Канада даласындағы жинау маусымы: Жұмысшылар саяхатының тарихы
Harvest excursion
Канадада 19 ғ. соңы – 20 ғ. басында жиын-терім саяхаттары кең таралған. CPR темір жолы жұмысшыларды далаға жеткізіп, астық жинауға көмектескен. Тарих, экономика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадада XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында егін жинауға арналған саяхаттар кең таралған. Осы саяхаттар барысында көптеген жұмысшылар күзгі егін жинауға қатысу үшін Канада далаларына жол тартатын. Канада далаларында жұмыс күшінің үлкен тапшылығы болды, ал қыркүйек пен қазан айларында миллиондаған гектар егінді қысқа мерзімде жинау қажет болғандықтан, бұл тапшылық өте күшті болды. Сондықтан 1890 жылы Канадтық Тынық мұхиты темір жолы (CPR) арнайы пойызбен Канаданың шығысынан далалық орталықтарға жұмысшыларды тасымалдау үшін егін жинау саяхаттарын ұйымдастырды. Олар агенттер арқылы жұмысқа орналасып, даланың әртүрлі шаруашылықтарына баратын. CPR жұмысшыларға төмен баға ұсынды, себебі темір жол олардың кейіннен егін тасымалдау арқылы көп пайда табатынын білді. CPR батыстағы ең ірі жер иесі болды және саяхатшылардың кейбіреулері батысқа қоныстанып, теміржол жерін сатып алуы мүмкін деген үмітте болды. Көптеген жұмысшылар Онтарио, Квебек және теңіз жағалау провинцияларынан келді, бірақ сұраныс артқан сайын жұмысшылар Британдық Колумбиядан, АҚШ-тан және Ұлыбританиядан да шақырыла бастады. Жалақы жоғары болды, ол Канададағы жұмысшының ең көп таба алатын табысы еді. Бір маусымдық жұмыс үшін 300 долларға дейін табуға болады. Көбінесе тамақ пен тұру тегін берілгендіктен, батысқа саяхатқа жұмсалатын шығын 30-40 доллар болатын. Жалақы жоғары болғанымен, жағдай нашар еді. Жұмысшыларды тасымалдаған пойыздар тығыз және санитарлық ережелерге сәйкес келмейтін, сондай-ақ аздаған тоқталыстармен болатын. Батыста жұмысшыларға жететін тұрғын үйлер жетіспеді, көптегендері тығыз және нашар сапалы үйлерде тұруға мәжбүр болды. Егін нашар жиналған жылдары батысқа тым көп адам келді, соның салдарынан кейбіреулері жұмыссыз қалды. 1928 жылы жұмыс таба алмаған мыңдаған британдық жұмысшылар наразылық білдіріп, зорлық-зомбылыққа ұшырау қаупі туды, олар үкімет қаражаты есебінен Атлантика арқылы қайтарылды. Батыс қалалары үшін жыл сайынғы саяхатшылардың келгені үлкен бұзылыс тудырды, зорлық-зомбылық, маскүнемдік және ұрлық сияқты жағдайлар жиі кездесетін. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде батыста жұмыс күшіне деген қажеттілік одан да өршіді, себебі мыңдаған жас жігіттер әскерге шақырылды. Отансүйгіштік сезіміне негізделген кең ауқымды науқан барысында бұрын-соңды болмаған көптеген адамдар батысқа сапар шекті. Саяхаттар 1920 жылдардың ортасында шарықтау шығына жетті, әр маусымда 50 000-нан астам жұмысшы батысқа жол тартты. 1920 жылдардың соңында комбайн және басқа да техниканың дамуы еңбекке деген қажеттілікті күрт азайтты. Ұлы депрессияның басталуы осы практиканы толығымен тоқтатты, себебі далаларда өндіріс артық болды және жұмыссыздық өршіп кетті.
A harvest excursion was a common practice in Canada in the late nineteenth and early twentieth century where large numbers of workers would travel to the Canadian prairies to participate in the fall harvest. There were long severe labour shortages on the Canadian prairies and these became extreme during the weeks of the fall harvest when millions of acres of crops needed to be brought in during a short period of time from September to October. Thus in 1890 harvest excursions were organized by the Canadian Pacific Railway (CPR) in which special trains would transport workers from Eastern Canada to the prairie centres. There they would be hired by agents and travel to farms across the prairies. The labourers were given low fares by the CPR as the railway knew that they would later earn a great deal from transporting the harvest. The CPR was also the largest landholder in the west and it hoped that some of the excursioners would decide to settle in the west and buy some railway land. Many of the labourers came from Ontario, Quebec, and the Maritimes, but as demand increased workers began to be pulled from British Columbia, the United States, and Great Britain. Wages were high, the highest a labourer could earn in Canada. A season's work could earn up to three hundred dollars. As room and board were normally provided, the only expense was the thirty to forty dollars for the train trip west. While wages were high, conditions were poor. The trains that carried the workers were crowded and unsanitary, with few stops on the way. There was rarely enough accommodation for the workers in the west and many were forced into crowded, substandard housing. In years with a poor harvest too many people could be brought west and some would find themselves out of work. In 1928 a mass of thousands of British workers who could not find work threatened to become violent and were shipped back across the Atlantic at government expense. For the western towns the annual arrival of the raucous excursioners was a major disruption with common instances of violence, drunkenness and theft. During the First World War the need for labour in the west was even more pressing as thousands of young men had enlisted. An extended campaign drawing on patriotism saw an unprecedented number travel west. The excursion peaked in the mid 1920s with over 50,000 workers per season travelling west. By the late 1920s the development of the combine harvester and other equipment dramatically cut the need for labour. The onset of the Great Depression ended the practice completely as high excess production and unemployment affected the prairies.