Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көркемсурет көрмесі Парижде 1667 жылдан 19 ғасырдың соңына дейін белгілі бір уақыт аралығымен өткізіліп тұрды.
Art exhibition periodically held in Paris from 1667 to the late 19th century
Салон, немесе сирек Париж салоны (фр. Salon de Paris salɔ̃ də paʁi), 1667 жылдан бастап Париждегі Әдемі өнер академиясының ресми көркемсурет көрмесі болды. 1748 мен 1890 жылдар аралығында ол Батыс әлеміндегі ең маңызды жылдық немесе екі жылдық өнер шарасы саналды. 1761 жылғы Салонға 33 суретші, 9 мүсінші және 11 гравер қатысты. 1881 жылдан бастап оны Француз суретшілері қоғамы басқарды.
The Salon , or rarely Paris Salon (French: Salon de Paris salɔ̃ də paʁi), beginning in 1667 was the official art exhibition of the Académie des Beaux Arts in Paris. Between 1748 and 1890 it was arguably the greatest annual or biennial art event in the Western world. At the 1761 Salon, thirty three painters, nine sculptors, and eleven engravers contributed. From 1881 onward, it was managed by the Société des Artistes Français.
Шығу тегі
1667 жылы француз өнерін корольдік деңгейде қолдаған Académie royale de peinture et de sculpture институты қоғамдыққа ашық болды. Алғашқыда олар жыл сайын, кейіннен тақ жылдары екі жылда бір рет өткізілді. Олар Сент-Луи мерекесінде (25 тамыз) басталып, бірнеше аптаға созылатын. Салон ресми және көпшілікке ашық болғаннан кейін, оның мәртебесіне ешқандай күмән тумады. 1748 жылы жүлде алған суретшілерден құралған қазылар алқасы құрылды. Осыдан бастап Салонның ықпалы күмәнсіз болды.
In 1667, the royally sanctioned French institution of art patronage, the Académie royale de peinture et de sculpture became public. They were held, at first, annually, and then biennially, in odd numbered years. They would start on the feast day of St. Louis (25 August) and run for some weeks. Once made regular and public, the Salon's status was "never seriously in doubt". In 1748 a jury of awarded artists was introduced. From this time forward, the influence of the Salon was undisputed.
Белгілілігі (17481890)
Салон еденнен төбеге дейін және барлық қол жетімді кеңістікте суреттермен толтырылған. Суреттердің тығыз орналасуы көптеген туындылардың тақырыбына айналды, соның ішінде Пьетро Антонио Мартинидің 1785 жылғы Салоны. Салонның баспа каталогтары өнер тарихшылары үшін маңызды құжаттар болып табылады. Газеттерде жарияланған көрмелер туралы сыни сипаттамалар қазіргі заманғы өнер сыншысы мамандығының бастауын білдіреді. 18 ғасырдың басындағы ағарту дәуірінің өнімі болған француз салоны, әйелдердің орталық рөл атқарған маңызды институт еді. Салондар әйелдер мен еркектердің зияли пікірталас үшін жиналатын орны болды. Француз революциясы көрмені шетелдік суретшілерге ашты. 19 ғасырда қоғамдық салон идеясы үлкен сауда залдарында өткізілетін, билеттері бар жұртшылыққа шақырылатын, үкіметтің қолдауымен жыл сайынғы жаңа суреттер мен мүсіндердің жюриленген көрмесіне дейін кеңейді. Ашылу кешінің вернисажы (жабын жағу) – зор әлеуметтік оқиға болды және Оноре Домье сияқты газет карикатуристеріне сюжет берді. Шарль Бодлер, Дени Дидро және басқалар Салондар туралы рецензиялар жазды. 1848 жылғы француз революциясы Салонды либералдандырғаннан кейін, көптеген туындылар қабылданбады. 1849 жылы медальдер енгізілді.
