lions breed on beaches made of sand, gravel, rocky, or pebble. They can also be seen on flat, rocky cliffs with tidepools. Sea lion colonies tend to be small and scattered, especially on rocky beaches. The colonies make spaces between each individual when the weather is warm and sunny. South American sea lions may forage at the ocean floor for slow moving prey or hunt schooling prey in groups, depending on the area. When captured, the prey is shaken violently and torn apart. The sea lions themselves are preyed on by orcas and sharks; at Peninsula Valdes, orcas will beach themselves and grab sea lions near shore. Despite being mostly a harem territorial species, one population in Peru has been recorded having a lek like breeding system. Here, with its longer ratio of males in comparison to females, the males cluster together and display and try to attract females while allowing then to move freely. The warmer climate also makes the females move constantly to the water, further making the traditional mating system difficult to maintain. The group raids that exist in temperate populations are virtually non existent here. Sea lion mothers remain with their newborn pups for nearly a week before making a routine of taking three day foraging trips and coming back to nurse the pups. Pups first enter the water at about four weeks and are weaned at about 12 months. This is normally when the mother gives birth to a new pup. Pups gradually spend more time in the nearshore surf and develop swimming skills.
Адамдармен қарым-қатынас
Ежелгі Перудегі моче тайпасы теңізге және оның жануарларына табынып келген. Олар өнерлерінде Оңтүстік Америка теңіз арыстанын жиі бейнелеген. Осы түрдің екі мүсіні Мар-дель-Плата қаласының символы болып табылады. Оңтүстік Американың жергілікті халықтары мыңжылдықтар бойы, ал еуропалықтар 16 ғасыр шамасында осы түрді пайдаланған. Содан бері аң ауру азайды және түрге қауіп төне бермейді. Түрдің таралу аймағының көп бөлігі қорғауға алынған. Теңіз арыстандарының көбейетін жерлері мен демалатын орындарында көптеген қорықтар мен қорғалған аймақтар құрылған. Дегенмен, жануарларды қорғау ережелері олардың таралған жерлерінің көп бөлігінде тиімді түрде сақталмайды. Олар әлі де балық ұрлау және балық аулау торларын зақымдау салдарынан өлтіріледі.
The Moche people of ancient Peru worshipped the sea and its animals. They often depicted South American sea lions in their art. Two statues of this species are the symbol of the city of Mar del Plata. Indigenous peoples of South America exploited this species for millennia and by Europeans around the 16th century. The hunting has since gone down and the species is no longer threatened. The species is protected in most of its range. Numerous reserves and protected areas at rookeries and haul out sites exist for the sea lions. Despite this, protection regulations are not effectively enforced in much of animals' range. They still are killed due to their habits of stealing fish and damaging fishing nets.