Екінші дүниежүзілік соғыстағы Милн-Бей шайқасы: Жапон әскерлерінің Австралияға шабуылы, Ultra жеделхабарламасының көмегімен тоқтатылды. Тарих, соғыс, стратегия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстың шайқасы
Battle of World War II
Милн шығанағы шайқасы (25 тамыз – 7 қыркүйек 1942), сонымен қатар жапондықтардың RE операциясы немесе Раби шайқасы (ラビの戦い) деп белгіленген, Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхиты науқанының бір бөлігі болды. Жапон теңіз әскерінен шыққан, Kaigun Tokubetsu Rikusentai (Арнаулы теңіз десанттық күштері) деп белгілі жауынгерлер, екі кішкентай танкпен Жаңа Гвинеяның шығыс ұшында орналасқан Милн шығанағындағы одақтастардың әуежайларын шабуылдады. Нашар барлау жұмысының салдарынан, жапондықтар Австралия гарнизонының нақты мөлшерін дұрыс бағаламады және әуежайлардың тек екі-үш ротамен қорғалғанына сеніп, 1942 жылдың 25 тамызында бір батальонға шамалас күшті түсірді. "Ультра" барлау деректерінің арқасында алдын ала ескертілген одақтастар гарнизонды күшейтті. Басында шағын шабуыл жасаған күштерінің бір бөлігі Австралия Корольдік әуе күштерінің ұшақтарымен құрлыққа қонуға тырысқанда жойылғандықтан қиындыққа тап болғандарына қарамастан, жапондықтар тез арада ішкі жерге еніп, әуежайларға қарай жылжуды бастады. Олар Австралия милициясының әскерлерімен, қорғаныстың бірінші шебімен кездескенде қаһарлы шайқас болды. Бұл әскерлер бірте-бірте кері шегінді, бірақ австралиялықтар жапондықтар күтпеген тәжірибелі Екінші Австралия императорлық күштерінің бөлімдерін алға шығарды. Одақтастардың әуедегі басымдығы жағдайды өзгертуге көмектесті, майдан дағы әскерлерге тікелей қолдау көрсетіп, жапондықтардың логистикалық желілерін нысанаға алды. Өздерін күшті кем деп сезінген, жабдықтаумен қиындыққа тап болған және ауыр шығынға ұшыраған жапондықтар күштерін кері қайтарып, 7 қыркүйек 1942 жылы шайқасты аяқтады. Бұл шайқас Тынық мұхитындағы соғыстың алғашқы ірі шайқасы ретінде танылады, онда одақтас әскерлері жапон құрлық әскерлерін шешуші түрде жеңді. Бұған дейін жапон құрлық әскерлері Тынық мұхитындағы басқа жерлерде жеңіліске ұшыраған болса да, Милн шығанағындағыдай толыққанды шегінуге және стратегиялық мақсаттарынан бас тартуға мәжбүр болған жоқ. Сондай-ақ, бұл одақтастардың жапондықтарға және жеңіске жету мүмкіндіктеріне деген көзқарасына осындай күшті әсер етпеді. Милн шығанағы жапондықтардың салыстырмалы түрде шағын күштерді қолданып кеңейу мүмкіндігінің шектерін көрсетті, әсіресе одақтастардың әскерлерінің саны артып, әуе кеңістігін бақылауы күшейген кезде. Шайқастың нәтижесінде одақтастардың рухы көтерілді және Милн шығанағы аймақтағы келесі операцияларды жүргізу үшін маңызды одақтастар базасына айналды.
The Battle of Milne Bay (25 August – 7 September 1942), also known as Operation RE or the Battle of Rabi (ラビの戦い) by the Japanese, was a battle of the Pacific campaign of World War II. Japanese marines, known as Kaigun Tokubetsu Rikusentai (Special Naval Landing Forces), with two small tanks attacked the Allied airfields at Milne Bay that had been established on the eastern tip of New Guinea. Due to poor intelligence work, the Japanese miscalculated the size of the predominantly Australian garrison and, believing that the airfields were defended by only two or three companies, initially landed a force roughly equivalent in size to one battalion on 25 August 1942. The Allies, forewarned by intelligence from Ultra, had heavily reinforced the garrison. Despite suffering a significant setback at the outset, when part of their small invasion force had its landing craft destroyed by Royal Australian Air Force aircraft as they attempted to land on the coast behind the Australian defenders, the Japanese quickly pushed inland and began their advance towards the airfields. Heavy fighting followed as they encountered the Australian Militia troops that formed the first line of defence. These troops were steadily pushed back, but the Australians brought forward veteran Second Australian Imperial Force units that the Japanese had not expected. Allied air superiority helped tip the balance, providing close support to troops in combat and targeting Japanese logistics. Finding themselves heavily outnumbered, lacking supplies and suffering heavy casualties, the Japanese withdrew their forces, with fighting coming to an end on 7 September 1942. The battle is often described as the first major battle of the war in the Pacific in which Allied troops decisively defeated Japanese land forces. Although Japanese land forces had experienced local setbacks elsewhere in the Pacific earlier in the war, unlike at Milne Bay, these earlier actions had not forced them to withdraw completely and abandon their strategic objective. Nor did they have such a profound impact upon the thoughts and perceptions of the Allies towards the Japanese, and their prospects for victory. Milne Bay showed the limits of Japanese capability to expand using relatively small forces in the face of increasingly larger Allied troop concentrations and command of the air. As a result of the battle, Allied morale was boosted and Milne Bay was developed into a major Allied base, which was used to mount subsequent operations in the region.
География
Милн шығанағы – Папуа территориясының (қазіргі Папуа-Жаңа Гвинеяның бөлігі) шығыс шетіндегі 97 шаршы шақырымдық (251 км²) қорғалған шығанақ. Оның ұзындығы 35 шақырым, ені 16 шақырым, ал тереңдігі ірі кемелердің кіруіне жеткілікті. Жағалау аймағы тегіс, әуеден жақсы көрініспен қамтамасыз етілген, сондықтан ұшу-қону жолақтары үшін қолайлы, бірақ оны көптеген өзен салалары мен мангр батпақтары кесіп өтеді. Батпақты жерлер мен жоғары жауын-шашын мөлшері (шамамен бір жылда) аймақты безгекке және су тасқынына бейім етеді. Су тасқынынан кейін жағалау жазықтары "қою лаймен қапталған, жүріп өтуге дерлік мүмкін емес батпаққа" айналады, ал жері дамуға жарамсыз. Шығанақтың солтүстігі мен оңтүстігінде Стирлинг таулары орналасқан, олар кей жерлерде биіктігіне жетеді және Кунай шөбімен, тығыз бұталы алқаптармен жабылған. Құрылыс және дамуға қолайлы негізгі жер бедері шығанақтың басында орналасқан. 1942 жылы бұл аймақта пальма майы, кокос және какао плантациялары, сондай-ақ бірнеше пирс және ауылдар орналасқан, олар Австралия Жаңа Гвинея әкімшілік бірлігінің (АНГАУ) майоры Сидней Эллиотт Смит "қанағаттанарлық" деп сипаттаған, бірақ шын мәнінде тек топырақ жол болған, ені шақырымдық жол жүйесімен байланысқан. Аймақ сиреп қоныстанған, бірақ жол бойында бірнеше ауылдар болған. Ахиома ең шығысында орналасқан, ал батыста Гили Гилимен бірге Лилихоа, Вага Вага, Горони, КБ Миссиясы, Раби және Киларбо ауылдарымен шектеседі.
Milne Bay is a sheltered 97 square miles (251 km2) bay at the eastern tip of the Territory of Papua (now part of Papua New Guinea). It is 22 mile (35 km) long and 10 mile (16 km) wide, and is deep enough for large ships to enter. The coastal area is flat with good aerial approaches, and therefore suitable for airstrips, although it is intercut by many tributaries of rivers and mangrove swamps. Owing to the swampy lands and high rainfall, about per year, the area is prone to malaria and flooding. After floods, the coastal plains become "virtually impassable quagmires of glutinous mud", and the ground is not suited for development. The bay is bounded to its north and south by the Stirling Ranges, which at points rise to and are covered in Kunai grass and dense scrubland. The main area of firm ground suitable for construction and development is found directly at the head of the bay. In 1942 this area was occupied by plantations of palm oil, coconuts and cocoa, as well as a number of jetties and villages, connected by what was described by Major Sydney Elliott Smith of the Australian New Guinea Administrative Unit (ANGAU) as a "modest 'road' system" that was, in actuality, only a dirt track wide. The area was sparsely populated, although there were a number of villages along the track. Ahioma was situated the farthest east, and together with Gili Gili in the west, it bounded Lilihoa, Waga Waga, Goroni, KB Mission, Rabi and Kilarbo.
Әскери жағдай
Жапонияның Тынық мұхиты аймағына басып кіруі 1941 жылдың желтоқсан айының басында Гонконг шайқасында және Малайя кампаниясында британдық және Достас елдерінің күштеріне, сондай-ақ Пёрл-Харборда кездескен АҚШ Тынық мұхиты флотына шабуылдармен басталды. Олар оңтүстікке қарқынды жылдамдықпен ілгерілеп, Малайядағы қарсылықты жеңіп, 1942 жылдың ақпан айында Сингапурды басып алды, Тимор, Рабаул және Голландтың Шығыс Индиясын сәтті иеленді. Порт-Морсбиді басып алуға бағытталған жапондық теңіз операциясы мамыр айында Коралл теңізіндегі шайқаста жеңіліске ұшырады, бірақ басқа жерлерде Филиппиндегі американдық күштер капитуляциялады, ал жапон күштері Бирма арқылы Үндістанға қарай жылжуда болды. Жапондықтар Коралл теңізінде жеңілгенімен, Порт-Морсбиді басып алуға тағы бір әрекет күтілуде еді. Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының Жоғарғы Бас қолбасшысы, генерал Дуглас Макартур Порт-Морсбиді қорғау үшін әуе базаларын құруға шешім қабылдады. Батысқа қарай ол Голланд Жаңа Гвинеясындағы Мераукеде әуе базасын салуға рұқсат берді. Тағы бір база, "Бостон" кодолық атымен, 20 мамырда шығысқа қарай, көбінесе зерттелмеген Абау-Муллинс порты аймағында құрылуына рұқсат берілді. Теңіз арқылы Порт-Морсбиге жақындаған кез келген жапон күші осы базалардың басынан өтуі керек еді, бұл оларды ертерек анықтауға және шабуыл жасауға мүмкіндік беретін еді. Бірақ шығыстағы базаның басқа да артықшылықтары бар еді. Рабаулға және солтүстіктегі басқа жапон базаларына миссияларды орындайтын бомбалаушылар Оуэн Стэнли тау тізбегінің үстінен ұшуға мәжбүр болмайды, сондай-ақ таулардағы ауа райының өзгеруіне және ауа турбуленттігіне ұшырамайды. Сондықтан, ауыр бомбалаушыларға арналған қону жолағы қажет болды, олар Порт-Морсбиден және Солтүстік Австралиядағы базалардан осы жерге келіп-кетуі керек еді. Достас күштерінің Бас қолбасшысы, генерал сэр Томас Блейми, 24 мамырда Бостонға гарнизонды таңдады. Әскерлерге олардың миссиясы жапон шабуылдарына қарсы қорғану ғана екені және ірі шабуыл болған жағдайда олар құнды заттардың барлығын жойып, кері шегінетіні хабарланды. Бостон жобасы сәтсіз аяқталды, себебі аймақты барлау қолайсыз есеп берді, ал Эллиотт Смит Милн шығанағын қолайлы балама ретінде ұсынды. 8 маусымда он екі америкалық және австралиялық саяхатшылар тобы Consolidated PBY Catalina ұшағымен Милн шығанағын зерттеуге шықты. Олар әуе базасын салуды жеңілдететін жазық жерлерге, жолдарға және пирске таң қалды. Топтан оңтайлы есеп алғаннан кейін, 11 маусымда Макартурдың Бас штабы Бостонды жойды және оның орнына Милн шығанағын бекітті. Милн шығанағына "Фолл Ривер" кодолық аты берілді. Орналасқан жерлердің аттарын кодтық атау ретінде пайдаланудың тиімсіздігі байқалды, себебі кейбір жабдықтар қате жіберіліп, Массачусетс штатындағы нағыз Фолл-Риверге жеткізілді.
