Кіріспе

Бельгиялық нацистік әріптесі және Холокостты жоққа шығарушы Леон Жозеф Мари Игнас Дегрель (Léon Joseph Marie Ignace Degrelle; 15 маусым 1906 – 31 наурыз 1994) – бельгиялық валлон саясаткері және нацистік әріптесі. Ол 1930 жылдары Бельгияда Рексистік партияның (Рекс) басшысы ретінде танымал болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бельгияның неміс оккупациясы тұсында ол неміс армиясына қатысып, Шығыс майданында Валония легионында шайқасты. Нацистік режимнің құлауынан кейін Дегрель Франконың Испаниясына қашып, онда неонацистік саясаттың маңызды тұлғасы болып қалды. Дегрель католик отбасында өскен және университет жылдарында журналистика арқылы саясатқа қатысты. 1930 жылдардың басында ол католик баспасын басқаруға ие болды, ол оның басшылығымен Рексистік партияға айналды. Рекс 1936 жылғы Бельгиядағы жалпы сайлауда дауыстардың 11 пайызын алып жеңіске жетті, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда маңызсыз болып қалды. Дегрель соғыс басталғанда нацистік Германиямен ынтымақтастыққа түсті және Бельгия, содан кейін француз билігі тарапынан ұсталды. 1940 жылдың ортасында Бельгияны немістер басып алғаннан кейін Дегрель босатылып, Рексті нацистердің құрметін алу үшін жаппай қозғалысқа айналдыруға кірісті. 1941 жылы Дегрель Германия армиясының бөлімшесі – Валония легионына қосылды және оның құрамында шайқасты, ал 1943 жылдан кейін Вафен СС-ке өтті. 1944 жылы Черкассы қапталындағы көрсеткен ерлігі мен одан кейінгі наградалары оны шетелдік еріктілерге үлгі етті. 1944 жылдың соңында Бельгия азат етілгеннен кейін Дегрель азаматтығынан айырылып, ол қатыспаған күйде өлім жазасына кесілді. Келесі жылы ол Испанияға қашып, 1946 жылдың тамызында Испания үкіметінің көмегімен Бельгия билігінен жасырынып қалды. 1960 жылдары Дегрель неонацист ретінде қоғамдық өмірге оралып, оңшыл еуропалық айналымдарда үлкен ықпалға ие болды. Ол нацистік режимді мақтаған және Холокостты жоққа шығарған бірнеше кітаптар мен мақалалар жариялады.

Ерте өмір

Леон Дегрель 1906 жылғы 15 маусымда Бельгияның Люксембург провинциясындағы Буйон қаласында дүниеге келді және бес күннен кейін Леон Жозеф Мари Игнас Дегрель деп шоқтандырылды. Ол Мари Бовер мен француз Арденнен шыққан Фр. Эдуардтың бесінші баласы еді, кейінірек Францияда секуляризм енгізілгендіктен Бельгияға көшіп келгенін айтты. Ол сыра қайнатушы болып жұмыс істеді және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Бельгия азаматтығын алды. 1904 жылы алғаш рет Люксембург провинциялық кеңесіне сайланды және Католик партиясының мүшесі ретінде беделді консервативті саясаткер атанды. Мари жергілікті буржуазиялық отбасынан шыққан, оның әкесі "L'Avenir du Luxembourg" газетінің негізделуіне қатысқан. Дегрель отбасы жоғары діндар болды; бала кезінде Леон күн сайын қасиетті миссаға қатысып, Нансидегі Христиан доктринасының қарындастары басқаратын мектепке дейінгі білім ошағына баратын. Орта білімін Буйон қаласындағы Сен-Пьер институтында аяқтады. Одан кейін Намюрдегі Колледж Нотр-Дам де ла Пайкске түсті, онда Леон Блой, Шарль Пегуй, Леон Дауде және әсіресе Шарль Маурраның идеяларын оқып, оларға қосылды. Дегрель содан кейін Намюрдегі Нотр-Дам де ла Пайкс университетінің факультеттеріне заң білімін алуға түсті. Алайда, ол оқуын 1925 жылы, сол жылы емтиханды сәтсіз тапсырғаннан кейін тастап, оқуына зиян келтіретін клерикалистік саяси белсенділікке белсенді түрде қатысты.

