Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Брент өзені – Англияның Лондон қаласындағы өзен, Темза өзенінің саласы. 29 шақырымға жуық ұзындығы бар, Барнет ауданында басталып, көбінесе оңтүстік-батысқа қарай ағып, Брентфордта Темзаның тасқын су аймағына құяды. Американдық видеоблогер.
River in London, England
the American YouTuber
The River Brent is a river in west and northwest London, England, and a tributary of the River Thames. 17.9 mile (29 km) in length, it rises in the Borough of Barnet and flows in a generally south west direction before joining the Tideway stretch of the Thames at Brentford.
Гидронимия және этимология
705 жылы Лондон епискобының Breġuntford, қазіргі Брентфордта кездесу ұсынған хаты осы жердің және, ықтималда, өзеннің ең ерте жазбасы болып саналады. Бұл атаудың кельт тіліндегі *brigant сөзімен, яғни "биік" немесе "көтеріңкі" деген мағынамен байланысты болуы мүмкін, сондай-ақ Бригантия қасиетті құдайымен де байланысты болуы ықтимал.
A letter from the Bishop of London in 705 suggesting a meeting at Breġuntford, now Brentford, is the earliest record of this place and probably therefore that of the river, suggesting that the name may be related to the Celtic *brigant meaning "high" or "elevated", perhaps linked to the goddess Brigantia.
Англия мұздықтарынан бұрынғы аймақ
ХХ ғасырдың басында Темза өзені Оксфордшир арқылы төмен ағып, Горинг Gap маңында Лондон бассейніне еніп, содан кейін солтүстік-шығысқа қарай жалғасқан. Бұл бағыт мұз басудан бұрын, Уотфордтан өтіп, Сент-Олбанс аңғарының бойымен созылған. Бұл гипотеза кейін көптеген зерттеулермен расталды. Сол "прото-Темза" өзені оңтүстіктен салалар алған. Осы салалардың кем дегенде бірі бүгінгі Сент-Олбанс аңғарының оңтүстік-шығысында орналасқан, тілімделген үстіртіден өтіп кеткен. Бұл үстіртід Буши-Хиттен Нортоуға дейін және одан әрі созылады. Көптеген жерлерде 150 метрден 130 метрге дейінгі биіктікте, шамамен 3 метрлік жұқа құм мен қиыршық тас қабатымен (Pebble Gravel немесе кейбір жерлерде Stanmore Gravel) жабылған. Бұл қиыршық тастың негізгі құрамы – тас болғанымен, 19 ғасырдың соңынан бері оның құрамында Уилд аймағындағы Төменгі Гринсэнд қабаттарынан шыққан шақырдың да бар екені белгілі. Бұл "бұл аймақта бұрын өзендер болғанын көрсетеді" деген болжам тудырды. Кейін С. В. Вулдридж бұл "оңтүстіктен келген, үлкен өзен" болған, ол осы шақырдың көп бөлігін Темза өзенінен солтүстікке қарай орналасқан аймақтарға жеткізгенін айтты. Вулдридж осы өзен үшін жасаған жоспардан оның Моль (немесе Вей) өзенінің ата-бабасы екені анық болды. 1994 жылы Д. Р. Бриджленд Харроу Уэльд Коммон (Буши-Хит маңында) орналасқан Pebble Gravel (немесе Stanmore Gravel) ата-баба Моль-Вей өзенімен шөгіндіргенін және бұл өзен Темза өзені солтүстік-батысқа қарай аққан кезде оның саласы болғанын ұсынды. Бұл шамамен екі миллион жыл бұрын болған болуы мүмкін. Ол сондай-ақ, Нортоу маңындағы, сәл төменгі биіктікте орналасқан ұқсас қиыршық тас та ата-баба Моль-Вей өзенімен шөгіндіргенін, бірақ кейінірек (шамамен 1,75 миллион жыл бұрын) болғанын болжады. Сол кезде Брент су жиналатын аймағындағы елдің топографиясы бүгінгі топографиядан мүлдем өзгеше болған, өйткені Pebble Gravel аңғардың түбінде шөгіндірген, ал бүгін ол аймақтағы ең биік жерді алып жатыр. Рельеф осылайша кері айналдырылды. Бірақ 1979 жылы П. Л. Гиббард Долис-Хилл шағылы деп аталатын жас шөгінділерді картаға түсірді және бұл шөгіндінің табылатын жерлердің бірінің атымен атады, олар да ата-баба Моль-Вей өзенімен шөгіндірген. (Бұл өзен кей жерлерде "прото Моль-Вей" деп те аталады.) Бұл шөгінділер бүгінгі Финчли ойысы деп аталатын жерде, сондай-ақ солтүстік-шығыста және оңтүстік-батыста орналасқан. Мысалы, Долис-Хилл шағылы Хендон мен Хорсенден төбесіндегі ойыстың оңтүстік-батысында, ал Southgate-тен Goff's Oak-қа дейінгі кең аймақтарда ойыстың солтүстік-шығысында кездеседі. Бүгін бұл шөгінділердің ең биік жері шамамен 100 метр биіктікте (мысалы, Muswell Hill) орналасқан. Демек, Финчли маңындағы прото-Моль-Вей аңғары, екі жағындағы биік жерлердің арасындағы төмен жатқан айманы (мысалы, Милл-Хилл мен Хэмпстед-Хит, екеуі де бүгін 120 метрден жоғары биіктікте) Долис-Хилл шағылының ең биік шөгінділері салынған кезде болған. Бұл шамамен бір миллион жыл бұрын болған болуы мүмкін. Осылайша, Долис-Хилл шағылын құрған прото-Моль-Вей өзені бүгінгі Брент өзеніне ұқсас бағытта, бірақ оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарама-қарсы бағытта ағып жатты. Брент су жиналатын аймағындағы осы аңғардың еңісі төмен болды – шамамен километрге 50 см-ден аспады.
In the early twentieth century, it was suggested that the River Thames, after descending through Oxfordshire, entering the London Basin near the Goring Gap and running north east from there, continued in that direction prior to the ice advance, past Watford and along the line of the Vale of St Albans. This hypothesis has since been confirmed by much subsequent research. That "proto Thames" river received tributaries from the south. At least one of those tributaries traversed what is today a dissected plateau which lies to the south east of the Vale of St Albans. This plateau stretches from Bushey Heath to Northaw and beyond, and is capped over wide areas, at altitudes ranging from about 150 metres to 130 metres, by a fairly thin (average 3 metres) layer of sand and gravel known as Pebble Gravel (or, in places, Stanmore Gravel). Although flint is the main component of this gravel, it has been known since the late nineteenth century that it also contains in places a notable quantity of chert derived from Lower Greensand Beds in the Weald. It was suggested early on that this "pointed to the former existence of streams from that area". S. W. Wooldridge later suggested that it was in fact "a river of major dimensions" (which) "entered from the south" that was responsible for transporting much of this chert to areas which are now north of the River Thames. It was clear from the broad course which Wooldridge plotted for this river that it was an ancestor of the River Mole (and/or River Wey). In 1994, D. R. Bridgland proposed that Pebble Gravel (or Stanmore Gravel) which is located on Harrow Weald Common (near Bushey Heath) was deposited by an ancestral Mole Wey, and that that river was a tributary of the River Thames at a time when the latter river was flowing to the north west of the Vale of St Albans. That could have been nearly two million years ago. He also suggested that similar gravel, located further north east near Northaw at a slightly lower altitude, was also deposited by an ancestral Mole Wey, but at a later date (which could have been around 1.75 million years ago). At those times, the topography of the country in what is today the Brent catchment area would have been very different from today's topography, because the Pebble Gravel was laid down on a valley floor, whereas today it occupies the highest ground in the area. The relief has thus been inverted. But, in 1979, P. L. Gibbard mapped younger deposits, known as Dollis Hill Gravel and named after one of the locations where this deposit is found, which were also laid down by an ancestral Mole Wey river. (This river is also referred to in places as the "proto Mole Wey".) These deposits are found at what is today the so called Finchley Gap, and to the north east and south west of it. Dollis Hill Gravel is found, for example, south west of the Gap at Hendon and Horsenden Hill, and north east of the Gap over wide areas from Southgate to Goff's Oak. Today, the highest of those deposits rest at an altitude of around 100 metres (for example at Muswell Hill). So the proto Mole Wey valley around Finchley, in the sense of being an area of lower ground lying between higher ground on either side (for example, at Mill Hill and Hampstead Heath, both at altitudes of over 120 metres today), must have existed by the time those highest deposits of Dollis Hill Gravel were laid down. That could have been around one million years ago. The proto Mole Wey river which laid down the Dollis Hill Gravel thus flowed along a line broadly similar to that of today's River Brent, but in the opposite direction, from south west to north east. The gradient of the floor of that valley in the area now occupied by the Brent catchment was low probably no more than 50 cm per kilometre.
