Дэвид Джосайя Брюэр: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихындағы тұлға
David J. Brewer
Дэвид Джосайя Брюэр – АҚШ Жоғарғы Сотының 1890-1910 жылдардағы төрешісі. Штаттар құқығын қолдады, экономикалық реттеулерге қарсы болды. Биографиясы мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы (1890–1910 жж.)
US Supreme Court justice from 1890 to 1910
Дэвид Джосия Брюер (20 маусым 1837 – 28 наурыз 1910) – 1890 жылдан 1910 жылға дейін АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болған американдық заңгер. Президент Бенджамин Харрисонның тағайындауымен, ол штаттардың құқықтарын қолдады, Конгрестің мемлекетаралық сауданы реттеу өкілеттігіне қатысты кеңейтілген түсіндірулерге қарсы болды және келісім-шарт бостандығына нұқсан келтіретін экономикалық регламенттерді жоюға дауыс берді. Заң ғалымы Оуэн М. Фисске сәйкес, Брюер мен судья Руфус В. Пекхэм Фуллер Сотының «интеллектуалдық көшбасшылары» болды. Көптеген зерттеушілер Брюерге теріс көзқарас білдірсе де, оның реакциялық беделі қайта қарастырылуға лайық деп санайтындар да бар. Смирнада (қазіргі Измир, Түркия) конгрегациялист миссионерлердің отбасында дүниеге келген Брюер Веслиан университетінде, Йель университетінде және Олбани құқық мектебінде оқыды. Ол батысқа қарай сапар шегіп, Канзас штатының Ливенуорт қаласында заңгерлік тәжірибемен айналысты. Брюер 1862 жылы округтік судья болып сайланды, кейін Канзастың бірінші сот округінің судьясы және Ливенуорт округінің прокуроры болып қызмет етті. 1870 жылы ол Канзас Жоғарғы Сотына сайланды, онда он төрт жыл қызмет етіп, сегрегация, меншік құқығы, әйелдер құқықтары және басқа да мәселелер бойынша шешімдерге қатысты. 1884 жылы президент Честер А. Артур оны федералды округ судьясы етіп тағайындады. 1889 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Стэнли Мэтьюс қайтыс болғаннан кейін президент Бенджамин Харрисон Брюерді оның орнына тағайындады. Кейбір тыйым салушылардың наразылығына қарамастан, АҚШ Сенаты Брюерді 53–11 дауыспен бекітті және ол 1890 жылдың 6 қаңтарында қызметке кірісті. Брюер еркін нарыққа үкіметтің араласуына қарсы болды және 1877 жылғы Мунн мен Иллинойс штатына қарсы іс бойынша Жоғарғы Соттың шешімін қабылдамады, онда штаттардың бизнесті реттеу құқығы расталды: «Мен үшін үкіметтің әкелік теориясы жек көрінішті». Ол Локнерге қарсы Нью-Йорк (1905) ісі сияқты істерде көпшілікке қосылды, онда Сот Нью-Йорк еңбек заңын жою үшін тиісті процестің принципін қолданды. Алайда, Брюер регламенттерге біркелкі қарсы болған жоқ; оның көпшілік пікірі Мюллерге қарсы Орегон (1908) ісінде әйелдер жұмысшылары үшін ең көп жұмыс уақытын белгілейтін Орегон заңын қолдады. Ол Поллокқа қарсы Фермерлердің қарыз және сенім компаниясы (1895) ісінде федералды табыс салығын жою үшін көпшілікке қосылды және Дебс ісі бойынша (1895) Сотқа жазған хатында ереуіл ұйымдастырушыларына қарсы сот шешімін қолдау арқылы сот жүйесінің әділеттік өкілеттігін кеңейтті. Ол Шерманның монополияға қарсы заңын тар түсіндіруді жақтады. АҚШ-тың Э.С. Найт компаниясына қарсы (1895) ісінде, бірақ ол Солтүстік Бағалы қағаздар компаниясы АҚШ-қа қарсы (1904) ісінде монополияға қарсы негізде корпоративтік бірігуді тоқтату үшін шешімді дауыс берді. Брюер азаматтық құқықтар істерінде афроамерикандықтарға қарсы шешім шығарды, бірақ ол үнемі қытай иммигранттарына дауыс берді. Ол империализмге қарсы болды және Аралдық істерде Конституция аумақтарға толыққанды қолданылмайды деген пікірді қабылдамады. Оның көпшілік пікірі Киелі Үштік шіркеуі АҚШ-қа қарсы (1892) ісінде АҚШ «христиан ұлты» деген жиі сынға түсетін мәлімдемесі бар. Соттан тыс өмірінде ол прогрессивті реформаларды сынаған және президент Теодор Рузвельтті сынаған белгілі қоғамдық спикер болды; сонымен қатар ол бейбітшілікті жақтады және Венесуэла мен Ұлыбритания арасындағы шекара дауын шешкен төрелік комиссияда қызмет етті. Ол 1910 жылы қайтыс болғанға дейін Жоғарғы Сотта қызмет етті.
