Мари-Антуанеттенің сүйіктісі: Полинак герцогинясының өмірі мен тағдыры
Yolande de Polastron
Йоланда де Полиньяк – Мария Антуанеттенің сүйіктісі, Франция аристократы. Өмірі, сұлулығы, шарасыздығы және революция кезіндегі тағдыры туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз аристократы және сарай адамы (1749–1793)
French aristocrat and courtier (1749–1793)
Иоланде Мартин Габриэль де Поластрон, Полиньяк герцогинясы (8 қыркүйек 1749 – 9 желтоқсан 1793) Мария Антуанеттаның сүйіктісі болды. Ол алғаш рет 1775 жылы, Мария Антуанетта Франция королевасы болғаннан кейін, Версаль сарайында таныстырылды. Ол революцияға дейінгі қоғамның ең көрнекті сұлуларының бірі саналды, бірақ оның жомарттығы мен өзіне жақындатпауы көп жауларды тудырды.
Yolande Martine Gabrielle de Polastron, Duchess of Polignac (8 September 17499 December 1793) was the favourite of Marie Antoinette, whom she first met when she was presented at the Palace of Versailles in 1775, the year after Marie Antoinette became the Queen of France. She was considered one of the great beauties of pre Revolutionary society, but her extravagance and exclusivity earned her many enemies.
Өмірбаян
Иоланде Мартин Габриэль де Поластрон король Людовик XV билік құрған кезде Парижде дүниеге келді. Оның ата-анасы – Жан Франсуа Габриэль, Поластрон графы, Нуэль, Венерк және Грепиак сеньоры (1722–1794), Швейцариядағы француз елшісі, және Жанна Шарлотта Эроль де Вокрессон (1726–1753). Аристократтар арасындағы дәстүр бойынша, көпшілігі бірнеше христиан есімін алып жүрген, ол көбінесе соңғы есімімен (Габриэль) танылды. Ол ежелгі аристократиялық тектің отбасында туды, бірақ Габриэль дүниеге келген кезде отбасы, жоғары тегіне қарамастан, көптеген қарыздармен мазаланған және өмір салты әсем емес еді. Габриэль нәресте кезінде ата-анасы отбасын Францияның оңтүстігіндегі Лангедок провинциясындағы Нуэль шатосына көшірді. Габриэль үш жасқа толғанда анасы қайтыс болды, және оның тәрбиесі әпкесіне тапсырылды, ол оның монастырьда білім алуын ұйымдастырды. 16 жасында Габриэль Жюль Франсуа Арман, Полиньяк графы, Манчини маркизіне (1746–1817) күйеуге берілді, олар 1767 жылдың 7 шілдесінде, оның 18 жасқа толуына бірнеше ай қалғанда үйленді. Полиньяк отбасы Габриэль отбасына ұқсас "жақсы тәрбиеленген" тектік тарихқа ие болды және сондай-ақ қаржылық қиындықтарға тап болды. Олар үйленген кезде Полиньяк "Корольдік Дракондар" ("1er régiment de dragons") полкінде қызмет етіп, жылына 4000 ливр жалақы алды. Отау құрғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, Жюль мен Габриэльдің екі баласы болды: қызы Аглая және ұлы. Бірнеше жылдан кейін тағы екі ұлы дүниеге келді, соның ішінде Жюль, Полиньяк принці, 1829 жылы Карл X билігінде Франция премьер-министрі болды.
