Кіріспе
Triumph TR8 – британдық Triumph Motor Company компаниясы 1978 жылдан 1981 жылға дейін шығарған спорттық автомобиль. Бұл Харрис Манн жобалаған және Британдық Лейланд (BL) компаниясының Jaguar/Rover/Triumph (JRT) бөлімшесі арқылы өндірілген, "қиық пішіндес" Triumph TR7-нің сегіз цилиндрлі нұсқасы. Өте жоғары өнімділігінің арқасында TR8 көбінесе "ағылшын Корветі" деп аталды. TR8 автомобильдерінің көп бөлігі АҚШ және Канадада сатылды.
Өмірбаян
TR7 моделінен V8 қозғалтқышымен жабдықталған, күшті нұсқа TR7 құралының дамуының басында жоспарланған, ал прототипі 1972 жылы жасалған. Алайда, British Leyland компаниясының қаржылық жағдайы, еңбек мәселелері және қозғалтқыштардың жетіспеуі (MG және Range Rover басымдыққа ие болғандықтан) жобаны кешіктірді. 1978 жылға қарай V8 қозғалтқыштарымен (әдетте автоматты беріліспен) 145 прототиптік автомобиль жасалды. Бұл "белгісіз" TR8 (анықтамалық белгілер жоқ, барлық купелер) әртүрлі дилерлер British Leyland үшін бағаланып, кейін қолданылған автомобильдер ретінде сатылды. 1 сәуірде 1978 жылы TR8 гомологациясын беру үшін FIA құжаттарына 1977 жылғы TR7 V8 прототипінің суреттері қосылды, онда ол TR7 V8 екенін көрсететін жапсырмалар жиынтығы болған. Алайда, қызығы, TR8 гомологациялық суреттерінде артқы қанаттарында TR7 және V8 жапсырмаларымен бірдей шрифтте үлкен "Sprint" жазулары бар екені көрінеді. Автомобильдің алдыңғы бөлігінің суретінен TR7 жапсырмасының астында шағын Sprint жапсырмасы бар-жоқ екені анық емес, өйткені Rover V8 қозғалтқышы туралы Хардкастлдың кітабында көрсетілген TR8 прототипінде көрсетілген. Бұл жапсырмалардың ешқайсысы да BMIHT архивіндегі TR7 Sprint гомологациялық суреттерінде және Knowles Triumph TR7 The Untold Story кітабында көрсетілген автомобильде қолданылған жиынның бөлігі емес. Сонымен қатар, осы жиыннан айырмашылығы, осы TR8 және Хардкастлде көрсетілген Sprint жапсырмалары BL бөліктерінің нөмірлерімен танылмайды. Осы суреттерді ресми түрде пайдалану British Leyland компаниясы бұл көлікті "TR7 V8 Sprint" немесе "TR7 Sprint V8" деп атау туралы ойланғанын, бірақ бұл идеяны осы суреттер түсірілген кезде дамытпағанын көрсетеді.
Сипаттама
TR8, салмағы мен техникалық қызмет көрсету көрсеткіштеріне байланысты, Stag моделінде кездесетін Triumph өндірісіндегі жеке камералы V8 қозғалтқышын қолданбады, орнына Rover V8 қозғалтқышын Rover SD1 моделімен бөлісті. Қозғалтқыш 1960 жылдардың басында Buick/Oldsmobile компанияларының толық алюминийлі V8 қозғалтқышынан жасалған, оны Rover компаниясы 60 жылдардың ортасында General Motors компаниясынан сатып алған. Тарих көрсеткендей, бұл қозғалтқыш өте сенімді, икемді және берік болды, әсіресе BL жақсы өндіріс процесін әзірлегеннен кейін. TR8 бастапқыда екі Zenith Stromberg карбюраторымен жабдықталған. Дегенмен, 1980 жылы Калифорнияда сатылған шамамен 400 модель, сондай-ақ 1981 жылғы барлық модельдер (жалпы саны 352 дана, оның ішінде Ұлыбритания нарығы үшін 20 карбюраторлы машина) және 1982 жылғы барлық модельдер (олардың барлығы 70 данасы Канадаға жіберілді) арнайы жасалған Lucas отын инъекциялық компьютері (ECU) бар Bosch L jetronic отын инъекциялық жүйесімен жабдықталды. 1980 жылғы карбюраторлы модельдің қуаты (5000 айналымда) және отын инъекцияланған Калифорниялық нұсқасы да сол қозғалтқыш айналымдарында бағаланды. 1981 жылы Солтүстік Америкадағы барлық автомобильдер бірыңғай отын инъекциялық жүйемен жабдықталды, олар 5100 айналымда қуатты шығарды және 0-60 миль/сағ жылдамдыққа 8 секундтан кем уақытта жете алды. TR8 және TR7 арасындағы басқа да айырмашылықтар: жаңартылған тежегіш жүйе, өзгертілген ось қатынасы (TR8 және барлық автоматты TR7 үшін 3.08:1), батарея багажникке (багаж бөліміне) орналастырылды, жеңіл қорытпа дөңгелектер, былғары руль және бірнеше ұсақ безендіру өзгерістері.