Журналистік мансап, 1927-1935

Намур қаласындағы сәтсіздіктен кейін көп ұзамай Дегрель Левеннің беделді католиктік университетіне қабылданды, ол 1927 жылдың 27 шілдесінде философия және әдебиет саласында кандидаттық дипломын берді. Сол жылы Дегрель Намурда оқып жүргенде танысқан дін қызметкері Луи Пикард құрған «Action catholique de la jeunesse belge» (ACJB) – белсенді жастар ұйымына қосылды. Дегрель белсенділік пен оқуға ден қойды, бірақ нашар оқушы болды, алайда студенттік газет «L'Avant Garde» редакторы ретінде кәсіби жетістікке жетті. Осы кезеңде Дегрель жазушылық жолын бастап, 1927 жылдан 1930 жылға дейін бірнеше кітап жариялады. Дегрельдің қабілетіне тәнті болған Пикард оны 1927 жылдан бастап ACJB аясында журналистикамен айналысуға шақырды. Келесі жылы Дегрель монархияны қолдайтын, клерикалистік памфлеттер жаза бастады. Олардың кең таралғандығы Дегрельді тағы бір католик дін қызметкері және итальяндық фашист көшбасшысы Бенито Муссолининің жақтасына айналдырды, ол газет редакторы болып жұмыс істеді. Дегрель Вальезден «Le XXe Siècle» газетінде редактор болып жұмыс істеу туралы ұсыныс алды. 1929 жылы Вальездің қолдауымен Дегрель Мексикаға сапар шегіп, Кристеро соғысы туралы баяндады – мексикалық католиктердің антиклерикалдық үкіметке қарсы көтерілісі. Бельгияға оралғаннан кейін Дегрель докторлық диссертациясын қорғай алмағандықтан Левен университетінен шығып кетті. 1930 жылдың қазан айында ACJB Дегрельге «Christus Rex» – шағын католик баспасын басқаруды тапсырды. Ол оған келісіп, жас, радикалды католик студенттерін жұмысқа алды, көп таралымды журналдар шығара бастады және осы журналдардың табысымен келесі үш жылда баспаның каталогын жаңа мерзімді басылымдармен кеңейтті. Сол кезеңде ол Банно мен Борайнгтегі Марияның көріністерін танымал етті. 1932 жылғы сайлау алдында «Christus Rex» католик партиясы үшін үгіт материалдарын – жарнама парақтары мен плакаттарды дайындады, бұл баспаға және Дегрельге көптеген консервативті жақтастар әкелді. 1931 жылдың қаңтарынан бастап директорлар кеңесінің төрағасы Пикардтың қолдауымен Дегрель және оның әкесі баспаның бақылау үлесін сатып алды. Леон 1933 жылға қарай «Christus Rex» баспасын толық бақылауға алды және оны католик партиясының басшылығына қарсы күреске пайдаланды. 1932 жылғы сайлаудан кейін Дегрель «Christus Rex» баспасын ұлттық, клерикалистік саяси қозғалыс деп жариялады, бұл ресми түрде саяси белсенділікке қатыспайтын ACJB ұйымын наразылыққа итерді. 1933 жылы католик партиясы Дегрельмен байланысын үзді, ал келесі жылы ACJB да солай істеді. Дегрель баспаның банкротқа ұшырауына жол бермеу үшін штатты қысқартып, католик шіркеуімен одан әрі қақтығыстарды болдырмау үшін Турнай епископының Шарлеруада митингіні тоқтату туралы бұйрығына бағынды. Алайда, соғыс аралық жылдары бельгиялық католик саясаты католик шіркеуі мен қалалық, орта тапқа жататын студенттердің авторитарлық және радикалды клерикалистік топтарының арасында бөлінді, олар католик партиясын әлсіз және өзін-өзі қанағаттандыратын деп есептеді. 1936 жылға қарай харизматикалық сөйлеуші ретінде танылған Дегрель осы топтың арасында үлкен ықпалға ие болды.