Yolande Martine Gabrielle de Polastron was born in Paris in the reign of King Louis XV. Her parents were Jean François Gabriel, Count of Polastron, seigneur de Noueilles, Venerque and Grépiac (1722 1794), who served as French ambassador to Switzerland, and Jeanne Charlotte Hérault de Vaucresson (1726 1753). As was customary with aristocrats, most of whom bore more than one Christian name, she was generally known by the last of her names (Gabrielle). She was born into a family of ancient aristocratic lineage, but by the time of Gabrielle's birth the family, despite its exalted ancestry, was encumbered by many debts, and its lifestyle was far from luxurious. While Gabrielle was still an infant, her parents moved the family to Château of Noueilles, in the province of Languedoc in southern France. When Gabrielle was 3, her mother died and her welfare was entrusted to an aunt, who arranged for her to receive a convent education. At the age of 16, Gabrielle was betrothed to Jules François Armand, comte de Polignac, marquis de Mancini (1746–1817), whom she married on 7 July 1767, a few months before her 18th birthday. Polignac's family had a "well bred" ancestry similar to Gabrielle's family, and was in equally uncomfortable financial straits. At the time of his marriage, Polignac was serving in the Régiment de Royal Dragons ("1er régiment de dragons"), on an annual salary of 4,000 livres. Within a few years of the marriage, Jules and Gabrielle had two children: a daughter Aglaé and a son. Two more sons followed several years later, including Jules, prince de Polignac, who became the prime minister of France in 1829, under Charles X.
Сыртқы келбеті
Қазір сақталған көптеген портреттерде ол әдемі болып бейнеленген. Бір тарихшының айтуынша, Луиза Элизабет Виге Ле Брун салған портреттерінде Габриэль көбінесе "жинап алынған, әдемі жеміс сияқты" көрінеді. Оның қара қоңыр шашы, өте ақ терісі және, бәлкім, ең ерекшесі – лаванды немесе биік түсті көздері болған. Оның замандастарының естеліктерін жинақтаған бір заманауи тарихшы оның сыртқы келбетін былайша сипаттаған: Оның ерекше жаңаруы, қара шашы, үлкен көздері, ұқыпты мұрны және әдемі інжу тістерімен бірге, "табиғилығының толыққанды" сезімін тудырды, оны көптеген адамдар Рафаэльдің Мадоннасына теңеді.
Most surviving portraits show her to be pretty. One historian said that Gabrielle, in her portraits by Louise Élisabeth Vigée Le Brun (See Self portrait in a Straw Hat), generally looks "like some harvested and luscious fruit." She had dark brunette hair, very pale white skin, and, perhaps most unusually, lilac or violet coloured eyes. Compiling the contemporary accounts of her, one modern historian has summarised her physical appearance thus: Her particular freshness of appearance [gave] an impression of "utter naturalness" with her cloud of dark hair, her big eyes, her neat nose and pretty pearly teeth, [she] was generally likened to a Madonna by Raphael.
Версаль
Қайын әпкесі Диана де Полиньякты Версаль сарайына шақырғанда, Габриэль күйеуімен бірге келді және 1775 жылы Айналар залында өткен ресми қабылдау кезінде таныстырылды. Сол кезде ол Франция королевасы Мари Антуанеттаға ресми түрде таныстырылды, ол бірден оның сұлулығына тәнті болды және оны Версальге тұрақты қоныстануға шақырды. Версаль сарайында өмір сүрудің құны жоғары болғандықтан, Габриэль күйеуінің сарайға тұрақты көшіп кетуге қаржысы жетпейтінін айтты. Жаңа сүйіктісін өзінің жанында ұстауға бейілді королева отбасының көптеген қарыздарын өтеуге және Габриэльдің күйеуіне лауазым табуға келісті. Сарайға орналасқаннан кейін, королеваның пәтеріне жақын, Габриэль патшаның кіші ағасы, Артуа графының достығына ие болды, сондай-ақ патша Людовик XVI-ның оның әйеліне жасаған тыныштандыру әсері үшін ризашылығын және олардың достығын қолдауын алды. Алайда, Габриэльді патшалық сарайдың басқа мүшелері, әсіресе королеваның рухани кеңесшісі және оның басты саяси кеңесшісі, Австрия елшісі ұнатпады. Королеваның анасы Мария Терезияға жазған хатында елші: «Осы қысқа мерзім ішінде патшалық қолдау отбасына осындай үлкен пайда әкелгені сирек кездесетін жағдай» деп жазды. Каризматикалық және әдемі Габриэль королеваның ерекше шеңберінің сөзсіз жетекшісі болды және оның рұқсатысыз кіргендердің саны азайды. Көптеген достары Габриэльді әдемі, сәнді, сүйкімді және көңілді деп есептеді. Полиньяктар әулеті королеваның жомарттығынан зор пайда көрді, бірақ олардың өсіп келе жатқан байлығы мен салтанатты өмір салты көптеген аристократтарды ашуландырды, олар сарайдағы олардың үстемдігіне наразылық білдірді. Ақырында, королеваның Полиньяктар отбасына деген ықыласы Мари Антуанеттаның күйеуінің кейбір азаматтары (әсіресе париждіктер) және саяси либералды дворяндар арасында оның танымалдығын төмендеткен көптеген себептердің бірі болды. 1780 жылы Габриэльдің күйеуіне Полиньяк герцогі атағы берілді, осылайша Габриэль герцогиня болды, бұл сарайдағылардың наразылығын тудырды. 1780-ші жылдардың соңында мыңдаған порнографиялық памфлеттер Габриэльді королеваның лесбияндық сүйіктісі деп айыптады, тіпті олардың трибадизммен айналысқаны туралы да қаңқу сөздер тарады. Бұл айыптауларды растайтын ешқандай дәлел болмаса да, олар монархияның беделіне зор зиян келтірді, әсіресе сол кезде буржуазия мен қалалық жұмысшы табының гомосексуализмге деген күмәні терең болғандықтан. Бірнеше тарихшы Габриэльдің ысырапшылдығы туралы хабарлар әдейі ұлғайтылған деп санайды және ол Версальде 14 жыл тұрған кезеңде Людовик XV-нің фавориті Мадам де Помпадурдың бір жылға жұмсаған ақшасына тең соманы жұмсағанын атап көрсетеді. Басқалары оның жыныстық жағынан нашар екендігі туралы мәлімдемелердің дұрыс еместігіне қарамастан, оған қатысты басқа сын-ескертпелердің орынды екенін айтады: ол суық, өзімшіл, жеке басына қызығушылық танытатын, және әдемі дауысы мен мінсіз манерасының артында қаңқу мен интригаға деген құштарлығын жасырды. Бұл пікірді автор және өмірбаяншы Стефан Цвайг ерекше қолдады, ол былай деп жазды: «Тіпті Мадам де Ментенон да, тіпті Помпадур да осы сүйікті, осы періште, көзін төмен түйіп, осы қарапайым және жұмсақ Полиньяк сияқты қымбат емес. Өздері айналып жатқан суға батпағандар, бірақ таңғалып, оның шетінде тұрғандар, [егер] королеваның қолы көзге көрінбейтіндей қызғылт көзді, сүйкімді, жұмсақ Полиньяк жетелеген болса». Тағы бір сыншы – Элизабет де Фейдо.
When her sister in law Diane de Polignac invited her to the Court at Versailles, Gabrielle came with her husband and was presented at a formal reception in the Hall of Mirrors in 1775, at which time she was formally presented to the Queen of France, Marie Antoinette, who was instantly "dazzled" by her, and invited her to move permanently to Versailles. The cost of maintaining oneself at the court of Versailles was ruinous, and Gabrielle replied that her husband did not have the money to finance a permanent move to the palace. Determined to keep her new favourite by her side, the Queen agreed to settle the family's many outstanding debts and to find an appointment for Gabrielle's husband. Once she was installed in the palace, near the Queen's apartments, Gabrielle also won the friendship of the King's youngest brother, the comte d'Artois, and the approval of King Louis XVI, who was grateful for her calming influence on his wife and who encouraged their friendship. Gabrielle was, however, resented by other members of the royal entourage, particularly the Queen's confessor and her chief political adviser, the Austrian ambassador. In a letter to the Queen's mother, Empress Maria Theresa, the ambassador wrote, "It is almost unexampled that in so short a time, the royal favour should have brought such overwhelming advantages to a family." Charismatic and beautiful, Gabrielle became the undisputed leader of the Queen's exclusive circle and ensured that few entered without her approval. Gabrielle was considered by many of her friends to be elegant, sophisticated, charming, and entertaining. The entire Polignac family benefited enormously from the Queen's considerable generosity, but