Өндіріс
1978-1980 жылдары жасалған, Харрис Маннның TR7 дизайны негізіндегі TR8 купелері өте сирек; Солтүстік Америкадағы клиновый клуб мүшелері, Triumph Wedge Owners Association мүшелері сақтап келген деректерге сәйкес, барлығы шамамен 400 TR8 купесі болған. Жоғарыда айтылған 150-ге жуық алдын ала өндірілген купелерге қоса, тағы 250-ге жуық купе өндірілді, олардың кейбіреулері 1979 жылғы модель ретінде Канадада сатылды, ал көпшілігі кейінге шегеріліп, АҚШ-та 1980 жылғы модель ретінде сатылды. 1979 жылы көптен күткен Мишельотти жаңартқан TR7 Drophead (кабриолет) ұсынылды, және содан кейін шығарылған TR8-дің барлық модельдері дерлік кабриолет болды. Сол кездегі еңбек дағдарысы кезінде анықталған жалпы дүниежүзілік өндіріс шамамен 2750, немесе "біршама" көлік құрады. (Хоббиші Ричард Конну Британдық моторлық мұражай индустриясының трастындағы жазбаларды қарап, 2746 көлікті санады.) Басқа да бағалаулар бар. Осы беттің неміс тіліндегі нұсқасы 2722 санын көрсетеді және дереккөз ретінде TR Register Austria-ны келтіреді; 2815 саны Classic & Sports Car журналының 1986 жылғы наурыз айындағы мақаласында және Уильям Кимберлидің 1981 жылғы кітабында айтылған. TR7 және TR8 1981 жылдың қазанына дейін өндірілді, содан кейін өндіріс тоқтатылды. АҚШ пен Канададан тыс жерлерде нағыз TR8 көліктері өте сирек. Басқа елдерде TR7 көбінесе бастапқы TR8 зауытында қолданылған Buick/Rover 3.5 литрлік V8 қозғалтқышымен жабдықталған "TR7V8" моделіне айналдырылады. Австралияда TR7V8 түрлендіруінің танымал нұсқасы – Leyland P76 үшін жасалған осы қозғалтқыштың 4416 см³ көлемді нұсқасын пайдалану. Солтүстік Америкада TR8 бастапқыда шамамен 11 000 долларға сатылды. Қазіргі уақытта Triumph Wedge Owners Association-ның бірегей VIN тізілімінен, Triumph Wedge Owners Association мүшелік жазбаларынан, World Wide TR7 TR8 Owners Club және TR Drivers Club UK-дан алынған деректер бойынша, осы көліктердің саны шамамен 1000 кабриолет және 200 купе құрайды. 2011 жылдың 1-тоқсанына қарай DVLA-да 17 лицензиясы бар және 33 SORN тіркелген TR8 көлігі бар. Бұл деректердің дұрыстығы күмәнді, себебі V8 қозғалтқышы бар көптеген TR7 көліктері DVLA-да TR8 ретінде тіркелген. Осы елу көліктің тек екеуі автоматты, бірақ олардың саны көбірек екені белгілі.