The Japanese thrust into the Pacific region had begun in early December 1941 with attacks against British and Commonwealth forces in the Battle of Hong Kong and the Malayan campaign, and against the US Pacific Fleet, much of which was caught at anchor in Pearl Harbor. They rapidly advanced south, overwhelming resistance in Malaya, capturing Singapore in February 1942, and successfully occupying Timor, Rabaul and the Dutch East Indies. While a Japanese naval operation aimed at capturing Port Moresby was defeated in the Battle of the Coral Sea in May, elsewhere American forces in the Philippines capitulated, and Japanese forces advanced towards India through Burma. Although the Japanese had been defeated in the Coral Sea, another attempt at capturing Port Moresby was anticipated. The Allied Supreme Commander of the South West Pacific Area, General Douglas MacArthur, decided to establish airbases to protect Port Moresby. To the west, he authorised the construction of an airbase at Merauke in Netherlands New Guinea. Another, codenamed "Boston", was authorised to the east in the largely unexplored Abau–Mullins Harbour area on 20 May. Any Japanese force approaching Port Moresby by sea would have to sail past these bases, allowing them to be detected and attacked earlier; but the base in the east had other advantages too. Bombers flying missions to Rabaul and other Japanese bases to the north from there would not have to overfly the Owen Stanley Range, and would not be subject to the vagaries of the weather and air turbulence over the mountains. For that reason, an airstrip suitable for heavy bombers was desired so that they could stage there from Port Moresby and bases in northern Australia. The Commander in Chief of Allied Land Forces, General Sir Thomas Blamey, selected a garrison for Boston on 24 May. The troops were informed that their mission was only to defend against Japanese raids, and in the event of a major attack they would destroy everything of value and withdraw. The Boston project fell through, as a reconnaissance of the area gave an unfavourable report and Elliott Smith suggested Milne Bay as a more suitable alternative site. A party of twelve Americans and Australians set out to explore Milne Bay in a Consolidated PBY Catalina flying boat on 8 June. They were impressed by the flat areas, the roads and the jetties, all of which would ease airbase construction. On receipt of a favourable report from the party, MacArthur's General Headquarters (GHQ) cancelled Boston on 11 June and substituted Milne Bay. Milne Bay was given the codename "Fall River". The use of place names as code names proved to be unwise, as some supplies were mistakenly sent to the real Fall River, in Massachusetts.
Достастар
Бірінші әскерлер 25 маусымда Голландияның KPM кемелерімен және шабуылға қарсы шұңқырмен, корветпен бірге Порт-Морсбиден Милн шығанағына келді. Карсик папуалық жұмысшылардың бензин барабандарынан асығыс құрастырған понтондық айлаққа тоқтады, оларды ANGAU жалдаған, содан кейін кемелерді түсіруге көмектесті. Әскерлер құрамында екі жарым рота және 14-ші жаяу әскер бригадасының 55-ші жаяу әскер батальонынан автоматтар, сегіз Бофорс 40 мм қаруы бар 9-шы жеңіл зениттік батарея, сегіз .50 калибрлі автоматтармен АҚШ-тың 101-ші жағалаулық артиллерия батальонының (авиацияға қарсы) взводы және 23-ші ауыр зениттік батареяның екі 3,7 дюймдік зениттік пулеметі болды. АҚШ Армиясының 46-шы инженерлік корпусының E ротасы Bontekoe әуе базасын салу жабдығымен келді. Голландиялық Ост-Индияның құлдырауынан кейін 29 KPM кемесі Австралияға қашып кетті. Олар голландтық және явандық экипаждармен жұмыс істеді және Милн шығанағындағы гарнизонның тіршілік көзі болды, науқан кезінде әр үш сапардың екеуін жасады, қалғандарын австралиялық, британдық және америкалық кемелер жасады. Папуадағы ұрыстар кезінде KPM-нің бес кемесі жоғалып кетті. Бірінші әуеайлақта жұмыс 8 маусымда басталды, Гили Гили маңындағы аумақты ANGAU қадағалауымен папуалық жұмысшылар және АҚШ-тың 96-шы инженерлік жеке батальонының қызметкерлері тазартты. 46-шы инженерлік корпустың Е ротасы 30 маусымда жұмыс істей бастады. Ұшу-қону жолағынан басқа, олар 32 ұшқыштың камуфляжмен таралуы үшін аймақтар, такси жолдары мен 500 адамға арналған тұрғын үйлер салуға міндетті болды. Әуе базасы мен гарнизонды қолдау үшін бір взвод доктар мен жолдарда жұмыс істеуге жіберілді. Милн шығанағындағы арналар терең суға апаратын кемелерге жағалаудан 12 метр қашықтықта жүзуге мүмкіндік берсе де, оларды понтонға түсіріп, жүктерді көліктерге жүзу қажет болды. No. 76 эскадрильядан үш Kittyhawk 22 шілдеде әуеайлаққа қонды, ал No. 76 және No. 75 эскадрильядан қосымша ұшақтар 25 шілдеде келді. Олар ұшу-қону жолағының тек бөлігін ғана Marston Matting-пен жабылғанын және су жиі үстіне көтерілетінін анықтады. Ұшақтар жерге қонғанда су шашып, кейде ұшу-қону жолағынан шығып, батпаққа батып қалады. No. 1 әуеайлақ іске қосылғаннан кейін тағы екі әуеайлақта жұмыс басталды. No. 2 әуеайлақ үшін шамамен 5000 кокос ағашы кесілді, ал жер тегістеліп, сыныпталды, бірақ оны пайдалану үшін кемінде екі 60 фут (18 метр) көпір салу қажет болды, сондықтан жұмыс Киларбо маңындағы No. 3 әуеайлаққа көшті. Оның құрылысын 4 тамызда келген АҚШ 43-шы инженерлерінің 2-ші батальоны (Е компаниясынан басқа) жүргізді. Сол күні жапондық ұшақтар Милн шығанағын бомбалап, әуежайлар мен жұмыс істеп жатқан инженерлерге шабуыл жасауға бағытталды. Төрт "Zero" және бір секіруші бомбалаушы No. 1 әуеайлаққа шабуыл жасады. Бір Kittyhawk жерде жойылды, ал No. 76 эскадрильядан шыққан Kittyhawk бомбалаушыны атып түсірді. Осыдан кейін австралиялықтар ерте ескерту жүйесін құрды. 11 тамызда 22 Kittyhawk 12 "Zero"-ны ұшырып түсірді. Австралиялықтардың саны басым болғанына қарамастан, олар үш Kittyhawk-ты жоғалтты, ал төрт жапондық "Zero"-ны атып түсірді. 11 шілдеде бригадалық генерал Джон Филдтің басшылығындағы 7-ші жаяу әскер бригадасының әскерлері гарнизонды нығайту үшін келе бастады. Бригада Квинслендтен келген үш милиция батальонынан, 9-шы, 25-ші және 61-ші жаяу әскер батальондарынан тұрды. Олар өздерімен бірге 101-ші танкіге қарсы полкінің 4-ші батареясының, 2/6 ауыр авиацияға қарсы батареяның және 2/9 жеңіл авиацияға қарсы батареяның, сондай-ақ 24-ші далалық ротаның алғашқы австралиялық инженерлік бөлімшесінің қаруларын әкелді. Филд "Милн күшінің" басшылығын алды, бұл аймақтағы барлық одақтас әуе, құрлық және теңіз күштерін операциялық бақылауға алған күш, бірақ тек шабуыл жасала бастағанда ғана. Ол Порт-Морсбидегі Жаңа Гвинея күштеріне емес, Брисбендегі Бламейдің одақтас құрлықтық күштеріне тікелей есеп берді. Оның ең маңызды міндеттері инженерлік сипатта болды. Америка инженерлері әуежайлар мен кемежайларды салғанда, австралиялықтар жолдар мен тұрғын үйлерді жөндеу жұмыстарын атқарды. Саперлердің шағын күшін жаяу әскер мен папуалық жұмысшылармен күшейту қажет болды. Милн шығанағының аумағында безгек кең тараған екені белгілі болғанмен, аурудан сақтану шаралары кездейсоқ болды. Ерлер шорты киіп, жеңдерін жоғары көтеріп жүрді. Олардың кенелерді сүртуші кремдері тиімді емес еді, хинин жетіспеді және көптеген әскерлер кемелердің қоймаларында терең сақталған шығыршын торымен келмеді, оларды түсіруге бірнеше күн кетті. Күн сайын белгілі бір доза тағайындалды, бірақ Филдтің әскерлеріне олар аймақта бір апта болғаннан кейін ғана хинин қабылдауға айтылды. Осы уақытқа дейін көптеген адамдар ауруға шалдыққан болатын. Одақтас құрлықтық күштерінің Бас медициналық директоры бригадалық генерал Нил Гамильтон Фэрли, тропикалық медицина бойынша сарапшы болды. Ол маусымда Порт-Морсбиге сапар шекті және аурумен күресу үшін қабылданатын шаралардың тиімсіздігіне қорқыныш білдірді, ол бүкіл одақтас күшін Папуада жоя алатынын түсінді. Ол 110-шы жарақаттарды тазартатын станциясының Брисбеннен Милн шығанағына толық жабдықталған патологиялық зертханамен және 200 000 хинин таблеткасын қамтитын үлкен көлемдегі безгекке қарсы заттармен аттанатынын қамтамасыз етті. Алайда, кейбір жабдықтар жолда жоғалып кетті немесе бүлінді, және Милн шығанағында безгек қаупі әлі толыққанды бағаланбады. 55-ші жаяу әскер батальонының роталары безгек және басқа тропикалық ауруларға ұшырағандықтан, тамыздың басында алынып, Порт-Морсбиге қайтарылды, бірақ гарнизон генерал Джордж Вуттеннің 18-ші жаяу әскер бригадасымен, 7-ші дивизиядан келген екінші Австралиялық Империялық күштерімен одан әрі нығайтылды, олар 12 тамызда келе бастады, бірақ 21 тамызға дейін толыққан жоқ. Бұл бұрынғы бригада, соғыстың басында Тобрук қамалында шайқасқан, 2/9, 2/10 және 2/12 жаяу әскер батальондарынан тұрды. Авиацияға қарсы және артиллериялық қолдауды 2/3 жеңіл авиацияға қарсы полкінің 9-шы батареясы, АҚШ-тың 709-шы авиацияға қарсы батареясы және 2/5 далалық полкінің 9-шы батареясы, сондай-ақ түрлі сигнал және логистикалық бөлімшелер берді. Енді Милн шығанағында екі бригада болғандықтан, генерал-майор Сирил Клоус Милн күшіне басшылық етуге тағайындалды, ол 12 тамызда Жаңа Гвинея күшінің бақылауына қойылды, енді генерал-лейтенант Сидней Роуэлл басқарды. Клоустың штабы тамыздың соңында Сиднейде құрылды және Милн шығанағына ұшырылды. Ол 13 тамызда қызметкерлерінің бір бөлігімен келді, бірақ қалғандары келгенше Милн күшінің басшылығын ресми түрде қабылдай алмады. Осы уақытқа дейін Милн шығанағында 7459 австралиялық және 1365 америкалық әскер болды, олардың шамамен 4500-і жаяу әскер болды. Сонымен қатар, шамамен 600 RAAF қызметкері болды. Клоус тәжірибесіз 7-ші жаяу әскер бригадасына Милн шығанағының маңызды нүктелерін теңізден немесе әуеден шабуылдан қорғау рөлін берді, ал тәжірибелі 18-ші жаяу әскер бригадасын резервте сақтап, қарсы шабуылға дайын тұрды. Нақты карталардың болмауы және сигнал жабдықтарының жағдайларға байланысты сенімсіз екенін анықтағаннан кейін, австралиялық басқару және басқару жүйесі көбінесе кабельдік телефондардан тұрды, немесе жеткілікті сызық болмаған жағдайда, жеңілдетушілерден. Жұмсақ топырақ жолмен және тіпті жаяу жүрумен қиындық тудырды.