Моле-Вей өзенінің прото-ағы
Қазіргі уақытта Брент су жиналатын алабының аумағында орналасқан, Англия мұздығына дейін Моле-Уэй өзеніне құйылатын сала өзендердің саны мен бағыты нақты белгісіз. Бірақ, басқа жерлерде осы мұздықтардың салдарынан қираған өзендердің кейбір салалары бүгінде өздерінің мұздыққа дейінгі аңғарларының бағытын сақтап келеді дегені белгілі. Мысалы, Леа өзенінің жоғарғы ағысындағы Мимрам және Сторт өзендері сияқты салалары осыған дәлел. Сондықтан, қазіргі Брент су жиналатын алабының аумағындағы Моле-Уэй өзенінің протосына құйылатын сала өзендердің желісінің кемінде бір бөлігі де осы мұздыққа төтеп берген болуы мүмкін деп болжауға болады. Осылайша, Моле-Уэй өзенінің өзі Англия мұздығы кезінде Брент өзенімен толығымен алмастырылса, және оның мұз шегімен жанасқан салаларының бір бөлігі бұрылып кеткенімен (төменде сипатталғандай), Брент салаларының бүгінгі желісінің басқа бөліктері Моле-Уэйді қоректендірген Англияға дейінгі сала өзендерінің желісін шамамен көрсетеді. Бұл, мысалы, Доллис Брук, Фолли Брук, Сильк Стрим және Уэльдстон Бруктың жоғарғы бөліктеріне қатысты болуы мүмкін. Мысалы, Барнет қақпасынан Барнет ойын алаңдарына қарай батыс-шығыс бағытында ағатын Доллис Бруктың ең жоғарғы бөлігі, Англия мұздығына дейін шығысқа қарай ағынғанын (кейін оңтүстікке бұрылған, себебі келесі бөлімде түсіндіріледі), бүгінгі шамамен 90 метрлік биіктікте, Шығыс Барнет маңындағы Пимм Бруктың алғашқы саласына қосылған болуы мүмкін. Бұл алғашқы брук солтүстік-шығысқа қарай ағып, Нью-Саутгейт аймағындағы Моле-Уэй протосына қосылған болуы мүмкін.
The number, and courses, of the tributary streams which flowed into the proto Mole Wey river prior to the Anglian glaciation, in the area currently covered by the Brent catchment area, are not known with any certainty. But it is known that, elsewhere, some tributaries of rivers which were themselves severely disrupted by that glaciation today still follow broadly the same lines as their pre glaciation valleys. This is the case, for example, for certain tributaries of the upper River Lea, such as the Rivers Mimram and Stort. So it seems reasonable to suggest that parts at least of the network of tributary streams which flowed into the proto Mole Wey river, in the area currently covered by the Brent catchment area, proved to be equally robust. Thus, it is possible that, although the proto Mole Wey river itself was completely replaced by the River Brent during the Anglian glaciation, and parts of those of its tributaries which came into contact with the ice front were diverted (as described below), other sections of today's network of Brent tributaries broadly reflect parts of the pre Anglian network of tributary streams which fed the proto Mole Wey. This could apply to, for example, the upper part of the Dollis Brook, the Folly Brook, the Silk Stream and the Wealdstone Brook. In the case of the uppermost section of the Dollis Brook, which runs broadly west east from Barnet Gate towards Barnet Playing Fields, it is possible that, immediately prior to the Anglian glaciation, that stream continued eastwards (where it now turns southwards, for reasons explained in the next section), at a today's altitude of about 90 metres, and joined a precursor of the Pymmes Brook in the vicinity of East Barnet. That precursor brook may then have flowed south eastwards to join the proto Mole Wey somewhere around New Southgate.
Англия мұздықтары
XIX ғасырдан бері белгілі болғандай, Англияның солтүстігінен Лондонның солтүстігіне дейін мұз қабаттары түсіп, көп мөлшерде балшық және басқа да мұздық шөгінділерін қалдырған. Бұл мұздың жылжуы кейіннен Англиялық мұзжағуы деп аталды. Осыдан шамамен 450 000 жыл бұрын Уэрге дейін оңтүстікке жеткеннен кейін, осы мұз қабатының тілімдері екі аңғарға қарай созылды – оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарай бағытталған прото-Темза (сол кезде Сент-Олбанс аңғарының бойымен ағып, мұз тілімшесі Уотфордқа дейін жеткен) және прото-Моль-Вей (басқа тілімшесі Финчлиге дейін жеткен). XX ғасырдың басында Темза өзенінің қазіргі оңтүстік бағытына Сент-Олбанс аңғары арқылы Уотфордқа дейін мұздың жылжуы салдарынан бұрылғаны болжалды. Жоғарыда айтылғандай, прото-Моль-Вей өзені прото-Темзаның саласы болды. Ол Уэльдтен солтүстікке қарай ағып, кейін қазіргі Брент су жиналатын аймағынан өтті (бірақ бүгінгі Брент өзенінің ағысына кері бағытта). Прото-Темза аңғарына қарай Уотфордқа мұз тілімшесі жылжығанда, өзеннің жолы кесіліп, суы жылжып келе жатқан мұздың алдында көл құрап, деңгейі көтерілді. Көлдегі су солтүстік-шығыста прото-Моль-Вей бассейнімен салыстырылатын төмен жатқан жерлерге дейін көтерілді, онда су осы бассейнге ағып кетуі мүмкін болды. Мұндай екі нүкте Карпендерс-парк және Уксбридж болды. Су прото-Моль-Вей бассейніне көп мөлшерде және күшпен ағып кірді (осылайша, Уксбридждегі ағып кету нәтижесінде Темза өзені сол бағыт арқылы толығымен жаңа арна құрды). Осы ағып кету нәтижесінде Лондонның балшық алабының көп бөлігі қалыптасты, ол бүгінде Брент өзені бассейнінің солтүстік-батыс бөлігін құрайды. Атап айтқанда, бұл Англиялық мұзжағуынан бұрын осы аймақта болған Доллис Хилл шағылының көп бөлігін алып тастаған болуы мүмкін. Сонымен қатар, мұз тілімшесінің оңтүстік-батысқа қарай прото-Моль-Вей аңғары арқылы Финчлиге қарай жылжуы нәтижесінде алдында көл пайда болды, ол прото-Моль-Вей өзенінің ағысын тосқан. Бұл прото-Моль-Вей аңғарындағы көлдің тартылуына әкеп соқты, нәтижесінде көлдегі бұрынғы аралдар Брент өзені бассейнінің солтүстік-батыс бөлігіндегі Лондон балшық алабында оқшауланған төбелер ретінде қалды.