their increasing wealth and lavish lifestyle outraged many aristocratic families, who resented their dominance at Court. Ultimately, the Queen's favouritism towards the Polignac family was one of the many causes which fueled Marie Antoinette's unpopularity with some of her husband's subjects (especially Parisians) and members of the politically liberal nobility. In 1780, Gabrielle's husband was given the title duc de Polignac, thus making Gabrielle a duchesse, a further source of irritation to the courtiers. By the late 1780s, thousands of pornographic pamphlets alleged that Gabrielle was the Queen's lesbian lover, including accusations that the pair had engaged in tribadism. Although there was no evidence to back up these accusations, they did immeasurable damage to the prestige of the monarchy, especially given the deep rooted suspicion of homosexuality held by the bourgeoisie and urban working classes at the time. Several historians have suggested that reports of Gabrielle's extravagance have been greatly exaggerated, and they point out that, during her 14 year residency at Versailles she spent as much as Louis XV's mistress, Madame de Pompadour, had spent in one. Others have contended that to some extent she deserved her negative reputation because, despite the inaccuracies of the claims that she was sexually disreputable, other criticisms of her were valid: she was cold, self centred, self indulgent, and masked a love of gossip and intrigue behind a sweet toned voice and flawless manners. This argument was particularly championed by the author and biographer Stefan Zweig, who wrote: "Not even Madame de Maintenon, not even the Pompadour, cost as much as this favourite, this angel, with downcast eyes, this modest and gentle Polignac. Those who were not themselves swept into the whirlpool, stood at the marge contemplating it with astonishment [as] the Queen's hand was invisibly guided by the violet eyed, the lovely, the gentle Polignac." Another critic is Elisabeth de Feydeau.
Франция балаларының тәрбиешісі
1782 жылы Франция балаларының гувернанты Виктория де Рохан, Геменэ принцессасы және Анри Луи де Роханның әйелі, күйеуінің банкротқа ұшырауынан туындаған даудан кейін лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Королева принцессаны Габриэльмен алмастырды. Бұл тағайындама сарайда наразылық тудырды, өйткені Габриэльдің әлеуметтік статусы осындай жоғары лауазымға лайық емес деп есептелді. Жаңа қызметінің нәтижесінде Габриэльге сарайда 13 бөлмелі пәтер берілді. Бұл формальды этикет талаптарына сәйкес келгенімен, пәтердің мөлшері бұрын-соңды болмаған, әсіресе Версаль сияқты тығыз қоныстанған жерде. Бұрынғы патшалық гувернанттар көбінесе төрт немесе бес бөлмелі пәтерлерде тұрған. Габриэльге тіпті Мария Антуанеттаның сүйікті шабыттандыратын жері – 1780 жылдары Версаль паркіндегі Кіші Трианон жерінде салынған Хамео де ла Рейнде жеке коттедж берілді. Габриэльдің некесі жылы болды, бірақ толыққанды сәтті деу қиын, ол аристократтар арасындағы әдеттегі үйленулердің үлгісі еді. Ол көп жыл бойы Корольдік гвардияның капитаны, Жозеф Гьясинте Франсуа де Пауль де Риго, Водреюль графына ғашық болған, бірақ оның көптеген достары Водреюльді Габриэль қатысқан қоғам үшін тым үстем және мәдениетсіз деп есептеді. Версальде Габриэльдің кіші баласының әкесі Водреюль екені туралы әңгіме тарады. Алайда, Габриэль мен Водреюльдің қарым-қатынасының нақты сипаты тарихшылар арасында пікірталас тудырды, олар бұл қарым-қатынастың сексуалдық екеніне күмән келтірді. Бұл теорияны католик романисі және комментаторы Елена Мария Видаль жақында қайта жаңғыртты. Олардың махаббаттас екендігіне қарамастан, Габриэль өзінің әлеуметтік жағдайына қауіп төндіргенін сезінген кезде Водреюльден қашықтауға асықпады. Бұл жұптың бір-біріне жазған хаттарының көбі сақталмаған, мүмкін олар шын мәнінде бір-бірімен жақын болмағандықтан немесе саяси себептермен өте сақты болғандықтан. Олардың хаттары кейіннен олардың өзі немесе басқалар сақтық шарасы ретінде жойылған болуы мүмкін.
