Кіріспе
Шотландиялық американдық психиатр, азаптау әдістерін әзірлеген Камерон пациенттер мен тұтқындарға олардың біліміне және хабардар келісіміне қол жеткізбей электроконвульсивті терапия мен тәжірибелік дәрі-дәрмектерді, соның ішінде кураре сияқты уларды және лизергиялық қышқыл диэтиламиді сияқты есірткілерді қолданған. Осы жұмыстың бір бөлігі ақылды басқару және азаптау техникаларын, психоактивті уларды және мінез-құлықты өзгерту жүйелерін жасау мақсатындағы MKUltra жобасы аясында жүргізілді.
Cameron was involved in administering electroconvulsive therapy and experimental drugs, including poisons such as curare and hallucinogens such as lysergic acid diethylamide, to patients and prisoners without their knowledge or informed consent. Some of this work took place in the context of the Project MKUltra program for the developing of mind control and torture techniques, psychoactive poisons, and behavior modification systems.
Ерте өмір және мансап
Дональд Эвен Камерон Шотландияның Бридж-о-Аллан қаласында дүниеге келді. Ол 1924 жылы Глазго университетінде психологиялық медицина бойынша M.B., Ch.B., 1925 жылы Лондон университетінде D.P.M., ал 1936 жылы Глазго университетінде ерекшеленген M.D. дәрежесін алды. Камерон психиатрия саласындағы білімін 1925 жылы Глазгодағы Корольдік психикалық ауруханада бастады. 1926 жылы ол сол жерде көмекші дәрігер болып жұмыс істеді және швейцариялық-американдық психиатр Адольф Мейердің шәкірті, психиатр сэр Дэвид Хендерсонмен танысты. 1926-1928 жылдары ол Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы Джонс Хопкинс ауруханасының Фиппс клиникасында Мейердің жетекшілігімен АҚШ-та білімін жалғастырды. 1928 жылы Камерон Балтимордан Швейцариядағы Цюрих университетінің психиатриялық ауруханасы – Бургхольцлиге кетті. Ол психиатриялық ой-өріске елеулі әсер еткен швейцариялық психиатр Эуген Блюлердің ізбасары Ханс В. Майердің басшылығымен оқыды. Сол жерде ол Манитобаның бас психиатры А.Т. Матерспен танысты, ол 1929 жылы Камеронды Канаданың Манитоба провинциясының екінші ірі қаласы – Брендонға көшуге көндірді. Камерон жеті жыл бойы сол жерде тұрып, провинциялық психикалық аурухананың қабылдау бөлімінің меңгерушісі болды. Ол сондай-ақ провинцияның батыс жартысындағы психикалық денсаулық сақтау қызметтерінің құрылымын ұйымдастырды, 10 жұмыс істейтін клиника құрды; бұл үлгі Монреальдегі ұқсас жобалардың негізі ретінде және 1960 жылдардағы қоғамдық денсаулық сақтау модельдерінің алға басуы болды. 1933 жылы ол Глазго университетінде студенттік кезінде танысқан Жан С. Ранкинге үйленді. Ол Шотландияның хоккей командасының бұрынғы капитаны, теннисші және Глазго университетінде математика пәнінің оқытушысы болды. Олардың төрт баласы болды: бір қызы мен үш ұлы. 1936 жылы ол Массачусетс штатына көшіп, бір жылдан кейін Вурчестер мемлекеттік ауруханасының ғылыми-зерттеу бөлімінің директоры болды. 