David Josiah Brewer (June 20, 1837 – March 28, 1910) was an American jurist who served as an associate justice of the Supreme Court of the United States from 1890 to 1910. An appointee of President Benjamin Harrison, he supported states' rights, opposed broad interpretations of Congress's power to regulate interstate commerce, and voted to strike down economic regulations that he felt infringed on the freedom of contract. He and Justice Rufus W. Peckham were the "intellectual leaders" of the Fuller Court, according to the legal academic Owen M. Fiss. Brewer has been viewed negatively by most scholars, though a few have argued that his reputation as a reactionary deserves to be reconsidered. Born in Smyrna (modern day İzmir, Turkey) to Congregationalist missionaries, Brewer attended Wesleyan University, Yale University, and Albany Law School. He headed west and settled in Leavenworth, Kansas, where he practiced law. Brewer was elected to a county judgeship in 1862; he later served as judge of Kansas's First Judicial District and as the county attorney for Leavenworth County. In 1870, he was elected to the Kansas Supreme Court, where he served for fourteen years, participating in decisions on segregation, property rights, women's rights, and other issues. President Chester A. Arthur appointed him as a federal circuit judge in 1884. When Justice Stanley Matthews of the Supreme Court of the United States died in 1889, President Benjamin Harrison nominated Brewer to succeed him. Despite some objections from prohibitionists, the U. S. Senate voted 53–11 to confirm Brewer, and he took the oath of office on January 6, 1890. Brewer opposed governmental interference in the free market and rejected the Supreme Court's decision in Munn v. Illinois (1877), which had upheld the states' power to regulate businesses, writing: "The paternal theory of government is to me odious." He joined the majority in decisions such as Lochner v. New York (1905), in which the Court invoked the doctrine of substantive due process to strike down a New York labor law. Brewer was not uniformly hostile to regulations, however; his majority opinion in Muller v. Oregon (1908) sustained an Oregon law that set maximum working hours for female laborers. He joined the majority to strike down the federal income tax in Pollock v. Farmers' Loan & Trust Co. (1895), and, writing for the Court in the case of In re Debs (1895), he expanded the judiciary's equitable authority by upholding an injunction against the organizers of a strike. He favored a narrow interpretation of the Sherman Antitrust Act in United States v. E. C. Knight Co. (1895), but he cast the deciding vote in Northern Securities Co. v. United States (1904) to block a corporate merger on antitrust grounds. Brewer generally ruled against African Americans in civil rights cases, although he consistently voted in favor of Chinese immigrants. He opposed imperialism and, in the Insular Cases, rejected the idea that the Constitution did not apply in full to the territories. His majority opinion in Church of the Holy Trinity v. United States (1892) contained a frequently criticized claim that the United States "is a Christian nation". Off the bench, he was a prolific public speaker who decried Progressive reforms and criticized President Theodore Roosevelt; he also advocated for peace and served on an arbitral commission that resolved a boundary dispute between Venezuela and the United Kingdom. He remained on the Supreme Court until his death in 1910.