Саяси белсенділік және Рекс, 1935-1940

1935 жылдың басында Дегрель Christus Rex-ті Рексист партиясына (Rex) өзгертті, ол Хосе Стрель, Жан Дени және басқалар сияқты франкофондық католик студенттерінен құралған авторитарлық, популистік және діншіл фракция болды. Рекстің саяси ұйым ретінде алғашқы жиыны 1935 жылдың 1 мамырында өтті және итальяндық фашистік жиындар үлгісімен ұйымдастырылды. Сол жерде Дегрель Рекстің Католик партиясын реформалауды көздегенін мәлімдеді. Осы мақсатта, 1935 жылдың 2 қарашасында Кортрейк төңкерісі (coup de Courtrai) деп аталған оқиғада Дегрель және рексистер тобы Кортрейктегі Католик партиясы жетекшілерінің жиынын бұзды. Ол партия жетекшілерін сыбайлас жемқор және тиімсіз деп айыптады және олардың отставкаға кетуін талап етті. Партия жетекшілігі 6 қарашада Дегрельді Католик партиясынан шығарып, 20 қарашада кардинал Жозеф Эрнест ван Рой кез келген католик священнигінің Рекспен байланысқа түсуіне тыйым салды. Жауап ретінде, 1936 жылдың 23 ақпанында Дегрель Рекстің 1936 жылғы Бельгиядағы жалпы сайлауға қатысатынын жариялады, оның нәтижелері 24 мамырда жарияланады. 3 мамырда Рекстің ресми органы ретінде қызмет ету үшін асығыс түрде құрылған Le Pays Réel газеті жарық көрді. Рекс, популистік, орта таптық және демократияға қарсы платформада, коммунистерге қарсы және соғыс ардагерлері сияқты бірнеше оңшыл күштерді біріктірді. Олар 11,5% дауыс алып, Өкілдер палатасындағы 202 орынның 21-ін жеңіп алды. Бұл Католик партиясы үшін ауыр жеңіліс болды, олар Рекске қарсы дауыс беру арқылы бұрынғы сайлаушылардың көп бөлігін жоғалтты. Дегрель Рекстің жеңісін пайдаланып, партиялық бюрократия құруға және митингтер өткізуге тырысты. Ол сондай-ақ Бельгияның саяси және экономикалық элитасын билеп алған «сынықтарды» (pourris) сынауын жалғастырды. Диссидент католик саясаткері Густав Саптың ықпалымен Дегрель «саяси-қаржылық жанжалдар» (scandales politico financières) деп атаған бірқатар оқиғаларды жариялады, бұл «жоғарғы қаржы» мен бұрынғы банкир Пол Ван Зеланд басқаратын үкімет арасындағы байланысты көрсетті. Сайлаудан кейін Дегрель франкофондық белгиялық топтармен одақ құрды, содан кейін Италияға Италияның Ұлттық фашистік партиясының өкілдерімен кездесуге барды және олардан қаржылық көмек алды. 1936 жылдың 26 қыркүйегінде ол Германияда Иосиф Геббельс пен Адольф Гитлермен кездесіп, нацистік партиямен қарым-қатынас орнатуға келді. Қазан айында Дегрель Бельгияға оралып, Фламанд Ұлттық лигасымен (Vlaamsch Nationaal Verbond, VNV) жасырын кездесті, фламандтық ұлттық партиясымен автономды Фландриямен корпоративтік мемлекет құруға келісті. Содан кейін ол 25 қазанда Рекстің бас қала Брюссельге жасаған маршын жариялады, бұл 1922 жылы Муссолинидің Римге жасаған жорығынан шабыт алды. Үкімет 22 қазанда демонстрацияны тыйым салды және ВНВ мен нацистермен болған кездесулер Рекстің одақтастығы мен беделінің құлдырауына себеп болғандықтан, марш сәтсіз аяқталды. 1937 жылдың наурыз айында Өкілдер палатасына сайланған рексистердің бірі Альфред Оливье өз қызметкерлерімен бірге отставкаға кетті. Дегрель өзінің орнын алмастыру үшін Брюссельдегі кезектен тыс сайлауға қатысып, король Леопольд III-ті тағы да жалпы сайлау өткізуге мәжбүрлеуді үміттенеді. Алайда, 1936 жылғы науқанның риторикасы мен салдары Бельгия саясатын демократияны қорғау үшін Рекске қарсы біртұтас майдан құруға итермеледі. 1937 жылдың 11 сәуірінде өткен сайлауда Ван Зеланд өзінің кандидаты ретінде Дегрельге қарсы шықты және оны 76% дауыспен жеңді. Дегрельдің қарқыны тоқтатылды, ал 1937 жылдың қазанында Ван Зеландты Бельгия Ұлттық банкінен қаржылық қолдау алғаны үшін айыптағаннан кейін ол отставкаға кетті. Бірақ Рекстің мүшелері азайды және сайлаудағы табысы төмендеуді жалғастырды. 1939 жылғы жалпы сайлауда Рекс халық дауысының тек 4,4% -ын алды. 1930 жылдар аяқталып, Рекс фашистік қозғалысқа айналды және оның басылымдарына антисемиттік риториканы көбірек енгізді.

