Бірінші Sims классы эсминецi - USS Anderson тарихы

Кіріспе

Sims класты эсминец – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы теңіз патрульдік кеме.

USS Anderson (DD 411) АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен. Ол Құрмет медалінің иегері, контр-адмирал Эдвин Александр Андерсонның есімімен аталды.

Құрылыс және іске қосу

Андерсон кемесі 1937 жылдың 15 қарашасында Нью-Джерси штатының Керни қаласындағы Федералды кеме құрылысы және құрғақ док компаниясы (Federal Shipbuilding and Drydock Company) компаниясында салынды; 1939 жылдың 4 ақпанында суға түсірілді; адмирал Андерсонның жесірі, Мерти Лорейн Андерсон әйелдің қамқорлығымен бапталып, Нью-Йорк теңіз портына буксирленді және 1939 жылдың 18 мамырында Теңіз күштеріне тапсырылды; 1939 жылдың 19 мамырында лейтенант-коммандер Уильям М. Хобби, кіші, басқарушылығымен комиссияға берілді.

Соғыс аралығы

Андерсон 1939 жылдың басында Симс класының бірінші кемесі болып тапсырылды, және 150 тоннаға артық салмағы бар және жеткіліксіз метацентрикалық биіктігі салдарынан қауіпті түрде ауыр екені анықталды. Бұл класты қайта жобалауға және қайта құруға себеп болды, ол 1941 жылы аяқталды. Бір 5 дюймдік зеңбірек (No. 3) және бір төрт түтікке орнатылған торпеда аппараты алынып тасталды, ал тағы бір торпеда аппараты орта сызыққа көшірілді. Бұл жағдайға Инженерлік бюроның жаңа механизмнің салмағын дұрыс бағаламауы себеп болды, сондай-ақ Құрылыс және жөндеу бюросының жобалау кезінде қателікті анықтап түзетуге жеткілікті өкілеттігі болмады. Нәтижесінде, бұрынғы бюролар 1940 жылдың 20 маусымында жаңа Кемелер бюросына біріктірілді. Андерсон маусым айына дейін Нью-Йорк әскери-теңіз кемежайында болды, онда ол 14 маусымда Нью-Йорк қаласының Ту күніне арналған шеруге теңізшілерден құралған десант тобын жіберді. 5 шілдеде өзінің тұрақтан шығып, 7 шілдеде Род-Айленд штатындағы Ньюпортқа жетті, әскери-теңіз торпеда станциясының шығыс догына тоқтады. Келесі күні Нью-Йорк әскери-теңіз кемежайына оралғанға дейін ол жерде қысқа уақытқа тоқтады. Бірнеше жоғары лауазымды офицерлер келесі күні жаңа эсминецті тексерді, ол Симс класының комиссияға алғаш рет қойылған кемесі болды: адмирал Гарольд Р. Старк, Капитан Х.Т. Маркланд, Әскери-теңіз операцияларының бастығы; контр-адмиралдар Роберт Л. Гормли, Соғыс жоспарлары директоры және Уильям Р. Фурлонг, Қару-жарақ бюросының бастығы, сондай-ақ Чарльз Эдисон, Әскери-теңіз министрінің міндетін атқарушы. 12 шілдеде Текумсе мен Уандайтердің көмегімен Андерсон Вирджиния штатының Йорктаун қаласына жолға шықты. 14 шілдеде Норфолк әскери-теңіз базасына (NOB) көшіп, Уилмингтонге (Солтүстік Каролина) қарай жолға шықты. Уилмингтон – кемеге есім берген адмирал Андерсонның туған қаласы болды және кемеге жылы күтім көрсетті. Жергілікті газет басылымда: "Сіздің портымызда болуыңызға және біздің есімді танымал ұлымыздың құрметіне аталған керемет жаңа эсминецті тексеруге мүмкіндік болғанына қуаныштымыз. Кеме және оның экипажы сіздің кемеңізге есім берген адамның есімі мен естелігіне лайықты. Сондықтан, біз сізді құшақ жайып қарсы аламыз, және сіздің мұнда болуыңызды жақсартуға болатын нәрсе болса, кез келген тұрғынға сұраңыз, ол сізді қуантады" делінген. Андерсон 17 шілде күні түстен кейін миссис Андерсонға, марқұм флаг-офицердің отбасы мүшелеріне және Уилмингтон қаласының лауазымды тұлғаларына шай берді. Келесі күні "Батлер" сүйрегішінің көмегімен эсминец Уилмингтоннан шықты. 19 шілдеде Норфолк әскери-теңіз базасына жеткен Андерсон сол күні Норфолк әскери-теңіз кемежайына оқ-дәрілерді қабылдау үшін ауысты. Гуантанамодағы әскери-теңіз жаяу әскерінің казармасына жеткізу үшін алты әскери-теңіз жауынгерін кемеге отырғызғаннан кейін Андерсон 21 шілдеде Куба суларына және оның сынақ сапарының алғашқы бөлігіне жолға шықты. 24 шілдеде Гуантанамоға келген эсминец жолаушыларын түсіріп, келесі бірнеше күн ішінде жергілікті жерде жұмыс істеді. Андерсон кейін Сан-Хуанға, Пуэрто-Рикоға (1-5 тамыздан бастап); Коко Соло, Панама каналы аймағына (8-14 тамыз); және Гамильтонға, Бермудаға (19-21 тамыз); Сент-Джонсқа, Ньюфаундленд және Лабрадорға (25-28 тамыз); 31 тамызда таңертең Монреальге, Квебекке, Канадаға дейін жетті. 