Пьер Трудо және «Трудомания» – 1968 жылғы Канада либералдық партиясының көшбасшы сайлауы, үкіметке келуі, жастардың ықпалы мен Джастин Трудоға ұқсас жағдай.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьер Трюдоның тудырған қызығушылығы
Excitement generated by Pierre Trudeau
"Trudeaumania" термині 1968 жыл бойы Пьер Эллиотт Трюдоның 1968 жылғы сәуірде Канада Либералдық партиясының лидерлігіне сайлауға қатысуынан туған қызығушылықты сипаттау үшін қолданылды. Трюдо лидерлік сайлауда жеңіске жетіп, премьер-министр ретінде қызметке кірісті. "Trudeaumania" келесі федералды сайлау кезінде (либералдар үлкен көпшілік дауысқа ие болған сайлау) және Трюдоның премьер-министрлік қызметінің алғашқы жылдарында да жалғасты. Он жылдар өткен соң, Трюдоның ұлы Джастин Трюдо 2015 жылы премьер-министр болғанда, осыған ұқсас халықаралық реакцияны тудырды.
Trudeaumania was the term used throughout 1968 to describe the excitement generated by Pierre Elliott Trudeau's entry into the April 1968 Liberal Party of Canada leadership election. Trudeau won the leadership election and was sworn in as prime minister. Trudeaumania continued during the subsequent federal election (in which the Liberals won a strong majority government) and during Trudeau's early years as prime minister. Decades later, Trudeau's son, Justin Trudeau, drew a similar international reaction when he became prime minister himself in 2015.
Пьер Эллиот Трюдо
Канададағы көптеген жастар, әсіресе жас әйелдер, 1960-шы жылдардағы қарсы мәдениеттің ықпалына түсіп, энергиялы, конформды емес Трюдомен солғақтасты. Олар оның "тартымды сыртқы келбеті мен сұлулығына" тәнті болды, бүкіл елде үлкен жанкүйерлер тобы құрылды. Көшеде жиі тоқтатып, автограф сұрап немесе суретке түсуге өтініш жасады. Трюдо бұрын марксистерге көңіл білдіріп, демократиялық социалистік Кооперативтік Комонвелл федерациясында уақыт өткізген, ал көптеген жанкүйерлері оның мәдени либералды ұстанымдарына қызығушылық танытты (ол гомосексуализмді заңдастырды және әділет министрі ретінде Лестер Б. Пирсонның басшылығымен аборт және ажырасу заңдарын жеңілдетті). Трюдоның жайдары мінезі мен танымал тұлғалармен байланысы да көпке ұнады; сол кездегі сөздің мағынасында, заманауи, "әсерлі және сәнді адам" ретінде сипатталғанда, ол көбінесе "свингер" деп аталды. Пирсон отставкаға кететінін жариялағанда, Трюдо Либералдық партия төрағалығына үміткер болды. Оның қарқынды науқаны бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аударды және көптеген жастарды жұмылдырды, олар Трюдоны ұрпақ алмасу символы ретінде қарады. 6 сәуірде Трюдо төртінші раундта делегаттардың 51 пайызының қолдауымен партия төрағасы болып сайланды. 20 сәуірде премьер-министр болып ант берді, ал кейін 25 маусымда сайлау жариялады. Трюдоның сайлау науқаны кезінде Монреальдегі дәстүрлі Сент-Жан Баптист күні шеруі кезінде Квебек сепаратистері Трюдо отырған трибунаға тас-бөтелке лақтырып, оқиға шиеленісті мәселеге айналды. Көмекшілерінің жасырынуын қабылдамай, Трюдо өз орнында отырып, қорқынышсыз, көтерілісшілерге қарап тұрды. Осындай батылдық көрсеткен саясаткердің бейнесі канадалықтарды әсерлі қалдырды. Ол ертесі күні сайлауда жеңіске жетті, либералдар ыңғайлы көпшілік үкімет құрды; бұл партияның 1953 жылдан бергі алғашқы көпшілік жеңісі болды. 1970-ші жылдардың басында инфляция мен жұмыссыздық өскендіктен "Трюдомания" азайды; 1972 жылғы сайлауда Трюдо көпшілігін жоғалтып, азшылық үкімет құрды. Дегенмен, ол премьер-министр ретінде барлығы 15 жарым жыл (1968-1979 және 1980-1984 жылдары) қызмет етті және 1974 және 1980 жылдары тағы екі көпшілік үкіметке ие болды. Трюдо Канаданың ең қақтығысты саясаткерлері мен премьер-министрлерінің бірі ретінде есте қалады; орталық және шығыс Канаданың көптеген азаматтары оны жылы лебізбен еске алады, бірақ консервативті және ұлтшыл ойшылдар арасында, әсіресе Квебек және батыс провинцияларында танымал емес. 2000 жылдың басында Канада баспасөзі оны "ХХ ғасырдың канадалық жаңалық жасаушысы" деп атады. Ол сол жылы қайтыс болғанда, жұртшылықтың терең қайғысы орын алды, ол тағы да 2000 жылдың жаңалық жасаушысы атанды. 2004 жылы CBC көрермендері оны Терри Фокс пен Томми Дугластан кейін үшінші ең ұлы канадалық деп таныды. 1980-ші жылдардың басындағы "True Dough Mania" атты канадалық үстел ойыны осы құбылысқа байланысты әзілмен аталыпты. Ойын канадалық саясатты сатиралайды.