In 1782, the Governess of the Children of France, Victoire de Rohan, princesse de Guéméné and wife of Henri Louis de Rohan, had to resign her post due to a scandal caused by her husband's bankruptcy. The Queen replaced the princess with Gabrielle. This appointment generated outrage at court, where it was felt Gabrielle's social status was insufficient for a post of that magnitude. As a result of her new position, Gabrielle was given a 13 room apartment for herself in the palace. Technically, this was within the acceptable limits of etiquette, but the size of the apartment was unprecedented, particularly in a place as overpopulated as Versailles. Royal governesses had previously been quartered in four or five room apartments. Gabrielle was even given her own cottage in Marie Antoinette's favorite pastoral refuge, the Hameau de la Reine, built in the 1780s on the grounds of the Petit Trianon in the park of Versailles. Gabrielle's marriage was cordial, if not successful; it was typical of aristocratic arranged marriages. For many years, she was apparently in love with the captain of the Royal Guard, Joseph Hyacinthe François de Paule de Rigaud, Comte de Vaudreuil, although many of her friends considered Vaudreuil too domineering and too uncouth for the kind of society in which Gabrielle moved. It was rumored at Versailles that Gabrielle's youngest child was actually fathered by Vaudreuil. However, the exact nature of Gabrielle's relationship with Vaudreuil has been debated by some historians, who doubted the liaison was sexual. This theory has recently been resurrected by Catholic novelist and commentator Elena Maria Vidal. Despite the claims that they were lovers, Gabrielle showed no hesitation in distancing herself from Vaudreuil whenever she felt her own social position was threatened by the Queen's dislike of the manipulative courtier. There are hardly any letters surviving from the couple, who either in reality may not have been sufficiently close to write to each other when separated, or may just have been very careful in masking their communications for political reasons. Their letters may have been subsequently destroyed either by themselves or others for precaution's sake.
Балалар
Аглаэ Луиза Франсуаза Габриэль де Полиньяк (7 мамыр 1768 жыл, Париж; 30 наурыз 1803 жылы Эдинбургте қайтыс болды). Отбасы оны Guichette деп лақаптап атады, 1780 жылдың 11 шілдесінде Версальде Антуан де Грамонт және Гюиш герцогіне тұрмысқа шықты. Арман Жюль Мари Эракль де Полиньяк, Полиньяк герцогі (11 қаңтар 1771 жыл, Париж; 1 наурыз 1847 жыл, Парижде қайтыс болды). Королева өзінің сүйіктілерінің жолсыздықтарына көңілі толуда, әсіресе олар королева жек көретін саясаткерді қолдағанда. Мари-Антуанетта тағы бір күтуші әйел, Генриетта Кампанға Полиньяктардан "қатты наразы екенін" айтты. Кампан былай деп жазды: "Ең патшайым маған, егер бір монарх өз сарайында сүйіктілерді билікке көтерсе, ол өзіне қарсы зұлматшылдарды көтереді" деді. Англияда болғанда оны нәзік денсаулығына байланысты "Кішкентай По" деп атады.
Aglaé Louise Françoise Gabrielle de Polignac (7 May 1768, Paris; died 30 March 1803 in Edinburgh). Nicknamed Guichette by her family, married Antoine duc de Gramont et Guiche at Versailles on 11 July 1780
Armand Jules Marie Héracle de Polignac, duc de Polignac (11 January 1771, Paris; died 1 March 1847 in Paris), The Queen was becoming increasingly dissatisfied with the ambition of her favourites, especially when they championed a politician whom the Queen despised. Marie Antionette confided to another lady in waiting, Henriette Campan, that she was "suffering acute dissatisfaction" over the Polignacs. Wrote Campan: "Her Majesty observed to me that when a sovereign raises up favourites in her court she raises up despots against herself". During her time in England, she earned the nickname "Little Po," due to her delicate constitution.