Соғыс және неміс оккупациясы, 1940-1945

1939 жылы қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Бельгия бейтараптығын жариялады, ал Рекс оны ынталы түрде қолдады. Дегрель соғысты Ұлыбритания, Франция және «масондық пен еврей қаржысының құпия күштеріне» жапты, бұл Рекстің қатары мен беделінің одан әрі төмендеуіне себеп болды. 1940 жылдың қаңтар айында Дегрель жаңа, бейтараптықты қолдайтын газет үшін Германиядан құпия түрде қаржы сұрады, бірақ нәтиже болмады. 1940 жылдың 10 мамырында Бельгияға неміс әскері шабуыл жасағанда, Дегрель Бельгия үкіметімен бірге, Бельгия армиясына қатысқан жоқ, сол сияқты Виктор Маттис және Серж Доринг сияқты басқа Рексист көшбасшылары да ұсталды. Дегрель алдымен Брюггеде қамауға алынды, содан кейін 1940 жылдың 15 мамырында француздық күзетке берілді және Дюнкеркте сұраққа алынды, ал Франция шайқасының салдарынан әскери жағдай нашарлағандықтан Францияның оңтүстігіндегі Верне лагеріне ауыстырылды. 28 мамырда Леопольд III Бельгия армиясының басында капитуляциялады және соғыс тұтқыны болды, ал Франция бір айдан кейін келісімге келді. Германия басып алған Бельгияда Дегрельдің өлімге кесілгені болжамдалды. 22 шілдеде Рексист журналисі Пьер Дей 1936 жылы танысқан неміс дипломаты Отто Абецтің көмегімен Каркассонда Дегрельді тапты. Дей мен Дегрель 25 шілдеде Парижге келді және Абецпен кешкі асқа шақырылды, онда Дегрель Франция мен Нидерланды есебінен Бельгияны кеңейту туралы ұзақ әңгімелесті.