Many young people in Canada at this time, especially young women, were influenced by the 1960s counterculture and identified with Trudeau, an energetic nonconformist who was relatively young. They were dazzled by his "charm and good looks", and a large fan base was established throughout the country. He would often be stopped in the streets for his autograph or for photographs. Trudeau had once sympathized with Marxists and had spent time in the democratic socialist Cooperative Commonwealth Federation, and many of his fans were attracted to his culturally liberal stances (he legalized homosexuality and created more flexible abortion and divorce laws as Justice Minister under Prime Minister Lester B. Pearson). Trudeau was also admired for his laid back attitude and his celebrity relationships; in that word's prevailing use at the time, describing a modern, "hip and happening person", he was often described as a swinger. When Pearson announced his intention to step down, Trudeau entered the race for the Liberal leadership. His energetic campaign attracted widespread media attention and mobilized many young people, who saw Trudeau as a symbol of generational change. On April 6, Trudeau was elected leader on the fourth ballot, with the support of 51 percent of the delegates. He was sworn in as prime minister on April 20, and subsequently called an election for June 25. A high point happened during Trudeau's election campaign during the annual Saint Jean Baptiste Day parade in Montreal, when rioting Quebec separatists threw rocks and bottles at the grandstand where Trudeau was seated. Rejecting the pleas of his aides that he take cover, Trudeau stayed in his seat, facing the rioters, without any sign of fear. The image of the politician showing such courage impressed the Canadian people. He handily won the election the next day, with the Liberals winning a comfortable majority government; this was the party's first majority victory since 1953. Trudeaumania began to abate in the early 1970s due to rising inflation and rising unemployment; in the 1972 election, Trudeau lost his majority and narrowly won a minority government. However, he served a total of 15 and a half years as prime minister (from 1968 to 1979 and 1980 to 1984) and won two additional majority governments in 1974 and 1980. Trudeau is remembered as one of Canada's most polarizing politicians and prime ministers; fondly recalled by many Central and Eastern Canadians, but unpopular among conservative and nationalist thinkers, especially in Quebec and the western provinces. He was named the Canadian Newsmaker of the 20th Century by the Canadian Press at the dawn of the year 2000. When he died later that year, there was an outpouring of public grief, and he was again named Newsmaker of the Year for 2000 itself. In 2004, he was voted the third Greatest Canadian by CBC viewers, after Terry Fox and Tommy Douglas. A Canadian board game of the early 1980s, "True Dough Mania", was titled with a pun on the phenomenon. The game was a satire on Canadian politics.
Жастин Трюдо
2015 жылы Пьер Трюдоның ұлы Джастин Трюдо 2015 жылғы федералды сайлауда либералдарды көпшілік үкіметке жеткізгеннен кейін премьер-министр болды. Джастин халықаралық баспасөзде пайда болғанда, ол жұртшылық пікірінде күтпегендей жас және сұлу болғандықтан, онлайн желілерде де осы сипаттағы пікірлерге ұшырады. Ол Канаданың жоғары лауазымды саясаткері ретінде танылды.
In 2015, Pierre Trudeau's son, Justin Trudeau, became prime minister after he led the Liberals to a majority government in the 2015 federal election. When Justin's face was in the international press, he drew comments of a similar nature online as a senior Canadian politician who was unexpectedly young looking and handsome in the general public's opinion.