5 қыркүйекте Квебекке кіргенде (5-6 қыркүйекте) Ньюпортқа бет алды. 8 қыркүйекте Андерсон 13 шақырым қашықтықта бір сауда кемесін көріп, кеме жағындағы ұлттық түстердің көрінісі арқылы оны норвегиялық деп анықтады. Көп ұзамай қанаттарының белгілері бойынша "британдық" (мүмкін, Канада Корольдік әуе күштері) деп танылған ұшақ Андерсонды төмен биіктікте айналдырып, кемені мұқият тексерді, содан кейін жағалауға қарай бет алды. Андерсон келесі күні, 9 қыркүйекте Ньюпорттағы әскери-теңіз торпеда станциясына келді және келесі бірнеше күн бойы Нарагансет шығанағындағы сынақ полигонында Джоуетт жүргізген торпеда жаттығулары үшін "мақсат" ретінде қызмет етті. 16 қыркүйекте Андерсон Нью-Йорк әскери-теңіз кемежайына келді, сынақтан өткеннен кейін негізгі батарея директорын орнату үшін. Өртке қарсы жабдықтарды сынақтан өткізгеннен кейін (21-22 қыркүйекте) Андерсон 24 қыркүйекте Норфолк қаласындағы NOB-ге Нью-Йорктан жолға шықты. Андерсон Вирджиния кептерінің оңтүстік бұрғылау алаңында оқ ату жаттығуларын жүргізді, 26 қыркүйекте Acushnet сүйрейтін нысанаға оқ атуды, 28 қыркүйекте зениттік батареяны оқ атуды жүзеге асырды. Ол 1 қазан күні таңертең Нью-Йорк әскери-теңіз кемежайына сынақтан өткеннен кейін жөндеуге келді. Бұл жөндеулер мен өзгерістер 1940 жылдың қаңтар айының соңына дейін жалғасты. Эсминец содан кейін Бостон әскери-теңіз кемежайында қысқа уақыт тоқтады, содан кейін 7 ақпан күні Мэн штатындағы Роклендтен түпкілікті қабылдау сынақтарын өтті, кемеде Инспекция және тексеру кеңесінің төрағасы контр-адмирал Х.Л. Бринсер болды. Андерсон 9 ақпан күні Бостон әскери-теңіз кемежайына қайта келді, содан кейін 12 ақпан күні Кейп-Код каналы, Баззардс-Бей және Ойстер-Бей арқылы Нью-Йоркқа оралды. Андерсон наурыз айының соңына дейін әскери-теңіз кемежайында болды, содан кейін 10 сәуірде Ньюпортқа торпедалық ату сынақтарына жолға шықты. 12 сәуірде сағат 11:30-да эсминец Калифорния штатының конгрессмені және Әскери-теңіз істері комитетінің мүшесі құрметті Джон З. Андерсонды кемеге алды және көп ұзамай жолға шықты, келесі күні сағат 20:08-де Норфолк қаласындағы NOB-ге жетті, жолаушысын келесі таңда түсірді. Андерсон 15 сәуірде Манлимен бірге Гуантанамо шығанағына қарай жолға шықты. Норфолктан 14 сағат өткен соң, кемелер ауа райының нашарлауына тап болды. 16 сәуірде сағат 04:40-та сол жақ қанатын қорғаушы тіреуінің жарылғаны туралы хабарлама келіп түсті. Кеменің бас офицері лейтенант Джордж Р. Фелан, кеме бортындағы адамдарды гальвандық жақтан жинады, кеме дөңгелектей бұрылып, қозғалысты азайтуға тырысты, соның арқасында сол жақ қанатын қорғаушыны бекітуге мүмкіндік болды. Қозғалыстардың арасында лейтенант Фелан және оның адамдары қайықты қалпына келтіруге және бекітуге тырысты, бірақ бұл тырысқандар қауіпті болып кетті, адам өміріне қауіп тудырды, сондықтан жұмыс тоқтатылды, қайық 07:18-де толығымен суға кетті. Нәтижесінде, Андерсон 19 сәуірде Гуантанамо шығанағына жетті. Тағы тоғыз сағаттан кейін жолға шыққан Андерсон, Манлимен бірге Панама каналы аймағындағы Коко Солодағы теңіздік базаға жетті. 23 сәуірде Панама каналын кесіп өткен Андерсон Орталық Американың батыс жағалауымен жолға шықты, 27 сәуірде Акапулькоға, Мексикаға жетті. Келесі күні Мексика қаласындағы АҚШ елшілігіндегі әскери атташе командирі У.М. Диллонның келуінен тоғыз сағат өткен соң, Андерсон "кеме құлауынан құтқарылған теңіздік заттарды" әкелу үшін жұмыс тобын жағаға жіберді (1941 жылғы Сауда кеме тізілімінде "өткен жылы тастап кетілген" деп көрсетілген). Тағы төрт сағаттан кейін жолға шыққан Андерсон 30 сәуірде Манлимен қосылып, 1 мамыр күні сағат 09:00-де Сан-Диегоға жетті. 