The first troops arrived at Milne Bay from Port Moresby in the Dutch KPM ships and , escorted by the sloop and the corvette on 25 June. Karsik docked at a pontoon wharf that had been hastily constructed from petrol drums by Papuan workers, who had been recruited by ANGAU and who subsequently assisted in unloading the ships. The troops included two and a half companies and a machine gun platoon from the 55th Infantry Battalion of the 14th Infantry Brigade, the 9th Light Anti Aircraft Battery with eight Bofors 40 mm guns, a platoon of the US 101st Coast Artillery Battalion (Anti Aircraft) with eight .50 calibre machine guns, and two 3.7 inch anti aircraft guns of the 23rd Heavy Anti Aircraft Battery. Company E of the 46th Engineers of the US Army Corps of Engineers arrived on Bontekoe with airbase construction equipment. Some 29 KPM ships had escaped to Australia after the fall of the Dutch East Indies. They were manned by Dutch and Javanese crews, and were the lifeline of the garrison at Milne Bay, making roughly two out of every three voyages there during the campaign, the remainder being by Australian, British and US ships. Five KPM ships would be lost during the fighting in Papua. Work on the first airfield, which became known as No. 1 Airstrip, had commenced on 8 June, with the area near Gili Gili being cleared by Papuan workers under the supervision of ANGAU and by US 96th Engineer Separate Battalion personnel. Company E of the 46th Engineers began working on it on 30 June. In addition to the runway, they had to build camouflaged dispersal areas for 32 fighters, taxiways and accommodation for 500 men. To support the airbase and the garrison, a platoon was diverted to working on the docks and roads. Although the channels in Milne Bay allowed deep draught ships to approach within 40 feet (12 m) of the shore, they had to be unloaded onto pontoons and the stores manhandled onto vehicles, a labour intensive process. Three Kittyhawks from No. 76 Squadron RAAF landed on the airstrip on 22 July, while additional aircraft from No. 76 and also No. 75 Squadron RAAF arrived on 25 July. They found that only of the runway was covered with Marston Matting, and that water was frequently over it. Landing aircraft sprayed water about, and sometimes skidded off the runway and became bogged. With No. 1 Airstrip operational, work began on two more airfields. Some 5,000 coconut trees were removed for No. 2 Airstrip, and the site was levelled and graded, but its use first required the construction of at least two 60 feet (18 m) bridges, so work moved to No. 3 Airstrip near Kilarbo. Its construction was undertaken by the 2nd Battalion of the US 43rd Engineers (less Company E), which arrived on 4 August. That day Japanese aircraft began to bomb and strafe Milne Bay, focusing upon attacking the airfields and the engineers as they worked. Four Zeros and a dive bomber attacked No. 1 Airstrip. One Kittyhawk was destroyed on the ground, while a Kittyhawk from No. 76 Squadron shot down the dive bomber. Following this, the Australians established a workable radar system to provide early warning. On 11 August, 22 Kittyhawks intercepted 12 Zeroes. Despite their numerical advantage, the Australians lost three Kittyhawks, while claiming four Japanese Zeros shot down. On 11 July, troops of the 7th Infantry Brigade, under the command of Brigadier John Field, began arriving to bolster the garrison. The brigade consisted of three Militia battalions from Queensland, the 9th, 25th and 61st Infantry Battalions. They brought with them guns of the 4th Battery of the 101st Anti Tank Regiment, the 2/6th Heavy Anti Aircraft Battery, and the 2/9th Light Anti Aircraft Battery, along with the first Australian engineer unit, the 24th Field Company. Field assumed command of "Milne Force", a task force which exercised operational control over all Allied air, land and naval forces in the area, but only when an attack was imminent. He reported directly to Blamey's Allied Land Forces in Brisbane rather than New Guinea Force in Port Moresby. His most urgent tasks were of an engineering nature. While the American engineers built the airstrips and wharves, the Australians worked on the roads and accommodation. The small force of sappers had to be augmented by infantry and Papuan labourers. Although malaria was known to be endemic in the Milne Bay area, precautions taken against the disease were haphazard. Men wore shorts and kept their sleeves rolled up. Their mosquito repellent cream was ineffective, quinine was in short supply and many men arrived without their mosquito nets, which were stowed deep in the ships' holds and took several days to unload. A daily dosage of was prescribed but Field's troops were told not to take their quinine until they had been in the area a week. By this time, many had become infected with the disease. The Director of Medicine at Allied Land Forces Headquarters was Brigadier Neil Hamilton Fairley, an expert on tropical medicine. He visited Port Moresby in June, and was alarmed at the ineffectiveness of the measures being taken to combat the disease, which he realised was capable of destroying the entire Allied force in Papua. He made sure that the 110th Casualty Clearing Station left Brisbane for Milne Bay with a fully equipped pathological laboratory and a large quantity of anti malarial supplies, including 200,000 quinine tablets. However, some equipment was lost or ruined in transit, and the danger from malaria was not yet appreciated at Milne Bay. The 55th Infantry Battalion's companies were already badly afflicted by malaria and other tropical diseases, and were withdrawn and sent back to Port Moresby in early August, but the garrison was further reinforced with Second Australian Imperial Force troops of Brigadier George Wootten's 18th Infantry Brigade of the 7th Division, which began arriving on 12 August, although it would not be complete until 21 August. This veteran brigade, which had fought in the siege of Tobruk earlier in the war, consisted of the 2/9th, 2/10th and 2/12th Infantry Battalions. Anti aircraft and artillery support was provided by the 9th Battery of the 2/3rd Light Anti Aircraft Regiment, the US 709th Anti Aircraft Battery and the 9th Battery of the 2/5th Field Regiment, while various signals and logistics troops provided further support. With two brigades now at Milne Bay, Major General Cyril Clowes was appointed to command Milne Force, which was placed under the control of New Guinea Force, now commanded by Lieutenant General Sydney Rowell, on 12 August. Clowes' headquarters was formed in Sydney at the end of July and was flown up to Milne Bay. He arrived with some of his staff on 13 August, but had to wait until the rest arrived before he could formally assume command of Milne Force on 22 August. By this time there were 7,459 Australian and 1,365 US Army personnel at Milne Bay, of whom about 4,500 were infantry. There were also about 600 RAAF personnel. Clowes assigned the inexperienced 7th Infantry Brigade a defensive role, guarding key points around Milne Bay from seaborne or airborne attack, and kept the veteran 18th Infantry Brigade in reserve, ready to counterattack. Lacking accurate maps and finding that their signals equipment was unreliable in the conditions, the Australian command and control system consisted largely of cable telephones, or where there was not enough line available, runners. The soft ground made movement by road and even on foot difficult.
Жапон тілі
Жапондық ұшақтар Милн шығанағында одақтастардың болуын жақын арада анықтады, бұл Порт-Морсбиге тағы бір теңізден шабуыл жасау жоспарларына айқын қауіп ретінде қарастырылды. Бұл жоспар Милн шығанағынан көп алыс емес Қытай бұғазындағы Самарай аралына қонудан басталатын еді. 31 шілдеде Жапонияның XVII армиясының қолбасшысы, генерал-лейтенант Харукичи Хякутаке, вице-адмирал Гуничи Микаваның 8-ші флотына Милн шығанағындағы одақтастардың жаңа базасын басып алуды тапсырды. Сондықтан Микава Самарай операциясы бойынша жоспарларын өзгертті және оның орнына Милн шығанағын басып алуды, «RE операциясы» деп атап, тамыздың ортасына белгіледі. 25-ші әуе флотилиясының ұшақтары 4 тамызда Милн шығанағындағы жаңа әуе алаңдарын анықтағаннан кейін RE операциясы жоғары басымдыққа ие болды, бірақ 7 тамызда Гуадалканалға американдық әскерлердің қонуына байланысты кейінге шегерілді. Әуе алаңдарының тек екі немесе үш австралиялық жаяу әскер бөлімі (300-600 адам) қорғағандығы туралы жаңылыс пікірге ие болғандықтан, бастапқы жапондық шабуыл күштері шамамен 1250 адамнан тұрды. Жапон императорлық армиясы (ЖИА) операцияны жүргізуге құлшынбады, себебі аймаққа жіберілген десанттық баржаларға одақтас авиациясы шабуыл жасауы мүмкін деп қорқыды. ЖИА және Жапон императорлық теңіз күштері (ЖТК) офицерлері арасындағы даудан кейін, қонуға жауапкершілікті теңіз күштерінің көтеретіні туралы келісімге келді. Нәтижесінде, шабуыл күштері жапон теңіз жаяу әскерінен, «Кайгун Рикусентай» (Арнайы теңіз десанттық күштері) деп аталатын бөлімдерден құралды. Командир Масаджиро Хаяши басқаратын 5-ші Куре арнайы теңіз десанттық күшінің (SNLF) 612 теңізшісі жапондықтардың «Раби» деп атаған нүктесінің жанындағы шығыс жағалауға қонуға жоспарланған. Сонымен қатар, лейтенант Фудзикава басқаратын 5-ші Сасебо SNLF-нен 197 адам Гуденоф шығанағындағы Таупота түбегінің солтүстік жағалауына баржамен қонуды жоспарлады, одан Стирлинг таулары арқылы австралиялықтарға қарсы шабуыл жасау үшін шығады. Шабуылдан кейін Жапон біріккен флотының штаб бастығы, вице-адмирал Матоме Угаки, десант күшінің жоғары деңгейде емес екенін бағалады, себебі онда 30-35 жастағы, толыққанды жарамсыз және «жауынгерлік рухы төмен» сарбаздар көп болды. Әскери-теңіз қолдауын контр-адмирал Мицухару Мацуяма басқаратын 18-ші крейсерлік дивизия қамтамасыз етуге тиіс болды. Жапондықтар екі жеңіл танкқа ие болғандықтан, бастапқыда біршама артықшылыққа ие болды. Алайда, алғашқы шабуылдан кейін бұл танктер батпаққа батып, тасталып кетті. Сонымен қатар, олар түнде теңізді бақылауда ұстады, бұл күшейтуге және эвакуацияға мүмкіндік берді.
Japanese aircraft soon discovered the Allied presence at Milne Bay, which was appreciated as a clear threat to Japanese plans for another seaborne advance on Port Moresby, which was to start with a landing at Samarai Island in the China Strait, not far from Milne Bay. On 31 July the commander of the Japanese XVII Army, Lieutenant General Harukichi Hyakutake, requested that Vice Admiral Gunichi Mikawa's 8th Fleet capture the new Allied base at Milne Bay instead. Mikawa therefore altered his plans for the Samarai operation, and substituted the capture of Milne Bay, which was codenamed Operation RE, and scheduled for the middle of August. Operation RE received a high priority after aircraft from the 25th Air Flotilla discovered the new Milne Bay airfields on 4 August, but was then postponed due to the American landings on Guadalcanal on 7 August. Under the misconception that the airfields were defended by only two or three companies of Australian infantry (300–600 men), the initial Japanese assault force consisted of only about 1,250 personnel. The Imperial Japanese Army (IJA) was unwilling to conduct the operation as it feared that landing barges sent to the area would be attacked by Allied aircraft. Following an argument between IJA and Imperial Japanese Navy (IJN) officers, it was agreed that the Navy would have responsibility for the landing. As a result, the assault force was drawn from the Japanese naval infantry, known as Kaigun Rikusentai (Special Naval Landing Forces). Some 612 naval troops from the 5th Kure Special Naval Landing Force (SNLF), led by Commander Masajiro Hayashi, were scheduled to land on the east coast near a point identified by the Japanese as "Rabi", along with 197 men from the 5th Sasebo SNLF, led by Lieutenant Fujikawa. It was planned that a further 350 personnel from the 10th Naval Landing Force, along with 100 men from the 2nd Air Advance Party, would land via barge on the northern coast of the peninsula at Taupota, in Goodenough Bay, from where it would strike out over the Stirling Ranges to attack the Australians from behind. Following the battle, the chief of staff of the Japanese Combined Fleet, Vice Admiral Matome Ugaki, assessed that the landing force was not of a high calibre as it contained many 30 to 35 year old soldiers who were not fully fit and had "inferior fighting spirit". Naval support was to be provided by the 18th Cruiser Division under the command of Rear Admiral Mitsuharu Matsuyama. The Japanese enjoyed some initial advantage in the form of possessing two Type 95 light tanks. After an initial attack, however, these tanks became marooned in the mud and abandoned. They also had control of the sea during the night, allowing reinforcement and evacuation.
Достасқан елдердің барлау артықшылығы
Жапонияның тактикалық артықшылықтарына қарсы тұрып, одақтастар жапондық жоспарлар туралы жоғары дәрежедегі ақпаратқа ие болды, бұл оларға стратегиялық артықшылықты берді. Жапония Милн шығанағындағы одақтас күштер туралы өте аз білген, ал одақтастар жапондықтардың шабуыл жоспарлап отырғаны туралы алдын ала хабарлады. Шілде айының ортасында, командир Эрик Нев басқаратын кодты бұзушылар Макартурға тамыз айының соңында жапондықтардың Милн шығанағына шабуыл жасауды жоспарлап отырғанын хабарлады. Олар күтілетін әскерилердің саны, қатысатын бөлімдер, олардың дайындық деңгейі және операцияға жапондықтар бөлген кемелер туралы толық ақпарат берді. Макартурдың барлау жөніндегі штаб бастығы, бригадир генерал Чарльз А. Вилоуби, Милн күштеріне қарсы жапондық реакцияны күткен және 4 тамыздағы жапондық барлауды операцияның алдын ала белгісі деп түсіндірді. Әскери-теңіз күштерінің сигналдық барлауы, Ultra кодовое атымен белгіленген, ол жапондық теңіз кодын қоса алғанда бірнеше кодтарды қамтыды JN 25, жапондық су асты кемелерінің Милн шығанағына жақындауды бақылау үшін пикеттік желі құрғандығын көрсеткен хабарламаны бұзғаннан кейін, Вилоуби шабуылдың жақын екенін болжады. Осыған жауап ретінде Макартур 18-ші жаяу әскер бригадасын Милн шығанағына жіберді. Одақтас әуе күштерінің қолбасшысы, генерал-майор Джордж Кенни, жапондықтардың шабуылдау мүмкін болатын бағыттары бойынша әуе патрульдерін күшейтуге бұйрық берді. Сондай-ақ, ол 24 және 25 тамызда Бунадағы жапондық әуе базаларына қарсы алдын ала әуе шабуылына бұйрық берді, бұл Милн шығанағына шабуылға қолдау көрсетуге болатын жапондық истребительдерінің санын алтыға дейін азайтты.
Countering these Japanese tactical advantages, the Allies enjoyed the strategic advantage of possessing superior intelligence about Japanese plans. The Japanese knew very little about Allied forces at Milne Bay, while the Allies received advance warning that the Japanese were planning an invasion. In mid July codebreakers under the command of Commander Eric Nave informed MacArthur that toward the end of August the Japanese planned to attack Milne Bay. They provided detailed information about the numbers of soldiers to expect, which units would be involved, their standard of training, and the names of the ships that the Japanese had allocated to the operation. MacArthur's Assistant Chief of Staff for Intelligence, Brigadier General Charles A. Willoughby, had anticipated a Japanese reaction against Milne Force, and interpreted the Japanese reconnaissance on 4 August as foreshadowing an operation. After Allied Naval Forces signals intelligence, given the code word Ultra which covered a number of codes including the Japanese naval code JN 25, decrypted a message that disclosed that a Japanese submarine picquet line had been established to cover the approaches to Milne Bay, Willoughby predicted that an attack was imminent. In response, MacArthur rushed the 18th Infantry Brigade to Milne Bay. Major General George Kenney, the commander of the Allied Air Forces, ordered air patrols stepped up over the likely Japanese invasion routes. He also ordered pre emptive air strikes against the Japanese airfields at Buna on 24 and 25 August, which reduced the number of Japanese fighters available to support the attack on Milne Bay to just six.