Революция
1788 жылдың 14 қыркүйегінде монархияға қарсы наразылықтар қайта жаңғырды, ал 1788 жылдың қазанында наразылық білдірушілер фейерверктерге ақша талап етті, күймедегі кез келген адамды түсіріп, Генри IV-ке салют беруді талап етті, сондай-ақ Иоланде де Поластронның бейнелерін өртеп жіберді. Содан кейін әскерлер орналастырылып, көпшілікті қан төгіліспен таратып жіберді. 1789 жылғы шілдедегі Француз революциясының басталуына дейінгі айларда королева мен герцогиня де Полиньяк қайтадан жақын болды. Саяси тұрғыдан Габриэль мен оның достары Версальдегі ультрамонархистік қозғалысты қолдады, ал Габриэль жаз бойы корольдік интригаларда маңызды рөл атқара бастады, көбінесе корольдің кіші інісі граф д’Артуамен серіктестікте. Дипломат және саясаткер маркиз де Бомбель Габриэльдің жаңадан пайда болған революцияға қарсы қатал шаралар қолдануға жасаған тынбай еңбегін еске алды. Барон де Бретейльмен, Бомбельдің құдасы және бұрынғы дипломат, граф д’Артуамен бірге Габриэль Мари Антуанеттаны корольдің танымал қаржы министрі Жак Некерге қарсы жұмыс істеуге көндірді. Алайда, көтерілісті басу үшін қажетті әскери қолдау болмағандықтан, Некердің қызметтен босатылуы Париждегі зорлық-зомбылықты күшейте түсті, бұл Бастилия бекінісіне шабуылмен аяқталды. 1789 жылдың 14 шілдесінде Бастилияға шабуыл жасалғаннан кейін Полиньяк отбасының барлық мүшелері жер аударылды. Людовик XVI-ның тікелей бұйрығымен граф д’Артуа, Бретейль сияқты, Швейцарияға кетті; Габриэль отбасымен бірге Швейцарияға кетті, онда ол хат арқылы королевамен байланыста болды. Габриэль кеткеннен кейін патша балаларының күтімі Маркиза де Турзельге тапсырылды.
On September 14, 1788, anti monarchy protests renewed, and in October 1788, protestors demanded money for fireworks, they demanded that anyone in a carriage dismount and salute to Henri IV, and they also burned effigies representing Yolande de Polastron, and then the troops were deployed and they dispersed the crowds with great bloodshed in the Place de la Grève. The months leading up to the July 1789 outbreak of the French Revolution saw the Queen and the duchesse de Polignac become close again. Politically, Gabrielle and her friends supported the ultra monarchist movement in Versailles, and Gabrielle became increasingly important in royalist intrigues as the summer progressed, usually in partnership with her friend, the comte d'Artois, the King's youngest brother. The marquis de Bombelles, a diplomat and politician, remembered Gabrielle's ceaseless work to promote hardline responses against the emergent revolution. Together with the baron de Breteuil, Bombelles' godfather and former diplomat, and the comte d'Artois, Gabrielle persuaded Marie Antoinette to work against the King's popular minister of finances, Jacques Necker. However, without the necessary military support to crush the insurrection, Necker's dismissal fuelled the serious violence in Paris, culminating in the attack on the Bastille fortress. After the storming of the Bastille on 14 July 1789, all the members of the Polignac family went into exile. On Louis XVI's express orders, the comte d'Artois left, as did Breteuil; Gabrielle went with her family to Switzerland, where she kept in contact with the Queen through letters. After Gabrielle had left, the care of the royal children was entrusted to the Marquise de Tourzel.