Ерте өмір
Дэвид Джозиа Брюэр 1837 жылғы 20 маусымда Смирнада (қазіргі Измир, Түркия) дүниеге келді. Ол Массачусетс штатында туған конгрегационалист миссионер Джозиа Брюэрдің төртінші баласы болды. Оның анасы Эмилия А. Филд, әйгілі Филд отбасының мүшесі, оның бауырлары Дэвид Дадли Филд (танымал адвокат), Стивен Дж. Филд (АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы), Сайрус В. Филд (Атлантикалық трансатлантикалық кабельді жасаған) және Генри М. Филд (пастор) еді. Отбасы 1838 жылы Америка Құрама Штаттарына оралды; ағасы Брюэр Жаңа Англиядағы бірнеше қауымдарға жетекшілік етті және Коннектикут штатының түрмесінде капеллан қызметін атқарды. Брюэр студенттік кезінде саясатқа қызығушылық танытты және редакторға көптеген күшті хаттар жазды, соның ішінде Жоғарғы соттың Дред Скотт ісі бойынша шешімін қызу айыптады. Бітіргеннен кейін Брюэр Нью-Йорк қаласына көшіп, өзінің ағасы Дэвид Дадли Филдтің кеңсесінде заң оқыды. Бір жылдан кейін Олбани заң мектебіне түсіп, 1858 жылы заңгер (LL.B.) дәрежесін алды. 1861 жылы ол Канзас округінің АҚШ округтік сотының комиссары болып тағайындалды, бұл әкімшілік лауазымда ол ордерлер шығарды және құжаттарды рәсімдеді. Сот судьясы Дэниел М. Валентиннің 2:1 көпшілік пікірінде жергілікті мектеп кеңестерінің штат заңдарымен оларға берілген өкілеттіктерден асып түсетін ешқандай құқығы жоқ екені айтылды; штат заңдары мектеп кеңестеріне қара және ақ балалар үшін бөлек мектептер құруға рұқсат бермегендіктен, ол Оттавадағы сегрегацияның заңсыз екенін анықтады. Заң профессоры Эндрю Кулл бұл оқиғаны «ашулы наразылық» деп сипаттады, бірақ Брюэр онымен келіспеді.
David Josiah Brewer was born on June 20, 1837, in Smyrna (modern day İzmir, Turkey), He was the fourth child of Josiah Brewer, a Massachusetts born Congregationalist missionary to the Mediterranean, and his wife Emilia A. Field, a member of the prominent Field family whose brothers included David Dudley Field (a well known attorney), Stephen J. Field (a justice of the U. S. Supreme Court), Cyrus W. Field (who developed the trans Atlantic cable), and Henry M. Field (a clergyman). The family returned to the United States in 1838; the elder Brewer pastored several congregations in New England and served as the chaplain of a Connecticut state penitentiary. Brewer expressed interest in politics during his college years, and he wrote numerous forceful letters to the editor, including a fiery denunciation of the Supreme Court's Dred Scott decision. Upon his graduation, Brewer moved to New York City, where he read law in the office of his uncle David Dudley Field. After a year, he enrolled at Albany Law School, from which he received an LL. B. degree in 1858. In 1861, he was appointed commissioner of the U. S. Circuit Court for the District of Kansas, an administrative position in which he issued warrants and completed paperwork. Justice Daniel M. Valentine's opinion for a 2–1 majority concluded that local school boards had no authority beyond the powers expressly given to them by state law; since state law did not expressly authorize school boards to create separate schools for blacks and whites, he determined that segregation in Ottawa was not permissible. In what the law professor Andrew Kull characterized as an "angry dissent", Brewer disagreed.
