Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс ұрыс тәртібі
World War II battle order
Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхиты операциялар театрындағы алғашқы ірі одақтас шабуылы – «Күзет мұнарасы» операциясы деп аталатын Гуадалканал науқаны үшін ұрыс тәртібі. Науқан 1942 жылдың 7 тамызында американдықтардың алғашқы қонуынан басталып, 1943 жылдың 9 ақпанында жапондықтардың соңғы эвакуациясына дейін жалғасты, алты айға созылды. Бұл одақтас жоспарлаушылар күткеннен әлдеқайда ұзақ болды. 7 тамызда Гуадалканалға және Саво шығанағы арқылы Тулагиге (жапондық су ұшақтары базасының орны) десантты генерал-майор Александр А. Вандегрифт басқарған АҚШ теңіз жаяу әскерлері жүргізді. Олардан кейін CB немесе Seabees деп аталатын теңіз құрылыс батальондары келді. 13 қазанда АҚШ армиясының күштері шаршаған теңіз жаяу әскерлерін ауыстыруға келді. 8 желтоқсанда Вандегрифттің орнына 1943 жылдың 2 қаңтарында XIV армия корпусының командирі болып тағайындалған АҚШ армиясының генерал-майоры Александр М. Патч келді. Патч 9 ақпанда аралды қауіпсіз деп жариялады. Жапон императорлық армиясының жоғарғы басшылығы бастапқыда Гуадалканалдағы одақтастардың күш-жігерін жеңіл қабылдады және 1942 жылдың күзінде күштерін бөліп жіберді. Науқан барысында жапондар екі толық жаяу әскер дивизиясын аралда ауыр шығындарға ұшыратты. 1-ші теңіз жаяу әскер дивизиясының Гуадалканалды басып алу үшін күресі аңызға айналды: ыстық пен лай, безгек пен дизентерия, алып тропикалық жәндіктер және жапондардың фанатикалық, көбінесе өзіне зиян келтіретін қарсылығы зор қайғыға әкелді. Бүгінде бөлімнің нышанында «Гуадалканал» сөзі үлкен қызыл санның үстінде бейнеленген. «Каналда» жауынгерлік теңіз әскерінің үш болашақ командирі шайқасты: Александр А. Вандегрифт, Клифтон Б. Кейтс және Лемуэль С. Шепард. Вандегрифт келесі жылы Корпустың төрт айлық күресінде көрсеткен батылдығы мен ерекше басшылығы үшін Құрмет медалімен марапатталды. Оңтүстік-батыс Тынық мұхиты туралы әңгіме қатысушыларды неге дірілдетеді? Гуадалканал туралы ойда ғана ашуға буырқанған Херман Вук сияқты әдемі автор оны «сол арал болды және солай болып қала береді» деп неге жазады? Неліктен ондағы шайқас Сталинградтан да нашар деп есептелді?|авторы=Уильям Манчестер|көздері=Goodbye, Darkness: A Memoir of the Pacific War (1980), 79 бет
This is the order of battle for the Guadalcanal Campaign, called Operation Watchtower, the first major Allied offensive in the Pacific Theater of Operations in World War II. The campaign lasted from the initial American landings on 7 August 1942 until the final Japanese evacuation on 9 February 1943, a period of six months, far longer than was expected by Allied planners. The 7 August landings on Guadalcanal itself and Tulagi across Savo Sound (the site of a Japanese seaplane base) were carried out by US Marines under the command of Major General Alexander A. Vandegrift. These were followed by units of the Naval Construction Battalions, known as CB's or Seabees. Forces of the US Army began arriving to relieve the exhausted Marines on 13 October. On 8 December Vandegrift was replaced by Major General Alexander M. Patch, US Army, who was named commander of the XIV Army Corps on 2 January 1943. Patch declared the island secure on 9 February. The high command of the Imperial Japanese Army did not take initially the Allied