Михаил О’Лири: Ирландиялық саяхатшы және судьяның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Майкл О'Лири (8 мамыр 1936 - 11 мамыр 2006) – ирланд саясаткері, судья және адвокат, 1997 жылдан 2006 жылға дейін аудандық сот судьясы, 1981 жылдан 1982 жылға дейін Танайст және Энергетика министрі, 1981 жылдан 1982 жылға дейін Еңбек партиясының төрағасы, ал 1973 жылдан 1977 жылға дейін Еңбек министрі қызметтерін атқарды. Ол 1965 жылдан 1987 жылға дейін Техта Дала (ТД) депутаты болды. 1979 жылдан 1981 жылға дейін Еуропалық парламент мүшесі болды. 1982 жылы Еңбек партиясынан кетіп, Fine Gael партиясына қосылды.

Ерте өмір

О'Лири 1936 жылы Корк қаласында туды, ол мейрамхана иесінің ұлы. Ол Презентация колледжінде, Корк университетінде, Колумбия университетінде және Корольдік құқық мектебінде білім алды. Ирландияға оралғаннан кейін ол Еңбек партиясының мүшесі болып кірісіп, Ирландия көлік және жалпы жұмысшылар одағының (ITGWU) білім беру жөніндегі қызметкері болып жұмыс істеді. Осы қызметінде ол Дублиннің Солтүстік-Орталық сайлау округіне қарайтын Университеттер бөлімшесін құруға белсенді түрде атсалысты, Тринити колледжіндегі Дублин университетінің Фабиан қоғамы мен Дублин университетінің студенттерін біріктірді.

Саяси мансап

О'Лири алғаш рет 1965 жылғы жалпы сайлауда Дублин Солтүстік-Орталық сайлау округінен Лейбористік партиясының депутаты ретінде Дэйл Эйренге сайланды. Оның сенімді адамы Боб Митчелл, Дублин университеті Фабиан қоғамының төрағасы болды, ол лас науқанда 11-ші санауда Лейбористік партияның жетекші үміткерін озу үшін дауыстарды жинағаны үшін өзіне еңбегін жатқызуға болады. О'Лири Дэйлге алғаш сайланғанда, Лейбористік партияны саясатында солшыл бағытқа бұруға шақырды. Ол бастапқыда Fine Gael партиясымен коалиция құру идеясына қарсы болды, бірақ 1969 жылғы жалпы сайлаудан кейін жаңа тәсіл қажет деп ойлады. 1973 жылғы жалпы сайлаудан кейін Лейбористік партиясы мен Fine Gael партиясы Ұлттық коалициялық үкімет құрғанда ол Еңбек министрі болып тағайындалды. 1977 жылы партия басшылығы үшін Франк Клускиге шамалы айырылып қалды. О'Лири 1979 жылы Дублин сайлау округінен Еуропалық парламентке сайланды. Клуски 1981 жылғы жалпы сайлауда Дэйлдегі өкілдігінен айырылғаннан кейін Лейбористік партиясының басшысы лауазымынан кетті, ал О'Лири бірауыздан оның орнына сайланды. 1981-1982 жылдардағы қысқа мерзімді Fine Gael–Лейбористік партиясы үкіметінде О'Лири Tánaiste және Энергетика министрі болды. 1982 жылдың ақпан айындағы жалпы сайлауда үкімет жеңілгеннен кейін ол 28 қазан күні партия конференциясында Fine Gael партиясымен ықтимал коалиция мәселесі бойынша өткен дауыс беруден кейін басшылықтан және партия мүшелігінен кенеттен кеткенге дейін партия басшысы қызметін атқаруын жалғастырды. 3 қарашада ол Fine Gael партиясына қосылды. 1982 жылдың қараша айында өткен жалпы сайлауда ол Дублин Оңтүстік-Батыс сайлау округінен Fine Gael депутаты болып сайланды. Сайлаудан кейін жаңа Fine Gael–Лейбористік партиясы үкіметі құрылды, бірақ О'Лири бұрынғы Лейбористік партиясынан әріптестері кабинетке кіргізбеді. 1985 жылы О'Лири 1986 жылғы ажырасу жөніндегі референдумға дейін ажырасу туралы жеке заң жобасын ұсынды. 1985 жылы Прогрессивті демократтар құрылғанда ол оларға қосылуды қарастырды, бірақ Fine Gael партиясында қалды. Ол 1987 жылғы жалпы сайлауға қатыспады, содан кейін Корк қаласына қайтып, адвокаттық қызметпен айналысты. Ол 1991 жылғы жергілікті сайлауда Корк қалалық кеңесіне Fine Gael мүшесі болып сайланды. Ол 1992 жылы Корк Солтүстік-Орталық сайлау округінде өткен жалпы сайлауда сәтті өте алмады және дауыс беруге қатысқандардың шамамен 2% дауысын алды. Ол бірнеше күн бұрын судьялық қызметтен зейнеткерлікке шыққандықтан, демалыста болды.

O'Leary was first elected to Dáil Éireann as a Labour Party TD for Dublin North Central at the 1965 general election. His agent was Bob Mitchell, Chairman of Dublin University Fabian Society, who could claim credit in a dirty campaign for picking up transfers to squeeze out the Labour Party front runner on the 11th recount. When he was first elected to the Dáil, O'Leary encouraged the Labour Party to take a more left wing stance in its policies. He was initially strongly opposed to the idea of a coalition with Fine Gael, but following the 1969 general election he believed that there was a need for a new approach. When the Labour Party and Fine Gael formed the National Coalition government following the 1973 general election he was appointed Minister for Labour. In 1977, he was narrowly defeated by Frank Cluskey for the leadership of the party. O'Leary was elected to the European Parliament for the Dublin constituency in 1979. Cluskey resigned as Labour Party leader when he lost his Dáil seat at the 1981 general election and O'Leary was elected unanimously to succeed him. In the short lived Fine Gael–Labour Party government of 1981 to 1982, O'Leary became Tánaiste and Minister for Energy. After the government's defeat at the February 1982 general election he remained leader until he suddenly resigned both the leadership and his party membership on 28 October, in the aftermath of a party conference vote on a potential coalition with Fine Gael. On 3 November he joined Fine Gael. At the November 1982 general election, he was elected a Fine Gael TD in the Dublin South West constituency. After the election, a new Fine Gael–Labour government was formed, but O'Leary was kept out of cabinet office by his former Labour colleagues. In 1985, O'Leary introduced a private member's bill on divorce which preceded the government's own 1986 divorce referendum. When the Progressive Democrats were formed in 1985 he considered joining, but remained with Fine Gael. He did not contest the 1987 general election and afterwards he moved back to Cork and practised as a barrister. He was elected as a Fine Gael member of Cork City Council at the 1991 local elections. He unsuccessfully contested the 1992 general election in Cork North Central and received about 2% of the valid poll. He was on holiday, having retired as a judge just days earlier.