Кіріспе

Хьюберт Дюррет Стивенс (2 шілде 1875 – 14 наурыз 1946) – американдық саясаткер (1875–1946). Ол заңгер де болған және 1923 жылдан 1935 жылға дейін Миссисипи штатынан АҚШ Демократиялық сенаторы болып екі мерзім қызмет еткен.

Ерте өмір және білім

Стивенс Миссисипи штатының Нью-Олбань қаласында дүниеге келген. Ол Миссисипи университетінде оқыды және университет құрамындағы алғашқы футбол командаларының бірінде ойнады. Университеттің құқық мектебін бітірген соң, көп ұзамай Нью-Олбаньде заңгерлік практикамен айналыса бастады.

Алғашқы саяси мансап

Ол Нью-Олбаньде бір мерзімге қала әкімі болып қызмет етті, содан кейін 1907 жылы үшінші сот округіндегі округ прокурорының бос орнына тағайындалды. 1908 жылы ол толық мерзімге сайланды.

АҚШ-тың Өкілдер палатасы

1910 жылы Стивенс АҚШ Өкілдер палатасына үміткер болды. Ол сайлауда жеңіске жетті және одан кейінгі төрт рет қайта сайланды, 1911 жылдан 1921 жылға дейін бес мәрте қатарынан қызмет етті. Ол президент Вудро Вильсонды қолдады. Стивенс еркін сауда қағидасын жақтады және сол кезде қызу талқыланған қорғау тарифіне қарсы болды. Ол Банк және валюта тақырыбы бойынша кіші комитеттің төрағасының орынбасары болды, онда ол 1913 жылғы Федералдық резерв туралы заңды "ұлт тарихында қабылданған ең құрылысшылдық заң" деп атады. Стивенс өкілдік еткен округ аграрлық және ауылдық болғандықтан, конгрессмен ауылдық жолдар мен көлік инфрақұрылымын дамытуға федералдық қолдау көрсетуді жақтады. Оңтүстік штаттарында алкогольдің заңсыз айналымын әдепсіздік деп есептегендіктен, ол 1917 жылы тыйым салу туралы түзетуді де қолдады. Ол штаттардың құқықтарын қолдады және прогрессивті әлеуметтік реформаларға қарсы болды, соның ішінде әйелдерге дауыс беру құқығын беруге және балалар еңбегі заңнамасын реформалауға қарсы дауыс берді, себебі ол мұның отбасылық шаруашылықтарға кері әсер етеді деп сенді. Стивенс кейде мәселелерге қатысты ұстаным қабылдаудан тартынды, мысалы, 1914 жылы штаттық мемлекеттік қызмет комиссарларының жаңа теміржол акцияларын бекітуін шектейтін заң жобасына және 1916 жылы Палатада қабылданған жұмысшылардың өтемақы туралы заңға «ұсынылған» деп дауыс берді. Ол теміржол қызметкерлерінің жұмыс уақытын сегіз сағатқа шектеу туралы заң жобасына қарсы болды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде елдің теміржолдарының федерализациясын қолдады. Стивенс ересектердегі қант диабетімен күресіп жүргендіктен, 1920 жылы қайта сайлауға түспеді.

АҚШ Сенаты

1922 жылы Стивенс Джон Шарп Уильямстың зейнеткерлікке шығуына байланысты бос орынға АҚШ Сенатына үміткер болды. Сайлау науқанында ол бұрынғы сенатор Джеймс К. Вардаманды 95 351 дауысқа қарсы 86 853 дауыспен жеңді. 1923 жылы ол Сенаттағы екі бірдей мерзімінің біріншісін бастады. Ол Миссисипи өзенінің дельтасының болашағы талқыланған кезде қызмет етті. 1927 жылы болған құрылыстарды қирататын су тасқынынан кейін ол мүшесі болған Сауда комитеті бұл мәселеге көп көңіл бөлді. Стивенс төменгі Миссисипи аймағындағы өзгелермен бірге аймақта су тасқынынан қорғану аймағын құру туралы пікір таласына қатысты. Бірақ Стивенс көбінесе комитеттегі белсенсіздігімен және ұстаным қабылдауға құлшынбауымен танымал болды. Сол кездегі танымал ұлттық журнал Стивенсті "жақында ғана сөйлеу құқығынан бас тартуға дайын екенін көрсеткен жалғыз сенатор" деп атады. Стивенс көбінесе либералды көші-қон саясатына қарсы болды, бірақ АҚШ әскери қызметшілеріне үйленген шетелдік әйелдерді қабылдау мен азаматтыққа қабылдауға жол ашатын заңдарды қолдады. Ол мексикалық қант қызылшасы жұмысшыларын заңмен қабылдауды да қолдады. Федералды түрмелерді қайта ұйымдастыру және Түрмелер бюросын құру туралы заңды қабылдауда ол жетекші рөл атқарды. Стивенс Миссисипидің басқа сенаторы Пэт Харрисонға қарағанда әлеуметтік және экономикалық прогреске көбірек қарсылық көрсетті. Ол президент Франклин Д. Рузвельттің кандидатурасын, сондай-ақ Рузвельттің «Жаңа саясатының» көп бөлігін қолдады. Осы кезеңде де Стивенс бес күндік жұмыс аптасы сияқты еңбек реформаларына қарсы болды. Ол Нэтчез трассасы саябағын салу жобасын сәтті жүзеге асыруға жетекшілік етті.

Линчпен өлтіру оқиғасы

1925 жылы Стивенс Нью-Олбаньде зорлау қылды деген айыппен тасталған Л. К. Айвиді линчелеуге араласуға сәтсіз тырысты. 1934 жылы ол Теодор Билбодан сайлауда жеңілді.

Жеңіліске ұшырау

1934 жылы Стивенс «Президентті және оның бағдарламасын қолдаңыздар» деген ұранмен сайлауалды науқан жүргізді. Оның бәсекелесі, жаман атқа ие Теодор Билбо, өзінің айрықша белгісіне айналған ұлтшылдық риторикалық ынтамен науқан шаруасын жүргізді, Стивенсті еңбек реформаларына қарсы күресі үшін және сол кездегі маңызды мәселелерге үнсіздік танытуы үшін сынады. Стивенс ардагерлерге қаржыландыруды қысқартқан экономикалық заңды қолдағандығы үшін де сынға ұшырады. Билбо Стивенсті жеңіп, Конгрестегі азаматтық құқықтарға қарсы күресшілер блогының ұлттық символына айналды.

Кейінгі мансабы мен зейнеткерлік демалысы

Стивенс 1935-1936 жылдары Қайта құру қаржы корпорациясының директоры болды. Содан кейін, 1941 жылы Миссисипидегі шаруашылығына зейнетке шыққанға дейін Вашингтон қаласында заңгер болып жұмыс істеді. Өмірінің соңында ол қызмет еткен кезеңдегі ресми қағаздарын жоюды бұйырды, нәтижесінде оның мемлекеттік қызметі туралы көп мәлімет сақталмады.

Өлім

1946 жылдың 14 наурызында Стивенс 70 жасында, ұзаққа созылған аурудан кейін Нью-Олбаньде қайтыс болды. Оның денесі Пифиан бейістігіне қойылды.