Германияның басып алған Бельгияға оралу

Дегрель 30 шілдеде Брюссельге оралды және Бельгия әскери басқаруға берілгенін, ал «Рекс» қайта ұйымдастырылып, «Combat Formations (Formations de Combat)» деп аталатын жауынгерлік құрамын құрғанын білді. Дегрель өзінің жетекшілігін қайта бекіте бастады, Абец арқылы неміс жетекшілерімен байланыс орнатуға тырысты және нацистік идеологияның элементтерін қабылдады. Тамыздың басында Дегрель Парижге оралды, 10 немесе 11 тамызда Париждегі Франция елшісі Абецпен кездесіп, Бургундия герцогтығының карталарымен оның аумақтық жоспарларының дұрыстығын дәлелдеуге тырысты. Кездесуге Бельгияның Еңбек партиясының президенті және Леопольд III-нің кеңесшісі Анри де Ман да қатысты, себебі Абец Дегрель мен де Ман арасында одақ құруды қалаған. Олар келісімге келді және 18 тамызда Брюссельде ресми келісімге қол қою үшін қайта кездесті, Бельгияның болашақ саяси жүйесін – партиясыз және толық билікті патша үкіметіне бағынған мемлекет ретінде сипаттады. Брюссельге оралғаннан кейін Дегрель Бельгияның көрнекті тұлғаларымен, Леопольд III-нің хатшысы Альберт Девезе, бұрынғы министр және Морис Липпенспен оның резиденциясында кездесті. Алайда ол осы адамдардың ешқайсысымен де келісімге келе алмады, демек үкімет құра алмады. Бұл үшін Леопольд III-нің қолдауы қажет болды, ол Дегрельді ұнатпады, сондай-ақ Рекске ешқандай билік беруге ниеті жоқ немістердің қолдауы да керек еді. Леопольд III Дегрельмен кездесуден бас тартты және оны премьер-министр лауазымына қарастырмады, ал Абец уәделеген нацистік жетекшілермен кездесуге шақырулар келмеді. Дегрель өзінің жетекшілігімен Бельгия католик шіркеуінен де қолдау ала алмады. Басқа жобалары сәтсіз аяқталғандықтан, Дегрель халықтың қолдауын алу арқылы билікке қайта оралуға тырысты. Ол 25 тамызда «Le Pays Réel» газетін қайта іске қосты және қыркүйекте елді аралап, Дорингті және жаңадан келген Феликс Франк, Рутгер Симоенс және Фернан Рулоны жетекші лауазымдарға тағайындаудан бастап, «Рексті» жаппай қозғалысқа айналдыруға тырысты. Жаңартқан «Le Pays Réel» 1940 жылдың соңында біршама табысқа жетті, жергілікті билікті әлсірету үшін еврейлерге тиесілі кәсіпорындарға шабуыл жасаған және көшедегі зорлық-зомбылыққа қатысқан «Combat Formations» құрамын күрт кеңейтті. Алайда «Рекс» шағын ұйым болып қалды және оның көшедегі зорлық-зомбылығынан туындаған тәртіпсіздіктер бельгиялық билікпен ынтымақтасқан неміс әскери үкіметін ашуландырды. Немістер «Рекстің» зорлық-зомбылығын тоқтатуға бұйрық берді және «Рекс» жетекшілері 1940 жылдың соңына дейін бұйрыққа бағынды.