Бастапқы түсіру
23 және 24 тамызда 25-ші әуе флотилиясының ұшақтары Раби әуежайы маңында дайындық бомбалау жүргізді. Жапондықтардың негізгі күштері 24 тамызда сағат 7:00-де Мацуяма басшылығымен Рабаулдан аттанды. Флотқа екі жеңіл крейсер – «Тенрю» және «Тацута» жапондық крейсерлері, сондай-ақ үш эсминец – «Ураказе», «Таниказе» және «Хамаказе» жапондық эсминецтері, «Нанкай Мару» және «Кинай Мару» транспорттары, ал субмариналарды іздеуші «CH 22» және «CH 24» кірді. 24 тамызда сағат 8:30-да Мильн-Бэй штабы Тробриан аралдарынан тыс, Китава аралы жанындағы RAAF Hudson бомбалаушысы және жағалау күзетшілері арқылы жапондық конвойдың Мильн-Бэй аймағына жақындап келе жатқаны туралы хабар алды. SS Tasman көлігін сүйемелдеген конвой Мильн-Бэй аймағынан шығып, жапондық шабуыл күштері туралы хабар алғаннан кейін Порт-Морсбиге бет бұрды. Осы кезде Бунадан Таупотаға күш тасыған жеті баржадан тұратын екінші жапон конвойы туралы да хабарламалар келіп түсті. Осыған жауап ретінде, ауа райы біраз уақыттан кейін жақсарған соң, 12 RAAF Kittyhawk ұшағы түскі уақытта көтерілді. Баржалар Гуденоу аралының жанында, командир Цукиока басқаратын 5-ші Сасебо СНЛФ-ның 350 сарбазы демалу үшін жағаға шыққан жерде табылған. Австралиялық ұшқыштар баржаларды екі сағат ішінде жойды және олардың бұрынғы жолаушыларын құлатты. Бастапқы хабарламадан кейін, ауыр теңіз күштері мен екі транспорттан тұратын негізгі шабуыл күштері 25 тамызға дейін көзге көрінбеді. Оларды тоқтату үшін Квинсленд штатындағы Мареба және Чартерс Тауэрс әскери базаларынан ұшқан АҚШ-тың B-17 бомбалаушылары жөнелтілді, бірақ нашар ауа райы олардың миссиясын орындауына кедерілді. Кейінірек күні, бірнеше Kittyhawk және бір Hudson бомбалаушысы конвойды шабуылдап, Раби аралының жанындағы транспорттарды бомбалауға тырысты. Конвойге аз ғана зиян келтірілді, кемелер батпады. Содан кейін, аймақтағы жалғыз одақтас теңіз күштері – «Арунта» мен «Тасман» – кері қайтқаннан кейін, жапондықтардың жақындауы туралы ерте хабар беру үшін RAAF тендері жіберілді. Осы уақытта Клауз өзінің қорғаныс шебін қысқартуға шешім қабылдады және шығыстағы Акиомаға жіберілген 61-ші жаяу әскер батальонының D ротасына, KB миссиясындағы «B» ротасының артына қайтып, Гили-Гилидегі №3 әуежайда орналасуға бұйрық берді. Алайда, су кемелерінің жетіспеушілігі D ротасының кететін уақытын 25/26 тамызға дейін кешіктірді, содан кейін «Бронзвинг», «Элевала» және «Дадоси» үш кеме жалға алынды. Сағат 22:30 шамасында 1000-нан астам сарбаздан және екі 95-ші типті Ha Go танкысынан тұратын жапондық негізгі күш, бухтаның солтүстік жағалауындағы Вага-Вага маңында жағаға шықты. Навигациялық қателікке байланысты олар жоспарланған жерден шығысқа қарай жағаға шықты, бұл оларды мақсаттарынан алшақтатты. Дегенмен, олар тез арада аймақты бақылауға алып, жергілікті тұрғындарды ұстап, жағажайда бекінді. Кейінірек сол күні, D ротасы Гили-Гилиге қайтару үшін пайдаланған екі шағын кеме жапондық десант күшімен кездесті. Одан кейін болған атыста «Элевала» кемесі жағаға шығуға мәжбүр болды, ал оның жолаушылары жаяу өтіп, кейінірек Гили-Гилиге жетті. Екінші кеме, «Бронзвинг», тесіліп, оның жолаушыларының 11-і ұрыс кезінде немесе жапондықтар оларды тұтқындағаннан кейін қаза тапты.
Over the course of 23 and 24 August, aircraft from the 25th Air Flotilla carried out preparatory bombing around the airfield at Rabi. The main Japanese invasion force left Rabaul on 24 August, under Matsuyama's command, at 7:00 am. The fleet was made up of two light cruisers, Japanese cruiser Tenryū and Japanese cruiser Tatsuta, as well as three destroyers, Japanese destroyer Urakaze, Japanese destroyer Tanikaze and Japanese destroyer Hamakaze, in concert with the transports, Nankai Maru and Kinai Maru, and the submarine chasers Japanese submarine chaser CH 22 and Japanese submarine chaser CH 24. At 8:30 am on 24 August, Milne Bay GHQ was alerted by an RAAF Hudson bomber near Kitava Island, off the Trobriand Islands, and coastwatchers that a Japanese convoy was approaching the Milne Bay area. – escorting the transport SS Tasman – left the Milne Bay area and sailed for Port Moresby after learning of the invasion force. Reports of the second Japanese convoy, consisting of seven barges, which had sailed from Buna carrying the force that would land at Taupota were also received at this time. In response to this sighting, after the initially poor weather had cleared, 12 RAAF Kittyhawks were scrambled at midday. The barges were spotted beached near Goodenough Island where the 350 troops of the 5th Sasebo SNLF, led by Commander Tsukioka, had gone ashore to rest. The Australian pilots then proceeded to strafe the barges and, over the course of two hours, destroyed them all and stranded their former occupants. After the initial sighting, the main invasion force, consisting of the heavy naval screening force and the two transports, remained elusive until the morning of 25 August. In an effort to intercept it, US B 17s operating from bases at Mareeba and Charters Towers in Queensland, were dispatched, although they were unable to complete their mission as bad weather closed in. Later in the afternoon, a number of Kittyhawks and a single Hudson bomber strafed the convoy and attempted to bomb the transports with bombs near Rabi Island. Only limited damage was caused to the convoy and no ships were sunk. After this, due to the withdrawal of the only Allied naval presence in the area – Arunta and Tasman – an RAAF tender was sent to act as a picket in the bay, ready to provide early warning of the approaching Japanese. Meanwhile, earlier in the day, Clowes decided to shorten his lines and passed the order for D Company, 61st Infantry Battalion, which had been sent to Akioma in the east, to withdraw back behind 'B' Company at KB Mission and reposition itself at the No. 3 Airstrip at Gili Gili. A shortage of water craft, however, delayed D Company's departure until the evening of 25/26 August after requisitioning three luggers Bronzewing, Elevala and Dadosee. At around 10:30 pm, the Japanese main force, consisting of over 1,000 men and two Type 95 Ha Go tanks, had made landfall near Waga Waga, on the northern shore of the bay; due to an error in navigation they came ashore about east of where they had intended, placing them further away from their objective. Nevertheless, they quickly sent out patrols to secure the area, rounding up local villagers, and established a beachhead. Later that evening, two of the small water craft that D Company were using to withdraw to Gili Gili encountered the Japanese landing force. In the firefight that followed, one of the craft – Elevala – was forced to beach and its occupants forced to return by taking to the jungle on foot, eventually reaching Gili Gili some time later; the other, Bronzewing, was holed and of its passengers, 11 were killed either in the engagement or by the Japanese following their capture.
Жапондықтардың ішкі жерлерге ілгерілеуі
26 тамызда таңға дейін, бронетранспорттық қолдаумен жағалау бойымен батысқа қарай жылжып, жапондықтар КБ миссиясы маңындағы 61-ші жаяу әскер батальонының B ротасы бекінген негізгі позицияға жетті. Жапондық күші жағалау жолының жиегіндегі орманда жылжыды, алдында екі жеңіл танк жүрді. Австралиялықтарда танққа қарсы қарулар болмаса да, жапондықтардың шабуылын тойтаруға қол жеткізді. Осы кезде жапондықтар базалық аймаққа күндіз RAAF Kittyhawks және Hudson ұшақтары, сондай-ақ АҚШ-тың Бесінші әуе күшінен B 25, B 26 және B 17 ұшақтары шабуыл жасаған кезде ауыр соққыға ұшырады. Шабуылдың салдарынан бірнеше жапондық әскері қаза тапты, көптеген жабдықтар, соның ішінде КБ миссиясының жанында жағаға тірелген десанттық баржалар жойылды. Жапондықтардың жабдықтау жүйесіне елеулі нұқсан келтіруден басқа, десанттық баржалардың жойылғандығы австралиялық батальондарды айналып өтуге қолдану мүмкіндігін жойды. Жапонияның әуеден қорғанысы болмады, себебі Мильн шығанағында Бунада патрульдеуге арналған ұшақтар ұшып шыққаннан кейін одақтас ұшақтарымен атып түсірілді, ал Рабаулдағы басқа ұшақтар нашар ауа райына байланысты кері қайтуға мәжбүр болды. Дегенмен, жапондықтар күні бойы 61-ші жаяу әскер батальонының позицияларына шабуылдады. Жергілікті аймаққа жауапты Филд 25-ші жаяу әскер батальонынан екі взводты қолдау үшін жіберуге шешім қабылдады. Кейіннен 61-ші батальонның қалған екі атқыштар ротасы миномет взводымен бірге жіберілді. Жолдың лайлы болуына байланысты австралиялықтар танққа қарсы қаруларын орналастыра алмады, бірақ уақытша шара ретінде көптеген жабысқақ бомбалар мен танққа қарсы миналар алдыңғы бөлімдерге жеткізілді. Сағат 16:45-те, әуе және артиллерия қолдауымен австралиялықтар миссияның шығысында орналасқан жапондық алдыңғы позицияларына шабуыл жасап, жапондықтарды одан әрі кері шегіндірді. Австралиялықтар байланысты үзуге тырысып, қараңғы түскенде қорғаныс шебін құруға үміттене шегінді. Жапондықтар австралиялықтармен тығыз байланыста болып, олардың артқы бөлімдерін мазалады. Содан кейін B ротасының әскерлері өздерінің позицияларын бекітуге тырысты, ал 2/10-шы жаяу әскер батальоны 25-ші және 61-ші жаяу әскер батальондарының арасымен Ahioma-ға қарай шығысқа қарай жылжуға дайындалды. Түнде жапондық кемелер австралиялық позицияларын бомбалады, ал кешкі сағат 22:00-де жапондықтар австралиялықтарға қарсы күшті шабуыл жасады, ол түн бойы үзіліссіз жалғасты. Келесі күні таңғы сағат 04:00-де жапондықтар австралиялық позицияларын айналып өту үшін кіріп-шығу және алдау тактикасын қолдана бастады. Таңда бронетранспорттық шабуылды күтіп, австралиялықтар 2 шақырым қашықтықта орналасқан Гама өзеніне шегінді. Түнде "Хамаказе" эсминецi жапондық әскерлермен байланыс орнату және жабдықтарды түсіру үшін шығанаққа кірді. Құтқарушылар 14:00-ден бері радиобайланыссыз болды, ал эсминец оларды радио немесе визуалды сигналдармен байланыса алмады. Нәтижесінде "Хамаказе" таңғы сағат 02:30-да жабдық түсірмей Мильн шығанағынан кетті. Таңнан кейін, сегіз сұңғыма бомбалаушыдан және 12 "Zero" истребителінен тұратын жапондық күш Гили-Гилидегі одақтас әуежайына шабуыл жасады. Шабуылдаған ұшақтардың бірі атып түсірілді, ал келтірілген зиян аз болды. Осы уақытта, миссия маңында жапондықтар австралиялық позицияларын барлап, 420 адамнан тұратын 2/10-шы жаяу әскер батальонын Клоуз Гама өзеніне жіберді. Бұл операция нашар жоспарланған және нақты мақсаты болмады; ол күшті барлау және қарсы шабуыл ретінде басталды, бірақ КБ миссиясында блокада күшін құруға бағытталды. Сонымен қатар, австралиялықтар жапондықтардың күші мен ниеттері туралы білмейтін болғандықтан, әуежайлар маңындағы негізгі қорғаныс шебінен тысқары шыққаннан кейін батальонды нығайтуға ешқандай күш жеткізілмейтін еді. 2/10-шы батальонның алдыңғы қарауылдары 27 тамызда сағат 10:30-да 61-ші жаяу әскер батальонымен байланысқа түсті және сағат 17:00-де келгеннен кейін олар өздерінің позицияларын бекітуге кірісті; шектеулі бекіту құралдарымен олар қиындыққа тап болды. Осы кезде 25-ші және 61-ші батальондардың әскерлеріне 18 адам қаза тауып, тағы 18 адам жараланды, ал белгісіз санда әскерлер жоғалып кетті. Жапондықтар кешкі сағат 20:00-де плантацияға жарқын фаралары бар екі 95-ші типті танк жіберді. 2/10-шы батальонның әскерлері оларды жабысқақ бомбалармен істен шығаруға тырысты, бірақ ылғалды ауа райына байланысты бомбалар жапондық бронясына жабыспады. Екі жарым сағатқа созылған шайқаста австралиялықтар ауыр шығынға ұшырады. Гили-Гили маңында орналасқан 2/5-ші артиллериялық полкінің 25 фунттық зеңбіректерінен алынған жанама оттық қолдауымен олар төрт маймылшабуылды тойтарды. Алайда, жартытүнде жапондықтар австралиялық позициясына еніп, олардың арасындағы шатасудың салдарынан 2/10-шы батальон 28 тамызда сағат 02:00-ге дейін Гама өзенінің батыс жағалауындағы шашыраңқы позицияларға ретсіз шегінді. Танктермен шабуыл жасаған жапондықтар оларды одан әрі кері шегіндірді, 61-ші және 25-ші жаяу әскер батальондары арқылы Кilarbo-ның оңтүстігінде салынып жатқан №3 әуежайға қарай жылжыды. КБ миссиясы маңындағы қысқаша шайқаста олар 43 адам қаза тауып, тағы 26 адам жараланды. 2/10-шы батальон шегінгенде, 61-ші батальонды ауыстыру үшін Гили-Гилиден алға жылжыған 25-ші жаяу әскер батальоны әуежай маңында, сондай-ақ Rabi, Duira Creek және Kilarbo-да орналасты, маңызды жерлерде миналар қойды. Әуежай қорғаныс үшін өте қолайлы болды, кең және ашық ату алаңы ұсынды, ал соңындағы қалың лай жапондық танктердің қозғалысын болдырмады. Таңға дейін жапондықтар әуежайға жетті және артиллерия мен минометтердің жабылуымен шабуыл жасады. Австралиялықтар білмегенімен, шабуылды қолдаған танктер лайға батып, кейін тастап кетілді; олар 29 тамызда австралиялық қарауылдықтарымен табылды. Осы уақытта, 25-ші және 61-ші жаяу әскер батальондарының әскерлері, сондай-ақ 709-шы зениттік батареядан келген американдықтар шабуылдаған жапондық жаяу әскерін тойтарды. Kittyhawks ұшақтарынан жасалған қосымша шабуылдар жасалды, нәтижесінде жапондықтар Rabi-дің шығысына шегінді. Осыдан кейін, келесі екі күн бойы шайқас тоқтады. Осы уақытта австралиялықтар өз қорғанысын нығайтты. Бұрынғы шайқаста ауыр шығынға ұшыраған 61-ші жаяу әскер батальонына әуежай маңындағы периметрге қайта оралу бұйырылды, содан кейін олар Stephen's Ridge-ге орналасты, 25-ші батальонның жағалау мен Wehria Creek арасындағы позицияларымен байланыс орнатты. 25-ші батальоннан минометтер, 61-ші батальоннан Vickers пулеметтері, сондай-ақ американдық жартылай тізбекті машиналарда орналасқан .30 және .50 калибрлі пулеметтер оттық қолдау көрсетті. Американдық инженерлер мен зенитшілер Жаңа Гвинеядағы жердегі шайқасқа қатысқан алғашқы американдық әскерлері болды. Басқа жақта, 2/12-шы жаяу әскер батальоны Waigani-ден алға жылжып, кейінірек шайқасқа қатысу үшін мүмкіндік алды. Олар, 2/9-шы батальонмен бірге, №3 әуежайдан КБ миссиясына шабуыл жасауға міндеттелді. Осы уақытта жапондықтар да өз күштерін қайта құруға тырысты және Микава жауапты күштерді күшейтуге шешім қабылдады. 28 тамызда Рабаулдан шыққан 3-ші Куре SNLF-ден 567 адам және 5-ші Йокосука SNLF-ден 200 адамнан тұратын күшелендіру тобы. Сағат 16:30-да RAAF қарауылдықтары...