Жер аудару
Франциядан кеткеннен кейін ол отбасымен бірге көшпелі өмір сүрді, бір жерден екінші жерге саяхаттап. Ол Мария Антуанеттамен хат алмасып тұрды, осылайша оның тұратын жерін анықтауға болады. Полиньяк отбасы Швейцария, Турин, Рим және Венеция (оны 1790 жылдың наурыз айында ұлының үйлену тойына қатысты) арқылы, содан кейін 1791 жылы Италиядан Австриядағы Венаға сапар шекті. Ол Варенге қашу кезінде Австриялық Нидерландта болды, ал 1791 жылдың шілдесінде Кобленцте Прованс графының эмигрант сотында сәнді киінген әйелдердің бірі ретінде тіркелді. Дегенмен, Кобленцтегі эмигрант соты 1792 жылы Вальми шайқасынан кейін таратылды, ол Австрияға оралды, онда қайтыс болды. Габриэль Швейцарияда тұрғанда, бірнеше жыл бойы денсаулығы нашарлап келгеніне қарамастан, өлімге әкеп соқтыратын ауруға шалдықты. Ол Мария Антуанеттаның өлім жазасын естігеннен кейін көп ұзамай, 1793 жылдың желтоқсанында Австрияда қайтыс болды. Габриэльдің отбасы оның қайтыс болуын тек қайғы мен азаптан деп хабарлады. Көптеген тарихшылар оның қатерлі ісіктен қайтыс болғанын болжайды, ал оның өлімі туралы роялистік баяндарда басқа себеп ретінде шекеқұрт (consumption) айтылды. Оның ауруы туралы ешқандай нақты мәлімет жоқ, бірақ түрлі аллегориялық памфлеттерде Өлім періштесі әдемі герцогиня де Полиньяқтың жанын алу үшін түсіп жатқаны бейнеленген. Оның сұлулығы мен ерте қайтысы, кемінде алғашқы памфлеттерде, ескі тәртіптің құлауының метафорасы болды. Кейінгі отбасылық хаттарда герцогиняның сұлулығына ерекше мән берілді.
After her departure from France, she and her family lived an ambulating life, travelling from one place to another. She kept in contact with Marie Antoinette through correspondence, by which her place of residence can be traced. The Polignac family travelled through Switzerland, Turin, Rome and Venice (where she attended the wedding of her son in March 1790), and from Italy to Vienna in Austria in 1791. She was reportedly present in the Austrian Netherlands during the Flight to Varennes, and in July 1791, she is noted as one of the extravagantly dressed women who attended the émigrée court of the count of Provence in Koblenz. The emigree court in Koblenz was however dissolved after the Battle of Valmy in 1792, and she returned to Austria, where she died. Gabrielle developed a terminal illness while living in Switzerland, although she had arguably been in poor health for several years. She died in Austria in December 1793, shortly after hearing of Marie Antoinette's execution. Gabrielle's family simply announced that she had died as a result of heartbreak and suffering. Most historians have concluded that she died of cancer, and contradictory royalist reports of her death suggested consumption as an alternative cause. No specific mention of her disease was made in the various allegorical pamphlets which showed the Angel of Death descending to take the soul of the still beautiful duchesse de Polignac. Her beauty and early death became metaphors for the demise of the old regime, at least in early pamphlets. In subsequent family correspondence, the duchess's beauty was a much emphasised point.
Ұрпағы
Габриэль 1829 жылы Карл X (бұрынғы граф д’Артуа) үшін премьер-министр болған Жюль, Полиньяк принцінің анасы болды. Ол сонымен қатар 1803 жылы бақытсыз жағдайда өрттен қаза тапқан Аглаэ де Полиньяк, Гиш герцогинясының анасы еді. Оның екі немересі – Камиль Арман Жюль Мари, Полиньяк принці және Эдмонд де Полиньяк принці. Оның шөбересі, граф Пьер де Полиньяк, Монако князі Ренье III-нің әкесі болды. Оның ұрпақтары Францияда да, Ресейде де табылады, онда оның немересі, "Гишеттаның" қызы, дворян Александр Львович Давыдовқа үйленген.
Gabrielle was the mother of Jules, prince de Polignac, who became Prime Minister for Charles X (the former comte d'Artois) in 1829. She was also the mother of Aglaé de Polignac, duchesse de Guiche, who died in 1803, in an accidental fire. Two of her grandsons were Camille Armand Jules Marie, Prince de Polignac and Prince Edmond de Polignac. Her great great grandson, Count Pierre de Polignac, was the father of Rainier III, Prince of Monaco. Her descendants can also be found in France and in Russia, where her granddaughter, daughter of "Guichette", married a nobleman, Aleksandr Lvovich Davydov.