1936 жылы ол өзінің алғашқы кітабын – «Объективті және эксперименталды психиатрия» жариялады, онда психиатрия адамның мінез-құлқына биологиялық негіздемеде қатаң, ғылыми тәсілмен қарауы керек екенін жеткізді. Оның мінез-құлық теориясы организмнің қоршаған ортамен бірлігін атап көрсетті; кітапта эксперименттік әдіс және зерттеу дизайны да сипатталған. Камерон клиникалық психиатрияға және қатаң ғылыми әдіске берілгендігін көрсетті. 1938 жылы ол Нью-Йорк штатының Олбани қаласына көшіп, психиатрия саласындағы диплом алып, психиатрия бойынша сертификатталды. 1939-1943 жылдары ол Олбани медициналық колледжінде неврология және психиатрия профессоры болды, сондай-ақ Олбани аймағындағы Рассел Сейдж медбикелік мектебінде дәріс берді. Сол жылдары Камерон ақыл мен дене арасындағы байланыс туралы ойларын кеңейте бастады, органикалық, құрылымдық неврологтар мен анатомия туралы білімі ми карталарына ғана шектелген психиатрлар арасындағы алшақтықты жоя алатын психиатр ретінде танылды. Медбикелер мен психиатрларды оқыту арқылы ол өзінің шоғырланған салаларында авторитетке ие болды. Камерон ең алдымен биологиялық сипаттамалық психиатрияға назар аударды және британдық және еуропалық мектептердің және практика үлгілерінің қағидаларын қолданды. Камерон осы мектептердің психикалық бұзылулар – аурулар және олардың табиғаты бойынша соматикалық екенін талап етудегі ұстанымдарын қолдады; сондықтан барлық психологиялық аурулар – организмнің өнімі және науқастың биологиялық құрылымының тікелей нәтижесі, әлеуметтік ортаның салдары емес. Мінез-құлық ерекшеліктері мидан пайда болатын синдромдар ретінде диагностикаланды. Осы кезде ол есте сақтау процестерін басқару және түсіну үшін миды қалай тиімді түрде манипуляциялауға болатынына қызығушылық танытты. Ол сонымен қатар қартаюға байланысты есте сақтау проблемаларын түсінгісі келді, өйткені ол қартайған мидың психозға ұшырайтынына сенді. 1943 жылы Камеронды Монреальдегі МакГилл университетіне нейрохирург доктор Уайлдер Пенфилд шақырды. Рокфеллер қорының гранты, Монреаль жұлдызының Джон Уилсон Макконнеллдің қаржысы және сэр Хью Алланның Маунт-Рояльдегі сарайының сыйымен психиатрия бойынша Аллан мемориалдық институты құрылды. Камерон Аллан мемориалдық институтының бірінші директоры және МакГилл университетінің психиатрия кафедрасының бірінші төрағасы болды. Ол психоанализшілерді, әлеуметтік психиатрларды және биологтарды МакГиллде психиатрия бағдарламасын дамыту үшін жаһандық деңгейде тартты. 1943 жылы құрылғаннан бастап Аллан мемориалдық институты «ашық есік» қағидасы бойынша жұмыс істеді, науқастарға қалаған жағдайда кетіп қалуға мүмкіндік берді, бұл 1940 жылдардың басында Канададағы басқа ауруханалардың «жабық есік» саясатына қарама-қарсы болды. 1946 жылы Камерон стационарсыз емхана тәжірибесін енгізді, бұл Солтүстік Америкадағы алғашқы тәжірибе болды, ол науқастарға күндіз институтта ем қабылдау кезінде үйде қалуға мүмкіндік берді, осылайша қажетсіз жатқызудан сақтап, науқастардың қоғам мен отбасымен байланысын сақтады.
Нюрнберг сынақтары