18 мамырда 85 армия резервисімен қысқа портовый саяхат жасағаннан кейін Андерсон Оңтүстік Калифорния жағалауында бейтараптық патрульдік миссиясын орындау үшін жолға шықты. Осы операция барысында 20 мамырда сағат 09:45-те эсминец бес шақырым (8 км) қашықтықта сүйретіп бара жатқан буксирді көріп, кеме жағындағы ұлттық түстерді көрсету арқылы оны норвегиялық деп анықтады. Көп ұзамай, қанаттарының белгілері бойынша "британдық" (мүмкін, Канада Корольдік әуе күштері) деп танылған ұшақ Андерсонды төмен биіктікте айналдырып, кемені мұқият тексерді, содан кейін жағалауға қарай бет алды. Андерсон келесі күні, 9 қыркүйекте Ньюпорттағы әскери-теңіз торпеда станциясына келді және келесі бірнеше күн бойы Нарагансет шығанағындағы сынақ полигонында Джоуетт жүргізген торпеда жаттығулары үшін "мақсат" ретінде қызмет етті. 16 қыркүйекте Андерсон сынақтан өткеннен кейін негізгі батарея директорын орнату үшін Нью-Йорк әскери-теңіз кемежайына келді. Өртке қарсы жабдықтарды сынақтан өткізгеннен кейін (21-22 қыркүйекте) Андерсон 24 қыркүйекте Норфолк қаласындағы NOB-ге Нью-Йорктан жолға шықты. Андерсон Вирджиния кептерінің оңтүстік бұрғылау алаңында оқ ату жаттығуларын жүргізді, 26 қыркүйекте Acushnet сүйрейтін нысанаға оқ атуды, 28 қыркүйекте зениттік батареяны оқ атуды жүзеге асырды. Ол 1 қазан күні таңертең Нью-Йорк әскери-теңіз кемежайына сынақтан өткеннен кейін жөндеуге келді. Бұл жөндеулер мен өзгерістер 1940 жылдың қаңтар айының соңына дейін жалғасты. Эсминец содан кейін Бостон әскери-теңіз кемежайында қысқа уақыт тоқтады, содан кейін 7 ақпан күні Мэн штатындағы Роклендтен түпкілікті қабылдау сынақтарын өтті, кемеде Инспекция және тексеру кеңесінің төрағасы контр-адмирал Х.Л. Бринсер болды. Андерсон 9 ақпан күні Бостон әскери-теңіз кемежайына қайта келді, содан кейін 12 ақпан күні Кейп-Код каналы, Баззардс-Бей және Ойстер-Бей арқылы Нью-Йоркқа оралды. Андерсон наурыз айының соңына дейін әскери-теңіз кемежайында болды, содан кейін 10 сәуірде Ньюпортқа торпедалық ату сынақтарына жолға шықты. 12 сәуірде сағат 11:30-да эсминец құрметті Джон З. Андерсонды, Калифорния штатының конгрессменін және Әскери-теңіз істері комитетінің мүшесін кемеге алды және көп ұзамай жолға шықты, келесі күні сағат 20:08-де Норфолк қаласындағы NOB-ге жетті, жолаушысын келесі таңда түсірді. Андерсон 15 сәуірде Манлимен бірге Гуантанамо шығанағына қарай жолға шықты. Норфолктан 14 сағат өткен соң, кемелер ауа райының нашарлауына тап болды. 16 сәуірде сағат 04:40-та сол жақ қанатын қорғаушы тіреуінің жарылғаны туралы хабарлама келіп түсті. Кеменің бас офицері лейтенант Джордж Р. Фелан, кеме бортындағы адамдарды гальвандық жақтан жинады, кеме дөңгелектей бұрылып, қозғалысты азайтуға тырысты, соның арқасында сол жақ қанатын қорғаушыны бекітуге мүмкіндік болды. Қозғалыстардың арасында лейтенант Фелан және оның адамдары қайықты қалпына келтіруге және бекітуге тырысты, бірақ бұл тырысқандар қауіпті болып кетті, адам өміріне қауіп тудырды, сондықтан жұмыс тоқтатылды, қайық 07:18-де толығымен суға кетті. Нәтижесінде, Андерсон 19 сәуірде Гуантанамо шығанағына жетті. Тағы тоғыз сағаттан кейін жолға шыққан Андерсон, Манлимен бірге Панама каналы аймағындағы Коко Солодағы теңіздік базаға жетті. 23 сәуірде Панама каналын кесіп өткен Андерсон Орталық Американың батыс жағалауымен жолға шықты, 27 сәуірде Акапулькоға, Мексикаға жетті. Келесі күні Мексика қаласындағы АҚШ елшілігіндегі әскери атташе командирі У.М. Диллонның келуінен тоғыз сағат өткен соң, Андерсон "кеме құлауынан құтқарылған теңіздік заттарды" әкелу үшін жұмыс тобын жағаға жіберді (1941 жылғы Сауда кеме тізілімінде "өткен жылы тастап кетілген" деп көрсетілген). Тағы төрт сағаттан кейін жолға шыққан Андерсон 30 сәуірде Манлимен қосылып, 1 мамыр күні сағат 09:00-де Сан-Диегоға жетті. 18 мамырда 85 армия резервисімен қысқа портовый саяхат жасағаннан кейін Андерсон Оңтүстік Калифорния жағалауында бейтараптық патрульдік миссиясын орындау үшін жолға шықты. Осы операция барысында 20 мамырда сағат 09:45-те эсминец бес шақырым (8 км) қашықтықта сүйретіп бара жатқан буксирді көріп, кемеге жақындап тексеру үшін бағытын өзгертті. Жақын тексеруде Ray P. Clark буксирлеп бара жатқан баржа анықталды...