The Salon exhibited paintings floor to ceiling and on every available inch of space. The jostling of artwork became the subject of many other paintings, including Pietro Antonio Martini's Salon of 1785. Printed catalogues of the Salons are primary documents for art historians. Critical descriptions of the exhibitions published in the gazettes mark the beginning of the modern occupation of art critic. The French salon, a product of the Enlightenment in the early 18th century, was a key institution in which women played a central role. Salons provided a place for women and men to congregate for intellectual discourse. The French Revolution opened the exhibition to foreign artists. In the 19th century the idea of a public Salon extended to an annual government sponsored juried exhibition of new painting and sculpture, held in large commercial halls, to which the ticket bearing public was invited. The vernissage (varnishing) of opening night was a grand social occasion, and a crush that gave subject matter to newspaper caricaturists like Honoré Daumier. Charles Baudelaire, Denis Diderot and others wrote reviews of the Salons. After the French Revolution of 1848 liberalized the Salon, far fewer works were refused. Medals were introduced in 1849.
Ертедегі оқшаулау топтары
Суретшілер қазылар алқасының консервативтік және академиялық бағыты импрессионист суретшілердің туындыларын қабылдауға құштар болған жоқ, олардың жұмыстары көбінесе қабылданбайтын немесе қабылданса, нашар орынға қойылтын. Салон импрессионистердің дәстүрлі сурет салу стильдерінен алшақтауына қарсы тұрды. 1863 жылы Салон қазылар алқасы ұсынылған суреттердің өте көп бөлігін қабылдамады. Бұл, әсіресе, үнемі көрмеге қатысып, бірақ туындылары қабылданбаған суретшілер арасында үлкен наразылық туды. Салонның демократиялық екенін көрсету үшін Наполеон III сол жылы Салон қабылдамаған туындылардың ішінен таңдап алынып, «Қабылданбағандар Салоны» ашты. Ол 1863 жылдың 17 мамырында ашылып, авангардтың тууына белгі берді. Импрессионистер 1874, 1876, 1877, 1879, 1880, 1881, 1882 және 1886 жылдары өздерінің тәуелсіз көрмелерін ұйымдастырды. 1881 жылы үкімет жыл сайынғы Салонға ресми қолдау көрсетуді тоқтатты, содан кейін суретшілер тобы Франция Суретшілер Қоғамын құрып, көрменің жауапкершілігін өз мойнына алды, немесе Салон де ла Сосьете Насьональ де Боз-Арт. Көп ұзамай ол Ұлттық Салон деп кеңінен танылды. 1903 жылы көптеген суретшілер бюрократиялық және консервативті ұйым деп есептеген нәрсеге жауап ретінде Пьер Огюст Ренуар мен Огюст Роден басшылығымен суретшілер мен мүсіншілер тобы «Күзгі Салонды» ұйымдастырды. Салон саны артқан сайын, американдық газеттер кейде бастапқы салонды Елисей далаларындағы Салон деп атады.
The increasingly conservative and academic juries were not receptive to the Impressionist painters, whose works were usually rejected, or poorly placed if accepted. The Salon opposed the Impressionists' shift away from traditional painting styles. In 1863 the Salon jury turned away an unusually high number of the submitted paintings. An uproar resulted, particularly from regular exhibitors who had been rejected. In order to prove that the Salons were democratic, Napoleon III instituted the Salon des Refusés, containing a selection of the works that the Salon had rejected that year. It opened on 17 May 1863, marking the birth of the avant garde. The Impressionists held their own independent exhibitions in 1874, 1876, 1877, 1879, 1880, 1881, 1882 and 1886. In 1881 the government withdrew official sponsorship from the annual Salon, and a group of artists organized the Société des Artistes Français to take responsibility for the show. or the Salon de la Société Nationale des Beaux–Arts. Soon, it was also widely known as the Nationale. In 1903, in response to what many artists at the time felt was a bureaucratic and conservative organization, a group of painters and sculptors, led by Pierre Auguste Renoir and Auguste Rodin, organized the Salon d'Automne. As the number of salons increased, American newspapers sometimes referred to the original salon as the Salon of the Champs Elysees.