effort on Guadalcanal seriously and committed units piecemeal throughout the fall of 1942. Over the course of the campaign, the Japanese subjected two entire infantry divisions to massive attrition on the island. The 1st Marine Division's struggle to take Guadalcanal achieved legendary status: the heat and mud, the malaria and dysentery, the giant tropical insects and the fanatical, often suicidal, resistance of the Japanese combined to create an immense amount of sheer suffering. Today, the unit's insignia features the word "Guadalcanal" superimposed on a large red numeral 1. Three future commandants of the Marine Corps fought on "The Canal": Alexander A. Vandegrift, Clifton B. Cates and Lemuel C. Shepherd. Vandegrift was awarded the Medal of Honor the following year in recognition of his courage and extraordinary leadership during the Corps's four month struggle. text=Why does the mere mention of the southwest Pacific cause the men who fought there to shudder? Why does so genteel an author as Herman Wouk, whipped into a white lipped rage at the mere thought of Guadalcanal, write that it "was and remains 'that fucking island'"? Why was combat there considered — correctly – worse than Stalingrad?|author=William Manchester|source=Goodbye, Darkness: A Memoir of the Pacific War (1980), p. 79
Құрлықтағы шайқасқа қоса, АҚШ Әскери-теңіз күштері мен Жапон императорлық Әскери-теңіз күштері Саво шығанағының суларында бірнеше қатыгез және қымбат су бетіндегі ұрыстарды түнде жүргізді. Бастапқы қонудан екі күн өткен соң, АҚШ Әскери-теңіз күштері Саво аралы шайқасында тарихындағы ең ауыр ашық су жеңілісіне ұшырады. Жапония Гуадалканалдан бас тартқан кезде 2 линкор, 2 ауыр крейсер және 7 эсминецті жоғалтты; одақтастардың жоғалтулары 5 ауыр крейсерді (оның бірі австралиялық), 2 жеңіл крейсер және эсминецті қамтыды. Әр тараптан бір адмирал шайқаста қаза тапты. Соғыстан кейін бұл аймақ мұнда батқан кемелердің санына байланысты Ironbottom Sound деп аталды.
In addition to the action on the ground, the United States Navy and Imperial Japanese Navy fought several vicious and costly surface engagements at night in the waters of Savo Sound. Two nights after the initial landings, the US Navy experienced the worst open water defeat in its history at the Battle of Savo Island. By the time the Japanese had given up on Guadalcanal, they had lost 2 battleships, 2 heavy cruisers and 7 destroyers; Allied losses included 5 heavy cruisers (one of which was Australian), 2 light cruisers and a destroyer. Each side had an admiral killed in combat. After the war, the area was renamed Ironbottom Sound in reference to the number of ships sunk there.
Театр командасы
Тынық мұхит аймақтарының Бас қолбасшысы (CINCPOA) және АҚШ Тынық мұхит флотының Бас қолбасшысы (CINCPAC) лауазымдарын адмирал Честер В. Нимиц Гавайидегі Перл-Харбордағы штабынан бірге атқарды. Соломон аралдары Оңтүстік Тынық мұхитында орналасқандықтан, 1942 жылдың 7 тамызында Гуадалканалға жасалған шабуылға Оңтүстік Тынық мұхит флоты жауапты болды, оған Ноумеядағы штабынан вице-адмирал Роберт Л. Гормли басшылық етті. Адмирал Гормлидің көңілсіздігі, штабтың нашар жұмысы және жеке баруға құлшынбауы адмирал Нимицті 1942 жылдың 18 қазанында онымен салыстырғанда әлдеқайда белсенді және іске қатысатын вице-адмирал Уильям Ф. Холсиге алмастыруға итермеледі.