It has been known since the nineteenth century that an ice sheet once descended from the north of England as far as north London and left behind extensive spreads of till and other glacial deposits. This ice advance has since been identified as the Anglian glaciation. After reaching as far south as Ware, about 450,000 years ago, lobes of this ice sheet extended up two valleys, oriented south west to north east that of the proto Thames (which, by this time was flowing along the line of the Vale of St Albans, and where an ice lobe extended to Watford), and that of the proto Mole Wey (where the other lobe extended to Finchley). In the early twentieth century it was concluded that the Thames must have been diverted to its more southerly course of today by the ice advance up the Vale of St Albans to Watford. As noted above, the proto Mole Wey river was a tributary of the proto Thames. It flowed northwards from the Weald, then passed through what is today the Brent catchment area (but in the opposite direction to the flow of today's River Brent). As an ice sheet lobe advanced up the proto Thames valley towards Watford, the passage of the river was blocked, and its water backed up to form a lake in front of the advancing ice. The water in that lake eventually rose to relatively low points on the interfluve with the proto Mole Wey catchment area to the south east, where that water could overflow into that catchment area. Two such points were at Carpenders Park and Uxbridge. Water overflowed into the proto Mole Wey catchment in a considerable volume and with considerable force (to the extent that, in the case of the overflow at Uxbridge, the Thames in due course established a completely new course through that route). The overflow thus carved out much of the London Clay basin which today forms the north western section of the River Brent catchment area. In particular, it probably removed much of the Dollis Hill Gravel which must have been situated in this area prior to the Anglian glaciation. At the same time, a lake formed in front of the ice lobe which was moving south westwards up the proto Mole Wey valley towards Finchley, and which was blocking the flow of the proto Mole Wey river. This caused the lake in the proto Mole Wey valley to be drained, thus leaving the former islands in the lake as isolated hills in what is now the London Clay basin of the north western section of the River Brent catchment area.
Брент өзенінің пайда болуы
Аймақтың геологиялық картасында көрсетілгендей, Долис Брук өзенінің көп бөлігінде Барнет ойын алаңдары мен Хенли бұрышы арасындағы солтүстік-оңтүстік бағытты ұстанады және Финчлиге дейін созылған мұздық жапырақтың батыс шегіне жақын орналасқан. Сол сияқты, Маттон Брук өзені шығыс-батыс бағытты ұстанады, ол мұздық жапырақтың оңтүстік шегіне жақын. Бұл себебі, Моль-Вей өзені аңғарындағы мұздық жапырағы сол аңғарға көтерілген кезде, жоғарыдан өзенге қарай ағып келген шағын өзендерді батыс және оңтүстік жақтан бөгеп тастады. Атап айтқанда, ол шығысқа қарай ағып келген Долис Брук өзенін мұз жапырағының батыс жиегі бойымен оңтүстікке бұруға мәжбүр етті (сондай-ақ Фолли Брук үшін де осы жағдай орын алды). Сондай-ақ, Highgate және Hampstead-тен төмен ағып келген солтүстікке қарайғы су ағындары мұз жапырағының оңтүстік жиегі бойымен батысқа бұрылды (осылайша Маттон Брук өзені пайда болды). Жақын маңдағы мұздың еріген суларымен қоректенген бұл өзендер жаңа арналары бойынша тез төмендеді. Кейіннен, мұз шегінген кезде, мұздың бұрын болған орнында қалыңдығы айтарлықтай мұздық шөгінділері қалды. (Мысалы, Финчли ойысының аймағында мұздық шөгінділерінің қалыңдығы бүгінде 18 метрге жетеді. Жаңа бағытталған Темза өзені Моль-Вей аңғарының түбін кесіп өтеді. Өте қуатты өзен болғандықтан, ол сол аңғардың түбінен де төменге қарай ойылып, белгілі бір деңгейде түсіп кетті. Финчли мұздық көлінен шыққан су Темзаға құйылып, осы өзен арқылы алысқа тасылды. Жоғарыда айтылғандай, көл осылайша құрғап қалды. Содан кейін Темзадан бастау алған шағын өзен, шамамен Хангер-Лейн аймағынан бұрылып, солтүстік-шығыс бағытта бұрынғы Моль-Вей аңғарының түбімен (сол кезде оның жазық беті мұз жапырағының алдыңғы бөлігінен ағып келген еріген судың әкелген мұздық материалдарымен жабылған болуы керек) ағып өтті. Бұл өзен, тез арада Хенли бұрышындағы мұздық жиегіне жетіп, Брент өзенінің бастамасы болды. Долис Брук және Маттон Брук өзендері осы жаңа өзенге құйды. Жаңа өзеннің оң жағалауына Моль-Вей өзенінің бұрынғы салалары қосылды, атап айтқанда Велдстоун бұлағы және Жібек ағысы. Мұз жапырағы еріген кезде, Брент өзенінің бастамасы еріген мұздың және мұз жапырағы қалдырған мұздық-ағындық материалдармен ауыр жүктелді. Брент өзені Темзаға құятын Хангер-Лейн маңында осы материалдың көп мөлшерін шөгіндірген көрінеді. Осының нәтижесінде, ол қазіргі бағытына, сәл солтүстікке қарай жылжып, Темзамен қосылған жері батысқа қарай, Гринфорд аймағына қарай жылжуға мәжбүр болды. Осылайша, Англия кезеңінің соңында Брент суайдыны бассейніндегі қазіргі су желісі негізінен қалыптасты. Бірақ сол кездегі өзендер мен арықтар қазіргі биіктікке қарағанда жоғары деңгейде ағып жатқан. Орташа есеппен, бұл шамамен 20-30 метрге биік болуы мүмкін.
As illustrated on a geological map of the area, it is striking that Dollis Brook, for the greater part of its length between Barnet Playing Fields and Henly's Corner, follows a north south line close to the western limit of glacial till left by the ice sheet lobe which extended to Finchley. Similarly, Mutton Brook follows an east west line which is close to the southern limit of glacial till left by the ice sheet lobe. This is because, as the ice sheet lobe in the valley of the proto Mole Wey river moved up that valley, it would have blocked streams flowing down towards that river from higher ground to the west and south. In particular, it would have forced the eastward flowing Dollis Brook to have turned to the south, alongside the western edge of the ice lobe (and likewise for Folly Brook). And it would have forced northward flowing drainage coming down from Highgate and Hampstead to have turned to the west, alongside the southern edge of the ice lobe (thus forming Mutton Brook). Fed by meltwater from the adjacent ice sheet, these streams would have cut down quickly along their new routes. And later, when the ice sheet retreated, a substantial thickness of till was left behind where the ice once sat. (For example, in the locality of the Finchley Gap, the ice left glacial deposits which today are up to 18 metres in thickness. The newly diverted Thames thus cut across the floor of the proto Mole Wey valley. And being a very powerful river, it would also have cut down below the level of that valley floor to some extent. Water from the Finchley pro glacial lake would thus have flowed down into the Thames and would have been carried away by it. As mentioned earlier, the lake would thus have dried up. A stream would then have cut back from the Thames, probably from around Hanger Lane. That stream probably cut back in a north easterly direction along the line of the former proto Mole Wey valley bottom (the near flat surface of which would by then have been covered by a certain amount of glaciofluvial material deposited by meltwater flowing from the front of the ice lobe). That stream, which would quickly have cut back to the ice front at Henly's Corner, would have been the incipient River Brent. Dollis Brook and Mutton Brook would have there flowed into this new stream. And the new stream would have been joined on its right bank by former tributaries of the proto Mole Wey river, notably the Wealdstone Brook and the Silk Stream. As the ice sheet melted, that incipient River Brent would have been heavily loaded with glaciofluvial material flowing from the melting ice, and from the till which the ice sheet was leaving behind. It appears that, at Hanger Lane, near its initial confluence with the Thames, the Brent was forced to deposit a large quantity of that material. In doing so it may also have been forced to move to its current course, slightly to the north, with its junction with the Thames thus moving to the west, in the vicinity of Greenford. Thus, by end of the Anglian stage, the current drainage network in the Brent catchment area had broadly been established. But the rivers and streams in the network at that time would then have been flowing at a higher level, relative to their altitudes today. On average, this could have been around 20 30 metres higher.
