Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық опералық сопрано
Italian operatic soprano
Клаудия Муцио (7 ақпан 1889 – 24 мамыр 1936) – 20 ғасырдың басында халықаралық деңгейде танымал болған итальяндық опералық лирикалық сопрано.
Claudia Muzio (7 February 1889 – 24 May 1936) was an Italian operatic lyric soprano who enjoyed an international career during the early 20th century.
Алғашқы жылдар
Клаудина Эмилия Мария Муццио Павияда дүниеге келді, әкесі Карло Муццио – опералық сахна менеджері. Балалық шағында отбасы Италияның опера театрларымен қатар Лондонның Ковент-Гарден және Нью-Йорктегі Метрополитен опера театрына дейін саяхаттады. Анасы Джованна Гавирати хор әншісі болған. Муццио 2 жасында Лондонға келді және онда мектепке барып, ағылшын тілін жетік меңгерді, содан кейін 16 жасында Туринде Аннетта Касалониден, пианино сабақтарын берген және Вердидің "Риголетто" операсының премьерасында Маддалена рөлін орындаған бұрынғы опералық меццо-сопранодан сабақ алды. Муццио кейін Миланда Элетра Каллери Вивианимен вокалдық оқуын жалғастырды. Ол сонымен қатар Клаудия Муцио деген сахналық есімді қабылдады. 1932 жылдың 15 қазанында ол Сан-Францискодағы жаңа Соғыс ескерткіші опера театрының ашылуында Тосканың бас рөлін орындады. Оның мансабындағы басқа да ерекше рөлдер: "Аида" операсындағы бас рөл, "Кавалерия рустикана" операсындағы Сантуцца, "Андреа Шенье" операсындағы Маддалена және "Иль Троваторе" операсындағы Леонора (барлығы Нью-Йоркте), сондай-ақ "Травиата" операсындағы Виолетта және "Тағдыр күші" операсындағы Леонора (Чикаго мен Буэнос-Айресте). Оның соңғы және кейбір сыншылардың пікірінше, ең ұлы рөлі 1934 жылы Римде Лицинио Рефице оған арнап жазған осы аттас операдағы Сесилия рөлі болды. Дегенмен, оның ең танымал рөлі Виолетта болды, латын опера әлемінде (Италия, Испания, Оңтүстік Америка) оған теңдес жоқ деп есептелді. Муццио әсем және жылы дауысымен танымал болды, ол үлкен болмаса да, жасы ұлғайған сайын дыбыстық бояудың байлығын арттырды. Оның қойылымдары кейде динамикалық шектен тыс пайдалануы үшін, соның ішінде өте көркем пианиссимо орындауы үшін сынға ұшырады. Ол атақ-даңқы мен байлығы арта түскеніне қарамастан, қарапайым және тіпті усақ-түйекке дейін шексіз назар қоятын болды.
Claudina Emilia Maria Muzzio was born in Pavia, the daughter of Carlo Muzio, an operatic stage manager, whose engagements during her childhood took the family to opera houses around Italy as well as to Covent Garden in London and to the Metropolitan Opera in New York. Her mother was a choir singer, Giovanna Gavirati. Muzio arrived in London at the age of 2 and went to school there, becoming fluent in English, before returning to Italy at the age of 16 to study in Turin with Annetta Casaloni, a piano teacher and former operatic mezzo soprano who had created the role of Maddalena in the world première of Verdi's Rigoletto. Muzio then continued her vocal studies in Milan with Elettra Callery Viviani. She also took the stage name of Claudia Muzio. On 15 October 1932, she performed the title role of Tosca to inaugurate the new War Memorial Opera House in San Francisco. Other notable roles in her career included the title role in Aida, Santuzza in Cavalleria rusticana, Maddalena in Andrea Chénier, and Leonora in Il trovatore (all in New York), and also Violetta in La traviata and Leonora in La forza del destino (in Chicago and Buenos Aires). Her last and according to some critics her greatest role was in Rome in 1934 as Cecilia in the opera of that name written for her by Licinio Refice. Her most popular role, however, was Violetta, in which she was considered unsurpassed throughout the Latin opera world (Italy, Spain, South America). Muzio was noted for the beauty and warmth of her voice, which, although not particularly large, acquired a considerable richness of tonal colouring as she grew older. Her performances were sometimes criticised for excessive use of dynamic extremes, including her exquisitely expressive pianissimo singing. She remained modest and even reclusive despite her increasing fame and wealth.
Соңғы жылдар
Кейінгі жылдары Мюцио менеджерінің және шамадан тыс шығынданушы сүйіктісінің салдарынан ақша жоғалтып, содан кейін 1929 жылғы қор нарығының құлдырауынан кейін қаржылық үлкен алаңдаушылықты бастан өткізді. Мюцио 1929 жылы өзінен он жеті жас кіші Ренато Либератиге тұрмысқа шықты. Келесі жылы денсаулығы нашарлап, бірақ ән айтуын және жазуларын жалғастырды. 1936 жылдың 24 мамырында қысқа аурудан кейін Римдегі қонақ үйде 47 жасында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды деп ресми түрде хабарланды. Ол Римдегі Cimitero del Verano зиратында жерленген. Оның құда қызы – сопрано Клаудия Пинза Боззолла, итальяндық бас Эцио Пинзаның қызы.