Сегізінші округ (18841889)
1879 жылы судья Джон Ф. Диллон отставкаға кеткен кезде, бірнеше мемлекеттік лауазымды тұлғалар президент Рутерфорд Б. Хейске Брюерді Сегізінші округтің федералды апелляциялық сотының бос орнына тағайындауды ұсынды. Брюэр Сегізінші округті "өзінен-өзі империя" деп сипаттады: ол Арканзас, Колорадо, Айова, Канзас, Миннесота, Миссури және Небраска штаттарын қамтыды, ал Солтүстік Дакота, Оңтүстік Дакота және Вайоминг оның тағайындалуынан кейін бірнеше жыл өткен соң қосылды. Харрисонға үміткерді іріктеуге тоғыз айға жуық уақыт кетті, осы уақыт ішінде ол қырық үміткерді қарастырды. Харрисонға ұсынылған басқа үміткерлердің арасында вице-президент Леви П. Мортон қолдаған Детройт адвокаты Альфред Рассел және көптеген Орта Батыс саясаткерлері мен заңгерлері жақтаған МакКарри болды. Мелвилл Фуллер Брюердің бүкіл қызметі бойына бас судья болды; Фуллер соты көбінесе бизнес мүдделеріне және еркін нарық экономикалық принциптеріне адал деп сипатталды, бірақ жиырмасыншы ғасырдың соңындағы ревизионист ғалымдар бұл тұжырымды қабылдамады. Брюер көбінесе өте консервативті судья деп есептелді. Полдың айтуынша, ол "соттың қатаң консервативті, кейде реакциялық ұстанымын сақтап, мемлекеттік немесе федералды реттеуші биліктің кеңеюіне қатаң қарсылық көрсетті" және "соттың өзін-өзі шектеуге көңіл бөлмеді және соттың консенсусына аз ынғайлылық танытты". Оның конституциялық көзқарастары діни сенімдерімен қалыптасты, және ол жазған пікірлерінде табиғи әділдікке баса назар аударды. Заң ғылымының маманы Оуэн М. Фистің айтуынша, Брюер және оның "тұрақты одақтасы" Руфус В. Пекхэм Фуллер сотының "ақыл-ой басшылары" болды – олар әрқашан көпшілікпен келіспегенмен, "басым коалицияда ықпалды болды және соттың кеңістігі мен бағытын берген идеялардың көзі болды". Брюердің көзқарастары оның ағасы – судья Стивен Филдпен де үйлесімді болды, ол мүліктік құқықтардың жақтаушысы болды және онымен сегіз жыл қызмет етті. Бұл шешім тиісті процеске қатысты ережеде мемлекеттік реттеуші билікті шектейтін мазмұнды компонент бар деген идеяны бекітті, бұл Соттың Мунн ісіндегі тарифтерді белгілеу судьялардың емес, заң шығарушылардың құзырында екен деген шешіміне қайшы келді. Бэддке қарсы Нью-Йорк ісінде Брюер Муннды "радикалды түрде дұрыс емес" деп сынады. Локнер ісі Нью-Йорктегі нан пісірушілердің жұмыс уақытын аптасына алпыс сағатпен шектеген заңға қатысты. Жоғарғы Соттың ең нашар шешімдерінің бірі деп есептелген шешімде Брюер Пекхэм жазған Соттың пікіріне қосылды; ол тиісті процеске мемлекеттік реттеуге жатпай, еңбек шарты жасау құқығы кіреді деп мәлімдеді. Пекхэм заңның жұмысшылардың денсаулығын қорғауды көздегенін, бірақ нан пісірудің денсаулыққа зиянды емес екенін "жалпы түсінікті" келтіре отырып, мемлекеттің дәлелін қабылдамады. Әйелдерге қатысты жомарттықпен қарау деп айыпталған пікірде Брюер Орегонның заңы Локнердегі мәселенің заңынан өзгеше екенін, өйткені әйел жұмысшылар "физикалық құрылымы мен аналық функцияларды орындауы" салдарынан қорғауға ерекше мұқтаж екенін, бұл оларды "күнкөріс үшін күресте қиын жағдайға түсірді" деп дәлелдеді. Бұл кезде Жоғарғы Сотта судья Хауэлл Эдмундс Джексонның ауруына байланысты тек сегіз мүше болды, бастапқыда салықтың конституциялық тұрғыда төрт-төртке бөлінді. Ол атқарушы биліктің, қажет болса күш қолдану арқылы мемлекетаралық саудаға "барлық кедергілерді жоюға" құқығы бар екенін және қоғамдық зиянды тоқтату үшін заңға сәйкес тыйым салуға болады деген қорытындыға келді. Шіркеу 1885 жылғы шетелдік келісімшарт бойынша жұмыс туралы заңды бұзғаны үшін 1000 доллар айыппұл төледі, оның негізінде "кез келген адамның, компанияның, серіктестіктің немесе корпорацияның көлікке алдын ала ақы төлеуі немесе кез келген келісімшарт бойынша кез келген шетелдіктің әкелуіне немесе көшіп кетуіне көмектесуі немесе ынталандыруы заңсыз болды". және оның тәсілі Антонин Скалия сияқты заңгерлердің айтарлықтай сын-пікірлеріне ұшырады, олар шешімді заңдарды қалай түсіндіруге болмайды деген "үлгілік" мысал деп сипаттады. Сонымен қатар, заңгер Уильям М. Вичектің айтуынша, Брюердің "Қасиетті Үштік" еңбегінде жазылған пікірінде Жоғарғы Сот судьясының "қазіргі таңда ойлап та көрмейтін" бір тұжырым бар: АҚШ "христиан ұлты" екені. Ол тарихи құжаттардағы діни элементтерді, сот шешімдерін және "американдық өмірді заңдарымен, бизнесімен, әдет-ғұрыптарымен және қоғамымен білдіргенін" келтіріп, Конгресс дін қызметкерлерін елден шығаруға ниеттенбегенін мәлімдеді. Фонг Юэ Тингке қарсы АҚШ ісінде ол Сот Қытай азаматтарын тиісті процестен өткезбей депортациялауға болатыны туралы шешім қабылдағанда, федералдық үкіметтің өкілеттіктерін "белгісіз және қауіпті" деп бағалап, қарсы дауыс берді. 