1945 жылы Камерон, Нолан Д. К. Льюис және Пол Л. Шрёдер, Иллинойс университетінің полковнигі және психиатры, Рудольф Гесстің психиатриялық саралауы үшін Нюрнберг процесіне шақырылды. Олардың диагнозы – амнезия және истерия, бұл туралы қысқаша түсіндірме «Журнал Американдық Медициналық Ассоциациясы» журналында жарияланды. Кейін Гесс амнезияны жалған екенін мойындады. Нюрнбергке келгенге дейін Камерон «Германияның әлеуметтік қайта ұйымдастырылуы» деген еңбегін жазды. Онда ол неміс мәдениеті мен оның жеке азаматтарын трансформациялау және қайта құру қажеттігін айтты. Оның пайымдауынша, неміс мәдениеті мәртебеге ұмтылыс жасайтын, қатаң тәртіп пен реттелуді қалайтын, авторитарлық басшылықты құрметтейтін және басқа елдерден терең қорқу сезіміне ұшырайтын адамдардан тұрады. Мақалада неміс мәдениеті мен халқының 30 жыл ішінде әлемдік бейбітшілікке қауіп төндіретін ұрпақтары болады делінген. Бұған жол бермеу үшін Батыс Германия қоғамын қайта ұйымдастыру шараларын қабылдауы керек еді. Осы кезеңде Германия бойынша осыған ұқсас психиатриялық диагноздар жарияланды. Содан кейін Камерон «Нюрнберг және оның маңызы» атты кітабын шығарды. Онда ол Германиядағы қоғамды Ұлы соғыстан Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жеткізген көзқарастардың қайталануын болдырмайтын әділдік формасын қалпына келтіруге қолайлы әдіс табуға үміттенді. Камерон Германия қоғамын тарих бойында үнемі қорқынышты агрессия тудыратын орта деп қарады. Ол соғыс кезінде жасалған қасіреттерді әлемге және немістерге көрсетсе, олар қайталанатын зорлық-зомбылықтан бас тартады деген ойға келді. Егер Германия халқы Екінші дүниежүзілік соғыстың қасіреттерін көрсе, олар міндетті түрде қайта ұйымдастырылған сот жүйесіне бағынады. Камерон немістердің тарихи, биологиялық, нәсілдік және мәдени өткені мен олардың ерекше психологиялық ерекшеліктеріне байланысты қасірет жасауға бейім екеніне көз жеткізді. Сотталуға тиіс барлық немістердің қылмыс жасау мүмкіндігіне қарай бағаланады. Камерон қоғамның кең теориясын, қауіпті және ескірген деп санайтын түсініктерді алмастыру үшін адам қатынастарының жаңа тұжырымдамаларын әзірлеуге кірісті. Бұл жаңа әлеуметтік және мінез-құлық ғылымының негізіне айналды, ол кейіннен Канада, Америка және Дүниежүзілік психиатриялық қауымдастықтардың, Америка психопатологиялық қауымдастығының және Биологиялық психиатрия қоғамының президенті болған кезде құрылды. Манхэттен жобасының нәтижелерінен Камерон қоғамды тиісінше қайта ұйымдастырмаса, атомдық қарулар жаңа, қорқынышты агрессорлардың қолына түседі деп қорқыды. Камерон мінез-құлық ғалымдарының қоғамның әлеуметтік жоспарлаушылары ретінде әрекет етуі және Біріккен Ұлттар Ұйымы оның психиатриялық элементтерді әлемдік басқару мен саясатқа қолдану идеяларын іске асыру үшін арнаны қамтамасыз ете алатынын айтты. Камерон халықты «әлсіздерге» және «күштілерге» бөліп қарастыра бастады. Қайғыға ұшыраған немесе қауіпсіздікке кепілдік берілмейтін және әлемнің жағдайымен күрескендер «әлсіздер» деп аталды; Камеронның талдауынша, олар өмірмен күресе алмады және «күштілер» тарапынан қоғамнан оқшаулануға тиіс болды. Осылайша психикалық аурулар тек ауру ғана емес, сонымен қатар әлсіз деп те танылды. Камерон «әлсіздердің» балаларға әсер етуіне болмайды деп мәлімдеді. Ол қоғамнан әлсіздерді жою арқылы хаостың алдын алуға болатын философияны насихаттады.