In her later years, Muzio experienced some financial anxiety after losing money through the extravagance of her manager and rumoured lover, and then in the stock market crash of 1929. Muzio married Renato Liberati, seventeen years her junior in 1929. The following year she began experiencing some health problems, but continued to sing and record. On May 24, 1936, after a short illness, she died in a hotel in Rome of what was officially described as heart failure, at the age of 47. She is buried in the Cimitero del Verano in Rome. Her goddaughter was the soprano Claudia Pinza Bozzolla, daughter of Italian bass, Ezio Pinza.
Жазбалар
Муционың карьерасының әртүрлі кезеңдеріндегі жазбалары сақталған, бірақ олардың көпшілігі оның 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басындағы ең жарқын табыстарынан жасалмаған. Ол негізінен таралуы шектеулі және тұрақсыз болған екі компания үшін жазды: Pathé және Edison. Муционың Pathé дисктері Pathé компаниясының проблемалы жазу процесіне байланысты әртүрлі сапалы. Ол әртістердің цилиндрге жазба жасаған, кейін штамптарды дайындау үшін пантографиялық әдіспен дискке көшірген, және цилиндрден дискке өңдеу кезінде жиілік диапазонының жоғалуы мен бұрмалану жиі кездесетін. Дегенмен, оның Edison жазбалары сол компания шығарған ең жақсы опералық жазбалардың қатарына ғана қосылмайды, сонымен қатар Муционың күшін және оның жеке қарқындылығын қиын акустикалық жазу процесі арқылы жеткізу қабілетін де көрсетеді. Edison компаниясында бас жазушы Уолтер Миллер және штат дирижері Чезаре Содеро оған көмектесті. 1911 жыл. Gramophone Co./HMV. Муцио 22 жасында «La bohème» операсынан «Mi chiamano Mimì» ариясын қоса алғанда екі ария жазды, оның дауысы мен техникасы осы кезде толыққанды жетілмеген еді. [Romophone 81005 2 CD-сінде бар.] 1917–1918 жылдар. Pathé. 43 атау жазылды. [Romophone 81010 2 CD-сіне көшірілді.] 1920–1925 жылдар. Edison. 37 атау жазылды. [Pearl, GEMM CDS 9072 және Romophone 81005 2 арқылы CD-ге көшірілді.] 1932 жыл. Қазан айында Муцио Сан-Франциско Соғыс мемориалдық опера театрында «Тоска» операсының премьерасында өнер көрсетті; премьера кеші радиоға жазылды, ал 1-ші әрекет CD-де шығарылды. [Minerva MN A76-да, Муционың Пуччини операларының жинағының бір бөлігі ретінде қолжетімді.] 1934–1935 жылдар. Columbia. Муцио 1934 және 1935 жылдары Columbia үшін 26 жазбаны жеке өндіріп, қаржыландырды. 1935 жылға қарай оның дауысының жоғарғы регистрінде белгілі бір әлсіреу байқалады, бірақ оның көркемдік шеберлігі жақсы көрінеді, әсіресе Вердидің «Травиата» операсынан «Addio del passato» ариясында. Осы жазбалар оның ең жақсы есте қалатын туындылары болып табылады. [Romophone 81015 CD-сіне көшірілді; 19 атау, сонымен қатар оның 1911 жылғы «La bohème» трегі Nimbus NI 7814 CD-сінде де бар.]
Muzio is represented by recordings from various stages of her career, but few of them are from the period of her greatest successes in the late 1920s and early 1930s. She also recorded primarily for two companies whose distribution was limited and erratic: Pathé and Edison. Muzio's Pathé discs are of mixed quality due to Pathé's problematic recording process – artists recorded to cylinder masters which were then pantographically transferred to disc masters for making stampers, and frequency range loss and distortion often occurred during the cylinder to disc processing. Her Edison recordings, however, represent not only some of the best operatic recordings released by that company, but also Muzio's power and ability to project her personal intensity through the difficult acoustic recording process. She was aided at Edison by chief recordist Walter Miller and staff conductor Cesare Sodero. 1911. Gramophone Co./HMV. Muzio recorded two arias, including "Mi chiamano Mimì" from La bohème, when she was only 22 and her voice and technique were still relatively immature. [Included on CD transfer Romophone 81005 2.] 1917–1918. Pathé. 43 titles recorded. [Transferred to CD on Romophone 81010 2.] 1920–1925. Edison. 37 titles recorded. [Transferred to CD by Pearl, GEMM CDS 9072, and also on Romophone 81005 2.] 1932. In October, Muzio appeared in the opening production of Tosca at the San Francisco War Memorial Opera House; the opening night was recorded for radio, and act 1 has been issued on CD. [Available on Minerva MN A76, as part of a collection of Muzio's Puccini performances.] 1934–1935. Columbia. Muzio personally produced and financed a set of 26 recordings for Columbia in 1934 and 1935. By 1935, there is some noticeable weakening of the top of her voice but her expressive powers are well displayed, especially in "Addio del passato" from Verdi's La traviata. They are the recordings by which she has been best remembered. [Transferred to CD on Romophone 81015; 19 titles, along with her 1911 La bohème track, are also on Nimbus NI 7814.]