«Уақыттың Ізінде» (1980) фильмі – Ричард Коллиердің 1912-ге саяхаты, Элиза МакКеннаға деген махаббаты мен қиын кедергілер туралы романтикалық драма. ✨🎬
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жанно Шварктың 1980 жылғы фильмі
1980 film by Jeannot Szwarc
"Бір жерде уақыт" – Universal Pictures компаниясының 1980 жылғы американдық романтикалық фантастикалық драмасы, режиссері Жанно Шварк, басты рөлдерде Кристофер Рив, Джейн Сеймур және Кристофер Пламмер. Бұл Ричард Мэтисонның 1975 жылғы "Уақытты қайтару тілегі" романының экрандағы бейімделуі, сонымен қатар сценарийін де ол жазған. Рив Мичиган штатының Макинак аралындағы Гранд-отельдегі жас әйелдің суретіне әуес болып, соған құмар болатын драматург Ричард Коллиер рөлін ойнайды. Өзін-өзі гипнозға салу арқылы ол 1912 жылға оралып, актриса Элис МакКеннамен (Сеймур сомдаған) махаббат табуға тырысады. Ол Элис менеджері Уильям Фосетт Робинсонмен (Пламмер сомдаған) қақтығысқа келеді, ол оның мансабына романтиканың кедергі келтіретінінен қорқады және оны тоқтатуға әрекеттенеді. Фильм Джон Барридің музыкалық қойылымымен, сонымен қатар пианист Роджер Уильямстың қатысуымен танымал. Сергей Рахманиновтың Паганини тақырыбындағы Рапсодиясының 18-ші вариациясы да бірнеше рет қолданылады. Джейн Сеймур 2022 жылғы TCM Classic кинофестивалінде олар Кристофер Ривпен осы фильмде жұмыс істеген кезде ғашық болғанын айтты. Бірақ Рив бұрынғы қатыны жүкті екенін білгеннен кейін олар ажырасып кетті. Рив қайтыс болғанға дейін олар жақын дос болып қалды. Фильмке үлкен жанкүйерлік туды және 1990 жылы супер-жанкүйер Билл Шепард INSITE атты фан-клубты құрды, ол "Бір жерде уақыт" ентузиасталарының халықаралық желісі.
Somewhere in Time is a 1980 American romantic fantasy drama film from Universal Pictures, directed by Jeannot Szwarc, and starring Christopher Reeve, Jane Seymour, and Christopher Plummer. It is a film adaptation of the novel Bid Time Return (1975) by Richard Matheson, who also wrote the screenplay. Reeve plays Richard Collier, a playwright who becomes obsessed with a photograph of a young woman at the Grand Hotel on Mackinac Island, Michigan. Through self hypnosis, he manifests himself back in time to the year 1912 to find love with actress Elise McKenna (portrayed by Seymour). He comes into conflict with Elise's manager, William Fawcett Robinson (portrayed by Plummer), who fears that romance will derail her career, and attempts to stop him. The film is known for its musical score composed by John Barry, featuring pianist Roger Williams. The 18th variation of Sergei Rachmaninoff's Rhapsody on a Theme of Paganini is also used several times. Seymour disclosed at the 2022 TCM Classic Film Festival that she and Christopher Reeve fell in love while working on the film. However, they broke up after Reeve found out his ex girlfriend was expecting his child. The two remained close friends until Reeve died. The film garnered a serious cult following and in 1990 super fan Bill Shepard, founded a fan club called INSITE, the International Network of Somewhere In Time Enthusiasts.