Автоспорт
ТР8 автокөліктерінің өндіріс саны аз болғанына қарамастан, олардың қызықты жарыс тарихы бар. Джон Буффам 1970-ші жылдардың соңында ралли машинасы ретінде сәтті қатысты. Group 44 атағы бар Боб Туллиус 1979 жылы SCCA жарыстарында үстемдік танытты, сондықтан SCCA машинаға қосымша "жеңіліс" салмағын қосты, нәтижесінде Туллиус Trans Am жарысын тастап, IMSA GT-де сәтті өнер көрсетті. TR8 көліктері SCCA-ның шоурумдық акциялық сериясында Морей Дойл (ұлттық және аймақтық деңгейде) және Тед Шумахер (ұлттық деңгейде) тарапынан сәтті жарыстырылды. Шумахер Дойлмен бірге өз көлігімен Playboy/Escort Endurance сериясында үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Жылдың соңғы жарысынан бастап Шумахер жалпы есепте төртінші орында болды (бірінші орыннан үш ұпай ғана қалып қойды), бірақ апат олардың мүмкіндіктерін жоққа шығарды; дегенмен, Шумахер сол жылы өндірушілердің ұпайлары бойынша жетінші орынды иеленді, бұл барлығы ресми зауыттың көмегісіз болды. Қазіргі уақытта SCCA-ның ITS класында кем дегенде үш машина жарысқа қатысуда. Морей Дойл мен оның ұлы Энди өздерінің TR8 машиналарын Орта Батыс аймағында жүргізеді, қазіргі уақытта Морей мен оның ұлдары Морей С. және Энди 2017 жылы Индианаполис моторлы трассасында E Prod класында SCCA ұлттық жарысына машинаны дайындап жатыр. Джефф Янг өзінің жасыл TR8 көлігімен Оңтүстік-Шығыс дивизионында көптеген аймақтық жарыстарда жеңіске жетіп, 2011 жылғы Оңтүстік-Шығыс дивизионының SARRC ITS чемпионатында Mazda RX7, Miatas, 240/260/280Z, BMW 325is, Porsche 944 және Acura Integras машиналарында жетпістен астам басқа жүргізушілерге қарсы жарысты. TR8 1978 жылдың 1 сәуірінде 4-топқа (жарыстар) гомологацияланды. FIA ережелеріне сәйкес, бұл тану үшін 400 ұқсас автомобильді өндіру қажет болды. Алайда, өндіріс жазбалары (BMIHT архивтерінде) осы уақытқа дейін тек 150-ге жуық автомобиль ғана жасалғанын көрсетеді, негізінен BL Speke зауытында 1977 жылдың қарашасынан бастап 17 апталық ереуілге қатысты ірі өндірістік акцияларға байланысты. Рали журналисі және тарихшы Грэхам Робсон Джон Дэвенпорттың (сол кезде BL Motorsport директоры) "Ол кезде FIA-ның қатаң тексеру жүйесі болмады. Егер өндіріс парақтарына маңызды менеджердің қолы қойылса, ешкім уайымдамады" деген сөзін келтіреді. Робсон былай деді: "Содан кейін 500-ден астам машинаның құрастырылғаны немесе жартылай құрастырылғаны немесе Шпек ереуілінің батпағында қалғаны туралы жылдам және көндіріс сөздер айтылды". Алайда, FIA ережелері бойынша, осы талапқа "толық аяқталған автомобильдер" ғана есептеледі. FIA-ның дайын машиналарға деген нақты талабын елемейтін басқа түсіндірме, TR8 мақұлдағаннан кейін бірнеше аптадан кейін Autosport журналында жарияланған Vauxhall Chevette HS тобындағы мақаладан алынған. Онда "біраз еркіндік берілгенін түсіну пайда болды. Мысалы, егер 400 автомобиль гомологация күніне бірнеше ай ішінде жасалса, онда машинаға әдетте рұқсат етіледі". Chevette HS-тің гомологациясы 1976 жылдың 1 қарашасында бекітілсе, 400 Chevette HS көліктері 1977 жылдың соңына дейін аяқталмады. Өндіріс жазбалары 1978 жылы тағы 250-ге жуық TR8 купелері жасалғанын көрсетеді, бұл FIA-ның 400 машинаға деген талабын қанағаттандырды. TR8 тұрақты бас нұсқасы каталогталған модель болған жоқ, тек кабриолет нұсқасы ғана болды, және "[ж]оба тоқтатылғаннан кейін, әдеттегі практика машиналарды бөлшектеу немесе оларды қалыпты TR7 қуатына ауыстыру болуы мүмкін", көпшілігі немесе барлығы АҚШ немесе Канададағы жеке сатып алушыларға сатылды. Бұл FIA-ның мұндай арнайы гомологациялық талаптары "қалыпты сатуға арналған" болуымен байланысты болуы мүмкін. TR8 Солтүстік Америкада 1979 жылдың ортасына дейін сатылымға шығарылмады, содан кейін тек кабриолет үлгісі ретінде қол жетімді болды. Грэм Робсонның айтуынша, 4-топтың раллилік көлігі TR7V8 деп аталды, бұл BL Sales and Marketing компаниясымен келісімге келді.