Әлеуметтік және интрапсихикалық мінез-құлықты талдау
1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басында Камерон есте сақтау және оның қартаюмен байланысы жөніндегі жұмысын жалғастырды. Ол "Есте сақтау" атты кітап жариялады және психиатриялық байланыстарды адам биологиясына дейін кеңейтті. Осы кезеңде жарияланған мақалаларында ол РНК-ны есте сақтаумен байланыстырды. Ол алаңдаушылық, депрессия және шизофрения сияқты клиникалық жағдайлардың диагностикалық анықтамаларын жетілдірді. Камерон эмоциялық бұзылыстардың пайда болуы мен жақсаруында жеке қарым-қатынас, отбасы, қоғам және мәдениет атқаратын рөлге баса назар аударатын әлеуметтік психиатрия ғылымын дамытуға кірісті. Камерон психиатриялық емдеу бөлімін аурухана ішіне орналастырып, оның тиімділігін бағалады. Осы ауруханада Камерон психиатриялық науқастардың психиатриялық емес басқа аурулармен ауыратын науқастарға ұқсас екенін байқады. Осылайша, соматикалық себептерді салыстыруға мүмкіндік туды. Психикалық науқастың мінез-құлқы, мысалы, сифилиспен ауырған науқастың мінез-құлқына ұқсауы мүмкін, содан кейін психологиялық аурудың соматикалық себебін анықтауға болады. Камерон осы процедураны "интрапсихикалық" деп атады (бұл термин аурухана науқастарының психосоматикалық байланысынан туындаған). Камерон фрейдтік санадан тысқа қатысты көзқарастан бас тартып, психикалық ауруларға қатысты әлеуметтік конструктивтік көзқарасқа көшті. Оның талдауында мәдениет пен қоғам адамның тіршілік етуге қажетті талаптарға сәйкес жұмыс істеу қабілетіне маңызды рөл атқарды. Сондықтан қоғам әлсіздерді, қаламағандарды және қоғамға қауіп төндіретін агрессияға бейім адамдарды іріктеуге тиіс. Психиатрия тәртіп сақтаушы рөл атқарады. Камерон өнеркәсіптік жағдайлардың жұмыс арқылы халықты қанағаттандыру жолдарын және қандай адам немесе жұмысшы өнеркәсіптік жағдайларға ең лайықты екенін зерттеуге кірісті. Оның пікірінше, күшті тұлға ауыр өнеркәсіптік жағдайларда өзін ұстай алады, ал әлсіз тұлға өнеркәсіптік жағдайларға төтеп бере алмайды. Камерон күшті жұмысшыны қалыптастыратын жағдайларды, осы тұлғаны қайта өндіруге қажетті жағдайларды, күштілерді марапаттау және әлсіздерді тәртіпке келтіру жолдарын талдады. 1946 жылғы "Әлеуметтік психиатрия шекаралары" атты мақаласында ол Екінші дүниежүзілік соғыс Германиясын мысал ретінде келтірді, онда қоғам жалпы алаңдаушылық немесе невроз туғызу арқылы азаматтардың санасын улады.
Камерон мен Фрейд: өркениет пен қанағатсыздық
Камерон Фрейдтің санасыздық туралы ұғымын қабылдамаса да, жеке психологияның жүйке табиғатымен байланысты екенін Фрейдтің идеясын бөлісті. Оның теориясы бойынша, көзқарастар мен сенімдер тілеген қоғамның жалпы көзқарасын нығайтуға тиіс. Фрейд сияқты, Камерон отбасының әлеуметтік мінез-құлықтың ядросы екенін және балалық шақта туған алаңдаушылықтар кейінірек өмірде пайда болатынын айтты. Камерон қоғамды басқарудың жылдам жолдарын анықтау үшін жаңашыл психиатриялық мекеме құруды қалады, сонымен бірге кінә мен кінә кешеніне негізделмеген психологиялық экономиканы талап етті. Оның балаларға назар аударуы ескірген, догмалық тактикадан қорғау құқығын және ата-аналардың табулар мен шектеулерді сіңіру қажеттілігін қамтыды. Камерон психикалық аурулар ұрпақтан-ұрпаққа беріледі деп жазды; демек, психикалық аурулардың қайталануын некеге тұрудың сәйкестігі туралы қазіргі түсініктерді қайта қарастыру және кеңейту арқылы, сондай-ақ психикалық аурулармен ауырған адамдарды жалпы халықтан оқшаулау арқылы тоқтатуға болады. Оның пікірінше, психикалық ауруды емдеудің жалғыз жолы – оның "тасымалдаушыларын" қоғамнан толығымен жою. Камерон психикалық аурудың шынайы жұқпалы екеніне сенді – психикалық ауруы бар адаммен байланысқа түскен адам психикалық аурудың белгілерін дамыта бастайды деп сенді. Мысалы, рок-музыка сияқты нәрсе психикалық аурумен ауырған адамдармен жасалуы мүмкін және инфекция арқылы психикалық аурумен ауырған адамдарды тудыруы мүмкін, бұл өз кезегінде гендерге беріледі. Осылайша, бұл топты жұқпалы әлеуметтік ауру ретінде зерттеу және бақылау қажет. Полиция, ауруханалар, үкімет және мектептер психиатриялық жұқпалардың таралуын тоқтату үшін дұрыс психиатриялық билікті пайдалануы керек. Камерон сондай-ақ психикалық ауруларға қарсы шаралар қабылдау үшін билік пен техниканы қолдана алатын отбасыларды құруға үміттенеді, бұл кейінірек Камеронның MKULTRA және MKDELTA эксперименттерінде көрінеді.