Рекстің серіктестікке деген ықыласы

1941 жылға қарай Бельгия басшылары, оның ішінде Дегрель соғыстың ұзаққа соқатынын және оның барысында немістер бельгиялықтарға ешқандай билік тапсырмайтынын түсінді. Дегрель нацистік идеологияға көбірек және ашық түрде жақтады, содан кейін 1941 жылдың 1 қаңтарында «Le Pays Réel» журналында және 6 қаңтардағы сөйлесінде Бельгияның неміс оккупациясын қолдайтынын жариялады. Бұл жаңа бағыт «Рекс» партиясының ішінде қолдау таппады, оның мүшелері бельгиялықтардың көпшілігі тарапынан сатқын деп қарастырыла бастады, бұл наразы мүшелердің тағы бір толқынына әкеп соқты. Қаңтардағы мәлімдемеден кейін генерал Александр фон Фалькенхаузеннің неміс әскери әкімшілігі Дегрельге әсер етпеді, бірақ «Рекс» партиясына қаржылай көмек көрсетуді бастады, азаматтық лауазымдарға мүшелерін тағайындады және оған еркін ұйымдасуға мүмкіндік берді. Ақпан айында ол сондай-ақ Ұлттық-социалистік Автокөлік корпусына (Nationalsozialistisches Kraftfahrkorps, NSKK) бельгиялықтарды қабылдау туралы шешім қабылдады. 1940 жылдың соңында Германия қарулы күштерінде «Рекс» бөлімшелерін құру үшін әскери әкімшілікке өтініш білдірген Дегрель, NSKK-да «Рекс» бригадасына валлондықтарды жұмысқа алуды бастады. Ол 1000 жүргізушіге уәде берді, бірақ тек 300-ін ғана жұмысқа алды. Сонымен қатар, Дегрель «Le Pays Réel» арқылы жұмысшы табының мүшелерін және социалистік көшбасшыларды «Рекс» партиясының қатарын толықтыру үшін тартып әкелуге тырысты, бірақ үлкен жетістікке жете алмады. Сәуір айына қарай «Рекс» партиясы мүшелерінің отставкаға кетуі, партиядан шығуы, бельгиялықтардың қарсылығы (кейде зорлық-зомбылыққа дейін баруы) және немістердің бейжайлығы салдарынан құлдырап жатты. Әскери әкімшілік 1 сәуірде жаңа, әріптестікке бейім азаматтық қызметкерлер мен лауазымды тұлғаларды тағайындағанда, «Рекс» партиясынан ешкім тағайындалмады. Жауап ретінде Дегрель «Le Pays Réel» журналында әскери әкімшілікті сынады, содан кейін әскери әкімшіліктегі азаматтық істер жөніндегі басшы Эггерт Ридер оны жеке сөгіс берді. 10 сәуірде Дегрель Гитлерге хат жазып, Германия әскеріне қабылдануға рұқсат сұрады, бірақ нәтижесіз болды. 10 мамырда әскери әкімшілік пен нацистік идеология жақтастары болған VNV партиясына «Рекс» партиясының фламанд бөлімшесі берілді, бұл келісім «Рекс» пен VNV партияларын неміс оккупациясы астындағы Бельгиядағы жалғыз заңды партиялар деп белгіледі. Алайда, жоғары деңгейдегі «Рекс» партиясының басшыларымен кеңес жүргізілмеді – «Рекс» партиясының Фландрия филиалы тәуелсіз түрде әрекет етті, және «Рекс» партиясына бірігуден бас тарту мүмкіндігі берілмеді. Бұл «Рекс» пен одан да умеренды франкофондық әріптестер арасында жарылыс тудырды, олар «Рекс» партиясын және Дегрельді әлсіз деп сынап, қарсы партиялар құра бастады. Немістер бұл қарсыластарға назар аудармады, бірақ «Рекс» партиясы мамыр айында да тоқырау күйінде болды.

Барбаросса мен валлондық легион

1941 жылғы 22 маусымда Германия Кеңес Одағына басып кірді. Дегрель басқа да белгілі рексистермен бірге, Рекстің құлдырауын тоқтатуға көмектеседі деп үміттеніп, бұл шабуылды қолдады. Ол тағы да Парижге Абецпен кездесуге барды. Оның болмаған кезінде Руло әскери әкімшіліктен Шығыс майданына еріктілер жасағын құруға рұқсат сұрады. Дегрель Франциядан оралған соң, бұл өтінішті қайталады. Берлиннен келген нұсқауларға байланысты, әскери әкімшілік Рекске франкофон бельгиялық еріктілерден бөлім құруға рұқсат берді. Нацистер валлондықтарды фламандтардан кемсіз халық деп есептегендіктен, валлондық және фламандтық еріктілер әртүрлі бөлімдерге бөлінді. Валлондықтар тек қана қарулы күштердің қатарына ғана қосыла алатын болды. Дегрель 6 шілдеде Жауынгерлік құралымдардың мәжілісінде еріктілер жасағын құруға рұқсат берілгенін хабарлады және рексистерді қатысуға шақырды. Леопольд III-нің қолдауы бар екенін мәлімдеп, Дегрель өзінің "Валлон легионын" белсенді түрде насихаттауға кірісті, бірақ көп нәтижеге жете алмады. Бұл іске көмектесу үшін Дегрель 20 шілдеде жаяу әскерге жазылатынын жариялады және Рекстің басшылығын Маттиске тапсырды. Соның нәтижесінде Валлон легионы 850 немесе 860 еріктіге дейін жетті, олардың 730-ы рексистер болды. 8 тамызда күш Рекстің провинциялық басшылығының көп бөлігін алып, Бельгиядан базалық жаттығуларға кетті. Осы кезде Дегрель легионды Рекстен гөрі саяси құрал ретінде тиімді деп шешіп, оны толығымен бақылауға тырысты. Тамыз айында Руло легионды, содан кейін Рексті одан тартып алмақшы екеніне сенген Дегрель оны екеуінен де шеттетуге мәжбүр болды. 1941 жылдың қарашасынан бастап легион оккупацияланған кеңестік аумақта партизанға қарсы операцияларға жіберілді. 1942 жылдың ақпанында ол 100-ші жауынгерлік дивизияға қосылып, майданға көшірілді, онда 28 ақпанда алғаш рет совет әскерлерімен шайқасты. 1942 жылдың соңына қарай легиондағы саялап қалғандардың саны 150 адамға дейін азайды және оның өзін-өзі қамтамасыз етуі үшін жаңа жұмылдыру кампанияларына жүгінуге тура келді. Легионның майдандағы көрсеткен өнері Дегрель үшін өте құнды болды, ол неміс офицерлерінің құрметіне ие болды. Мамыр айында ол офицер болып тағайындалды және шайқастағы көрсеткен батылдығы үшін Бірінші дәрежелі Темір крестімен марапатталды.