Anderson was the first of the Sims class to be delivered in early 1939, and was found to be 150 tons overweight and dangerously top heavy due to insufficient metacentric height. This touched off a redesign and rebuilding of the class, completed during 1941. One 5 inch gun (No. 3) and one quad torpedo tube mount were removed, with another torpedo tube mount relocated to the centerline. It was determined that an underestimate by the Bureau of Engineering of the weight of a new machinery design was responsible and that the Bureau of Construction and Repair did not have sufficient authority to detect or correct the error during the design process. This eventually led to the consolidation of the previous bureaus into the new Bureau of Ships on 20 June 1940. After commissioning, Anderson remained at the New York Navy Yard through June, fitting out, during which time she contributed a landing party of sailors to march in the New York City Flag Day parade on 14 June 1939. Underway from her berth on 5 July, Anderson reached Newport, Rhode Island, on 7 July, mooring to the east dock at the Naval Torpedo Station, and taking on board torpedo warheads, exploders, and test equipment before returning to the New York Navy Yard the next day, pausing there only briefly before getting underway later that afternoon for Washington, D. C.

Anchoring off Quantico on the night of 9 July, Anderson steamed up the Potomac River, rendering the prescribed passing honors abeam of Mount Vernon, and arrived at the Washington Navy Yard at 0721 on 10 July. The next day, a number of high ranking officers informally inspected the new destroyer, the first of the Sims class to be placed in commission, Admiral Harold R. Stark, the Chief of Naval Operations, accompanied by Captain H. T. Markland; Rear Admirals Robert L. Ghormley, Director of War Plans, and William R. Furlong, Chief of the Bureau of Ordnance, as well as Charles Edison, the Acting Secretary of the Navy. On 12 July, assisted by Tecumseh and Undaunted, Anderson got underway for Yorktown, Virginia. She loaded depth charges at the mine depot at Yorktown before moving to the Naval Operating Base (NOB) at Norfolk before getting underway on 14 July for Wilmington, North Carolina. Wilmington was the hometown of the man for whom the ship had been named, Admiral Anderson; and it accorded the ship a warm welcome. The local paper editorialized: "It is a pleasure to have you in port and to inspect the magnificent new destroyer named in honor of a distinguished son. The ship and its personnel are a credit to the record and memory of the man for whom your ship is named Therefore, we bid you welcome, and if there is aught that can add to your entertainment while here, you have but to ask any resident and it is yours " Anderson gave a tea for Mrs. Anderson, members of the late flag officer's family, and the city officials of Wilmington on the afternoon of 17 July. On the next day, assisted out into the stream by the tug Battler, the destroyer made a departure from Wilmington. Reaching NOB, Norfolk, on 19 July, Anderson shifted to the Norfolk Navy Yard that same day to take onboard ammunition. After embarking six enlisted Marines for transportation to the Marine Barracks at Guantanamo Bay, Anderson got underway on 21 July for Cuban waters and the initial part of her shakedown cruise. Arriving at Guantanamo on 24 July, the destroyer disembarked her passengers before operating locally over the next few days. Anderson then visited San Juan, Puerto Rico (from 1–5 August); Coco Solo, Panama Canal Zone (8–14 August); and Hamilton, Bermuda (19–21 August); St. John's, Newfoundland and Labrador (25–28 August); before she reached Montreal, Quebec, Canada, on the morning of 31 August. Underway on 5 September, the destroyer called briefly at Quebec (5 to 6 September) before she headed for Newport. On 8 September, while en route, Anderson sighted a merchantman eight miles (13 km) distant, identifying her as Norwegian by the display of national colors on ship's side. Soon thereafter, a plane, identified as "British" (possibly Royal Canadian Air Force) by the wing markings, circled Anderson at low altitude, obviously scrutinizing the ship thoroughly before banking away and heading for the coast. Anderson made arrival at the Naval Torpedo Station at Newport the following day, 9 September, and over the next few days served as the underway "target" for torpedo practice conducted by Jouett on the testing range in Narragansett Bay. On 16 September, Anderson arrived back at the New York Navy Yard, her shakedown completed, for the installation of her main battery director. After brief periods underway for testing fire control equipment (21–22 September), Anderson took a departure from New York for NOB, Norfolk, arriving on 24 September. Anderson conducted gunnery exercises on the Southern Drill Grounds off the Virginia Capes, firing at a target towed by Acushnet on 26 September before firing antiaircraft