28 наурыз күні 1910 жылы, денсаулығы жақсы болған Брюер Вашингтон қаласындағы үйінде ауыр инсульт алды және дәрігерлер келгенге дейін қайтыс болды. Ол жетіз үш жаста болды. АҚШ Сенаты судьяның құрметіне 29 наурызда отырысын жабылды, ал Тафт оның "қабілетті судья" екенін мәлімдеді. Брюердің денесі Ливенуортқа қайтарылды, қаланың Бірінші Конгрегациялық шіркеуінде жерлеу рәсімі өтті; ол жақын жердегі Лансингтегі Маунт Манси зиратына жерленді. Тафт Чарльз Эванс Хьюзді оның орнына тағайындады.
When Judge John F. Dillon resigned in 1879, several state officials encouraged President Rutherford B. Hayes to nominate Brewer to the ensuing vacancy on the federal circuit court for the Eighth Circuit. Brewer characterized the Eighth Circuit as "an empire in itself": it encompassed Arkansas, Colorado, Iowa, Kansas, Minnesota, Missouri, and Nebraska, to which North Dakota, South Dakota, and Wyoming were added several years after his appointment. It took Harrison nearly nine months to select a nominee, during which time he considered forty candidates. Other candidates suggested to Harrison included the Detroit attorney Alfred Russell, whom Vice President Levi P. Morton endorsed, and McCrary, who was favored by many Midwestern politicians and jurists. Melville Fuller was chief justice throughout Brewer's tenure; the Fuller Court has been described as mainly loyal to business interests and laissez faire economic principles, although late twentieth century revisionist scholars have rejected that narrative. Brewer has often been described as an extremely conservative justice. According to Paul, he "held to a strictly conservative, sometimes reactionary, position on the Court, opposing firmly the expansion of government regulatory power, state or federal" and making "little pretense of 'judicial self restraint' and few compromises to Court consensus". His constitutional views were shaped by his religious beliefs, and he emphasized natural justice in his written opinions. According to the legal scholar Owen M. Fiss, Brewer and his "constant ally" Rufus W. Peckham were the "intellectual leaders" of the Fuller Court—justices who, while not always in the majority, were "influential within the dominant coalition and the source of the ideas that gave the Court its sweep and direction". Brewer's views were also aligned with those of his uncle—Justice Stephen J. Field—a staunch defender of property rights with whom he served for eight years. The decision, which endorsed the idea that the Due Process Clause contained a substantive component that limited state regulatory authority, was at odds with the Court's holding in Munn that rate setting was a matter for legislators, not judges, to decide. Strenuously dissenting in Budd v. New York, Brewer derided Munn as "radically unsound" Lochner involved a New York law that capped hours for bakery workers at sixty hours a week. In a decision widely viewed to be among the Supreme Court's worst, Brewer joined the Court's opinion, which was written by Peckham; it maintained that due process included a right to enter labor contracts without being subject to unreasonable governmental regulation. Peckham rejected the state's argument that the law was intended to protect workers' health, citing the "common understanding" that baking was not unhealthy. In an opinion that has been condemned as patronizing toward women, Brewer argued that Oregon's law was different from the one at issue in Lochner because female workers were in special need of protection due to their "physical structure and the performance of maternal functions", which put them "at a disadvantage in the struggle for subsistence". The Supreme Court, which had only eight members at the time because Justice Howell Edmunds Jackson was ill, initially split four to four on the tax's constitutionality. He wrote that the executive