Сюжет
1972 жылы колледждің театр студенті Ричард Коллиер өзінің жаңа пьесасының тұсаукесерін атап өтеді. Бір қарт әйел оған жақындап келіп, қолына қалта сағатын ұстатып: "Маған қайтып келші", - деп жалбарынады. Үйіне оралған соң, ол ұйқыда қайтыс болады. Сегіз жылдан кейін Ричард Чикагода тұратын табысты драматург болып шығады. Жазушы блогымен күресіп жатқанда ол үзіліс жасап, Grand Hotel курортына саяхаттауға шешім қабылдайды. Ол жерде ол ХХ ғасырдың басындағы сахналық актриса Элис МакКеннаның ескі фотосуретіне таңғалады. Ол оған қалта сағатын берген әйел екен. Ричард Элисдің бұрынғы үй шаруасын жүргізген және серігі болған Лора Робертске барады және Рахманиновтың Паганини тақырыбындағы Рапсодиясының 18-ші вариациясын ойнаған музыка қорапшасын табады. Элистің жеке заттары арасында оның бұрынғы колледж профессоры доктор Жерар Финни жазған уақытпен саяхат туралы кітап бар. Элиске ғашық болған Ричард 1912 жылға оралып, онымен кездесуге құмар болады. Ол профессор Финниді іздеді, ол өзіндік ұсыныстың күшімен қысқа уақытқа саяхаттаған деп санайды. 20-ғасырдың басындағы костюм киіп, Ричард өзі 1912 жылға дейін жазылған ұсыныстарды пайдалану арқылы өз еркіне баруға тырысады. Оның әрекеті сәтсіз аяқталады, өйткені оған нағыз сенімділік жетіспейді, бірақ 1912 жылғы қонақ кітапшасынан өзінің қолтаңбасын тапқаннан кейін, ол табысқа жететініне көз жеткізеді. Ол өзін тағы да гипноз арқылы, болашақ табысына деген сенімін, оны уақытты қайтару үшін қозғалтқыш ретінде пайдаланады. 1912 жылы оянғанда, ол Елизаның көл жағасында жүргенін көреді. Ол онымен кездескенде: "Сенсің бе?" деп сұрайды. Оның менеджері Уильям Фосетт Робинсон араласып, Ричардты жіберді. Бастапқыда Элис қызықпайтын болса да, Ричард оны ертеңіне серуендеуге шығаруға келіскенше қуып жүреді. Ол Елизаның "Сенсің бе?" дегені не екенін сұрайды. Элис Робинсонның өмірін өзгертетін адаммен кездесетінін және қорқу керектігін болжағанын айтады. Ричард Элиске 1972 жылы сыйлайтын қалта сағатын көрсетеді. Ричард Элистің пьесасына қатысады, онда ол онымен көз байланысын орнату кезінде романтикалық монологты айтады. Елістің көзіне жас келіп, ол да Ричардқа қарап, жымиып қояды. Бұл Рихард қонақ үйде іліп қойған сурет. Пьесадан кейін Ричард Робинсоннан кездесуді сұрайтын хабарлама алады. Робинсон оның Елизаны тастап кетуін қалайды, ол мұны өзінің игілігі үшін дейді. Ричард Елизаның өмірінің қалған бөлігінде оған қолдау көрсету ниеті туралы мәлімдегенде, Робинсон оны байлап, қорада құлыптады. Содан кейін ол Элиске Ричардтың кеткенін айтады. Ричард келесі күні таңертең оянып, өзін-өзі босатады. Актерлік топ Денверге кетті, бірақ Элис оны іздеп қонақ үйге оралды. Олар оның бөлмесіне барып, махаббат жасайды. Олар үйленуді келіседі, ал Элис Ричардқа жаңа костюм сатып алуға уәде береді, өйткені оның костюмі сәннен шығып кетті. Рихард костюмнің бір қалтасынан 1979 жылы жасалған ақша табады. Бұл заманауи бұйым гипноздық ұсынысты бұзады, Ричардты қазіргі заманға тартады. 1980 жылы оянады, уақытпен саяхаттан кейін әлсіреп қалады. 1912 жылға қайта оралу әрекеті сәтсіз аяқталады. Бірнеше апта бойы тамақ ішпей, қонақ үйдің ауласында жүретін ол үмітсіз күйі қайтыс болады. Содан кейін Ричардтың рухы Елизаға қосылады.