battery practice on 28 September. She arrived at the New York Navy Yard for post shakedown availability on the morning of 1 October; these repairs and alterations continuing through the end of January 1940. The destroyer then touched briefly at the Boston Navy Yard before she ran her final acceptance trials off Rockland, Maine, on 7 February 1940, with Rear Admiral H. L. Brinser, president of the Board of Inspection and Survey, embarked. Anderson then paid a return visit to the Boston Navy Yard on 9 February before returning to New York, via the Cape Cod Canal, Buzzards Bay and Oyster Bay, on 12 February. Anderson remained at the Navy Yard through the end of March, after which time she sailed for Newport, for torpedo firing tests on 10 April. At 1130 on 12 April, the destroyer embarked the Honorable John Z. Anderson, a California Congressman and member of the House Naval Affairs Committee, and got underway shortly thereafter, reaching NOB, Norfolk, and mooring to Pier 7, at 2008 the following day, disembarking her passenger the next morning. Underway in company with Manley, Anderson stood out, headed for Guantanamo Bay, on the afternoon of 15 April. The next day, 14 hours out of Norfolk, the ships ran into heavy weather. At 0440 on 16 April, the strongback of the port lifeboat was reported to be cracked. Lieutenant George R. Phelan, the executive officer, gathered men of the deck force in the lee of the galley, amidships, as the ship steered various courses in an attempt to lessen the roll and thereby facilitate efforts to secure the port lifeboat. Between rolls, Lieutenant Phelan and his men attempted to recover the boat and make it fast, but the effort soon became too dangerous, not worth the lives of the men, and the work had to be abandoned, the boat carrying away completely at 0718. Ultimately, Anderson reached Guantanamo Bay at 0618 on 19 April. Underway again nine hours later, Anderson, again in company with Manley, reached the submarine base at Coco Solo, Panama Canal Zone, on 21 April. Transiting the Panama Canal on 23 April, Anderson proceeded independently up the west coast of Central America, reaching Acapulco, Mexico, on the 27th. The next morning, following by nine hours the visit of Commander W. M. Dillon, the naval attaché at the United States Embassy in Mexico City, Anderson sent ashore a working party to bring off "naval stores salvaged from the wreck" of (listed in the 1941 Merchant Vessel Register as "abandoned" during the previous year). Underway again four hours later, Anderson rejoined Manley on 30 April, and reached San Diego at 0900 on 1 May 1940. After conducting a brief harbor cruise with 85 Army reservists embarked on 18 May, Anderson got underway to conduct a neutrality patrol off the coast of southern California. During the course of this operation on 20 May, the destroyer sighted a tug five miles (8 km) away at 0945 and altered course to close and investigate. Closer examination revealed Ray P. Clark, towing a barge laden with horses and bales of hay and flying a distress signal. Anderson immediately called away her fire and rescue party and stopped to render assistance, help which turned out to be only giving directions to the tug which had become lost and needed the course to San Nicolas Island. The assistance duly rendered, Anderson continued on her appointed rounds, arriving back at San Diego on the morning of 23 May. The warship commenced the month of June as plane guard for Yorktown, as that carrier conducted local operations out of North Island; she later planeguarded for Enterprise from 19 to 21 June, interspersed with type training and gunnery practices out of Pyramid Cove, San Clemente Island. At 0900 on 22 June, as the ship prepared to sail for Hawaiian waters, Commander Allan E. Smith reported on board and broke his pennant in Anderson as Commander, Destroyer Division 3 (DesDiv 3); Anderson subsequently took a departure from San Diego on the morning of 25 June, sailing in company with Enterprise and Hammann, Mustin, Sterett, Hopkins and Rowan. During the passage to Hawaii, Anderson alternated with the other destroyers in standing plane guard duty for Enterprise and then serving as an antisubmarine screen. On 28 June, during morning flight operations, a plane from Scouting Squadron (VS) 6 lost power after being catapulted from the flight deck and was forced to ditch. Hammann arrived on the scene first and rescued the pilot and his radioman, Enterprise later drew alongside the plane and recovered it. Subsequently, Anderson covered the arrival of the force at Pearl Harbor and then followed it in, mooring on the morning of 2 July. For the next five months, Anderson operated locally put of Pearl Harbor and Lahaina Roads. Her operations within the Hawaiian chain took her to Palmyra (22 July) and Christmas Island (23 July); and included such evolutions as antiaircraft and machine gun practices; battle depth charge practices, and torpedo practices, often operating