Кіріспе
Кейде жамбас немесе аяқпен төмен орналасқан сәбиді баспен төмен орналасуға айналдыру процесі. Сыртқы бас бұру (ECV) – бұл жамбас немесе аяқпен төмен орналасқан сәбиді баспен төмен орналасуға айналдыруға мүмкіндік беретін процедура. Бұл процедура бір баласы бар жүктілікте жамбас алдынан орналасуына қатысты ұлттық ережелерде ұсынылады және қынап арқылы босануға мүмкіндік беру мақсатында қолмен жасалады. Әдетте, бұл процедура жүктіліктің 36 аптасынан кейін, тіпті 37 аптада немесе босанудың алғашқы кезеңдерінде жасалады.
External cephalic version (ECV) is a process by which a breech baby can sometimes be turned from buttocks or foot first to head first. It is a manual procedure that is recommended by national guidelines for breech presentation of a pregnancy with a single baby, in order to enable vaginal delivery. It is usually performed late in pregnancy, that is, after 36 gestational weeks, preferably 37 weeks, and can even be performed in the early stages of childbirth.
Медициналық қолдану
ЕКВ – жүктіліктің 36 аптасынан кейін нәресте жамбаспен орналасқан жағдайда қолданылатын араласулардың бірі. Басқа нұсқаларға жоспарлы кесарево қимылы немесе жоспарланған тегіс босану жатады. ЕКВ сәтті аяқталғанда, яғни нәресте басымен бұрылғанда, оның қайтадан өздігінен жамбасқа бұрылу ықтималдығы 5%-дан кем. Клиникалық сынақтар бойынша ЕКВ-нің салдары туралы деректер шектеулі, бірақ ЕКВ босану кезінде жамбас ұстанымын және кесарево қимылын азайтады. 2015 жылғы Кохрейн шолуында «ірі сараптамалық зерттеулер асқынулардың сирек кездесетінін көрсетеді» деген қорытынды жасалған. Көбінесе туындауы мүмкін қауіптерге: кіндік бауының оралуы, плацентаның уақытынан бұрын ажырауы, мерзімінен бұрын босану, жансырлардың мерзімінен бұрын жарылуы (PROM) және ананың күшті дискомфорты жатады. 1979 жылдан бері асқынулардың көрсеткіші шамамен 1-2 пайызды құрайды. 1970-1980 жылдары бұл процедураға қызығушылық азайғанмен, оның салыстырмалы қауіпсіздігіне байланысты қолданылуы қайта артты. Сәтті ЕКВ кесарево қимылының қажеттілігін айтарлықтай төмендетеді, алайда нәрестенің басымен орналасқан әйелдерге қарағанда, аспаптық (вентуз және форцепс қолданып) босану және кесарево қимылының қаупі жоғарылайды.
Техника
Процедураны бір немесе екі дәрігер жүргізеді, сондай-ақ құралмен босану және кесарево кесу мүмкіндігі бар жедел жәрдем мекемелері болған жағдайда. Асқыну туындаған жағдайда кросс-тестілеу үшін қан да алынады. Процедура әдетте бірнеше минутқа созылады және үзіліс-үзіліс бақылаумен КТГ арқылы қадағаланады. Егер ананың денсаулығы нашарласа, қайталап сәтсіздікке ұшыраса немесе ұрықтың жағдайы нашарласа процедура тоқтатылады. Сыртқы оралым (ЭКВ) кезінде токолитикалық препараттарды қолдануға қатысты деректер бар. Инъекция арқылы берілетін токолитикалар жатыр бұлшық еттерін босаңсытады және нәрестені сәтті бұру мүмкіндігін арттырады. Бұл ана мен бала үшін қауіпсіз деп есептеледі, бірақ анада беті қызару және жүрек соғуының тездетілуі сезімі тууы мүмкін. Процедурадан кейін қайта КТГ жасалады және қайта УЗИ нәрестенің сәтті бұрылғанын растайды. Юстус Генрих Виганд 1807 жылы ЭКВ туралы есеп жариялаған, ал Францияда Адольф Пинардың көрсетілімінен кейін процедура кеңінен қабылданды. 1901 жылы британдық акушер Герберт Р. Спенсер өзінің "Брекель" атты еңбегінде ЭКВ-ны қолдады. 1927 жылы акушер Джордж Фредерик Гибберд Лондонның Гай ауруханасы маңындағы 9000 тікелей босануды қарастырды. Оның зерттеуінен кейін ол ЭКВ-ны ұсынды, тіпті ол сәтсіз аяқтап, қайта жасалуы керек болса немесе анестезия қажет болса да. ЭКВ қауіпсіздігі ұзақ жылдар бойы даулы мәселе болып келген. Берлинде жасалған хаттамаға сәйкес, 1980-ші жылдары ЭКВ АҚШ-та кеңінен танымал болды. Процедураның асқынуларының аз болуы және электрондық ұрықтық мониторингті жүйелі түрде қолдану, мерзімге жақындау және анестезияны токолизбен алмастыру нәтижесінде қауіпсіздігінің артуы оның соңғы кезде қайта жандануына әкелді.