The roles of Commander in Chief, Pacific Ocean Areas (CINCPOA) and Commander in Chief, U. S. Pacific Fleet (CINCPAC), were both exercised by Admiral Chester W. Nimitz from his headquarters at Pearl Harbor, Hawaii. Since the Solomons lie in the Southern Pacific, the landings of 7 August 1942 on Guadalcanal were the responsibility of the South Pacific Fleet, led by Vice Admiral Robert L. Ghormley from his headquarters at Nouméa, New Caledonia. Adm. Ghormley's pessimism, inadequate staff work and unwillingness to visit the front led Adm. Nimitz to replace him with the much more aggressive and hands on Vice Admiral William F. Halsey on 18 October 1942.
Операциялық басқару
Инвазияның операциялық басқаруы вице-адмирал Франк Джек Флетчерге жүктелді. Ол сонымен қатар 61-ші жұмыс тобы деп аталған, қорғау күштеріне де тікелей басшылық етті, және өзінің штаб-квартирасын «Саратога» авианосецінде орналастырды. 62-ші жұмыс тобының десанттық күштері контр-адмирал Ричмонд Келли Тернердің басшылығымен «МакКоули» шабуыл көлігінде орналасқан болатын. Вице-адмирал Флетчер мен контр-адмирал Тернердің арасында инвазияны жоспарлау және орындау кезінде қатыгез даулар туды. Даудың мәні Флетчердің авианосецтері Гуадалканал аймағында Тернердің Саво шығанағындағы қолдау кемелеріне әуе қорғанысын қамтамасыз ету үшін қанша уақытқа дейін қалуы керек болды. Бұл мәселе D+1 (8 тамыз) күні, жапондық Рабаул базасынан жасалған екі күндік бомбалау шабуылдарынан кейін күрт өршіді. Бұл шабуылдар Флетчерді оның маңызды авианосецтерін Соломон аралдарының суларында қауіпке тікелей ұшыратуға болмайтынына көндірді, және оның жұмыс тобы сол күні кешке аймақтан шығып кетті. Әуе қорғанысының алынып тасталуына алаңдаған Тернер, D+2 күні таңертең Саво аралы шайқасында крейсерлік эскортының қиратылғанын анықтағаннан кейін, өзінің осал және әлі жартылай толған жүк кемелерін 9 тамызда күн батуға таяу Нумеяға қайтаруға бұйырды. Осылайша, жағалаудағы теңіз жаяу әскерлері әуе қорғанысысыз және жоспарланған көлемдегі азық-түлік пен оқ-дәрісіз қалды. Бұл оңтайсыз нәтижеге, кем дегенде ішінара, миссияның жалпы басқаруын және авианосец жұмыс тобының басқаруын бір адамға (вице-адмирал Флетчер) жүктеу туралы шешім себеп болды.
Operational command of the invasion was assigned to Vice Admiral Frank Jack Fletcher. He also had direct command of the covering force, designated Task Force 61, where he flew his flag aboard fleet carrier Saratoga. The amphibious forces, Task Force 62, were led by Rear Admiral Richmond Kelly Turner aboard attack transport McCawley. Bitter disputes between Vice Adm. Fletcher and Rear Adm. Turner arose during both the planning and execution of the invasion. At issue was how long Fletcher's aircraft carriers would stay in the vicinity of Guadalcanal to provide air cover for Turner's support vessels in Savo Sound. The matter came to a head on D+1 (8 August), after two days of assaults by bombers from the Japanese base at Rabaul. These attacks convinced Fletcher that his crucial aircraft carriers could not be risked in the waters of the Solomons any longer and his task force departed the area that evening. Unsettled by the removal of air cover and rattled on the morning of D+2 by the discovery that his cruiser screen had been decimated at the Battle of Savo Island, Turner ordered his vulnerable, and still half full, cargo ships back to Nouméa around sundown 9 August. The Marine Corps forces ashore were thus left without air cover or the planned level of food and ammunition. This suboptimal outcome was at least partially attributable to the decision to vest both overall mission command and carrier task force command in the same individual (Vice Adm. Fletcher).