in company with destroyers, light cruisers, and battleships. Interspersed were periods of upkeep back at Pearl Harbor alongside Altair between 26 and 28 October, and drydocking (28 to 29 October and again from 30 October to 4 November). The ship also patrolled assigned areas adjacent to the Lahaina Roads anchorage, off Maui, and off Honolulu and Pearl Harbor, intercepting and identifying many merchantmen, and local craft, such as fishing boats, as well as noting the movements of American warships. Following this intensive period of operations in Hawaiian waters, Anderson took a departure from Pearl Harbor on 2 December 1940, bound for the West Coast in company with the rest of Destroyer Squadron (DesRon) 8. Arriving at San Diego on the afternoon of 8 December, Anderson steamed to the Los Angeles Shipbuilding and Drydock Company, San Pedro, Los Angeles, the day after Christmas, and underwent an overhaul there through the first week of January 1941. Then, after operating locally out of Long Beach and San Diego, Anderson took a departure from San Diego on the morning of 14 January and rendezvoused with Enterprise and Lexington off San Pedro. The force conducted drills and exercises en route to the Hawaiian Islands, reaching Pearl Harbor on the morning of 21 January. Anderson resumed operations in the Hawaiian area on 12 February, conducting such evolutions as depth charge practices, night battle practice runs, and gunnery drills, until returning to Pearl Harbor on 19 February. Underway again two days later she conducted more gunnery runs and damage control problems before returning to port that afternoon to provision from the storeship Arctic. Underway again on the morning of 22 February, Anderson patrolled off the entrance to Pearl Harbor and encountered a fishing craft trespassing in a security zone; lowering her motor whaleboat, Anderson investigated the craft and warned her owner to keep away from those waters. Anderson returned to Pearl Harbor the next morning, 23 February, before resuming the intensive schedule of operations with the other ships in her division that lasted through the end of February. During March 1941, Anderson continued the rapid pace of operations out of Pearl Harbor, operating with the fleet and honing her skills in antisubmarine warfare tactics and in gunnery. She also operated for a time with Yorktown as plane guard. During flight operations on the morning of 17 March 1941, two TBD Devastators from Torpedo Squadron 5 collided at 1000 feet (305 m) and crashed into the sea, from the carrier. Yorktowns boats recovered the bodies of the pilots, but both planes sank in 2,910 fathoms (5,320 m) of water, carrying the other four men – two in each aircraft – with them. Anderson – detailed to remain in the vicinity and continue the search – found only small parts of the planes and pieces of clothing. These evolutions in Hawaiian waters proved to be the last for some time; Anderson got underway for the West Coast of the United States shortly after noon on 24 March, and reached Mare Island Navy Yard on the last day of the month after first disembarking, at San Francisco, enlisted passengers transported from Pearl Harbor. The destroyer spent all of April 1941 undergoing repairs and alterations at the West Coast yard, and on 16 May got underway for her post repair trials. After operating briefly in San Francisco Bay, Anderson shifted to Long Beach on 21 May, and eight days later, took a departure, ostensibly, for the Hawaiian Islands, in company with her division mates, Hammann, Mustin, and Rowan. The ships soon received a change of orders. They rendezvoused with Philadelphia on the afternoon of 30 May, and soon proceeded down the coast, bound for Panama, as another increment of the Pacific Fleet was withdrawn to augment the Atlantic Fleet in its undeclared war with the German Navy in the Atlantic.

Атлантикалық бейтараптық патрульдері

Панама каналы арқылы 8–9 маусым күндері өтіп бара жатқан Андерсон кемесінің корпусындағы нөмірі мен атауы қауіпсіздік мақсатында боялып тасталды. 9 маусымда сағат 0125-те Кристобаль жартасынан өтіп, Гуантанамо шығанағына бағыт алды. 11 маусымда жанармай құйып алғаннан кейін, Андерсон сол күні жолға шықты, тез арада Идахо кемесінің бағытында су асты кемелерін тексеру бекетін алды, және оны Филадельфия теңіз портына дейін эскорттап жеткізді, 15 маусымда онда жетті. Бірақ порттағы демалыс қысқа болды, себебі Андерсон 19 маусым таңында ерте жолға шықты. Бірден Роуэн қосылып, эсминец Делавэр өзенімен төменге, Атлант мұхитына қарай жүзіп кетті. Келесі күні таңертең олар Таскалузаға, ал кейіннен 21 маусымда түстен кейін Уоспқа қосылды. Бірге осы кемелер Атлантиканың ортасына қарай бейтараптық патруліне шықты, Кабо-Верде аралдарына жуық, "Америка Құрама Штаттарының бейтараптығын сақтап". Олардың саяхаты 1941 жылғы сәуір және маусым айларындағы операциялық бұйрықтарда белгіленген аймақтардың шегіне дейін созылды. Андерсон 1941 жылғы тәуелсіздік күні Бермудада аяқталған патруль кезінде Уосп кемесіне ұшақ күзетшісі және Таскалуза мен кемеге қарсы су асты кемелерін тексеру экраны ретінде қызмет етті. Бермуда суларындағы қысқа тоқталыстан кейін, ол жақын қашықтықтағы ұрыс жаттығуларын өткізді. Андерсон 12 шілдеде Норфолкке бағыт алды, келесі күні орнына жетті. 