Англиядан кейінгі ландшафты эволюциясы
Англия кезеңінен кейінгі 400 000 жыл ішінде өзендер мен ағыстар төменде жатқан қабаттарға тереңірек ойылып енді. Бұл эрозия көбінесе «судың көп мөлшерде ағып, суық климат жағдайында» – өзен ағысы артып, өсімдік жамылғысы сиреген кезде жүрді. Атап айтқанда, Хангер Лэйн маңында бүгінгі күні 70 метрлік биіктікте орналасқан және өз арнасын өзгерткен Темза өзені, Англия кезеңінің соңында шамамен 60 метрге дейін төмендеген болуы мүмкін, ал қазір Кьюде 10 метрлік биіктікте. Осылайша, Англия кезеңінен бері шамамен 50 метрге төмендеу арқылы Темза, Брент су жиналатын алабындағы өзендер мен ағыстардың базалық деңгейін төмендетті, және олар да кейбір жерлерде айқын төмендеді, тіпті олар Темзадан әлдеқайда кішкентай болғандықтан эрозиялық күштері аз болса да. Мысалы, Доллис Брук пен Маттон Бруктың қосылатын жері бүгінде 50 метрден аспайтын биіктікте орналасқан. Англия мұз басудан бұрын осы жер арқылы ағып өткен Моль-Вей өзені 68 метрлік биіктікте болған. Доллис Бруктың кейбір бөліктері салыстырмалы түрде тік, мысалы, Вудсайд Паркі маңында, жер Финчли Жолында 90 метрлік биіктіктен өзенге дейін шамамен бір километр қашықтықта 60 метрден төмен түседі. Бұл беткейдің көп бөлігі Англия кезеңінен бері жүрген өзендік ойылудың нәтижесі болуы мүмкін. Англиядан кейінгі ойылу кезінде Темза осы аймақта оңтүстікке қарай жылжыды. Бұл процесте өзен террасаларындағы (көбінесе құм мен қиыршық тас) шөгінділердің жасы мен биіктігі төмендеді. Темза мен Бренттың қосылатын жері де оңтүстікке жылжыды, Брент өзені Гринфордтан Ханвеллге, содан кейін Брентфордқа дейін өзен арнасын бес километрден астамға ұзартты. Брент оңтүстікке жылжығанда, Темзамен шөгіндірілген өзен террасаларын кесіп өтті. Англиядан кейінгі кезеңде Брент өзенінің өзі кейбір жерлерде өзен террасаларының шөгінділерін қалдырды. Ескісі – Брент су қоймасының солтүстігінде 60 метрлік биіктікте орналасқан Бойн Хилл шөгіндісі. Жаңа шөгінділерге аңғардың түбіндегі және Брент су қоймасының төменгі жағындағы беткейлердегі Таплоу және Кемптон Парк шөгінділерінің үзіліссіз участалары кіреді. Брент өзеніне, Велдстоун бұлағына, Шілкі ағысына және Доллис бұлағына тікелей жақын орналасқан жусандықтардың жұқа жолақтары геологиялық тарихтың өте жақын кезеңдерінде шөгіндірген. Олар осы су арналарының барлық ұзындығына дейін созылады. Соңғы 400 000 жылдың ұзақ, суық кезеңдерінде, арктикалық климат пен өсімдіктердің жетіспеушілігі болғанда, «мұзжанамалық солифлюкция ауданда эрозияның ең күшті факторы болды – көктемде қар еріген кезде мұздан ыдыраған материалдың қалдықтарынан тұнба пайда болып, біртіндеп төменге қарай ағып кетті». Бұл процесс Брент су жиналатын алабының көп бөлігінде, әсіресе алаптың солтүстік-батыс бөлігіндегі Лондон сазды алабында, мысалы, Кентон ауданында жер бетінің төмендеуіне әкелді. Бұл сондай-ақ осы сектордағы оқшауланған төбелердің оқшаулануын күшейтіп, олардың көлемінің азаюына әкелді. Бұл Horsenden Hill-дің қазіргі көрінісімен екі жағынан да көрсетілген, оның кішкентай Dollis Hill шағыл шапқышы ең жақын көршісі Уэмблиден (Linden Avenue) үш километрдей қашықтықта орналасқан. Жел эрозиясы да маңызды фактор болды, әсіресе соңғы суық кезеңдерде (соңғы Девенс кезеңінде). Желмен соққан шөгінділер «кірпіш топырағының» (немесе «Лэнгли сілтісінің») шөгінділерінің бір бөлігін құрайды, олар Темза террасаларының бөліктерін жабады.
In the 400,000 years which followed the Anglian stage, rivers and streams incised themselves more deeply into the underlying strata. That erosion mostly took place in periods of "high discharge, under cold climatic conditions" when river flow was augmented and when vegetation was thin. In particular, the River Thames, which, in the vicinity of Hanger Lane was at a today's altitude of around 70 metres when it first established its diverted course, had probably cut down to about 60 metres by the end of the Anglian stage, and is now at an altitude of barely 10 metres at Kew. In thus cutting down by about 50 metres since the Anglian stage, the Thames would thus have lowered the base level of rivers and streams in the Brent catchment area, and they too have cut down to a notable degree in places, even though they obviously had much less erosive power than the much larger Thames. For example, the junction of Dollis Brook and Mutton Brook today is at an altitude of just under 50 metres. When the proto Mole Wey river was flowing through this locality prior to the Anglian glaciation, it was at an altitude of 68 metres. And Dollis Brook is relatively steep sided in certain sections for example, around Woodside Park, where the ground falls from over 90 metres altitude on the Finchley High Road to the brook at barely 60 metres, in a distance of only about one kilometre. A sizable section of that slope would have been the result of fluvial incision since the Anglian stage. During its post Anglian incision, the Thames in this area moved in a southward direction. As it did so, it laid down river terrace deposits (mostly sand and gravel) of decreasing age and altitude. The Thames Brent confluence also moved to the south, with the River Brent thus extending its course by over five kilometres, from Greenford to Hanwell, then to Brentford. As the Brent moved southwards, it cut down through the river terrace deposits which had been laid down by the Thames. During the post Anglian period, the River Brent itself left river terrace deposits in places. An older one is a Boyn Hill deposit just north of Brent Reservoir at an altitude of 60 metres. Younger ones include almost continual stretches of Taplow and Kempton Park deposits in the valley bottom and adjacent slopes downstream of Brent Reservoir. Thin strips of alluvium, immediately adjacent to the River Brent, Wealdstone Brook, Silk Stream and Dollis Brook, have been deposited in very recent geological times. They extend throughout almost the whole length of those watercourses. During the long, cold periods of the last 400,000 years, when there were an arctic climate and a lack of vegetation, "periglacial solifluction has been the most potent agent of erosion in the district when snow melted in the spring, debris of frost weathered material formed a slurry, which gradually flowed downhill". This process has caused a general lowering of the surface over much of the Brent catchment, particularly perhaps in the London Clay basin of the north western sector of the catchment, such as in the Kenton area. It has also probably accentuated the isolation of the isolated hills in that sector, and led to a diminution in their size. This is illustrated in both senses by the current aspect of Horsenden Hill, whose minuscule Dollis Hill Gravel cap is nearly three kilomètres distant from its nearest neighbour at Wembley (Linden Avenue). Wind erosion has also been a factor, especially, it seems, in fairly recent very cold periods (of the late Devensian). Wind blown deposits form part of the "brickearth" (or "Langley Silt") deposits which overlie parts of the Thames terrace deposits.