СС-ке ұсыныстар

1941 жылдың қыркүйегінде Дегрель Генрих Гиммлер басқарған нацистік партияның жарымәскери қанаты – Штуцштаффельге (СС) қызығушылық танытты және СС-ті нацистік басып алынған Еуропадағы ең күшті күш деп санады. 1942 жылы Дегрель валлондықтарды СС қатарына қосу үшін лоббилеуді бастады, ал маусым айында нацистік шенеуніктермен және Рекс партиясының уақытша жетекшілерімен кездесу үшін Берлинге қысқа сапар жасады. Бұл сапарда Дегрель СС басшыларымен кездеспеді, бірақ осы кездесуден майданға оралғаннан кейін Валлон легионы қысқа мерзімге Вафен-СС генерал Феликс Штайнердің басқаруына берілді. Дегрель 19 желтоқсанда СС Бас кеңсесінің басшысы Готтлоб Бергермен кездесті. Гиммлер де жеке түрде Дегрельге жылы қабылдады, ал жыл соңына қарай ол валлондықтарды герман халқы деп мойындауға көндірілді. 1943 жылдың 17 қаңтарында Дегрель Брюссельдегі рексистер жиналысында сөз сөйлеп, валлондықтардың француз тілін қабылдауға мәжбүр болған герман халқы екенін жариялады. Ол жалпыгерман мемлекеті шеңберінде жаңа «бургунд» ұлтшылдығын жариялады. Осы сөзден кейін Стрель және Рекстің көптеген ескі саяхатшылары партиядан шығып кетті, Рекс үшін неміс жақтауын күрескен валлондық бәсекелестері жоғалып кетті, ал Дегрель Рекстен толығымен бас тартып, СС-ке назарын бұрды. 1943 жылдың қаңтар және ақпан айларында Дегрель нацистік партияда ықпал ету үшін Брюссель, Берлин және Париж қалаларындағы нацистік шенеуніктермен кездесті.

