Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор және музыка сыншысы (1885–1966)
American composer and music critic (1885–1966)
Джозеф Димс Тейлор (22 желтоқсан 1885 – 3 шілде 1966) – американдық композитор, радио комментаторы, музыка сыншысы және автор. "The Lost Algonquin Roundtable" журналының редакторларының бірі Нат Бенчли оны "американ музыкасының шебері" деп атады. 1934 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Joseph Deems Taylor (December 22, 1885 – July 3, 1966) was an American composer, radio commentator, music critic and author. Nat Benchley, co editor of The Lost Algonquin Roundtable, referred to him as "the dean of American music." He was elected a member of the American Philosophical Society in 1934.
Жас шағы мен отбасы
Димс Тейлор Нью-Йорк қаласында ДжоДжо мен Кэтрин Тейлордың ұлы болып дүниеге келді. Ол этикалық мәдениет мектебінде оқыды, содан кейін Нью-Йорк университетіне түсті. Тейлор үш рет үйленді. Оның бірінші әйелі Джейн Андерсон болды. Олар 1910 жылы үйленді, бірақ 1918 жылы ажырасты. 1921 жылы актриса және жазушы Мэри Кеннедиге үйленді. 1926 жылы олардың Джоан Кеннеди Тейлор есімді қызы дүниеге келді, ал 1934 жылы ажырасты. Ажырасқаннан кейін ол сопрано Колетт Д'Арвиллмен романтикалық қарым-қатынаста болды. Тейлор үшінші және соңғы рет 1945 жылы костюм дизайнері Люсиль Уотсон Литтлге үйленді. Олар сегіз жылдан кейін ажырасты. Тейлор 1966 жылдың 3 шілдесінде 80 жасында лейкемиядан қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Вальхалла қаласындағы Кенсико зиратында жерленген.
Deems Taylor was born in New York City to JoJo and Katherine Taylor. He attended Ethical Culture Elementary School, followed by New York University. Taylor married three times. His first wife was Jane Anderson. They were married in 1910, but divorced in 1918. In 1921, he married Mary Kennedy, who was an actress and a writer. They had a daughter, Joan Kennedy Taylor, in 1926, and divorced in 1934. He was involved romantically with soprano Colette D'Arville after his divorce. Taylor married a third and last time in 1945, to costume designer Lucille Watson Little. They were divorced eight years later. Taylor died on July 3, 1966, of leukemia at the age of 80. He is interred at Kensico Cemetery in Valhalla, New York.
Композитор
Тейлор бастапқыда сәулетші болуды жоспарлаған; алайда, музыкалық білімі аз болғанына қарамастан, ол тез арада музыка жазуға бейімделді. Нәтижесінде оркестр және/немесе дауыстарға арналған шығармалар сериясы дүниеге келді. 1916 жылы ол «Камерлі Наутилус» кантатасын жазды, ал 1918 жылы «Көзілдірмен» (оркестр үшін) шығармасын жасады, бұл оған көпшіліктің мақтауын және танылуын әкелді. Ол бірнеше шәкірттер тәрбиеледі, олардың ішінде композитор Мэри Уотсон Уивер де болды. 1919 жылы Тейлор Колорадо штатының Денвер қаласында музыка тарихы бойынша бірнеше лекция оқыды. 1921 жылы Тейлор «Нью-Йорк әлемі» газетінде музыка сыншысы болып жұмысқа орналасты, осы қызметінде Метрополитен Операсынан жаңа опера үшін композиторды ұсыну туралы өтініш алды. Ол өзінің кандидатурасын ұсынды және ол қабылданды, нәтижесінде Эдна Сент-Винсент Миллейдің либреттосымен «Корольдің адал қызметшісі» операсы жарық көрді. 1929 жылы «Питер Иббетсон» операсы да жазылды. Филадельфия опера компаниясы оның үшінші операсы – Пьер Лотидің 1897 жылғы сол аттас романынан бейімделген «Рамунчо» операсының әлемдік премьерасын 1942 жылдың 10 ақпанында Музыка академиясында Дороти Сарноффтың Грациоза рөлінде және Уильям Гесс Рамунчо рөлінде орындады. Тейлордың шығармалары бастапқыда зор құлшыныспен қарсы алынды. «Корольдің адал қызметшісі» және «Питер Иббетсон» опералары Метрополитен Операсында кез келген американдық композитордың операсынан көп қойылды, сондай-ақ ол Америкада туған өнердестерімен салыстырылатын көптеген ірі шығармалар жариялады. Тейлордың музыкасы көбінесе тапқыр, әрқашан шебер жасалған, уақтылы және көңілді болады. Оның тіпті кейінгі шығармаларының негізгі стилі академиялық тұрғыдан романтизмнен кейінгі болып табылады, оркестрлеуден басқа прогрессивті бағыттардың кез келген ықпалына қарсы тұрады. Бұл консервативтік көзқарас, айқын жеке стильдің немесе терең сенімнің болмауы, Тейлордың шығармаларын бастапқыда ынталы қабылдауды түсіндіруге көмектеседі, бірақ оның музыкасы көп ұзамай ұмытылып кеткенін де түсіндіруге болады.