Римге дейінгі - Норман тарихы
Сол үшін бұл ландшафтқа енгізілген өзгерістер соншалықты кеңейді, мұз келгенге дейін адамның болғанына куәлік қалған аз ғана іздер де су арқылы тасымалданғанын көрсетеді және ешқандай жергілікті ерекшеліктерді ашпайды. Сол сияқты, римдіктер келгеннен бергі кездегі кейінгі қоныстану іздері, тіпті Брент өзенінің бастапқы жағалауларында жатса да, ғасырлар бойы шөгінділердің астында қалған. Брент өзеніндегі римге дейінгі ең маңызды қоныс Брентфордта болған. Бұл қола дәуіріне жататын орын, римдіктердің Ұлыбританияны жаулағанға дейін, демек, Лондоның іргесі қаланғанға дейін пайда болған. Брентфордтың «Ескі Англия» деп аталатын аймағында және оның төңірегінде көптеген римге дейінгі заттар қазылып алынды. Заттардың сапасы мен саны Брентфордтың римге дейінгі тайпалардың жиналатын орны болғанын көрсетеді. Шамамен б.з.д. 100-50 жылдарға жататын темір дәуірінен табылған белгілі бір зат – Брентфорд мүйіз жабыны, бұл жергілікті антиквар Томас Лейтонның коллекциясының бөлігі болған салтанатты көлік құралының бөлігі, қазір Лондоның мұражайында сақталады. Брентфорд пен Ханвеллде Брент өзенінің жағасында римдік заттардың да табылуы, сауда жолының рим және римнен кейінгі дәуірдегі алғашқы ауылдармен сауда жасау үшін өзенді пайдаланғанын көрсетеді. Бірақ Брент өзенін шекара деп санауға бола ма? Оның жерді бөлу қабілеті соншалықты ерекше болғандықтан, осы сипаттамалы атау берілгеніне лайық па? 705 жылғы Брент өзені аңғары бүгінгідей болмаған. Қазіргі кездегі тереңдету жұмыстарына дейін өзені кеңірек және жас болған. Оның бөгеттерін, Брент су қоймасын және Гранд Юнион каналын (және оның Брент суларының көп бөлігін алатын Паддингтон тармағын) салғанға дейін өзен бүгінгіден жиі суға толып тұрған. Сондықтан аллювиалды аңғардың түбі батпақ болған. Google Earth-те батпақты сулы шалғынға айналдырған көптеген ескі су бұру каналдарының іздері әлі де көрінеді. Бұл батпақтардың шекарасында тікенді бұталар мен сабандар өседі. Жергілікті аймақпен, Миддлсекстің оңтүстік-батыс жазықтарымен байланыс орнатуға болады, англосаксондықтар құрған Элторн (қалқан ағашы, «h» әрпі элизиядан жоғалған Хелетхорннан) және Спелторн (сөйлеу/дискурс ағашы) жүздіктерін құрды. Ханвелл ауылы туралы ең алғашқы жазба 959 жылға жатады, ол кезде Альфвин (саксон) паломниктік сапарға ақша табу үшін жерін кепілге бергенде Ханвелл деп тіркелген. Бұл 10 ғасырда өзен жағалауындағы шағын ауыл болған. Тағы бір болжам бойынша, осы көне Ханвелл қауымының этимологиясының бірі – «Хан» сөзі саксон тілінде шекаралық тас, ал «құдық» сөзі саксон тілінде таза су немесе бұлақ. Приход шіркеуінің ректор коттеджінің бағында тоннаға жуық үлкен тас бар. Ірі жер иесі және тарихшы бұл тастың римдік жүздік жерлік бірлікке бөлінген қауымның іздерімен сәйкес келетінін айтты, бұл олар осы тасты дерек ретінде қолданғанын көрсетеді. Алайда, бұл гипотезаны тексеру үшін дала шекаралары мен жолдардың орналасуын статистикалық талдаудан өткізу қажет. Дегенмен, ескі Ordnance Survey карталарына көз жүгіргенде, және қоршаулар мен шекара жолдарының уақыт өте келе өзгеретінін ескергенде, олар римдік дала жүйесінің квинтариалды шектеріне жақын екені анық көрінеді, бұл жай ғана кездейсоқтықтан асып түседі. Ханвелл қауымы шығыс-батыс бағытында өте тар болған. 705 жылғы хат, Шығыс саксон мен Батыс саксон арасындағы дауды шешу үшін Брентфордта кездесуге шақырады; осы кезде Брент өзені ыңғайлы орта нүкте немесе шекара ретінде танылған. Кейінгі тарихи маңызды басқа да кездесулер осы жерде жазылған. Біраз артқа оралсақ, батыс саксонның Чилтернге дейін, соның ішінде солтүстік-батысқа қарайғы қоныстардың атауларын өзгертуінің этимологиялық дәлелдерін олардың көптеген жер атауының аяқталуында көруге болады. Орта ғасырларда малярия Ұлыбританияға жеткен: оңтүстікте жергілікті эндемиялық. Негізгі жағдайлар қойшылар арасында (құла ботақ жүнін қырқып) және Темза бойындағы балықшылар мен Ромни Марш, одан кейін төменгі Темзаның негізгі салалары бір уақыт бойы өздерінің жақын жағалауларында қоныстану үшін қолайсыз болып көрінуі мүмкін; көптеген саз және батпақ туралы аңыздар осы кезеңнен басталуы мүмкін. Өзеннің қиыршық тас төсегі берік болған жерлерде жүзу қауіпсіз болды. Мұндай fording орындары Брентфордтағы Римдік жол арқылы өту болды, ортағасырлық дәуірде көпір мәртебесіне көтерілді, ішінара көпірден өтетін яһудилерге салынатын шағын салықпен қаржыландырылды, Ханвеллдегі Жасыл жолақтар (бұл ескі мал бағыты екенін еске салады, «жасыл» сөзі малдың соңғы сапарында жайылуы мүмкін екенін білдіреді) және Уксбридж жолындағы Ханвелл көпірі. Өзен бойымен бірнеше ғана көтерілетін жер болғандықтан, бұл табиғи қорғаныс кедергісін ұсынды. Ханвеллдің бастапқы қауымы Бостон Манор мен Брентфордты қамтыды, ол өзеннен үш жарым мильге созылды, бірақ ені бір жетіден бір бөлігіне ғана жететін. Ол Norwood Green (батыс) және Ealing (әсіресе Gunnersbury еншісі) шіркеулерін бөліп тұрды. Солтүстік жағынан Greenford және Perivale өзенді пайдаланып шектесетін. Ханвеллдің ені Уксбридж жолының бойындағы шығыс-батыс бағытында 914,40 метрден аспайды. Өзеннің бағыты, батпақтарды кептіруге дейін, оңтүстік-шығыстың рим және римнен кейінгі тайпалары арасындағы табиғи шекараны құрады. Кейбір романдық дәуірдегі есептерде оның друидтермен немесе басқа көне діни құдайлармен байланысы туралы болжамдар бар, бұл жаңа саяхаттардағы оқырмандарды қызықтыру үшін ойлап тапқан нәрселерге жатады, емес, емес, нақты зерттеулерге. Бұл қаланың гербында да көрінеді, онда қалқанда стилденген өзен бейнеленген.
