Кіріспе
Диана Марло (21 маусым 1943 – 30 қаңтар 2013) – канадалық саясаткер. Ол 1988 жылдан 2008 жылға дейін Канада Парламентінің Өкілдер палатасында Судбери округін өкілдік етті және Жан Кретьен үкіметінде министр болды. Марло Канаданың Либералдық партиясының мүшесі болды. Ол 2003 жылғы қалалық сайлауда Судбери қаласының мэрі лауазымына кандидат болған, белгілі кәсіпкер Пол Марлоға үйленген. Ол Онтарио штатының Киркленд-Лейк қаласында, төмен кірісті отбасында жалғыз ана тәрбиелеген үш баланың бірі болып өсті. Ол кейін сенатор және Либералдық партияның президенті болған Мари-Поль Шареттің балалық шағынан бергі досы болды. Ол Оттава университетінде коммерция мамандығын оқыды, бірақ үш жылдан кейін студент әріптесі Пол Марлоға тұрмысқа шығып, Бриджит, Дональд және Стефан есімді үш балаға ие болды, сосын Судбериге көшіп келді. Медициналық сақтандыру жүйесі енгізілгенге дейін ол бес жыл дәрігердің хатшысы болып жұмыс істеді. Кейін ол осы тәжірибесінің мемлекеттік қаржыландырылатын денсаулық сақтау жүйесінің маңыздылығын түсінуге көмектескенін айтты: «Мен шоттарды жинауға міндетті болдым. Бұл маған адамдардың дәрігерге қаралу үшін төлеуге мәжбүр болуының қандай екенін түсінуге көмектесті». Марло Лоренциан университетіне қайта оралды және 1976 жылы экономика бакалавры дәрежесін алды. Ол бухгалтер болып жұмыс істеді, лицензияланған бухгалтерлік фирманың кеңсесін басқарды (Торн және Ридделл, содан кейін Коллинз, Барроу Майо-Нойсе), сондай-ақ күйеуімен бірге иеленген мейрамхананы басқарды. Ол сонымен қатар Лоренциан университеті мен Лоренциан ауруханасының кеңесіне мүше болып кірді. Марло 1980 жылғы федералды сайлауда Джуди Эроланың үгіт-насихат кампаниясында жұмыс істеді және кейін Эроланы өзінің қоғамдық қызметіндегі ролі үшін үлгі етіп алды.
Diane Marleau, (June 21, 1943 – January 30, 2013) was a Canadian politician. She represented the riding of Sudbury in the House of Commons of Canada from 1988 to 2008, and was a cabinet minister in the government of Jean Chrétien. Marleau was a member of the Liberal Party of Canada. She was married to Paul Marleau, a prominent businessman in Sudbury who ran for mayor of the city in the 2003 municipal election. in Kirkland Lake, Ontario, one of three children raised by a single mother in a low income household. She was a childhood friend of Marie Paule Charette, who later became a Senator and president of the Liberal Party. She studied Commerce at the University of Ottawa, but left after three years when she married fellow student Paul Marleau, with whom she had three children: Brigitte, Donald and Stéphane, and moved to Sudbury. She worked as the secretary to a medical doctor for five years, prior to the introduction of Medicare. She later said that this experience made her realize the importance of a publicly funded health system, saying "I was the one who had to collect the bills. It gave me an understanding of what it means when people are obliged to pay to see a doctor." Marleau returned to Laurentian University as a mature student, and completed a Bachelor's Degree in Economics (1976). She worked as an accountant, managed an office for a firm of chartered accountants (Thorne and Riddell and then with Collins, Barrow Maheux Noiseux), and operated a restaurant she co owned with her husband. She also served on the boards of Laurentian University and Laurentian Hospital. Marleau worked on Judy Erola's campaign in the 1980 federal election, and later credited Erola as a role model for her own career in public life.