Taylor initially planned to become an architect; however, despite minimal musical training he soon took to music composition. The result was a series of works for orchestra and/or voices. In 1916 he wrote the cantata The Chambered Nautilus, followed by Through the Looking Glass (for orchestra) in 1918, earning him public praise and recognition. He acquired several students, including composer Mary Watson Weaver. In 1919, Taylor gave a series of lectures on music history in Denver, Colorado. In 1921 Taylor secured a job as music critic for the New York World, a post he held when approached by the Metropolitan Opera to suggest a composer to write a new opera. He put forth his own name, and was accepted, the result being The King's Henchman, with the libretto by Edna St. Vincent Millay. Peter Ibbetson followed in 1929. The Philadelphia Opera Company performed the world premiere of his third opera Ramuntcho, an adaptation of Pierre Loti's 1897 novel of the same name, at the Academy of Music on February 10, 1942, with Dorothy Sarnoff as Gracieuse and William Hess as Ramuntcho. Taylor's compositions were met with great initial enthusiasm. The number of Metropolitan Opera performances for The King’s Henchman and Peter Ibbetson is greater than any opera of any other American composer, and he had as many large scale works published as any of his American born contemporaries. Taylor's music is often witty, always deftly formed, well timed, and entertaining. The basic style of even his later works is academically post Romantic, resisting any influence of progressive trends except perhaps in orchestration. This conservatism, lacking sharp individual profile or sense of deep conviction, may help to explain the initial enthusiastic acceptance of Taylor's work but may also explain the fact that his music was virtually forgotten soon afterward.
Музыкалық баяндамашы
Тейлор өмірінің соңына дейін классикалық музыканы насихаттады. Оның журналистік мансабы 1921 жылы «Нью-Йорк әлемі» газетінде музыка сыншысы болып басталып, 1927 жылдан 1929 жылға дейін «Музыкальдық Америка» журналының редакторы қызметін атқарды. Тейлор сонымен қатар радио хабарларын таратуда жұмыс істеді, сондай-ақ «Нью-Йорк филармониясының» интермедиялық комментаторы болды. Ол 1940 жылы Уолт Диснейдің «Фантазия» фильмінде фильмнің рәсім шебері ретінде пайда болды және фильмде қолданылған музыкалық шығармаларды, соның ішінде сол кездегі даулы «Сакр дю Принтемп» шығармасын таңдауда маңызды рөл атқарды. 2000 жылы DVD-де жарық көрген және 2010 жылы «Fantasia / Fantasia 2000» Blu-ray нұсқасында қайта шығарылған «Фантазияның» ұзақ уақыт көрсетілмеген роудшоу нұсқасында Тейлордың барлық дауыстық жұмысы тәжірибелі дауыстық актер Кори Бертонмен қайта жазылды. Фильмнің толық нұсқасы бастапқыда 124 минутқа созылды, себебі роудшоу нұсқасында Тейлордың түсіндірмелері егжей-тегжейлі болды. Бірақ, осы ұзақ түсіндірмелердің бастапқы дыбыс элементтері нашарлап, қолдануға жарамсыз болды, сондықтан Кори Бертон диалогтың барлығын біркелкілік үшін қайта жазу үшін таңдалды. «Фантазияның» жалпы нұсқасы 120 минуттық, осы нұсқа көрермендерге көбірек таныс. Онда Тейлордың түсіндірмелері айтарлықтай қысқартылды (ре минор токатасы мен фугасына кіріспеден басқа). Сол жылы ол 24 қыркүйекте Сан-Францискода өткен танымал концерттік серияның «Американдық музыканың каруселі» классикалық бөлігінде рәсім шебері ретінде қызмет етті. Концертте Ирвинг Берлин, Джордж М. Кохан, Джером Керн, Хоги Кармайкл, ВК Хенди, Джонни Мерсер және Американың басқа да көптеген талантты композиторлары өз шығармаларын орындады. (Оригинальды нұсқасы «Cavalcade of American Music» деп аталды және Тейлордың «Circus Day» шығармасының орындалуын қамтиды.) Бұл жазба 2016 жылы Ұлттық жазбалар тізіліміне енгізілді. Ол 1954 жылы Antal Dorati және Minneapolis Symphony Orchestra ұйымдарымен Mercury Records компаниясының танымал альбомы үшін, Чайковскийдің 1812 жылғы увертюрасына, осы шығарманың ең жоғары бағаланған және 1950 жылдардағы ең көп сатылған классикалық LP-сі үшін, нақты оқ атылуы мен карилонның техникалық жазбасын түсіндірді. Тейлор басқа Mercury Records жазбаларына да түсіндірмелер жазды: Бенджамин Бриттеннің «Жас адамның оркестрге нұсқаулығы», 1958 жылғы 1812 жылғы увертюраның стереофоникалық қайта жазылуы және Фредерик Феннеллдің «Азамат соғысы» атты екі альбомдық жұмысы. 1949 жылы Тейлордың «Deems Taylor Concerts» бағдарламасы 100-ден астам радиостанцияда эфирге шықты. Ол сондай-ақ «Information Please» радиолық сұрақ-жауап бағдарламасына жиі шақырылды. Тейлордың диктор, сыншы және комментатор ретіндегі жұмысы ақырында композитор ретіндегі еңбектерін басып озды.