By dawn of 26 August, advancing west along the coast with armoured support, the Japanese had reached the main position manned by troops from B Company, 61st Infantry Battalion, around KB Mission. The Japanese force moved through the jungle at the edge of the coastal track, and was headed by two light tanks. Although they lacked anti armour weapons, the Australians were able to turn back the Japanese attack. At this stage, the Japanese suffered a serious setback when their base area was heavily attacked at daylight by RAAF Kittyhawks and a Hudson aircraft, along with B 25s, B 26s and B 17s from the US Fifth Air Force. As a result of the attack, a number of Japanese troops were killed, while a large quantity of supplies was destroyed, as were a number of the landing barges which were beached near the KB Mission. Aside from severely hampering the Japanese supply system, the destruction of the landing barges also prevented their use to outflank the Australian battalions. The Japanese did not have any air cover as the fighters based at Buna which were to patrol over Milne Bay were shot down by Allied fighters shortly after they took off and other aircraft based at Rabaul were forced to turn back due to bad weather. Nevertheless, the Japanese were still pressing on the 61st Infantry Battalion's positions throughout the day. Field, who had command responsibility for the local area, decided to send two platoons from the 25th Infantry Battalion to provide support. Later, the remaining two rifle companies from the 61st were also dispatched, along with their mortar platoon. The muddy track meant that the Australians were unable to move anti tank guns into position; however, as a stop gap measure quantities of sticky bombs and anti tank mines were moved up to the forward units. At 4:45 pm, with air and artillery support, the Australians launched a minor attack upon the Japanese forward positions which were located about to the east of the mission, pushing the Japanese back a further Weary from the day's fighting, though, they withdrew to Motieau, west of the mission. The Australians then attempted to break contact and withdraw towards a creek line where they hoped to establish a defensive line as darkness came. The Japanese stayed in close contact with the Australians, harassing their rear elements. The men from B Company then sought to establish their position, while the 2/10th Infantry Battalion made preparations to move eastwards towards Ahioma, passing through the lines of the 25th and 61st Infantry Battalions. In the early evening, Japanese ships shelled the Australian positions and later, at 10:00 pm, the Japanese launched a heavy attack on the Australians which continued sporadically through the night. By 4:00 am the following morning, the Japanese began to employ infiltration and deception techniques to try to outflank the Australian positions. Anticipating an armoured attack at dawn, the Australians withdrew back to the Gama River, which was situated 1 mile (2 km) to the west. During the night, the destroyer Hamakaze entered the bay to make contact with the Japanese troops and land supplies. The landing force had been out of radio contact since 2:00 pm, and the destroyer was unable to raise it with either her radio or visual signalling devices. As a result, Hamakaze departed Milne Bay at 2:30 am without having landed any supplies. Shortly after dawn, in the air, a Japanese force consisting of eight dive bombers with 12 Zero fighter escorts attacked the Allied airfield at Gili Gili. One of the attacking aircraft was shot down, while only a small amount of damage was inflicted. Meanwhile, around the mission as the Japanese reconnoitred Australian positions, the 2/10th Infantry Battalion, consisting of just 420 men, was ordered to the Gama River by Clowes. This operation was badly planned and did not have a clear purpose; it was launched as both a reconnaissance in force and a counter attack, but evolved into an attempt to establish a blocking force at KB Mission. Moreover, while the Australians had no knowledge of the strength or intentions of the Japanese, no force would be able to reinforce the battalion once it moved outside the main defensive lines near the airstrips. The 2/10th's forward patrols made contact with the 61st Infantry Battalion at around 10:30 am on 27 August and, upon arrival at around 5:00 pm, they began to establish their position; with only limited entrenching tools, they found the going difficult. At this point, the troops from the 25th and 61st Battalion were ordered to pull back, having lost 18 men killed and a further 18 wounded, along with an unknown number missing in action. At 8:00 pm the Japanese sent two Type 95 tanks with bright headlights into the plantation. The men from the 2/10th tried to disable them with sticky bombs, but due to the humid conditions the bombs failed to adhere to the Japanese armour. In the fighting that followed over the course of two and a half hours, the Australians suffered heavy casualties. Receiving indirect fire support from the 2/5th Field Regiment's 25 pounder guns situated near Gili Gili, they repelled four frontal attacks. However, by midnight the Japanese were inside the Australian position and in the confusion the 2/10th withdrew in some disorder to a number of scattered positions on the west bank of the Gama, which they reached by about 2:00 am on 28 August. A further assault, however, by tank mounted infantry forced them back further, moving back through the 61st and 25th Infantry Battalions towards No. 3 Airstrip, which was still under construction, south of Kilarbo. During the brief engagement around KB Mission, they had lost 43 men killed and another 26 wounded. As the 2/10th withdrew, the 25th Infantry Battalion, which had moved forward from Gili Gili to relieve the 61st, deployed around the airstrip and at Rabi, Duira Creek and Kilarbo, laying mines in key locations. The airstrip proved a perfect defensive location, offering a wide, clear field of fire, while at its end, thick mud served to prevent the movement of Japanese tanks. Around dawn the advancing Japanese troops reached the airstrip and, under the cover of field artillery and mortars, they launched an attack. Although the Australians did not know it, the tanks that were supporting the attack became stuck in the mud and were subsequently abandoned; they would later be discovered by an Australian patrol on 29 August. Meanwhile, troops from the 25th and 61st Infantry Battalions, along with Americans from the 709th Anti Aircraft Battery, turned back the attacking Japanese infantry. Further strafing by Kittyhawks followed, and the Japanese were forced to fall back to the east of Rabi. Following this, for the next two days there was a lull in the fighting. During this time, the Australians consolidated their defences. The 61st Infantry Battalion, despite being seriously depleted from the previous fighting, were ordered back to the perimeter around the airstrip, subsequently deploying around Stephen's Ridge, tying in with the 25th Battalion's positions between the coast and Wehria Creek. Fire support was provided by mortars from the 25th along with Vickers machine guns from the 61st and .30 and .50 calibre machine guns mounted on the American half tracks. The American engineers and anti aircraft gunners became the first American troops to engage in ground combat in New Guinea. Elsewhere, the 2/12th Infantry Battalion began moving forward from Waigani to enable it to join the fighting later as a counterattacking force. They, along with the 2/9th, were subsequently tasked to carry out an attack from No. 3 Airstrip to KB Mission. Meanwhile, the Japanese also sought to reconfigure their forces and Mikawa decided to reinforce the forces that were already ashore. These reinforcements, consisting of 567 men from the 3rd Kure SNLF and 200 from the 5th Yokosuka SNLF, left Rabaul on 28 August. At around 4:30 pm an RAAF patrol spotted the Japanese convoy – consisting of one cruiser and nine destroyers – and subsequently reported this to the Allied headquarters. Believing that further landings were about to occur, Clowes cancelled his plans to begin a counterattack with the troops from the 18th Brigade. Orders were also passed for the 30 Kittyhawks at Gili Gili to be flown off to Port Moresby in case the Japanese succeeded in breaking through to the airfield. The attack did not take place, though, and consequently early in the morning on 29 August they returned, albeit minus two aircraft which had crashed during the move. The Japanese convoy arrived off Waga Waga at 8:15 pm on 29 August, and began landing troops and supplies. While this was taking place the warships shelled Allied positions around Gili Gili and by 11:30 pm, had completed their landing. The shelling was not significant, however, and no casualties resulted from it. Throughout 30 August, the Australians carried out patrolling operations while the Japanese laid up in the jungle in preparation for an attack that night. Later that night the Japanese began forming up along the track at the eastern end of No. 3 Airstrip by the sea, and at 3:00 am on 31 August they launched their attack. Advancing over open ground and illuminated by flares fired by the Australians, the first Japanese attack was repelled by heavy machine gun and mortar fire from 25th and 61st Infantry Battalions as well as the 46th Engineer General Service Regiment, and artillery fire from the Australian 2/5th Field Regiment. A further two banzai charges were attempted only to meet the same fate, with heavy Japanese casualties, including the Japanese commander, Hayashi. At this point, Commander Minoru Yano, who had arrived with the Japanese reinforcements on 29 August, took over from Hayashi, and after the survivors of the attack had reformed in the dead ground around Poin Creek, he led them about north of the airstrip in an attempt to outflank the 61st Infantry Battalion's positions on Stephen's Ridge. After running into a platoon of Australians who engaged them with Bren light machine guns, the Japanese withdrew just before dawn to the sounds of a bugle call. The Japanese troops who survived this attack were shocked by the heavy firepower the Allied forces had been able to deploy, and the assault force was left in a state of disarray.