17 шілдеде Тидвотер аймағынан торпедалық жаттығулар үшін жолға шыққаннан кейін, соғыс кемесі Бостонға қарай солтүстікке қарай жүзіп, 19 шілде күні түстен кейін Бостон теңіз портына жетті. Андерсон содан кейін тамыздың басына дейін жөндеуден өтті және өзгерістер енгізді; кемеде болған кезде оның 5 дюймдік (127 мм) үшінші орнатылысы алынып тасталды, үстіңгі салмақты азайту және қосымша .50 калибрлі (12.7 мм) пулеметтерді орнатуға, тереңдік зарядтағыштарға кеңейтімдер жасауға және "Y" қаруын (тереңдік зарядтағыш) орнатуға мүмкіндік берді, сонымен қатар екі дюжина қосымша тереңдік заряды қосылды. Атлантика шайқасында қажетті эскорт рөлін жақсырақ атқару үшін жаңадан жабдықталған ол 1941 жылғы тамыздың соңғы жартысында Массачусетс штатының Провинстаун қаласында су асты кемелеріне қарсы жаттығуларға қатысты, содан кейін 30-ы Бостонға оралды. Андерсонның операциялары оны одан да солтүстікке алып барды, өйткені ол 2 қыркүйекте Мейн штатының Каско шығанағына қарай жүзіп кетті, жолда Таскалузамен жаттығулар жасады. 15-ші арнайы топқа (TF 15) тағайындалған Андерсон Исландияға баратын алғашқы ірі күшейту конвойының эскорт күшінің бөлігі ретінде кемеге кіріп, шілде айынан бері онда болған теңіз жауынгерлерін көбейту үшін армия бригадасын алып барды. Кемелер 15 қыркүйек күні кешке Рейкьявикке жетті, Андерсон маңында екі "су асты" байланыс орнатылғаннан кейін: біреуі 8 қыркүйекте Уолк, екіншісі Хиллари П. Джонс. 26 қыркүйек пен 3 қазан аралығында Андерсон Ньюфаундлендтің Плацентия шығанағына дейін конвойды алып барды. Андерсон Плацентия шығанағында шамамен бір апта болды, содан кейін 10 қазанда жолға шықты, Йорктаунның айналасында құрылған TF 14-тің су асты кемелеріне қарсы экранының бөлігі ретінде. Бұл күш 13 қазанның түстен кейін Мейн штатының Каско шығанағына жетті. Провинстаунға көшіп келген Андерсон қайтадан су асты кемелеріне қарсы жаттығулар өткізді, ал бұрынғы жаттығулардағыдай, кеменің жұмысы "су асты кемелерінің бар екенін анықтап, сәтті шабуыл жасау" болды. Кейіннен, Каско шығанағында Денеболамен тендерден кейін, ол TF 14-пен теңізде жұмысын қайта бастады. 26 қазанның түстен кейін Каско шығанағынан шығып, 14.3 (TG 14.3), Саванна, Филадельфия, Нью-Мексико, Йорктаун және жеті эсминецтің Британ аралдарына баратын алты британдық жүк кемелерінің колоннасын эскорттап алып бара жатқан Андерсон, ішкі су асты кемелеріне қарсы экранда, ұшақ Атлантикаға қарай қозғалған кезде колоннаны жауып, ұшу операцияларын жүргізген кезде тасымалдаушыны күзетті. 30 қазанда Ньюфаундленд штатының Сент-Джонс қаласынан 700 миль (1127 км) қашықтықта орналасқан Йорктаун ұшақтарды қалпына келтіруді аяқтағаннан кейін, Симске жанармай құюға кіріскенде, сағат 1219-да Андерсон су астынан қашықтықтан байланыс орнатты. Андерсон дереу бас бөлмеге барып, 1225-те алты тереңдік зарядының стандартты үлгісін түсіріп, байланыс орнатуды жалғастырды. Бес минуттан кейін Моррис "жаман шабуыл" жасады. Алайда, жақын маңдағы басқа кемелер дельфиндер мен қара балықтарды көре бастады, бұл Андерсондағы DesDiv 3 командасының командирі Франк Г. Фарионды жоғары жиілікті радио (TBS) арқылы Морриске балықтарды көруді ескере отырып, байланыс жалған екенін хабарлауға мәжбүр етті. Бірақ көп ұзамай Андерсонның адамдары мұнайдың сырғанын көріп, бір бөтелке түсіріп, оны көтеріп алғанда, оның ішінде мұнай, су және күйген ТНТ қоспасы болды. 1305-те жойғыш винт шуын естіп, алты тереңдік зарядының екінші үлгісімен шабуылға түсті. Көп ұзамай "аң аулауға" қатысқан Хьюз байланысқа шығып, Андерсоннан оны әзірлеуді өтінді. Соңғысы 1409 жылы тағы бір үлгісін тастады. Андерсон 1421-де бас бөлімнен қауіпсіздікке қол жеткізді, содан кейін Хьюзбен бірге қосымша байланыстарды анықтауға немесе "жоюды" растау үшін нақты дәлелдер алуға тырысты. Өкінішке орай, олардың жемтігі қашып кеткен сияқты көрінді. 1503-те іздеуден бас тартқаннан кейін Андерсон 6 қарашаға дейін TF 14-пен бірге болды. Сол күні сағат 1637-де Хамманмен бірге келе жатқанда, Андерсон екі американдық эсминецті көргенде күрт бағытын өзгертетін белгісіз кемені көрді. Хамман компаниядан шыққанда, Андерсон белгісіз кемені зерттеді, ол Солтүстік Ирландияның Белфаст қаласынан Нова-Скотияның Галифакс қаласына жалғыз кемемен келе жатқанын анықтады. Содан кейін жойғыш кеме бір уақытқа танкерді қадағалап, 2246-да іздеуді тоқтатты. 7 қарашада Хвальфьордюрге жетіп, келгеннен кейін Сапелодан жанармай құйып алғаннан кейін, Андерсон келесі айда Исландия суларында, Хвальфьордюр ("Valley Forge") және Рейкьявик ("Rinky Dink") маңында жұмыс істеді. Кеменің соңғы "бейбіт уақыттағы" операциялары 1941 жылғы 1 мен 6 желтоқсан аралығында Исландия мен Гренландия арасындағы Дания бұғазының оңтүстік жағынан Рейкьявикке қарай жасалған іздеу болды.