Психикалық аурулар әлеуметтік жұқпалы ауру ретінде
Қоғам жұқпалы аурулардың таралуына қарсы санкциялар енгізгенмен, Камерон жұқпалы аурулар тұжырымын созылмалы алаңдаушылыққа дейін кеңейткісі келді. Оның пікірінше, психикалық аурулары бар адамдар өз ауруларын жұқтыра алады және таратуға қабілетті. Ол мемлекеттік мекемелер мұндай әлеуетті қауіптерге қарсы шаралар қабылдауы керек екенін ескертті. Камерон өз ойларының кейбірін нәсілге негіздеді, бұл оның неміс халқына қатысты теорияларында көрінеді. 1940 жылдардың соңында Камерон өз идеяларын "Қауіпті ерлер мен әйелдер" атты лекциясында ұсынды. Ол қоғамның барлық мүшелеріне қауіп төндіретініне сенген түрлі тұлғаларды сипаттады. Олардың ішінде "өз ойын айтудан қорқатын" және "көре алмаса да, ештеңеге де қарсы тұрмайтын" пассив адам бар. "Ол Мюнхенде туған, мәңгілік келісімші, оның рухани тағамы – келісім". Соңғы түрі – психопат, саяси және қоғамдық дүрбелең кезінде ең үлкен қауіп. Камерон оны "Гестапо" деп атады. Камерон психиатрия үкіметтік институттарды, мектептерді, түрмелерді және ауруханаларды құрып, дамытатын қоғамда ғылым қоғамның "ауру" мүшелеріне жеңіске жетеді деп сенді. Ол саяси жүйелерді бақылауды талап етті және неміс халқының "жеке тұлға типіне" байланысты бақылауда болуы керек екенін айтты, өйткені ол авторитарлық биліктің диктаторлық билігіне әкелетін жағдайларды тудырады деп санады. Камерон: "Бұл зақымдалған, ауру тұлғалардың өзімізге және ең бастысы, балаларымызға қаншалықты қауіпті екенін түсіну керек, олардың қасиеттері қалыптасып жатыр және біз оларды тоқтатудың жолдарын табуымыз керек" деді. Ол немістер туралы ғана емес, сондай-ақ осындай қасиеттерге ұқсайтын немесе байланысты қоғамның үлкен бөлігі туралы да сөйледі. Камерон үшін бұл қасиеттер жұқпалы болды және қоғамдық, мәдени немесе жеке тұлғалық формаларға ұшыраған кез келген адам өзі жұғатын болады. Камерон өз идеяларын қоғамды басқару және тәрбиелеу саясатын жүзеге асыру үшін пайдаланды. Егер адамзат бейбітшілік пен өркендеуді қаласа, онда мұндай адамдарды қоғамнан жою керек. Камерон үшін аурулар – оның тұрақтылығы мен денсаулығына қауіп төндіретін вирустық инфекция. Бұл сипатталған типтер қоғам мен өмірдің жаулары болды. Сарапшылар авторитарлық билеушіге жол бермеу үшін көзқарастар мен сенімдерді күшпен өзгерту әдістерін әзірлеуі керек. Ол басқа ЦРУ психиатры Алан С. Камеронмен байланысты емес, ол 1970 жылдары әлемдік көшбасшылардың психологиялық профилін құруға көмектесті және мінез-құлықты өзгерту жөніндегі зерттеу бағдарламасымен байланысты емес. Камерон шизофренияны "жою" арқылы есте сақтауды "өшіру" және психиканы "қайта бағдарламалау" арқылы түзетуге үміттенген. Ол әр апта сайын Нью-Йорк штатының Лейк-Плэсид қаласынан Монреаль қаласына Макгиллдің Аллан Мемориал институтында жұмыс істеуге баратын және 1957 жылдан 1964 жылға дейін МКУльтра эксперименттерін жүргізу үшін 69 000 доллар төлеген. ЛСД-мен қатар ол әртүрлі параличті дәрілерді, мысалы, кураре және электрлік шабуыл терапиясын әдеттегіден 30-40 