Австралиялық қарсы шабуыл
31 тамыздың таңында 2/12-ші жаяу әскер батальоны КБ миссиясына қарай жылжуды бастады, ал 'D' ротасы бастап келе жатып, ауыр жаңбыр мен тығыз қозғалыс салдарынан батпаққа айналған жолмен қиындыққа тап болды. 61-ші жаяу әскер батальонының позициясынан өткеннен кейін, сағат 9:00 шамасында Милн шығанағының солтүстік жағалауында қарсы шабуылға кірісті. Австралиялықтар жорықтарында снайперлер мен тосқауыл жасақтарының шабуылдарына ұшырады. Олар бірнеше жапондық сарбаздармен кездесті, олар өлі болып көрініп, австралиялықтарды жақынға шақыруға тырысты. Осыған жауап ретінде, кейбір австралиялықтар жапондық сарбаздардың денелерін штыкпен және оқтап жазалады. Түске қарай 7-ші жаяу әскер бригадасының құрамындағы 9-шы жаяу әскер батальоны екі ротасын 2/12-ші батальоны қайта басып алған No. 3 Ұшу-қону алаңы мен миссия маңындағы жерді басып алуға жіберді. Австралиялықтар айтарлықтай қарсылыққа тап болса да, күнінің соңында КБ миссиясына жетті. Миссияда жапондық күштер қалды, австралиялықтар штыктарымен шабуыл жасады. Соңынан болған шайқаста 60 жапондық сарбаз қаза тапты немесе жараланды. Австралиялықтар миссияда берік орнықты. Ал 9-шы батальонның екі ротасы Киларбода және Гама өзені мен Хомо сағасы арасында орналасып, 2/12-ші батальонның ертеңгі күні алға жылжуына мүмкіндік беру үшін блокпосттар құруға бұйрық алды. Сол түні, Стивенс-Риджінде 61-ші жаяу әскер батальонына тап болғаннан бері кері шегінген 300-ге жуық жапондық сарбаз, Гама өзені маңындағы 2/12-ші және 9-шы жаяу әскер батальондарының позицияларымен кездесті. Күтпеген шабуыл жасаған австралиялықтар жапондықтарға ауыр шығын келтірді. Шайқастан кейін австралиялықтар 90-ға дейін сарбаз қаза тапқан деп есептеді. Осыдан кейін жапондықтар 2/12-ші батальонының позициясының алдындағы жол бойында орналасқан көптеген тыңдау бекеттерін асып өту үшін тығыздау тактикасын қолдана бастады. Басқа жерде, миссияда, сағат 20:00-ден бастап, олар австралиялықтарды алаңдату және Гама өзенінен австралиялықтардың позициясын бұзуға тырысатын жолдастарына көмектесу үшін қысымшылық операциялар жүргізді. Бұл түні бойы жалғасты. Келесі күні таңертең, 1 қыркүйекте, 2/12-ші жаяу әскер батальоны тағы да шабуылға шықты, ал жеті Kittyhawk ұшағы Вага-Вага маңындағы жапондық штабқа шабуыл жасады. Осы кезде жапондықтар әуежайларға жету мақсатын тастап, тек австралиялықтарды эвакуациялау үшін жеткілікті уақыт ұстап тұруға тырысты. Алайда, одақтастар бұл ақпаратты білмеді, өйткені олар жапондықтардың жаңа шабуыл жасауын күтті. Осыған байланысты, бастапқыда 2/12-ші батальонының қарсы шабуылына қосылуға бұйрық алған 2/9-шы батальон, МакАртур штабынан Клаусты жаңадан шабуыл туралы ескерткен қателікті барлау есебінен бір күнге кешіктірілді. Шабуыл болған жоқ, нәтижесінде 2/9-шы батальон 2 қыркүйекте КБ миссиясына баржамен жеткізілді. Келесі күні ол 2/12-ші батальонынан ауысып, австралиялықтардың алға жылжуына жетекшілік етті. Милн шығанағындағы жапондық позиция құлап қалуға жақын болғандықтан, 2 қыркүйекте Яно 8-ші флот штабына радиохабар жіберді, онда былай делінген: "Біз ең қиын жағдайға жеттік. Біз бірге, өлімге дейін өз позициямызды қорғаймыз. Империяның жеңіске жетуіне және сіздердің барлығыңыздың ұрыста ұзақ уақытқа созылатын табыстарына дұға етейміз". Бұл аймақтағы жер бедері қорғаныс күштеріне үлкен артықшылық берді, өйткені ол қозғалысты баяулататын және атыс жолақтарын жасыратын көптеген сағалармен жабылған. 3 қыркүйекте 2/9-шы жаяу әскер батальоны елеулі қарсылыққа ұшырады; Елевада сағасының батысындағы саға бойында таңертеңгі уақытта болған шайқаста, сағадан өтуге тырысқанда 34 сарбазы қаза тапты немесе жараланды. Ұдайы пулеметтен атыспен шабуылданған екі шабуыл жасағы сағаның арғы жағына шегінді, ал екінші ротаның элементтері солтүстік жаққа жылды. Шабуылға шығып, жапондықтардың қашып кеткенін және 20 сарбазының денелерін қалдырғанын байқады. Осыдан кейін 2/9-шы батальон Сандерсон шығанағына жетіп, түнгі орналасуын шешті. Сол түні жапондық кемелер шығанақтың солтүстік жағалауындағы австралиялықтардың позицияларын қайтадан атқылады, бірақ қорғаушылардың арасында ешкім зардап шекпеді. 4 қыркүйекте 2/9-шы батальоны жағалаудың екі жағына қарай жылжуын жалғастырды. Бір сағаттан кейін аванс ротасы Горонидегі жапондық қорғанысына соқтығысты. Австралиялықтар күні бойы позицияны айналып өтуге тырысты, содан кейін сағат 15:15-те шабуыл жасады. Осы шайқас кезінде 2/9-шы батальонының бір бөлімі үш жапондық пулемет позициясынан атылған оқтармен тоқтатылды. Сол кезде, Джон Френч сержанты бөлімнің қалған мүшелеріне жасырынуға бұйрық берді, содан кейін ол екі пулеметті гранатамен жойды. Френч содан кейін үшінші позицияға Томсон автоматтарымен шабуыл жасады. Жапондықтардың атысы тоқтады, австралиялық бөлімі алға жылжып, пулеметшілер өлтірілгенін және Френч үшінші позицияның алдында қаза тапқанын анықтады. Ол "салқын батырлығы мен жеке қауіпсіздігіне немқұрайлылығы" үшін "үлкен құрбандықтардан бөлім мүшелерін сақтап, шабуылдың сәтті аяқталуына жауапты болды" деген үшін қаза болғаннан кейін Виктория кресімен марапатталды. 4-ші күнінің соңына қарай жапондық күштерінде тек 50 толыққанды сарбаз қалды; қалған барлық сарбаздар қабілетсіз болды немесе тек номиналды қарсылық көрсетуге ғана батылдық танытты. Сонымен қатар, барлық жапондық рота командирлері қаза тапты және тек үш-төрт взвод командирі ғана қалды.
Early on 31 August, the 2/12th Infantry Battalion began moving towards KB Mission, with 'D' Company leading the way and struggling through muddy conditions along the track, which had been turned into a quagmire due to the heavy rain and equally heavy traffic. After passing through the 61st Infantry Battalion's position, at around 9:00 am they began their counterattack along the north coast of Milne Bay. As the Australians went they were harassed by snipers and ambush parties. They also encountered several Japanese soldiers who tried to lure the Australians in close for attack by pretending to be dead. In response, some Australians systematically bayoneted and shot the bodies of Japanese soldiers. At noon, the 9th Infantry Battalion, a Militia unit from the 7th Infantry Brigade, dispatched two companies to occupy some of the ground that the 2/12th had regained around No. 3 Airstrip and the mission. Making slow going amidst considerable resistance, the Australians nevertheless reached KB Mission late in the day. A force of Japanese remained there, and the Australians attacked with bayonets fixed. In the fighting that followed 60 Japanese were killed or wounded. The Australians were then able to firmly establish themselves at the mission. Meanwhile, the two companies from the 9th Battalion took up positions at Kilarbo and between the Gama River and Homo Creek with orders to establish blocking positions to allow the 2/12th to continue its advance the following morning. That night, a force of around 300 Japanese who had been falling back since they had run into the 61st Infantry Battalion on Stephen's Ridge, encountered positions manned by the 2/12th and 9th Infantry Battalions around the Gama River. In a surprise attack, the Australians inflicted heavy casualties on the Japanese. After the battle the Australians estimated that up to 90 had been killed. Following this the Japanese began to employ infiltration techniques in an attempt to pass through the numerous listening posts that had been set up along the side of the track which formed the front of one side of the 2/12th's position. Elsewhere, at the mission, starting at around 8:00 pm, they carried out harassment operations in an effort to distract the Australians and assist their comrades to try to break through the Australian positions from the Gama River. This lasted throughout the night. The following morning, 1 September, the 2/12th Infantry Battalion went on the offensive again, while a force of seven Kittyhawks attacked the Japanese headquarters around Waga Waga. By this time, the Japanese had abandoned the objective of reaching the airfields and instead sought only to hold off the Australians long enough to be evacuated. This information was not known by the Allies, however, who were in fact expecting the Japanese to undertake further offensive action. In this regard, the 2/9th, initially with orders to join the 2/12th's counterattack, was delayed an extra day after an erroneous intelligence report from MacArthur's headquarters warning Clowes of a renewed Japanese attack forced him to briefly adopt a more defensive posture. The attack did not occur and, as a result, on 2 September the 2/9th was moved by barge up to the KB Mission. The next day it took over from the 2/12th and led the Australian advance. With the Japanese position at Milne Bay close to collapse, on 2 September Yano sent a radio message to the headquarters of the 8th Fleet which stated: "[w]e have reached the worst possible situation. We will together calmly defend our position to the death. We pray for absolute victory for the empire and for long lasting fortune in battle for you all". The terrain in this part of the bay offered significant advantage to defending forces, lined as it was with numerous creeks which slowed movement and obscured firing lanes. Throughout 3 September, the 2/9th Infantry Battalion came up against significant resistance; in one engagement that took place around mid morning along a stream to the west of Elevada Creek they lost 34 men killed or wounded as they attempted to force their way across a creek. Engaged with sustained machine gun fire, the two assault platoons withdrew back across the creek while elements of another company that was in support moved to the northern flank. Launching their assault, they found that the Japanese had withdrawn, leaving about 20 of their dead. Following this, the 2/9th advanced a further , reaching Sanderson's Bay, before deciding to set up their night location. That night Japanese ships again shelled Australian positions on the north shore of the bay, but without causing any casualties among the defenders. On 4 September, the Australian advance continued as the 2/9th moved up the coast either side of the coastal track. After about one hour, the advance company struck a Japanese defensive position at Goroni. Throughout the day the Australians worked to outflank the position before launching an attack at 3:15 pm. During this action, one of the 2/9th's sections was held up by fire from three Japanese machine gun positions. Corporal John French ordered the other members of the section to take cover before he attacked and destroyed two of the machine guns with grenades. French then attacked the third position with his Thompson submachine gun. The Japanese firing ceased and the Australian section advanced to find that the machine gunners had been killed and that French had died in front of the third position. He was posthumously awarded the Victoria Cross for his "cool courage and disregard of his own personal safety" which "saved members of his section from heavy casualties and was responsible for the successful conclusion of the attack". By the end of the 4th, the Japanese force included only 50 fully fit soldiers; all the other surviving troops were either incapacitated or could only offer token resistance. In addition, the commanders of all the Japanese companies had been killed and only three or four platoon leaders remained.
Жапондықтардың келуі
31 тамыздағы шайқастан кейін, жапондық күштері жағдай туралы Рабаулдағы бас штабына хабарлады. Жауап ретінде, армияның 4-ші жаяу әскер полкі мен артиллериялық ротадан құралған Аоба отрядын Рабиге жіберіп, әуежайды толық басып алу жоспары жасалды. Бірақ олар 11 қыркүйекке дейін келмейтін болғандықтан, Яноның әскерін 5-ші Йокосука SNLF-тен 130 адаммен күшейту жоспарланды. Осы күштерді 2 қыркүйекте және тағы 4 қыркүйекте тасымалдауға әрекет жасалды. Алайда, сол кезде жапондық бас штабына қосымша хабарламалар келіп түскенде, Яно әскері Аоба отряды келгенше тұра алмайтыны анық болды. Осының салдарынан, 5 қыркүйекте жапондық жоғары қолбасшылығы кері шегінуге бұйрық берді. Кері шегіну сол күні кешке теңіз арқылы жүзеге асырылды. Ал осы уақытта, 5 қыркүйекте Мильн-Бейге 100-ші эскадрильясының алты Beaufort ұшағы келді. Келесі күні, осы ұшақты алғаш пайдаланған 30-шы эскадрильяның үш қосымша Beaufighter ұшағы оларға қосылды. Beaufort ұшақтарына қосымша десанттарға қарсы қолдау көрсету және кемелерге қарсы миссияларды орындау міндеті жүктелді. 6 қыркүйекте одақтас күштерінің шабуылы жапондық десант күшінің негізгі лагеріне жетті, эвакуациядан кейін қалған шағын топтармен бірнеше шағын шайқастар болды. 6 қыркүйек кешкі сағат оннан кейін, жүк тасушы кемесі жарығының астында жүкті түсіруді жалғастырып жатқанда, портқа жапондық крейсер Tenryū және эсминец Arashi тарапынан шабуыл жасалды. Anshun крейсерден шамамен он соққы алды және жанына құлады. Жапондық кемелер сондай-ақ Gili Gili және Waga Waga маңындағы жағалаудағы бекіністерді бомбалады, ал ауруханалық кеме Manunda-ны жарықпен жарықтатты, бірақ оған шабуыл жасамады, себебі ол ауруханалық кеме белгілерін және жарықтарын көрсетіп тұрды. Келесі түнде екі жапондық әскери кеме – крейсер мен эсминец – австралиялық бекіністерін бомбалады, 15 минут бойы оққа болып, содан кейін шығанақты тастап кетті; бұл шайқастағы олардың соңғы әрекеті болды. Соңынан жүргізілген тазалау операциялары барысында австралиялық әскерлердің патрульдері Бунаға қарай баруға тырысқан бірнеше жапондық әскерді тауып, өлтірді. 24 тамызда баржалары жойылғаннан кейін Гудено аралында қиын жағдайда қалған 350 жапондық әскер қазан айының соңына дейін құтқарылмады. 11 қыркүйекте күштерді эвакуациялауға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды, себебі осы миссияға тағайындалған екі эсминецке АҚШ Әскери-әуе күштерінің ұшақтары шабуыл жасады, нәтижесінде жапондық эсминец Yayoi жойылды. 13 және 22 қыркүйекте күшті құтқаруға тағы екі әрекет жасалды, бірақ олар сәтті болмады, бірақ Гудено аралына әуеден жабдықтар жіберілді. Су асты кемесі 3 және 13 қазанда қосымша жабдықтарды жеткізіп, 50 науқасты эвакуациялады. Буна мен Гонаға шабуылға дайындық аясында 2/12 жаяу әскер батальонына 19 қазанда Гудено аралын қорғау міндеті жүктелді. Батальон үш күннен кейін аралға қонды. 23 және 24 қазанда болған бірнеше шайқастарда австралиялықтардың 13 әскері қаза тауып, 19-ы жараланды, ал жапондықтардың 20-сы қаза тауып, 15-і жараланды. Жапондықтардың қалған әскері 24 қазан күні түнде екі баржамен жақын маңдағы Фергюсон аралына көшірілді, ал екі күннен кейін оларды Tenryū жеңіл крейсері құтқарып алды. Аралды басып алғаннан кейін, 2/12-ші батальон шығыс жағалауында Вивигани әуежайын салу жұмыстарын бастады.