In 1972, college theater student Richard Collier celebrates the debut of his new play. An elderly woman approaches him, places a pocket watch in his hand, and pleads, "Come back to me". After returning to her home, she dies in her sleep. Eight years later, Richard is a successful playwright living in Chicago. While struggling with writer's block, he decides to take a break and travel to a resort, the Grand Hotel. There he becomes enthralled with a vintage photograph of Elise McKenna, an early 20th century stage actress. She turns out to be the woman who gave him the pocket watch. Richard visits Laura Roberts, Elise's former housekeeper and companion, and discovers a music box that plays the 18th variation of Rhapsody on a Theme of Paganini by Rachmaninoff, his favorite musical piece. Among Elise's personal effects is a book on time travel written by his old college professor, Dr. Gerard Finney. Having fallen in love with Elise, Richard becomes obsessed with traveling back to 1912 and meeting her. He seeks out Professor Finney, who believes that he briefly time traveled through the power of self suggestion. Dressed in an early 20th century suit, Richard attempts to will himself to 1912 using tape recorded suggestions. The attempt fails because he lacks real conviction, but after finding a hotel guest book from 1912 containing his signature, he realizes that he will succeed. He hypnotizes himself again, allowing his faith in his eventual success to serve as the engine that transports him back in time. When he awakes in 1912, he finds Elise walking by the lake. Upon meeting him, she asks, "Is it you?” Her manager, William Fawcett Robinson, intervenes and sends Richard away. Although Elise is initially uninterested, Richard pursues her until she agrees to accompany him on a stroll the next morning. He asks what Elise meant by "Is it you?" Elise reveals that Robinson had predicted that she would meet a man who will change her life and that she should be afraid. Richard shows Elise the pocket watch that she will give him in 1972. Richard attends Elise's play where she recites an impromptu romantic monologue while making eye contact with him. In the interval, Elise poses for a photograph and, once more making eye contact with Richard, breaks into a radiant smile. This is the photograph Richard saw hanging at the hotel. After the play, Richard receives a message from Robinson requesting a meeting. Robinson wants him to leave Elise, saying it is for her own good. When Richard declares his intention to stand by Elise for the rest of her life, Robinson has him bound and locked inside the stables. He then tells Elise that Richard has left. Richard wakes the next morning and frees himself. The acting troupe has left for Denver, though Elise has returned to the hotel to find him. They go to her room and make love. They agree to marry, and Elise promises to buy Richard a new suit, as his is out of style. Inside one of the suit pockets, Richard discovers a penny with a 1979 mint date. This modern item breaks the hypnotic suggestion, pulling Richard into the present. He awakens in 1980, physically weakened by the time travel. His attempts to return to 1912 are unsuccessful. After despondently wandering the hotel grounds for weeks without eating, he dies in despair. Richard’s spirit then joins Elise in the afterlife.
Қабылдау
Фильм алдын ала көрсетілімдерде жақсы қабылданғанымен, түсірілгеннен кейін сыншылар тарапынан қатты сынға ұшырады және кассада үміттен тыс нәтиже көрсетті. TCM арнасындағы сұхбатында Джейн Сеймур: "Іс қалай болғанын айтайын, біз фильмді аяқтадық, бірақ оны жариялауға рұқсат берілмеді. Киноактерлер гильдиясы ереуілге шықты, сондықтан Крис пен мен фильм туралы және оның көрсетілім күні туралы ешкімге айта алмадық. Сонымен қатар, Universal бұл фильмге екі-үш миллион доллардай аз қаржы жұмсады. Ал олардың "Блюз бауырлары" деген фильмге инвестиция салғандықтан, олардың ақшасын қайтаруды қатты қадағалап, бізді толығымен ұмытты. Шын мәнінде, олар бұл фильмді жасырып, одан кейін біз ең жаман сын-пикирлерді алдық" деді.
Although the film was well received during its previews, it was derided by critics upon release and underperformed at the box office. In a TCM interview, Jane Seymour stated “Well, what happened is we finished the movie and we weren't allowed to publicize it. The Screen Actors Guild had a strike, and Chris and I were not allowed to tell anyone about the movie and its time to come out. Plus, Universal spent, was it two million or three something, very minimal on this movie. And they had a thing called The Blues Brothers, they were very worried about getting their investment back on, so they ignored us completely. So literally they hid this movie, literally hid it, and I remember we got the worst reviews ever.”
Сыни жауап
Фильмді шолулар жинағыш Rotten Tomatoes 21 киносыншының 52% фильмге жағымды пікір білдіргенін хабарлайды; рейтингтің орташа көрсеткіші 10-нан 5,9. Metacritic, бағаларды негізгі сыншылардан 100 балдық шкала бойынша салмақталған орташа есеппен бағалайды, фильмге 7 сынға негізделген 29 балл береді, бұл "Көбінесе жағымсыз пікірлер" дегенді көрсетеді.