есе күштілікпен сынады. Оның "психикалық жүргізу" эксперименттері бір уақытта бірнеше апта бойы (бір жағдайда үш айға дейін) бейтаныс адамды есірткімен комаға түсіріп, шудың немесе қарапайым мәлімдемелердің таспасын ойнатуды қамтиды. Бұл тәжірибелер әдетте институтқа анксиоздық бұзылулар мен босанғаннан кейінгі депрессия сияқты кішігірім проблемалар үшін келген науқастарда жүргізілді; көптеген адамдар осы емдерден кейін тұрақты түрде әлсіреді. Мұндай салдарлар: ұрық ұстамау, есте сақтау қабілетін жоғалту, сөйлеуді ұмыту, ата-анасын ұмыту және тергеушілерді ата-анасы деп ойлау. Оның жұмысы психиатр Уильям Сарганттан (MKULTRA-дан емес) шынымен де бар, ол да бар және олардың келісімінсіз пациенттерінде көп тәжірибе жүргізді, бұл ұзақ мерзімді зиян келтірді. Сид Тейлор Камеронның зерттеу кезінде пациенттерді қозғалту үшін кураре қолданғанын мәлімдеді. Бір сынақтан кейін ол былай деп атап өтті: "Бұл науқас ұзақ уақыт бойы (35 күн) сезімдік оқшауланумен және қайта-қайта әке-шешесінен ажыратумен дайындалған, ал 101 күн бойы оң нәтижелі жүргізуді алғанмен, ешқандай оң нәтижелер алынбады". Пациенттер Камеронның басшылығымен салынған радиотелеметрия зертханасында тексерілді. Бұл жерде науқастар түрлі радиожиілік және электромагниттік сигналдарға ұшырады және мінез-құлық өзгерістерін бақылайды. Радиотелеметрия зертханасына жіберілген науқастардың ешқайсысында да жақсару белгілері байқалмады. 1980 жылы канадалық тергеу бағдарламасы The Fifth Estate Камеронның бұрынғы екі науқасын сұхбатқа тартып алды, олар Камеронның емдеуінің ұзақ мерзімді салдары үшін ЦРУ-ға сот талаптарын талап еткен оның бұрынғы науқастарының арасында болды. Өзінің "In the Sleep Room: The Story of the CIA Brainwashing Experiments in Canada" кітабында автор Энн Коллинс Камерон мен Монреальдің Аллан Мемориал институтының тарихын зерттеді. Бұл 1998 жылы Энн Уилер режиссерлік еткен "The Sleep Room" телесериалына негіз болды, ол Камеронның бұрынғы науқастарының ЦРУ-ға қарсы сот процесін көрсетеді. Камеронның науқасының ұлы естеліктерде Эда Бродбент пен Свенд Робинсоннан басқа канадалық депутаттардың ешқайсысы парламентте бұл мәселені көтермегенін атап өтті. Наоми Кляйн өзінің "The Shock Doctrine" кітабында Камеронның зерттеуі мен МКУльтраға қосқан үлесінің мақсаты миды бақылау және жуу емес, "қақтығыс көздерден ақпаратты алуға арналған ғылыми негізделген жүйені жобалау" екенін айтады. Басқаша айтқанда, азаптау". Ол Альфред У. Маккойды келтіреді: "Бәсекелестік артықшылықтарынан айырылған Камеронның эксперименттері, Дональд О. Хеббтің бұрынғы жетістігіне сүйене отырып, ЦРУ-дың екі кезеңді психологиялық азаптау әдісінің ғылыми негізін қалады". Камерон Стивен Беннеттің "Eminent Monsters" (2020) фильмінің тақырыбы болып табылады, ол BBC Scotland және Creative Scotland қаржыландырған. Камеронның эксперименттеріне қаржыландыру ЦРУ-дан келгенін білгеніне нақтылық жоқ; қаржыландыру мүдделерден еркін көздерден келген жағдайда да оның дәл сондай эксперименттерді жүргізеріне күмәнді емес.