Following the fighting on 31 August, the Japanese forces ashore had reported the situation to their headquarters at Rabaul. In response, plans were made to send the Aoba Detachment, which comprised the Army's 4th Infantry Regiment and an artillery company, to Rabi to complete the capture of the airfield. However, they were not scheduled to arrive until 11 September and so it was planned in the meantime to reinforce Yano's men with 130 men from the 5th Yokosuka SNLF. An abortive attempt was made to land these troops on 2 September and then again on 4 September. By that time, however, as further reports were received by the Japanese headquarters, it became apparent that Yano's troops would not be able to hold out until the Aoba Detachment could arrive. As a result, on 5 September, the Japanese high command ordered a withdrawal. This was carried out from the sea that evening. Meanwhile, six Beauforts of No. 100 Squadron RAAF had arrived at Milne Bay on 5 September. An additional three Beaufighters of No. 30 Squadron RAAF, the first to operate this aircraft, joined them the following day. The Beauforts were tasked with providing additional support against further landings and undertaking anti shipping missions. On 6 September, the Allied offensive reached the main camp of the Japanese landing force, fighting a number of minor actions against small groups that had been left behind after the evacuation. Shortly after ten on the evening of 6 September, as the freighter was continuing unloading cargo under her lights, the port came under fire from the Japanese cruiser Tenryū and the destroyer Japanese destroyer Arashi with Anshun receiving about ten hits from the cruiser and rolling onto her side. The Japanese ships also shelled shore positions at Gili Gili and Waga Waga and illuminated, but did not fire on, the hospital ship Manunda which was displaying her hospital ship colours and lights. The next night, two Japanese warships – a cruiser and a destroyer – bombarded Australian positions causing a number of casualties for 15 minutes before leaving the bay; it would be their final act in the battle. During the mopping up operations that followed, patrols by Australian troops tracked down and killed a number of Japanese troops who were attempting to trek overland to Buna. The 350 Japanese troops who had been stranded on Goodenough Island after their barges were destroyed on 24 August were not rescued until late October. An attempt to evacuate the force on 11 September ended in failure when the two destroyers assigned to this mission were attacked by USAAF aircraft, resulting in the loss of Japanese destroyer Yayoi. Two further attempts to rescue the force on 13 and 22 September were unsuccessful, though supplies were air dropped on Goodenough Island. A submarine landed further supplies and evacuated 50 sick personnel on 3 and 13 October. As part of the preparations for the attack on Buna and Gona, the 2/12th Infantry Battalion was assigned responsibility for securing Goodenough Island on 19 October. The battalion landed on the island three days later. A series of small engagements on 23 and 24 October cost the Australian force 13 killed and 19 wounded, and the Japanese suffered 20 killed and 15 wounded. The remaining Japanese troops were evacuated by two barges to nearby Fergusson Island on the night of 24 October, and the light cruiser Tenryū rescued them two days later. After securing the island, the 2/12th began work on building Vivigani Airfield on its east coast.
Негізгі дамуы
Достастар Папуа мен Жаңа Гвинеяның солтүстік жағалауындағы қарсы шабуылға қолдау көрсету үшін Милн шығанағындағы базалық аймақты дамытуды жалғастырды. Америка базасы 1943 жылғы 21 сәуірде АҚШ-тың Ілгерілеу базасы А, 14 тамызда АҚШ-тың Ілгерілеу базасы А және 15 қарашада АҚШ-тың А базасы болып өзгерді. Оның австралиялық әріптесі, Милн шығанағы базалық аймағы 1943 жылғы 14 маусымда құрылды. Базаны теңіз шабуылдарынан қорғау үшін екі жағалаулық зеңбірек және іздеу шамдары орнатылды. Жаңа жолдар салынды, ал бар жолдар ылғалды жағдайда да жүріп өтуге қолайлы болу үшін жаңартылды. 1944 жылғы 29 сәуірде метеорологиялық рекорд тіркелді – 24 сағат ішінде рекордты жаңбыр жауды. 1944 жылғы маусым айына қарай аймақта 161 шақырымнан астам жол салынды. No. 6 Мобильді жұмыс эскадрильясы RAAF арқылы No. 1 ұшу-қону жолағына битум төселген екінші ұшу-қону жолағы салынды, содан кейін бастапқы ұшу-қону жолағы тек төтенше жағдайларда және таксилеу үшін қолданылды. No. 3 ұшу-қону жолағы маңындағы миналық дала жойылды және 70 орташа бомба тасушы ұшақтарға арналған бекіністері мен тұрақтарымен ұшу-қону жолағы аяқталды. 1942 жылғы қыркүйек және қазан айларында жаңа кемежай салынды, ол құрылысты бақылаған американдық инженердің құрметіне Лайлз кемежайы деп аталды. Бұл кемежай "Liberty" кемелерін қабылдауға қабілетті болды. Осыдан кейін кемелер АҚШ-тан тікелей Милн шығанағына келе алатын болды, бұл Австралия порттарына түсетін жүктеменің салмағын азайтып, жүкті түсіріп, кіші кемелерге қайта тиеуге кеткен уақыттан өзге, екі-үш күндік теңіз саяхатын үнемдеді. 1942 жылғы желтоқсаннан бастап Милн шығанағында PT катерлері орналастырылды, PT катерлерін жөндеу құрылғылары, эсминец базасы, жүк тасымалдау және жинақтау аймағы және госпиталь де салынды. 1943 жылғы 14 сәуірде одақтастардың базасына жапонның I Go операциясы кезінде 188 жапон ұшағы шабуыл жасады. Базаның әуе шабуылына қарсы қорғанысы шектеулі болды, бірақ шабуылға жауап беруге дайын 24 RAAF Kittyhawk истребителі болды. Ұшу-қону алаңдары маңындағы жабдықтау қоймаларына аз ғана зиян келтірілді, ал британдық "Горгон" мотор кемесі зақымданды, ал АҚШ әскерлерін тасымалдаған голландтық "Ван Хемскерк" кемесі батты. Кем дегенде үш одақтас ұшағы атып түсірілді, ал жапондықтар жеті ұшақтан айырылды. Кейін Милн шығанағы 1943 жылғы қыркүйекте Лаеге шабуыл жасау үшін және желтоқсанда Жаңа Британия науқаны үшін жинақтау алаңы ретінде пайдаланылды. Милн шығанағындағы база соғыс аяқталғанға дейін толыққанды жұмыс істеді.
The Allies continued to develop the base area at Milne Bay in support of the counter offensive along the northern coast of Papua and New Guinea. The American base became US Advanced Sub Base A on 21 April 1943, US Advance Base A on 14 August and US Base A on 15 November. Its Australian counterpart, the Milne Bay Base Sub Area, was formed on 14 June 1943. Two coastal guns with searchlights were provided to protect the base from naval threats. New roads were built and the existing ones upgraded to make them passable in the wet conditions. A meteorological record was set on 29 April 1944, when of rain fell in a 24 hour period. By June 1944, there was over 100 mile (161 km) of road in the area. A bitumen surfaced second runway was built at No. 1 Airstrip by No. 6 Mobile Works Squadron RAAF, after which the original runway was only used for emergencies and taxiing. The minefield around No. 3 Airstrip was lifted and the airstrip was completed, with revetments and hardstands for 70 medium bombers. A new wharf, known as Liles' wharf after the American engineer who supervised its construction, was built in September and October 1942. This was capable of handling Liberty ships. Henceforth ships could sail direct to Milne Bay from the United States, reducing the pressure on Australian ports and saving two or three days' sailing time in addition to the time formerly taken to unload and then reload the cargo on smaller ships in those ports. PT boats were based at Milne Bay from December 1942, with PT boat overhaul facilities, a destroyer base, a transshipment and staging area and a Station Hospital also constructed. On 14 April 1943, the Allied base was attacked by 188 Japanese aircraft during the Japanese air offensive, Operation I Go. The base's anti aircraft defences were limited, but a force of 24 RAAF Kittyhawk fighters were on hand to respond to the attack. Minor damage was inflicted on the supply dumps around the airfields, while one British motorship, Gorgon, was damaged and Van Heemskerk, a Dutch transport carrying US troops, was sunk. At least three Allied aircraft were shot down, while the Japanese lost seven aircraft. Later, Milne Bay was used as a staging area for mounting the landing at Lae in September 1943, and the New Britain Campaign in December. The base at Milne Bay remained operational until the end of the war.
Соғыс қылмыстары
Австралиялық қарсы шабуыл кезінде алға жылжыған әскерлер жапондықтардың Милн шығанағында бірқатар соғыс қылмыстарын жасағанын, атап айтқанда, әскери тұтқындар мен бейбіт тұрғындарды өлімге ұшыратқанын анықтады. Жапондықтар тұтқындаған 36 австралиялық әскердің ешқайсысы тірі қалған жоқ; олардың бірнешеуі өлімге ұшыратылған, ал кейбіреулерінде қоршаулау белгілері байқалды. Бұдан өзге, 25 тамыз бен 6 қыркүйек аралығында кем дегенде 59 бейбіт тұрғын қаза тапты, олардың ішінде зорлыққа ұшырап, содан кейін өлтірілген бірнеше Папуа әйелдері болды. Милн шығанағында жасалған соғыс қылмыстары австралиялық сарбаздардың жапондық әскерлеріне деген көзқарасын соғыстың соңына дейін қатайтты. Тарихшы Марк Джонстон «австралиялықтардың жапондықтарды одан әрі қаталдықпен өлтіруі, сол кезде де, кейін де, жапондықтардың жасаған зұлымдықтарына жауап беру және тұтқындарға қатысты болған қиянатты кектеу ниетімен байланысты болды» деп жазды. Кейіннен Австралияның Сыртқы істер министрі доктор Х.В. Эватт Уильям Веббке жапондықтардың соғыс қылмыстары туралы есеп дайындауды тапсырды. Вебб Милн шығанағындағы оқиғаға куә болған одақтас күштердің өкілдерінен жауаптар алды және оларды есебінің бір бөлігі ретінде пайдаланды. 1944 жылы бұл есеп Мәскеу декларациясынан кейін одақтастар құрған Біріккен Ұлттар Ұйымының Соғыс қылмыстары жөніндегі комиссиясына ұсынылды. Қылмыстар туралы мәліметтер 1947 жылдың 2 қаңтарында Токио соғыс қылмыстары трибуналына ұсынылды, бірақ Милн шығанағындағы шайқас кезіндегі әрекеттері үшін ешбір жапондық қызметкер сотталған жоқ.
During the Australian counterattack, the advancing troops found evidence that the Japanese had committed a number of war crimes at Milne Bay, specifically the execution of prisoners of war (POWs) and civilians. None of the 36 Australian troops who were captured by the Japanese survived; a number of them were found to have been executed with some showing signs of having been mutilated as well. In addition, at least 59 civilians were also murdered between 25 August and 6 September; included in this were a number of Papuan women who were sexually assaulted before being killed. The war crimes committed at Milne Bay hardened Australian soldiers' attitudes towards Japanese troops for the remainder of the war. Historian Mark Johnston has written that "the Australians' relentless killing of Japanese then and thereafter owed much to a determination both to retaliate in kind and to take revenge for Japanese atrocities and rumoured maltreatment of POWs". Later, the Australian Minister for External Affairs, Dr. H. V. Evatt, commissioned a report by William Webb on war crimes committed by the Japanese. Webb took depositions about the Milne Bay incident from members of the Allied forces who had been present, and used them to form part of his report. In 1944 this was submitted to the United Nations War Crimes Commission, which had been set up by the Allies following the Moscow Declaration. Evidence about the crimes was presented to the Tokyo War Crimes Tribunal on 2 January 1947, but no Japanese personnel were prosecuted for actions during the fighting at Milne Bay.