Муниципальді саясат
Марло муниципалды деңгейде саясатқа қатысты, 1980 жылдан 1985 жылға дейін Садбери қаласының және Садбери аймақтық муниципалитетінің кеңесшісі болып қызмет етті. Ол қалалық Қаржы комитетінің төрағасы болды және капиталдық инвестицияларға қарыз алуға тыйым салатын "ақшасы барда төле" қарызды жою жоспарын қолдады. Ол Кембриан колледжінің басқару кеңесінде жұмыс істеді және Онтарионың әйелдер мәселелері жөніндегі кеңесінің мүшесі болды. 1983 жылы ол физикалық мүмкіндігі шектеулі адамдарға арналған Канада ойындарының төрағасы болды. 1985 жылғы провинциялық сайлаудан кейін Онтарио либералдық партиясының жетекшісі Дэвид Петерсон Марлоны он адамдық өтпелі командаға тағайындады, ол партия 42 жылдан кейін алғаш рет үкімет құрғанда көмектесті. Ол 1985 жылғы жергілікті сайлауда Садбери қаласының мэрі лауазымына кандидат болды, бірақ бұрынғы мэр Питер Вонгтан жеңілді. Оған 1987 жылғы провинциялық сайлауда Онтарио либералдық партиясынан бақалау ұсынылды, бірақ ол бас тартты. Марло осы кезеңде Либералдық партияның оң қанатында болды, бірақ кейін сол қанатының ұстанымын қабылдады.
Парламент мүшесі
Марло алғаш рет 1988 жылғы федералды сайлауда Халық қатарына сайланды. Брайан Малруни басшылығындағы Прогрессивті консервативті партия бұл сайлауда көпшілік үкімет құрды, ал Марло Энергия, кен және ресурстар жөніндегі оппозициялық саясаткер ретінде қызмет етті. Ол 1990 жылы Жан Кретьеннің партия төрағалығына сәтті ұсынымын қолдады және партияның салық саясатын жобалау үшін бес адамнан тұратын жұмыс тобына енгізілді. 1991 жылы ол Либералдық партияның орынбасар жетекшісі болып тағайындалды, ал 1992 жылы қаржы жөніндегі орынбасар саясаткер атанды. Марло осы кезеңде Канада банкінің басшысы Джон Кроуды сынап, оның жоғары пайыздық ставка саясаты экономиканы рецессияға итермелеп бара жатқанын айтты.
Кабинетке кірме
Марло 1999 жылғы 3 тамызда министрлік лауазымынан босатылды. Ол Жан Кретьеннің басшылығына қарсы болғаннан кейін, артқа қадам басқан соң оның саясатына сын көзбен қарады және партиялық тәуелсіз саяхатшы ретінде танылды. 2000 жылы ол Кретьеннің медициналық сақтандыруды қорғау үшін жеткілікті шаралар қабылдамағанын айтып, үкіметтің Альбертаның жеке, коммерциялық клиникаларға мемлекеттік қаржыландыруға рұқсат беру жоспарына тосқауыл қоюға шақырды. Кейбір либерал депутаттар Марлоның пікірлеріне наразылық білдірді; осы мәселе бойынша сұрақ қойылғанда Кретьен: "Бұл ашу-ызаға ұқсайды, бірақ менің білуімше, солай емес" деді. Бұл мәселе қысқа мерзімде ешқандай нәтиже бермеді, ал Кретьен либералдарды үшінші рет үстемдікке жеткізді. Марло 2001 жылғы қаңтарда Халық қағидалары палатасының спикері болуға үміттенеді, бірақ бірінші раундта жеңіліске ұшырады. 2002 жылғы шілдеде ол Кретьеннің партия басшысы лауазымынан кетуін ашық түрде талап еткен он алты либерал депутаттың бірі болды. 