Taylor was a promoter of classical music throughout his life. His journalism career included posts as music critic for the New York World beginning in 1921, and editor of Musical America from 1927 to 1929. Taylor also worked extensively in broadcasting, as well as intermission commentator for the New York Philharmonic. He appeared in Walt Disney's 1940 film Fantasia as the film's Master of Ceremonies, and was instrumental in selecting the musical pieces that were used in the film, including the then controversial Sacre du Printemps. In the long unseen roadshow version of Fantasia, issued on DVD in 2000 and re released on the 2010 Fantasia/Fantasia 2000 Blu ray release, all of Taylor's voice over work was re recorded by veteran voice artist Corey Burton. The complete film was originally 124 minutes long, due almost entirely to the fact that Taylor's commentaries were more detailed in the roadshow version. But, the original audio elements for these longer commentaries had deteriorated to the point that they could no longer be used, so Corey Burton was selected to re record all of the dialogue for consistency. The general release version of Fantasia, running 120 minutes, is the version most audiences are familiar with. In that version, Taylor's commentaries were severely abridged (bar the introduction to Toccata and Fugue in D Minor). That same year, he served the same role as Master of Ceremonies for the classical portion of a "Carousel of American Music", a famous concert series held in San Francisco on September 24. The concert had Irving Berlin, George M. Cohan, Jerome Kern, Hoagy Carmichael, WC Handy, Johnny Mercer, and many more of America's top songwriting talents performing their own compositions. (The original release was titled "Cavalcade of American Music" and includes a performance of Taylor's own work "Circus Day".) The recording was added to the National Recording Registry in 2016. He provided the commentary of the technical story behind the recording of actual cannon fire and carillon for the famous 1954 Mercury Records album, by Antal Dorati and the Minneapolis Symphony Orchestra, of Tchaikovsky's 1812 Overturestill one of the most highly regarded recordings of that piece, and the best selling classical LP of the 1950s. Taylor also recorded commentary for other Mercury recordings: Benjamin Britten's The Young Person's Guide to the Orchestra, the 1958 stereophonic re make of the 1812 Overture and Frederick Fennell's ground breaking two album "The Civil War," which featured original music played on period instruments and sound montages, narrated by Taylor, of period weaponry and music. In 1949, Taylor's program, Deems Taylor Concerts, was on more than 100 radio stations. He was also a frequent guest on the radio quiz program Information Please. Taylor's work as a broadcaster, critic, and commentator ultimately overshadowed his work as a composer.
Автор
Тейлор көптеген танымал журналдарға, оның ішінде Vanity Fair және New Yorker журналдарына мақалалар жазды. Ол сондай-ақ күнделікті баспасөзге де жазды. 2016 жылы оның жазбалары Джеймс Пеголотти жинағынан "Димс Тейлор: Таңдамалы жазбалар" деген атпен шығып, Rutledge баспасы жариялады. Пеголотти 2003 жылы композитордың өміріне арналған мақұлданған еңбек – "Димс Тейлор: Биографиясы" кітабын жазды. 1943 жылы Тейлор "Киноның суреттемелі тарихы" атты кітап шығарды, ол сол кезге дейін кино тарихы бойынша жазылған санаулы кітаптардың бірі болды. Мартин Скорсезе 1995 жылы "Кино ғасыры" сериясының бөлігі болған "Америка киносымен Мартин Скорсеземен жеке саяхат" кітабының кіріспесінде осы кітапты атап өтті.
Taylor wrote for many popular journals, including Vanity Fair and the New Yorker. He also wrote for the daily press. In 2016, his writings were compiled into a book by James Pegolotti under the name Deems Taylor: Selected Writings and published by Rutledge. Pegolotti also wrote Deems Taylor: A Biography in 2003, an acclaimed account of the composer's life. In 1943, Taylor published a book called A Pictorial History of the Movies, which was, to date, one of the very few books on the history of cinema. Martin Scorsese mentions the book at the beginning of A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies, which was part of the Century of Cinema series in 1995.
Димс Тейлор сыйлығы
Тейлор ASCAP-тың үшінші президенті болды және алты жыл бойы осы қызметті атқарды. ASCAP Димс Тейлор сыйлығы 1967 жылы оның естелігін қадірлеу үшін тағайындалды. Димс Тейлор сыйлығы "өте жақсы деп танылған музыка туралы кітаптарды, мақалаларды, хабарларды және веб-сайттарды марапаттайды".
Taylor was the third president of ASCAP, and held the post for six years. The ASCAP Deems Taylor Awards were established in 1967 to honor his memory. The Deems Taylor Award "recognizes books, articles, broadcasts and websites on the subject of music selected for their excellence."