Нәтижелер
Австралиялықтар жапондықтардың қаза тауып кеткендерінің санын 700-ден 750-ге дейін бағалады, ал жапондық дереккөз 625 адамның қаза болғанын хабарлады. Мильн шығанағына түскен 1943 жапон әскерінен 18-ші крейсерлік дивизияның кемелері 1318 адамды, оның ішінде 311 жаралыны эвакуациялады. Австралиялықтар 373 адамнан зардап шекті, оның ішінде 167-сі қаза тапты немесе хабарсыз жоғалып кетті. АҚШ әскерлері 14 адамды жоғалтты және бірнешеуі жараланды. Одақтастардың шайқастағы шығындары аз болғанымен, шайқастан кейін Мильн шығанағында безгек эпидемиясы басталды, бұл базаға жапон шабуылымен салыстырылатын қауіп төндірді. Мильн күштерінің алтыдан бірі, оның ішінде Клоуз да, бұл ауруға шалдықты. Безгекке шағу деректері қыркүйекте аптасына мың адамға 33 (жылдық есеп бойынша мың адамға 1716) және желтоқсанда аптасына 82 (жылдық есеп бойынша мың адамға 4294) дейін өсті. Осы қарқынмен бүкіл күш бірнеше айдың ішінде қауқарсыз қалған болар еді. Бұл медициналық бөлімдерге және безгекке қарсы дәрі-дәрмектерге зор жүк салды. Жаңа Гвинея күштерінің бас патологы, подполковник Эдвард Форд, енді Жаңа Гвинея күштеріне жеке басшылық ететін Блэмиге барып, апатты болдырмау үшін Мильн шығанағына 1000 адам мен безгекке қарсы үлкен көлемде жабдықтарды шұғыл түрде жеткізу қажет екенін айтты. Блэми бұл мәселеге жеке қызығушылық танытты. Ол жабдықтарды жылдам жеткізіп, қажетті қызметкерлерді дайындады. Жаңа препарат атабриннің жеткізілімі осы тиімді препаратты хининмен алмастыруға мүмкіндік берді. Атабрин Австралияның ресми алдын алу дәрісі болған желтоқсаннан кейін безгекке шағу деректері күрт төмендеді, ал 1943 жылдың наурызына қарай дағдарыс аяқталды. Осыдан кейін Мильн шығанағындағы гарнизон арасында безгекке шағу көрсеткіші Папуа мен Жаңа Гвинеядағы басқа базалармен салыстырылатын болды. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, Мильн шығанағы маңындағы шайқастардың нәтижесінде жапондық операциялар аймақта шектелді. Мильн шығанағындағы жеңіліс оларға Кокода жолында австралиялықтар жүргізіп жатқан операцияны айналып өтуден алды. Мильн шығанағы жапондықтардың салыстырмалы түрде аз күштерді пайдалану арқылы кеңейту мүмкіндігінің шектерін көрсетті. Жапон командирлері сол кезде аймақтағы жоспарларын өзгертуге мәжбүр болды, Гуадалканалға қонған АҚШ күштерін кері қайтаруға назар аударды, ал генерал-майор Томитаро Хории басшылығымен Буна-Гона айналасындағы күш-жігерді сақтады. Гуадалканалды қайта алғаннан кейін олар Хории күштерін күшейтіп, Порт-Морсби маңында австралиялықтарға шабуыл жасауды жоспарлады. Бірақ Буна-Гона мен Гуадалканалдағы кейінгі жеңілістер оларға осы жоспарларды іске асыруға мүмкіндік бермеді, өйткені одақтастар 1942 жылдың соңында аймақта үстемдікке ие болды және жапондықтар Жаңа Гвинеяның солтүстік жағалауына шегінуге мәжбүр болды. Шайқастан кейін одақтастар көптеген құпия ақпарат алды, бұл олардың жоспарлаушыларына жапондықтардың күшті және әлсіз жақтарын, сондай-ақ олардың жабдықтарын жақсырақ түсінуге мүмкіндік берді. Сондай-ақ, бұл әскерлердің тиімді күштер екенін көрсетті. Бірақ ең маңыздысы - бұл жеңістің Азия мен Тынық мұхитындағы одақтас әскерлерінің, әсіресе Кокода жолында және Бирмада соғысып жатқан британдық әскерлердің моральдық жағдайына тигізген әсері болды. Жапондықтар бұрын Қытайдағы Чанша маңындағы, Уэйк аралына жасаған алғашқы шабуылдарда және Гуадалканалдағы Тенару шайқасында жеңіліске ұшырағанмен, Мильн шығанағынан айырмашылығы, бұл әрекеттер жапондықтардың толыққанды шегінуіне және әскери науқанды тоқтатуына әкелмеді. Сондықтан Мильн шығанағындағы одақтастардың жеңісі жапондықтардың құрлықтағы алғашқы толық жеңілісі болды. Австралияда жеңіске жұртшылықтың алғашқы реакциясы сақ оптимизммен қабылданды. 1942 жылдың қыркүйек айының басында "The Canberra Times" газетінде жарық көрген мақала жеңісті "жақсартушы сюрприз" деп атады, бұл мысал аймақтағы австралиялық күштердің болашақ шайқастағы табысының белгісі ретінде бағаланды, бірақ Жаңа Гвинеядағы австралиялықтардың алдында тұрған міндет әлі де "маңызды мәселе" болып қалатынын атап өтті. Ең бастысы, ол соғыстың бағытын өзгертудегі моральдың маңыздылығын атап өтті, оны "жеңіске жетуге бағытталған барлық ауқымды және күрделі күш-жігерді алып жүруі керек көпір" деп сипаттады. Сол уақытта "The West Australian" газетінде жарық көрген тағы бір мақала, сонымен қатар, Австралия жұртшылығын Жаңа Гвинеядағы болашақ қиын шайқасқа дайындады, Мильн шығанағындағы жеңісті "шешімді нүкте" деп атады, оның пайда болуы "кері шегіну науқанының" аяқталуын және аймақта одақтастардың шабуылының басталуын білдірді. Австралиялық әскерлер арасында жеңіс туралы жаңалық одақтас әскерлерінің санасында 1942 жылдың басындағы жеңілістерден кейін қалыптасқан жапондық әскердің жеңілмейтіндігі туралы түсініктерді сейілтуге көмектесті, бұл осы уақытқа дейін одақтастардың жоспарлауына әсер еткен. Бұл түсініктер соғыстың соңына дейін сақталып қалды, бірақ Мильн шығанағы туралы жаңалық кейбір әскерлерге жапондық әскерлердің бұрынғы жеңістерін сандық артықшылық сияқты жеңілуге болатын нақты факторлардың нәтижесі деп түсінуге мүмкіндік берді, жапондық әскердің жеңіліске ұшырамайтын қасиеттерімен байланысты факторлар емес. Осыдан кейін одақтастар арасында "тағдыр шеңбері бұрылып жатыр" деген сезім пайда болды, және басшылар, мысалы, Блэми алдағы қиындықтарды атап көрсеткенімен, соңғы жеңіске деген сенім пайда болды. МакАртур соғыс департаментіне сәттіліктің Мильн шығанағында үстем күшті шоғырландыруға мүмкіндік берген жақсы ақпаратқа байланысты екенін, оны қайталау мүмкін емес екенін ескертті. Соғыстан кейін Австралия армиясы шайқасты "Милн шығанағы" атағымен бірнеше бөлімдерге марапаттау арқылы еске алды. Таңдалған бөлімдер 9-шы, 25-ші, 61-ші, 2/9-шы, 2/10-шы және 2/12-ші жаяу әскер батальондары болды. Шайқаста қатысқан екі RAAF истребитель эскадрильясы да австралиялық командирлер тарапынан олардың ролі үшін мақтауға ие болды. Роуэлл былай деді: "75 және 76 эскадрильяларының RAAF-тың бірінші күні жасаған әрекеті, бәлкім, шешуші фактор болды", бұл Клоуз өзінің есебінде қолдаған пікір.
The Australians estimated Japanese casualties to be around 700 to 750 killed in action, and a Japanese source reported 625 killed in action. Of the 1,943 Japanese soldiers that were landed at Milne Bay, ships from the Japanese 18th Cruiser Division managed to evacuate 1,318 personnel, including 311 who were wounded. The Australians suffered 373 casualties, of which 167 were killed or missing in action. US forces lost 14 personnel killed and several wounded. Although Allied casualties during the battle had been light, in the wake of the battle, Milne Bay suffered an epidemic of malaria that posed a threat to the base as great as that from the Japanese attack. Over one sixth of Milne Force, including Clowes, came down with the disease. The incidence of malaria soared to 33 per thousand per week in September (equivalent to 1,716 per thousand per annum), and to 82 per thousand per week in December (equivalent to 4,294 per thousand per annum). At this rate, the whole force could have been incapacitated in a matter of months. It placed enormous strain on the medical units and the supplies of anti malarial drugs. The Chief Pathologist of New Guinea Force, Lieutenant Colonel Edward Ford, went to see Blamey, who was now in personal command of New Guinea Force, and told him that 1,000 men and a large quantity of anti malarial supplies were urgently required at Milne Bay to avert a disaster. Blamey took a personal interest in the matter. He expedited supply shipments, and made the required personnel available. The arrival of quantities of the new drug atabrine allowed this more effective drug to be substituted for quinine. The incidence of malaria dropped dramatically after December, the month in which atabrine became the official Australian prophylactic drug, and by March 1943 the crisis had passed. After this, the incidence of malaria amongst the garrison at Milne Bay was similar to other bases in Papua and New Guinea. Strategically, as a result of the fighting around Milne Bay, Japanese operations within the region were constrained. The defeat at Milne Bay kept them from bypassing the holding action that the Australians were conducting on the Kokoda Track. Milne Bay showed the limits of Japanese capability to expand using relatively small forces in the face of increasingly larger Allied troop concentrations and command of the air. The Japanese commanders were then forced to change their plans in the region, shifting their focus towards repelling the US forces that had landed on Guadalcanal, while maintaining a smaller effort around Buna–Gona, under Major General Tomitarō Horii. Once they had retaken Guadalcanal, they planned to reinforce Horii's forces and launch a reinvigorated attack on the Australians around Port Moresby. In the end, subsequent defeats at Buna–Gona and on Guadalcanal did not allow them to implement these plans, as the Allies gained the ascendency in the region throughout late 1942 and the Japanese were forced to fall back to the northern coast of New Guinea. In the aftermath of the battle, a large amount of intelligence was also gained by the Allies, providing their planners with a better understanding of the strengths and weaknesses of the Japanese and their equipment. It also demonstrated that the Militia were an effective fighting force. The most significant result, though, was the effect that the victory had on the morale of Allied servicemen elsewhere in Asia and the Pacific, especially those on the Kokoda Track, and British troops fighting in Burma. Although the Japanese had previously suffered minor local defeats, such as those around Changsha in China, as well as the first landing at Wake Island and the Battle of the Tenaru on Guadalcanal, these actions, unlike Milne Bay, had not resulted in complete Japanese withdrawal and the abandonment of the military campaign. The Allied victory at Milne Bay therefore represented the first "full scale defeat [of the Japanese] on land". In Australia, initial public reaction to the victory at the time was one of cautious optimism. An article in The Canberra Times from early September 1942 labelled the victory a "tonic surprise", and while highlighting the example as a portent of future battlefield success by Australian forces in the region, also pointed out the task that lay ahead of the Australians in New Guinea remained a "major problem". Most significantly, though, it highlighted the importance of morale in turning the tide in the war, describing it as "the bridge that must carry all the vast and complicated effort being directed towards victory". Another article, which appeared in The West Australian at the same time, while also preparing the Australian public for the tough fighting that would follow in New Guinea, hailed the victory at Milne Bay as a "turning point", the instance of which signalled an end of a "rearguard campaign" and the start of an Allied offensive in the region. Amongst individual Australian soldiers, the news of the victory helped to dispel some of the notions about the invincibility of the Japanese soldier that had developed in the psyche of Allied soldiers following the defeats of early 1942, and which had impacted on Allied planning up to that point. Some of these notions would remain until the end of the war, but the news of Milne Bay allowed some soldiers to rationalise the Japanese soldiers' past victories as being the result of tangible factors, such as numerical superiority, that could be overcome, rather than innate factors associated with the intangible qualities of the Japanese soldier that were not so easily overcome. After this, amongst the Allies there was "a sense that fortune's wheel was turning", and although leaders such as Blamey emphasised the difficulties that lay ahead, a feeling of confidence in eventual victory emerged. MacArthur warned the War Department that success was attributable to good intelligence that allowed him to concentrate a superior force at Milne Bay, and might not be repeatable. After the war, the Australian Army commemorated the battle through the awarding of a battle honour titled "Milne Bay" to a number of the units that took part. The units chosen were the 9th, 25th, 61st, 2/9th, 2/10th and 2/12th Infantry Battalions. The two RAAF fighter squadrons that had taken part in the fighting were also singled out for praise by the Australian commanders for their role in the battle. Rowell stated: "the action of 75 and 76 Squadrons RAAF on the first day was probably the decisive factor", a view Clowes endorsed in his own report.