branch had the power "to brush away all obstructions" to interstate commerce by force if necessary and concluded that an injunction could lawfully be issued to suppress a public nuisance. The church was fined $1000 for violating the Alien Contract Labor Act of 1885, under which it was "unlawful for any person, company, partnership, or corporation to prepay the transportation, or in any way assist or encourage the importation or migration of any alien under contract to perform labor or service of any kind in the United States". and the approach it represents has drawn substantial criticism from jurists such as Antonin Scalia, who described the decision as a "prototypical" example of how statutes ought not to be interpreted. Brewer's opinion in Holy Trinity also contained a statement that, according to the legal scholar William M. Wiecek, "would be unthinkable today" from a Supreme Court justice: that the United States "is a Christian nation". He cited religious elements of historical documents, court decisions, and "American life as expressed by its laws, its business, its customs and its society" in support of his thesis that Congress could not have intended to bar clergymen from the country. In Fong Yue Ting v. United States, he vigorously dissented when the Court ruled that Chinese non citizens could be deported without being provided with due process, decrying the majority's understanding of the federal government's powers as "indefinite and dangerous". On March 28, 1910, Brewer, who had until then been in good health, experienced a massive stroke in his Washington, D. C., home and, before doctors could arrive, died. He was seventy three years old. The U. S. Senate adjourned on March 29 out of respect for the justice, and Taft stated that he was an "able judge". Brewer's body was returned to Leavenworth, and a funeral was held at that city's First Congregational Church; he was buried at the Mount Muncie Cemetery in nearby Lansing. Taft nominated Charles Evans Hughes to take his place.
Мұра
"Дэвид Брюерге тарих қатыгездік танытты", - деп мәлімдейді Фисс. Ол белгілі бір дәрежеде ұмытылып, көзге түспей қалды, себебі оның кейбір әріптестері – Филд, Харлан және Холмс – өте танымал тұлғалар болды. Сонымен қатар, оның қайтысынан кейінгі жылдары әділдікке қатысты халық пікірі әртүрлі болғанымен, 1930 жылдан кейін ол туралы жағымды пікірлер айтылмады, көбінесе ол еркін нарық қағидаларын қатаң ұстанатын және соттарды корпорацияларға бағындырған ультраконсерватор ретінде сипатталды. ХХ ғасырдың соңындағы ревизионисттік зерттеулер Фуллер сотын тұтас алғанда жағымсыз бағалап көрсеткенімен, Брюердің беделі көтерілген жоқ: Хилтон "Фуллер сотын қарапайымдап түсіндіру арқылы кейбір ревизионист тарихшылар Брюерді бұрынғыдан да реакциялық тұлға етіп көрсетті" деп түсіндіреді. Дегенмен, Семонш, Бродхед, Хилтон және Пурселл сияқты бірқатар ғалымдар осы соттың беделін қайта қарауды қолдады. Бродхед 1994 жылы Брюердің өмірбаянын "Ол АҚШ сот тарихындағы дұрыс түсініксіз кезеңнің маңызды тұлғасы ретінде есте қалуға лайық" деген сөздермен аяқтады.
"History has not been kind to David Brewer", comments Fiss. He has faded into obscurity, in part because some of his colleagues—Field, Harlan, and Holmes—were figures of great prominence. Moreover, although public sentiment regarding the justice was mixed in the years following his death, he was almost never discussed favorably after the 1930s, being generally described as an ultra conservative who adhered closely to laissez faire principles and made the courts subservient to corporations. Although late twentieth century revisionist scholarship took a less negative view of the Fuller Court as a whole, Brewer's reputation did not rise: Hylton comments that "[b]y advancing a more moderate interpretation of the Fuller Court as a body, some revisionist historians actually made Brewer seem even more of a reactionary figure than before". Nonetheless, a few scholarly voices, including Semonche, Brodhead, Hylton, and Purcell, have favored reevaluating the justice's reputation. Brodhead concluded his 1994 biography of Brewer by writing that he "deserves to be remembered as an important figure of a much misunderstood period in the judicial history of the United States".