A passive man who "is afraid to say what he really thinks" and "will stand anything, and stands for nothing". "[H]e was born in Munich, he is the eternal compromiser and his spiritual food is appeasement". The last type is the psychopath, the greatest danger in times of political and societal upheaval; this Cameron labeled "the Gestapo". Cameron believed that a society in which psychiatry built and developed the institutions of government, schools, prisons and hospitals would be one in which science triumphed over the "sick" members of society. He demanded that political systems be watched, and that German people needed to be monitored due to their "personality type", which he claimed results in the conditions that give rise to the dictatorial power of an authoritarian overlord. Cameron stated, "Get it understood how dangerous these damaged, sick personalities are to ourselves – and above all, to our children, whose traits are taking form and we shall find ways to put an end to them." He spoke about Germans, but also to the larger portion of the society that resembled or associated with such traits. For Cameron, the traits were contagions and anyone affected by the societal, cultural or personality forms would themselves be infected. Cameron used his ideas to implement policies on who should govern and parent in society. The described types would have to be eliminated from society if there was to be peace and progress. The sick were, for Cameron, the viral infection to its stability and health. The described types were the enemies of society and life. Experts must develop methods of forcefully changing attitudes and beliefs to prevent the authoritarian overlord. He is unrelated to another CIA psychiatrist, Alan S. Cameron, who helped pioneer psychological profiling of world leaders during the 1970s and was not associated with the behavioral modification research program. Cameron had hoped to correct schizophrenia by "erasing" existing memories and "reprogramming" the psyche. He commuted from Lake Placid, New York to Montreal every week to work at McGill's Allan Memorial Institute and was paid $69,000 from 1957 to 1964 to carry out MKUltra experiments there, known as the Montreal experiments. In addition to LSD, he experimented with various paralytic drugs such as curare and electroconvulsive therapy at thirty to forty times the normal power. His "psychic driving" experiments consisted of putting a subject into a drug induced coma for weeks at a time (up to three months in one case) while playing tape loops of noise or simple statements. These experiments were typically carried out on patients who had entered the Institute for minor problems such as anxiety disorders and postnatal depression; many were permanently debilitated after these treatments. Such consequences included incontinence, amnesia, forgetting how to talk, forgetting their parents, and thinking their interrogators were their parents. His work was inspired and paralleled by the psychiatrist William Sargant, who was also involved with the intelligence services (though not with MKULTRA) and experimented extensively on his patients without their consent, causing similar long term damage. Sid Taylor stated that Cameron used curare to immobilise his patients during his research. After one test he noted: "Although the patient was prepared by both prolonged sensory isolation (35 days) and by repeated depatterning, and although she received 101 days of positive driving, no favourable results were obtained." Patients were tested in the Radio Telemetry Laboratory, which was built under Cameron's direction. Here, patients were exposed to a range of RF and electromagnetic signals and monitored for changes in behaviour. It was reported that none of the patients sent to the Radio Telemetry Lab showed any signs of improvement. In 1980, the Canadian investigative news program The Fifth Estate interviewed two former patients of Cameron's who were among several of his ex patients who were at that time suing the CIA for the long term effects of Cameron's treatment. In her book, In the Sleep Room: The Story of the CIA Brainwashing Experiments in Canada, author Anne Collins explored the history of Cameron and Montreal's Allan Memorial Institute. This was made into a TV mini series directed by Anne Wheeler in 1998, called The Sleep Room, which also dramatizes the lawsuit of Cameron's ex patients against the CIA. The son of one of Cameron's patients noted in a memoir that other than Ed Broadbent and Svend Robinson, no Canadian MP brought up the issue in the House of Parliament. Naomi Klein states in her book The Shock Doctrine that Cameron's research and his contribution to MKUltra were not about mind control and brainwashing, but "to design a scientifically based system for extracting information from 'resistant sources.' In other words, torture." She then cites Alfred W. McCoy: "Stripped of its bizarre excesses, Cameron's experiments, building upon Donald O. Hebb's earlier breakthrough, laid the scientific foundation for the CIA's two stage psychological torture method." Cameron is the subject of Stephen Bennett's film Eminent Monsters (2020), which was funded by BBC Scotland and Creative Scotland. Whether or not Cameron was aware that funding for his experiments was coming from the CIA is unclear; it has been argued that he would have carried out the exact same experiments if funding had come from a source without ulterior motives.
Өлім
1967 жылдың 8 қыркүйегінде Камерон ұлымен Адирондак тауларында серуендеп жүргенде жүрек талмасынан көз жұмды.