Кіріспе
Айдағы кратер Лангрен – Айдың шығыс шетіне жақын орналасқан соққы кратері. Бұл нысан дөңгелек пішіндес, бірақ көру бұрышының есебінен сопақтау көрінеді. Ол Mare Fecunditatis теңізінің шығыс жағалауында жатыр. Оңтүстігінде Венделин және кішігірім Ламэ кратерлері орналасқан. Лангреннің ішкі қабырғасы кең және дұрыс емес террасаланған, орташа ені шамамен 20 километрді құрайды. Сыртқы қоршаулары дұрыс емес және төбелі, ал батысқа қарай жарқын, фрагменттелген сәуле жүйесі тараған. Кратердің ішкі бөлігінің альбедосы айналасындағыдан жоғары, сондықтан Күн тік тұрғанда кратер жарқырап көрінеді. Кратердің түбі көптеген тастармен жабылған, солтүстік-батыс жартысында сәл тегіс емес. Орталық төбелері шамамен бір километрге көтеріледі, ал шығыс жиегіндегі төбе 3 километр биіктікке жетеді. 1992 жылдың 30 желтоқсанында Париж обсерваториясының ғалымы Одуан Долфус бір метрлік телескоп арқылы осы кратердің түбінде бірнеше жарқырауларды байқады. Бұл жарқыраулар уақыт өте келе пішінін өзгертті, Долфус бұл газ шығарылымы болуы мүмкін деген пікірін білдірді. Газдың көзі кратердің жарылған едені болуы мүмкін. Фламанд астрономы Майкл ван Лангрен 1645 жылы Айдың көптеген нысандарына атау беріп, алғаш рет Айдың картасын жасаған. Ол осы кратерді өзінің құрметіне атады; оның берген аты сақталған жалғыз нысаны осы кратер. Лангрен – Эратосфендік кезеңдегі кратер.
Langrenus is an impact crater located near the eastern lunar limb. The feature is circular in shape, but appears oblong due to foreshortening. It lies on the eastern shore of the Mare Fecunditatis. To the south is the overlapping crater pair Vendelinus and the smaller Lamé. The inner wall of Langrenus is wide and irregularly terraced, with an average width of about 20 kilometers. The outer ramparts are irregular and hilly, and there is a bright, fragmented ray system spread across the mare to the west. The interior of the crater has a higher albedo than the surroundings, so the crater appears bright when the Sun is overhead. The crater floor is covered by many boulders, and is slightly irregular in the northwest half. The central peaks rise about a kilometer above the floor, and a peak on the eastern rim ascends to an altitude of 3 km. On December 30, 1992, Audouin Dollfus of the Observatoire de Paris observed a series of glows on the floor of this crater using the one meter telescope. These glows changed form with time, and Dollfus expressed the belief that this was likely a gaseous emission. The cracked floor of the crater may have been the source of the gas. Flemish astronomer Michael van Langren was the first person to draw a lunar map while giving names to many of the features, in 1645. He named this crater after himself; it is the only one of his named features that has retained his original designation. Langrenus is a crater of Eratosthenian age.
Спутник кратерлері
Конвенция бойынша бұл белгілер ай карталарында Лангренус кратерінің ортасына ең жақын жатқан жағына әріптер орналастыру арқылы анықталады. Лангренус Ен жайымдығы Бойлық Диаметрі E 12.7° S 60.6° E 30 км G 12.1° S 65.4° E 23 км H 8.0° S 64.3° E 23 км L 13.2° S 62.2° E 12 км M 9.8° S 66.4° E 17 км N 9.0° S 65.7° E 12 км P 12.1° S 63.1° E 42 км Q 11.9° S 60.7° E 12 км R 7.7° S 63.6° E 5 км S 6.7° S 64.7° E 9 км T 4.6° S 62.5° E 42 км U 12.6° S 57.1° E 4 км V 13.2° S 55.9° E 5 км W 8.6° S 67.3° E 23 км X 12.4° S 64.7° E 25 км Y 7.8° S 66.9° E 27 км Z 7.1° S 66.4° E 20 км
Лангренусты қоршалаған маңызды кратерлердің көптегені Халықаралық астрономиялық одақ (IAU) тарапынан қайта аталды. Лангренус A – Баркланы қараңыз. Лангренус B – Наонобуны қараңыз. Лангренус C – Акостаны қараңыз. Лангренус D – Әл-Маракушиді қараңыз. Лангренус F – Бильхарцты қараңыз. Лангренус J – Сомервилльді қараңыз. Лангренус K – Атвудты қараңыз.