2003 жылғы мамырда Марло Канададағы егде саяқты азаматтардың әділеттілігі туралы алғашқы заң жобасын ұсынды. Ол егде саяқты канадалықтардың құқықтарын қорғайтын ұлттық омбудсмен құруды және қарт адамдарды қылмыстық мақсатта нысанаға алуды қылмыстық құқық бұзушылық деп тану үшін Қылмыстық кодекске түзетулер енгізуді көздеді. Заң жобасы 2004 жылғы федералды сайлауға байланысты парламент таратылған кезде комитетте қарастырылмады және келесі парламентте Ллойд Сент-Аманд тарапынан қайтадан ұсынылды. Пол Мартин 2003 жылғы желтоқсанда Жан Кретьеннің орнына Либералдық партияның басшысы және Канаданың премьер-министрі болып тағайындалды, сондай-ақ 2004 жылғы сайлауда либералдарды азшылық үкіметке жеткізді. Марло бесінші мерзімге қайта сайланды және Қазыналық кеңесінің президенті мен Канадалық бидай кеңесіне жауапты министрдің парламенттік хатшысы болып тағайындалды. 2005 жылдың соңында ол министрлікке қайта оралуы мүмкін деген болжамдар айтылды, бірақ бұл орындалмады. Либералдар 2006 жылғы федералды сайлауда жеңіліске ұшырады, ал Стивен Харпер басқаруымен консервативтер азшылық үкімет құрды. Марло жаңа парламент басталған кезде спикерлік лауазымына қайта үміттенеді, бұл ретте сұрақтар кезеңінде тәртіпті сақтауға тырысатынын мәлімдеді. Ол бұрынғы спикер Питер Милликеннен жеңіліске ұшырады. Марло 2006 жылғы Либералдық партия басшылығына сайлауда Боб Рейді қолдады және Рей келесі соңғы дауыс беруде жеңілгеннен кейін Стефан Дионның командасына қосылды. Кейін ол Либералдық партия ішінде Дионның «Жасыл өзгеріс» жоспарының белсенді жақтаушысы болды. Марло 39-шы парламентте Үкіметтік операциялар және бағалаулар жөніндегі тұрақты комитеттің төрағасы болды, сондай-ақ 2008 жылғы наурызда Либералдық әйелдер клубының төрағасы болып сайланды. Марло 2008 жылғы федералды сайлауда Жаңа демократиялық партияның үміткері Гленн Тибоолттан жеңіліске ұшырады. Кейін ол сайлау күніне дейін Судбери провинциялық парламентінің депутаты Рик Бартолуччи жасаған ескертулер оның жеңілісіне «маңызды» рөл атқарғанын айтты. Марло кейіннен ол, мүмкін, Халық қағидалары палатасына қайта сайлануға тырыспайтынын мәлімдеді. Консервативтік партия 2008 жылғы сайлауда екінші азшылық үкімет құрды. 2008 жылғы желтоқсанда либералдар мен жаңа демократтар консервативтерге қарсы сенімсіздік дауысын өткізіп, жаңа коалициялық үкімет құру жоспарларын жариялады. Марло ұсынылған коалицияны қолдады, бірақ Стивен Харпер парламентті таратып, Майкл Игнатьев Дионның орнына Либералдық партияның басшысы болғаннан кейін бұл жоспар орындалмады.
Саясатта
Марлоға 2009 жылдың наурызында Үлкен Садбери қаласының Іскер және кәсіби әйелдер клубы Бернадин Якман сыйлығы табысталды. Ол 2013 жылдың 30 қаңтарында тік ішек рагымен күрескеннен кейін қайтыс болды. Боб Рей, Леона Аглуккақ және Дуайт Дункан.
Сайлау рекорды
Марло 1980 және 1982 жылдары Садбери қалалық кеңесіне сайланды. Ол сондай-ақ Садбери аймақтық кеңесінде қызмет етті. Барлық статистикалық мәліметтер Канада сайлау комиссиясынан алынған. 1997 жылдан кейінгі сайлаулар бойынша еңбеулі жазбалардағы шығындар ұсынылған сомаларға сілтеме жасайды және соңғы тексерілген сомалар қолжетімді болмаған жағдайда ұсынылады.