So extensive have the changes to this landscape been that what little evidence there is of man's presence before the ice came has inevitably shown signs of transportation here by water and reveals nothing specifically local. Likewise, later evidence of occupation, even since the arrival of the Romans, may lie next to the original banks of the Brent but have been buried under centuries of silt. The most prominent pre Roman settlement on the River Brent was apparently at Brentford. This Bronze Age site pre dates the Roman occupation of Britain, and thus predates the founding of London itself. Many pre Roman artifacts have been excavated in and around the area in Brentford known as 'Old England'. The quality and quantity of the artefacts suggests that Brentford was a meeting point for pre Roman tribes. One well known Iron Age piece from about 100 BC to AD 50 is the Brentford horncap a ceremonial chariot fitting that formed part of local antiquarian Thomas Layton's collection, now held by the Museum of London. Odd Roman artifacts have also been found by the River Brent in both Brentford and Hanwell, suggesting that a trading route may have used the river to trade with the early villages in Roman and post Roman times. However, can the river Brent be considered a border in the sense that the quality it possessed of dividing the land was notable enough to be given such a descriptive title? The Brent river valley in 705 would have looked very different to today. Before modern day dredging, the river was wider and shallower. Before the construction of its weirs, the Brent reservoir and Grand Union Canal (and its Paddington Branch, which takes much of the Brent's waters) the river would have flooded more frequently than it does today. The alluvial valley floor would therefore have been swamp. On Google Earth, the signs of many of the old drainage channels that turned the marsh into water meadow are still visible. Bordering these marshes would have been dense thickets of thorn and willow. A link can be made with the local area, the south west plains of Middlesex, forming the Anglo Saxon founded Hundreds of Elthorne [shelter tree, from Helethorne with the 'h' being lost to elision], and Spelthorne (perhaps speech/discourse tree). The earliest surviving reference to the then village of Hanwell is in 959, when it is recorded as Hanewelle in pledge, when Alfwyn (a Saxon) pawned his land for money to go on a pilgrimage. It was only a small hamlet on the river banks in the 10th century. Another conjecture is that one of the possible etymologies given for this ancient parish of Hanwell is 'Han' as Saxon for boundary stone and 'well' as Saxon for fresh water or spring. The Rectory Cottage to the parish church of St Mary has a large stone of about a ton in its garden. A large land owner and historian also put forward the observation that this appeared to line up with what he maintained as traces of the parish being divided up into the Roman centuria unit of land area, indicating that they used this stone as a datum. However, the position of the field boundaries and roads still wait to be statistically analysed to test this hypothesis. Nevertheless, a cursory inspection of old Ordnance Survey maps, blended with an appreciation of how hedges and boundary paths drift with time and use, strongly suggests that they approximated to dimensions of the quintarial limes of the Roman field system by a degree that far exceeds what would be expected by chance alone. Hanwell parish was very narrow in the east–west direction. The letter of 705 calling a meeting at Brentford to resolve a dispute between the East Saxons and the West Saxons; as early as this the Brent was recognised as a convenient halfway point or boundary. Other later historically important meetings are also recorded here. Going back a little further, etymological evidence of the West Saxons renaming settlements to the west including the Chilterns to the north west can be seen in their many place name endings such as field, ham, ton, and worth but at the Brent they almost stop — the course of the river presenting a boundary between lands named by the invading Saxons to the west and lands retaining the last vestiges of Romano British London which lasted until the end of the 5th century, having in many cases, older names. By the Middle Ages malaria had reached Britain: locally endemic in the south. The main instances were among shepherds (shearing marsh wool) and fishermen along the Thames as well as at Romney Marsh, following which the major lower Thames tributaries may have been seen for a time as unhealthy for settlement on their immediate banks; many adages of marsh and bog may date to this period. At places where river gravel beds formed a firm river bed fording was safe. Some such fording places were the Roman road crossing in Brentford itself, elevated to the status of a bridge in medieval times, in part funded by a small tax on Jews crossing the bridge, Green Lanes in Hanwell (a reminder that this was an old droving route, the word 'green' signifying that livestock could graze whilst on their last journey), and Hanwell Bridge on the Uxbridge Road. With only a few fordable places along the river's course, this presented an ideal natural defensive barrier. The original parish of Hanwell took in Boston Manor and Brentford, running three and a half miles north from the river's discharge but about one seventh the width. It separated the curacy of Norwood Green (west) and Ealing (specifically Gunnersbury manor) east. To the north it bordered Greenford and Perivale also using the river. Hanwell is only just over 914.40 m wide along the east–west line of the Uxbridge Road. The river's line, before the draining of the marshes, formed a natural boundary between the different pre and post Roman tribes of the south east of England. Certain accounts of the Romantic Period have speculation from its propensity to suggest regular links to druids, or of some other ancient religious deity, all which alluded more to fancy with which to delight the readers of the new vogue in travelogues, rather than the result of any serious study, the true history of the river Brent from these cannot be made out. This is also reflected in the coat of arms of the borough, showing a stylized river in the shield.
Ең ерте кездескен дерек
Брентфорд б.з.д. 54 жылы Юлий Цезарь мен жергілікті патша Кассивеллаун арасындағы шайқастың болған жері болуы мүмкін. 705 жылы Лондон епискобының Бреггундфордта (қазіргі Брентфорд) кездесуді ұсынған хаты осы жер мен өзен туралы ең алғашқы жазба болып табылады. Өзен Хэндондағы Риверсайд Драйвтегі Брентке қосылу үшін Темпл Фортуна арқылы ағып өтеді. Тағы бір ағысы – Клиттерхаус ағысы – Хэмпстед Хиттің батыс беткейіндегі екі жерде бастау алады. Бір шағын өзен Батыс Хиттегі Моттон тоғанына және Голдерс Хилл паркіндегі төменгі қаздық тоғанына су жеткізеді. Моттон тоғанының жағасында Тас дәуіріне жататын лагерь орны жатыр, оны 1970 жылдары Хендон және аудандық археологиялық қоғам қазып зерттеді. Тағы бір шағын өзен Голдерс Хилл паркіндегі жоғарғы қаздық тоғанына су құйып, төменгі қаздық тоғанындағы басқа тармақпен бірігеді. Голдерс Хилл паркінен өзен Дунстан жолымен шамамен қатар жүріп, жер астынан Childs Hill паркіне дейін ағып өтеді. Гранвилл жолындағы саябақтың оңтүстік шетінде бұрын ағынның таза суын пайдаланған кір жуу және балабақша шаруашылықтары болған, бірақ қазір олардың барлығы жойылды. Гранвилл жолынан өзен жер астынан ағып, Клиттерхаус ойын алаңында пайда болып, Брент Кросс сауда орталығында Брентке қосылады. Брент өзені A406 Солтүстік айналма жолымен қатар Брент паркі арқылы ағып өтеді, содан кейін солтүстік метро желісінің астынан Брент Кроссқа және Брент су қоймасына жетеді, онда оған тағы бір саласы – Жібек ағысы қосылады. Жібек ағысына бірнеше шағын өзендер қоректендіреді, олардың ішінде Жіітілген Емен бұлағы, Эджвар бұлағы және Дианс бұлағы бар.
Brentford was a likely site of a battle recorded by Julius Cæsar between Julius Cæsar and local king, Cassivellaunus, in 54 BC. A letter from the Bishop of London in 705 suggesting a meeting at Breguntford, now Brentford, is the earliest record of this place and of the river. and runs through Temple Fortune to join the Brent at Riverside Drive in Hendon. Another, Clitterhouse Stream, rises at two locations on the western slopes of Hampstead Heath. One brook feeds the Leg of Mutton Pond on West Heath, and the lower duck pond of Golders Hill Park. On the bank of the stream by Leg of Mutton Pond lies the site of a Stone Age encampment, which was excavated by the Hendon and District Archaeological Society in the 1970s. Another brook feeds the upper duck pond in Golders Hill Park and then flows to merge with the other branch at the lower duck pond. From Golders Hill Park the stream flows underground approximately in parallel with Dunstan Road to Childs Hill Park. At Granville Road, at the south end of the park, a laundry industry once used the clean water of the stream as did a nursery industry, now all disappeared. From Granville Road the stream flows underground to emerge at Clitterhouse Playing Fields and joins the Brent at Brent Cross shopping centre. The River Brent flows alongside the A406 North Circular Road through Brent Park and then under the Northern line to Brent Cross and the Brent Reservoir, where it is joined by another tributary, the Silk Stream. There are several feeders to the Silk Stream including Burnt Oak Brook, Edgware Brook and Deans Brook.
Брент су қоймасынан Брентфордқа дейін
Осы жерден, әлі де Солтүстік айналма жолымен жақын ағып, өзен Стоунбридж Парк станциясынан өтеді, онда оған Садбери маңындағы Вейл шаруашылығынан бастау алатын Уэмбли (Роулендс) бұлағы қосылады. Өзен Гранд Юнион каналының Паддингтон тармағын алып жүретін су құбырының астынан ағып өтеді. Стоунбридж Паркінен өзен батысқа бұрылып, A40 Батыс даңғылының астынан, Лилбурн жаяу жолы арқылы Харлсдендегі Токингтон демалыс алаңына кіреді, содан кейін үш шақырымға созылған Брент өзені паркі арқылы Перивалға дейін ағады. Одан кейін ол Перивал паркі арқылы жергілікті жүгіру жолының жанынан және теміржол көпірінің астынан өтіп, Аргил жолымен қиылысып, қозғалыс шамдарында Перивал жолына шығады, онда ол Сент-Мэри де Виргин Перивалдегі жаяу және велосипед жолымен Питшенгер паркіне қосылады. 1960 жылдары су тасқынының қаупін азайту үшін, әсіресе Костонс Лейн бойындағы су тасқынынан қорғайтын қабырғасы бар болғандықтан, өзен тереңдетілді және бақылау бөгеті салынды. Бұрын Руисліп Роуд Ист жолы да көбінесе өтпейтін еді. Содан кейін өзен Гринфорд көпірінен оңтүстікке қарай бұрылып, алдағы бір шақырымда Ханвеллге қарай ағып өтеді. Өзен жергілікті велосипед жолымен, Гринфорд көпірінің солтүстік жаяу жолымен өтіп, Перивал паркіне бұрылмас бұрын Костонс Лейнге шығады. Өзен оңтүстік-шығысқа қарай Сент-Мария шіркеуінің жанынан ағып өтеді. Ол 900 фут (270 м) ұзындығындағы Уорнклифф виадугының астынан, Ұлы Батыс теміржолынан өтеді. Соңында ол Олд Брентфордтағы Темас сағасында, Кеу көпірінен бір шақырым жоғарыда, Темазға қосылады. Өзен солтүстіктен оңтүстікке қарай созылған Capital Ring жолының 8-бөлімімен қиылысады, ол Остерли шлюзінен Гринфордқа дейін оның жанынан өтеді.