Вафен-СС-ке кірісу

1943 жылдың 23-24 мамырында Дегрель Растенбург (Кентрзин) маңында Гиммлермен кездесіп, Валлон легионының неміс армиясынан Ваффен СС-ке өтуін талқылады. 1943 жылдың 1 маусымында Легион Ваффен СС-ке СС Штурмбригады Валлония ретінде қосылды. 1943 жылдың ортасында Дегрель өзінің және отбасының Бельгия мен Францияда немістер басып алған мүліктің есебінен байып, Легионға жауынгерлерді тартумен айналысты. Ол немістер тәркілеген еврейге тиесілі парфюмерия компаниясын сатып алды және 1943 жылдың 29 шілдесінде "L'Avenir" атты газет шығарды. Бұл газет "Le Pays Réel" газетінің сенсациялық тон мен poleмикасынан айырылып, дереу қаржылық табысқа жетті. Сондай-ақ шілде айында Дегрель туған қаласындағы шіркеуде СС формасында болып, Бельгия епископтарының бұйрығымен қасиетті дұғадан бас тартты. Дегрель мен оның күзетшілері дін қызметкерін ұстап, Дегрельдің үйіне қамап, 19 тамыз күні Намур епископының анафемасына (қауымнан шығару) себеп болды. Дегрель Легионның капелланына және неміс әскери капелланына анафемасын алып тастауды сұрады. Қазан және қараша айларында Дегрель Бергермен кездесіп, оның тапсырмасы бойынша Гитлерге Бельгиядағы әскери әкімшілікті айыптаған және СС басқаратын үкімет құруды сұраған хат жазды. Бұл хатты Ридерге мақтау хаты жібергеннен кейін бірнеше күн өткен соң болды. Ридер Гитлерге жазылған хат туралы біліп, Дегрельді айыптау үшін Германияның әскери маршалы Вильгельм Кейтелге хат жазды. Дегрель 2 қарашада Легионға қайта қосылды және тоғыз күннен кейін Украинаға келді. 1944 жылдың 28 қаңтарында Черкассы қапталында Қызыл Армиямен қоршалып қалды. Легион кейінгі шайқастарда ауыр қаза тапты, ақпан айының ортасында қоршау бұзылған кезде 632 адамға дейін азайды. Қаза тапқандардың арасында Легионның қолбасшысы Люсьен Липперт және жарақат алған Дегрель болды. Дегрель Липперттің орнына СС Штурмбаннфюрері (майор) шеніне көтерілді, бірақ Легионның басқаруы басқа неміс СС офицеріне берілді. Дегрель Берлинге жеткізіліп, тарихшы Нико Вуттерстің сөзінше, "барлық еуропалық коллаборационистердің символына" айналды. 20 ақпанда Дегрель Гитлерден темір крестің рыцарь кресімен марапатталды. Екі күннен кейін Дегрельді сауығу үшін Брюссельге жіберді, онда оны Бельгиядағы СС басшысы Маттис және Ричард Юнгклаус қарсы алды. Дегрельді 27 ақпанда Брюссельде және 5 наурызда Парижде коллаборационистер қабылдады, ал 2 сәуірде Легионның қалған мүшелері Шарлерояда парад жасады. Дегрель өзінің әскери қызметін саяси табысқа айналдыра алмады, себебі СС оны үгіт-насихат құралы ретінде пайдалануды қалады. Демалыста болған кезде Дегрель Париж бен Фландриядағы коллаборационистермен байланыс орнатуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. 8 шілдеде Дегрельдің ағасы Эдуард, Рекс партиясында қатыспаған, бірақ партияға және неміс оккупациясына көңіл білдірген, туған қаласындағы дәріханасында атып өлтірілді. Осыған жауап ретінде неміс билігі 46 адамды тұтқындады, ал рексист-милитанттар тағы бір фармацевтті өлтірді. Германиядағы сөйлеу сапарынан оралған Дегрель 10 шілдеде Буйонға келді, жазалау шараларын талап етті. Ол Гиммлерге 100 бельгиялық азаматты өлімге ұшыратуды сұрап хат жазды, бірақ оған жауап келмеді. Бірақ 21 шілдеде Sicherheitspolizei-ге қосылған рексистер Буйонға жақын жерде үш кепілді өлтірді. 1944 жылдың 22 немесе 23 шілдесінде Дегрель Легионға оралды, ол Эстониядағы Нарва шайқасына қатысып жатқан болатын. Шайқастан кейін Легион Германияға оралды, онда Дегрель 25 тамызда Емен жапырақтары бар рыцарь кресімен марапатталды. 18 қыркүйекте Легион кеңейтіліп, 28-ші Ваффен СС дивизиясы деп аталды және Дегрельдің жетекшілігіне берілді. Дивизияны толықтыру үшін Дегрель Легиондағы қызметті барлық рексистер үшін міндетті етті, олардың көпшілігі Бельгияны азат етуден қашып жатқан еді, сондай-ақ Зигмарингенге қашқан француз коллаборационистерін және таратылған Көк Легионның испан еріктілерін жұмылдырды. Желтоқсанда Легионға броньды бөлім қосылды және 1945 жылдың қаңтарында қайтадан фронтқа жіберілді. Сәуір айында Одер-Найс шайқасында Қызыл Армиямен шайқаста жойылды.