Film review aggregator Rotten Tomatoes reports that 52% of 21 film critics have given the film a positive review; the rating average is 5.9 out of 10. Metacritic, which assigns a weighted average score out of 100 to reviews from mainstream critics, gives the film a score of 29 based on 7 reviews, signifying "Generally unfavorable reviews".
Мұра
Фильмді "қорқынышты" және "көз жасты келтіретін, беткейлік" деп атаған сын-пикирлерге қарамастан, 1990 жылы ресми жанкүйерлер клубы – "Бір уақыттағы энтузиастардың халықаралық желісі" (I.N.S.I.T.E.) құрылды және үнемі кездесуін жалғастыруда. Қазан айында Grand Hotel "Уақыттың ішінде бір жерде" атты шара өткізеді, онда фильмнің үлкен экранда көрсетілуі, фильмнің негізгі актерлері мен түсірілім тобымен панельдік талқылаулар, сондай-ақ Эдвард дәуірінің киімдерін киген мүшелердің костюмдік кеші сияқты іс-шаралар ұйымдастырылады. Бұл фильм "Көрерлер: Соңғы ойын" (2019) блокбастеріндегі уақыт саяхатының танымал мәдениет үлгісі ретінде де көрсетілді. Фильмнің тарихына Кен Дэвенпорттың, Матисонның көмегімен жазылған әңгіме кітабының театрлық бейімделуі де қосылды. Бейімдеу Нью-Йоркте шеберханаларда сыналып, Portland Center Stage-та толық қойылыммен көрсетілді. Фильм сол кездегі британдық Гонконгта жақсы қабылданды. 1981 жылдың 12 қыркүйегінен бастап ол Гонконгтағы ең сәнді кинотеатр – Causeway Bay-дегі 碧麗宮戲院-да эксклюзивті түрде көрсетілді. Оның жақсы беделі мен кассалық табысының арқасында 1982 жылдың 22 сәуіріне дейін Palace Theatre-де 223 күн бойы көрсетілді. Бұл Гонконгтағы фильмнің үздіксіз көрсетілуінің ең ұзақ рекорды болды және үш ай бойы театр толық толды. Нәтижесінде фильм Гонконгтағы кассада 9,38 миллион гонконг долларын тауып, 1982 жылы Гонконгтағы ең табысты халықаралық фильм атанды. Гонконгта фильмнің танымалдылығына байланысты, гонконгтық әнші Адам Ченг 1982 жылы фильмнің тақырыптық музыкасынан бейімделген "如在夢中" ("Түсімдегідей") атты кантпоп каверін жазды, бұл ән Ченгтің "富貴榮華" альбомына енді.
Despite reviews calling the film "horrible" and a "superficial tear jerker", the International Network of Somewhere In Time Enthusiasts (I. N. S. I. T. E.), an official fan club, was formed in 1990 and continues to meet regularly. During the month of October, the Grand Hotel hosts a Somewhere in Time Weekend, with events such as a large screen screening of the film, panel discussions with some of the film's principals and crew, and a costume ball of members dressed in Edwardian attire. The film was also listed as an example of popular culture time travel in the blockbuster film Avengers: Endgame (2019). Adding to the film's legacy is a Ken Davenport produced theatrical adaptation of the story with assistance from Matheson on the story book. The adaptation received New York workshops and a full production at Portland Center Stage. The film was particularly well received in the then British Hong Kong. It was screened exclusively at the 碧麗宮戲院 in Causeway Bay, the most luxurious cinema in Hong Kong at that time, starting from September 12, 1981. Due to its excellent reputation and box office, it continued to be screened at the Palace Theatre until April 22, 1982, with a total of 223 days. This set the record for the longest continuous screening of a film in Hong Kong at that time, and it also kept the theatre itself full for three consecutive months. In the end, the film earned HKD 9.38 million at the box office in Hong Kong, and making it the highest grossing international film of the year 1982 in Hong Kong. Due to the popularity of the film in Hong Kong, Hong Kong singer Adam Cheng recorded a Cantopop cover version (如在夢中; lit. "Like in a Dream") that was adapted from the theme music of the film in 1982, and the song was included in Cheng's album "富貴榮華".