From here, still closely following the North Circular Road, the river passes Stonebridge Park station, where it is joined by Wembley (Rowlands) Brook, which rises in Vale farm near Sudbury. The river continues under an aqueduct carrying the Paddington Arm of the Grand Union Canal. From Stonebridge Park the river turns westward, and flows under the A40 Western Avenue, past the Lilburne walk into Tokyngton Recreation Ground in Harlesden, and through the adjacent Brent River Park for three miles until it reaches Perivale. It then runs through Perivale Park past the local running track and under the railway bridge and into Stockdove Way crossing Argyle Road at the traffic lights into Perivale Lane, where it joins up with the foot/cyclepath at St Mary's the Virgin Perivale through to Pitshanger Park. It was dredged deeper in the 1960s and a control weir built, to reduce the risk of flooding, especially of Costons Lane, along which there is a flood protection wall. Previously, Ruislip Road East would also regularly become impassable. The river then swings south again at Greenford Bridge to Hanwell, a mile away across the fields. The river runs by the local cyclepath, along the northern pavement over Greenford Bridge and into Costons Lane before turning eastwards into Perivale Park. The river continues southeastward past St. Mary's Church. It flows under the Great Western Railway at the 900 foot long (270 m) Wharncliffe Viaduct, (100). It finally joins the tidal River Thames at Thames tidal locks 101 in Old Brentford, a mile upstream of Kew Bridge. The river intersects with the north to south Capital Ring, Section 8, which runs alongside it from Osterley Lock to Greenford.
Брентфорд теңіз айлақтары
Лондонның батысындағы Брентфорд догы Ұлы Батыс темір жолы (GWR) мен Темза өзеніндегі баржалар арасындағы маңызды транзиттік пункт болды. Брентфорд догының құрылысы 1855 жылы басталды және ол 1859 жылы ресми түрде ашылды. 1972 жылы док жаңадан құрылды және қазір Брентфорд док маринасы және Брентфорд док мүліктік кешені болып табылады.
Brentford Dock in west London was a major transshipment point between the Great Western Railway (GWR) and barges on the River Thames. The building of Brentford Dock was started in 1855 and it was formally opened in 1859. The dock yard was redeveloped in 1972 and is now Brentford Dock Marina and Brentford Dock Estate.
Брент су қоймасы
Брент су қоймасы (көбінесе Уэльс Харп су қоймасы деп аталады) – Лондонның Брент және Барнет аудандарының шекарасында орналасқан, Британдық су жолдарына тиесілі су қоймасы. Су қоймасы өз бейресми атауын 1970 жылдардың басына дейін жақын жерде тұрған «The Welsh Harp» атты пабтан алған. Жақында жүргізілген зерттеуде Брент өзені мен Жібек ағысының су қоймасында және оған іргелес бөліктерінде көптеген балықтар ұсталды, олардың 95%-ы жайын (роуч) құрады. Алайда, су қоймасында балық аулауға тыйым салынған. 1803 жылғы құрылыс жоспарлары құнның жоғары болуына байланысты тоқтатылды, бірақ 1820 жылға қарай Ұлы Одақ каналы мен Регент каналын қамтамасыз етуге жеткілікті су болмады. Сондықтан 1819 жылғы Парламент актісі бойынша Регент каналы компаниясы Брент өзенін бөгеуге және құрғақ ауа райында, қоректендіруші ағындардың кездейсоқ тоқтауы және басқа да қажеттіліктерде өз каналдарына жеткілікті сумен қамтамасыз ету үшін су қоймасын құруға шешім қабылдады. Су қоймасын Уильям Хуф 1834-1835 жылдары салған. Су Кокманның фермасының көп бөлігін басты, Регент каналын Паддингтоннан сумен қамтамасыз ету үшін. Ол «Кингсбери су қоймасы» деп аталды және Ескі Кингсбери шіркеуі мен Эджвар жолы арасында жайылды. Жұмысқа тендер ұтқан Хуф (көпір құрылысын қоса) £2,740 6s сомасын алды. 1835 жылдың тамызында, құрылыс аяқталуға бірнеше ай қалғанда, Сидеботтом есімді төрт бауырлас апат салдарынан суға батып қайтыс болды. Уэльс Харпты қорғау тобы (WHCG) 1972 жылы жергілікті даму жоспарына қарсы күресті. WHCG басқару жұмыстарын ұйымдастырады, мысалы, жыл сайынғы торналық платформаларды жаңарту және Брент және Барнет кеңестерімен бірлесіп, жерді басқару, соның ішінде Ұлттық лотереяға өтінімдерді беру бойынша жұмыс істейді.
The Brent Reservoir (popularly called the Welsh Harp Reservoir) is a reservoir which straddles the boundary between the London boroughs of Brent and Barnet and is owned by British Waterways. The reservoir takes its informal name from a public house called The Welsh Harp, which stood nearby until the early 1970s. In a recent survey, a large number fish were captured in the reservoir and adjoining parts of the River Brent and Silk Stream, 95% of which were Roach. However, fishing is prohibited in the reservoir itself. The plans for the construction laid in 1803 were abandoned because of cost, but by 1820 there was not enough water to supply the Grand Union Canal and the Regent's Canal, so under an Act of Parliament in 1819, the Regent's Canal Company decided to dam the River Brent and create a reservoir in order to guarantee a sufficient water supply for their canals during drier weather, an accidental damming of the feeder streams and similar times of need. The reservoir was constructed by William Hoof between 1834 and 1835. The water flooded much of Cockman's Farm, to supply the Regent's Canal at Paddington. It was called "Kingsbury Reservoir" and its spread between Old Kingsbury Church and Edgware Road. Hoof, who was awarded the tender for the work (including the construction of a bridge) received the sum of £2,740 6s. In August 1835, a few months before completion, four brothers named Sidebottom drowned in an accident. The Welsh Harp Conservation Group (WHCG) managed in 1972 to fight off a local development plan. The WHCG organises management work, such as annual refurbishment of the tern rafts and works with Brent and Barnet councils on the site's management, including applying for National Lottery bids.
Брент өзені саябағы
Брент өзені саябағы – Лондонның ірі қалалық жасыл кеңістіктерінің бірі. Табиғи ландшафт жақында Брент өзені жобасы арқылы жақсартылып, болашақтағы жақсартулар үшін тағы да жоспарлар ұсынылуда. 2008 жылы жаңа велосипед жолы және жабайы табиғатты қорғау аймақтары ашылды. Брент өзені саябағының/Брент өзені аймағының барлық бөлігі қазір табиғатты қорғау аймағы болып белгіленген, және оның үлкен танымалдығының арқасында 2009 жылы қала әкімінің мақұлдау белгісін алды, сондай-ақ қалалық мәжілістің Батыс Лондонның басымдық саябақтары сыйлығы арқылы саябақ жобалары мен жақсартуларға 400,000 фунт стерлинг бөлінді. Саябақ қазір флора мен фаунаға, сондай-ақ оған жақын жатқан шалғындықтар мен жартастардағы құстар колонияларына толы.
Brent River Park is one of London's larger urban green spaces. The natural landscape has recently been improved through the River Brent Project and further plans are proposed for future improvements. A new cycle path and wildlife conservation areas were opened in 2008. The whole of Brent River Park/ River Brent Park area is now designated as a nature conservation area and was so popular it received the Mayor of London's seal of approval by winning £400,000 for park projects and improvements in 2009, through the mayoral assembly's West London Priority Parks Award. The park is now full of flora and fauna, along with its adjacent meadows and colonies of bats.
Периваль шығыс шалғыны және Питшангер өзен жағалауы шалғыны
Лонгфилд/Периваль шығыс шалғыны және Питшенгер өзен жағалауы шалғыны (Брент өзені паркінің бөлігі) табиғи өзен жағалауларымен бірге Брент өзенінің су тасқыны жазығының бір бөлігін құрайды, онда үйректер, су қаздары, балықшылар және сұр құйрықтар мекендейді. Өзен сонымен қатар, жақында бірнеше құйрықтарды көруге болатын Периваль паркі арқылы өтеді. 1940 және 1970 жылдары жүргізілген кең ауқымды су тасқынынан қорғау жұмыстары нәтижесінде Токингтондағы Токингтон паркіндегі өзеннің осы бөлігі түзетіліп, бетонмен қоршалды. Осылайша, өзен жергілікті тұрғындар үшін демалысқа пайдалы болмады, ал жануарлар дүниесінің мекендеу ортасының сапасы нашар болды. 1999 жылы жергілікті билік, Қоршаған орта агенттігі, жергілікті қоғамдық ұйымдар мен жергілікті компаниялар арасында халық пен жануарлар үшін паркті жақсарту мақсатында серіктестік құрылды.
The three meadows of Longfield/Perivale East Meadow and Pitshanger Riverside Meadows (part of Brent River Park) with natural riverbanks form part of the River Brent flood plain home to mallard ducks, moorhens, kingfishers and grey wagtails. It also passes through Perivale Park, which has had a few herons recently. The extensive flood prevention work undertaken during both the 1940s and 1970s, had led to this section of river in Tokyngton Park in Tokyngton, Brent, being straightened and enclosed in concrete. The river thus provided little or no recreational value to the local populace, whilst the quality of wildlife habitat was poor. During 1999, a local partnership was formed between the local authority, the Environment agency, local community groups and local firms, to implement improvements to the park for both people and wildlife.
Брент Лодж Паркі мен Чёрчфилдс
Брент Лодж Паркі (немесе BLP) және Черчфилдс, Брент өзені паркінде орналасқан, қазіргі кезде Лондонның Илинг ауданындағы қалалық аймақта табиғаттың шағын бөлігі саналады. Парктің батыс және оңтүстік жағы Брент өзенімен шектелген, ол жергілікті тұрғындардың тынығу және демалуға баруға ұнататын сүйікті орнына айналды.
Brent Lodge Park (or BLP) and Churchfields, which is located The Brent River Park, is a pocket of the countryside within the now urban environment of the London Borough of Ealing. the park is bordered by the River Brent on the west and south and has become one of the favourite places for locals to go for tranquillity and chilling out.
Белгілі ғимараттар
Илинг ауруханасы 1970 жылдары Брент өзенінің жағасында, 1832 жылға дейін (Ханвелл психиатриялық ауруханасы ретінде) салынған Сент-Бернард ауруханасының орнында қайта салынды. Брент Лодж паркі мен Черчфилдс аумағының шегінде 2-санатқа жататын тұрақ блогы бар (ішінде жануарлар орталығы орналасқан), ол 1930 жылдары өрт сөндірілген ескі үйдің жалғыз қалдығы. 2010 жылдан бастап Брент аймағы тараған қалалық ластану мен дренаж қате байланыстарынан зардап шегуде. 2010 жылы Silk Stream саласы кем дегенде бір кәріз құбырынан ластануға ұшырады. 2010 жылы Thames Water компаниясы Илинг қаласындағы Queens Walk көшесіндегі құлаған кәріз құбырын ауыстыру үшін шақырылды, бірақ 2000 жылы салынған тұрғын үйлердің бір бөлігі кәріз жүйесіне дұрыс қосылмағаны анықталды; 10 жыл бойы олардың ағынды сулары Брент өзеніне құйылды. Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің экологиялық басқару тобының жетекшісі Сара Миллс: «Шамамен сегіз-тоғыз тұрғын үйдің дұрыс қосылмағаны анықталды, бұл 2000 жыл шамасында салынған кезде болған болуы мүмкін» деді. 2011 жылдың 3 сәуірінде жақын жерде тағы да, бірақ бұл жолы әлдеқайда аз көлемде, кәріз ағындысы орын алды.
Ealing Hospital was re built near the banks of the River Brent in the 1970s, on the same site as St Bernard's Hospital, dating back to 1832 (as Hanwell Asylum). Within the bounds of the site of Brent Lodge Park and the Churchfields there is a grade 2 listed stable block (it contains an animal centre) which is the only remains of the old manor house, which sadly burned down in the 1930s. and the area in Brent is affected by diffuse urban pollution and drain misconnections as of 2010. The Silk Stream tributary was still the victim of at least one sewerage outflow pipe in 2010. Thames Water was called in 2010 to replace a collapsed sewer pipe in Queens Walk, Ealing but found that a stretch of town houses were in fact not properly connected to the sewerage system when they had been built in 2000; for 10 years their effluent had been carried into the River Brent. The Environment Agency's, environment management team leader, Sarah Mills, said: "Approximately eight to nine town houses have been found to be misconnected, which Thames Water have advised would have occurred when they were built around the year 2000." A later, but thankfully much smaller, sewerage leak occurred nearby on 3 April 2011.
Өрлеу және су тасқынын азайту жұмыстары
Көрсеткіш немесе жағалау құрылысы (АҚШ-та құрғақ жердің жағалауларын жасау үшін) көбінесе 20-шы ғасырда, өзеннің көп бөлігі бойында жүргізілді. Каналдық су таратқыш арқылы сақталған су есебінен жағалаудың ені тарытылуы мүмкін. Өзеннің орта ағысы шамамен 1,5 метр тереңдікте болды, су тасқыны кезінде 4,2 метрге дейін көтеріліп, жергілікті су тасқынына себеп болды. Жергілікті су тасқынынан қорғау жұмыстары көбінесе 1940-1970 жылдары Бренттің Токингтон паркі аумағында жүргізілді. Брентфорд бөлігі 19-шы ғасырдың соңынан бері бірнеше рет өзгертіліп, тазартылып, тереңдетілді. Брент өзені, болашақ Брент өзені паркі және оны қоршаған аумақ 1970 жылдары Ұлы Лондон Кеңесінің Илингтегі су тасқынынан қорғану жоспарының бір бөлігі болуға жақын болды. Брент су тасқынынан қорғану жобасы ақыры 1980 жылдары аяқталды. Алпертон қауымдық мектебінің оқушылары, сондай-ақ Қоршаған ортаны қорғау агенттігімен бірлесіп, белсенді азаматтар жобасына қатысып, адамдарды Уэльдстоун бұлағы мен Брент өзенін көше суағыздарын дұрыс пайдаланбау арқылы ластамауға үгіттеді, себебі қоқыс, ескі сантехника және май сияқты қалдықтарды тастау жергілікті балық шаруашылығына зиян келтіреді.
Corseting or embanking (to form dry land embankments known in the US as levees) mostly took place in the 20th century, along most of the course. The banks' width could be reduced due to water retained by the Canal Feeder. The mid course of the river had been about 5 feet (2 m) deep, rising to about 14 feet (4 m) when it caused local flooding. Local flood alleviation work has mostly taken place from the 1940s to the 1970s, as Brent's Tokyngton Park. Brentford's section has been modified, cleansed and dredged several times since the late 19th century. The River Brent, proto Brent River Park and surrounding area almost became a section of the Greater London Council's flood prevention scheme plans for Ealing in the 1970s. The Brent flood prevention scheme was finally completed in the 1980s. School children from Alperton Community School were also involved in an Active Citizen Scheme along with the Environment Agency, to remind people not to pollute the Wealdstone Brook and River Brent through the abuse of the street surface water drains who conclude that littering, old plumbing and disposing of waste such as engine oil are destroying local fish spawning grounds.