Transiting the Panama Canal on the night of 8–9 June, Anderson, her hull number and name painted out for security reasons, passed the Cristobal breakwater at 0125 on 9 June, en route to Guantanamo Bay. Fueling there on 11 June, Anderson got underway the same afternoon, quickly taking up antisubmarine screening station off the port bow of Idaho, which she escorted up the eastern seaboard to the Philadelphia Navy Yard, arriving there on 15 June. The respite in port proved brief, however, since Anderson took a departure early on the morning of 19 June. Joined by Rowan shortly thereafter, the destroyer stood down the Delaware River, and out into the Atlantic. They joined Tuscaloosa the following morning, and, later, Wasp shortly after noon on 21 June. Together, these ships proceeded out into the central Atlantic on neutrality patrol, cruising almost as far as the Cape Verde Islands, "safeguarding the neutrality of the United States." Their voyage took them almost to the edge of the zones defined in operations orders of April and June 1941. Anderson served as plane guard for Wasp and as an antisubmarine screen for the carrier and for Tuscaloosa during the patrol that ultimately came to an end at Bermuda on Independence Day, 1941. After a brief period in Bermudan waters, a break she utilized for a short stint of close range battle practice, Anderson took a departure on 12 July for Norfolk, reaching her destination the following day. After getting underway from the Tidewater region for torpedo practice on 17 July, the warship sailed north for Boston, and reached the Boston Navy Yard on the afternoon of 19 July. Anderson then underwent repairs and alterations into early August; during her time in the yard, her number three 5 inch (127 mm) mount was removed to save topside weight and allow the fitting of additional .50 caliber (12.7 mm) machine guns, extensions to her depth charge tracks, and a "Y" gun (depth charge projector), in addition to two dozen additional depth charges. Thus refitted to better perform the escort role needed in the developing Battle of the Atlantic, she participated in intensive antisubmarine exercises out of Provincetown, Massachusetts, during the latter half of August 1941 before returning to Boston on the 30th. Andersons operations now carried her farther north, as she sailed for Casco Bay, Maine, on 2 September, exercising with Tuscaloosa en route. Assigned to Task Force 15 (TF 15), Anderson steamed as part of the escort force for the first major reinforcement convoy bound for Iceland, carrying an Army brigade to augment the Marines who had been there since July. The ships reached Reykjavík on the evening of 15 September after a passage enlivened by two "submarine" contacts in Andersons vicinity: one summarily depth charged by Walke on 8 September, the other by Hilary P. Jones on the 10th. Then, between 26 September and 3 October, Anderson escorted a convoy to Placentia Bay, Newfoundland. Anderson remained at Placentia Bay for almost a week before getting underway on 10 October as part of the antisubmarine screen for TF 14, formed around Yorktown. This force reached Casco Bay, Maine, on the afternoon of 13 October. Moving down to Provincetown, Anderson again conducted antisubmarine exercises, and as in previous practices, the ship's performance was "outstanding in detecting the presence of a submarine and carrying out a successful attack." Later, after a tender availability alongside Denebola at Casco Bay, she resumed her operations at sea with TF 14. Standing out of Casco Bay on the afternoon of 26 October, with Task Group 14.3 (TG 14.3), Savannah, Philadelphia, New Mexico, Yorktown, and seven destroyers as the escort for a convoy of six British cargo ships bound for the British Isles, Anderson, in the inner anti submarine screen, plane guarded for the carrier as she conducted flight operations covering the convoy as it moved out into the Atlantic. On 30 October, 700 mile (1127 km) from St. John's, Newfoundland, Yorktown had just completed recovering planes and was proceeding to refuel Sims when, at 1219, Anderson made an underwater contact, distant. Anderson went to general quarters immediately and proceeded ahead to develop the contact dropping a standard pattern of six depth charges at 1225. Five minutes later, Morris dropped an "embarrassing barrage". Other ships in the vicinity, however, began sighting porpoises and blackfish, leading Commander Frank G. Fahrion, Commander, DesDiv 3 in Anderson, to report over the high frequency radio (TBS) to Morris that, in view of the fish sightings, the contact was a false one. Soon thereafter, however, Andersons men saw an oil slick and lowered a bucket that, when drawn up, contained a mixture of oil, water, and burnt TNT. At 1305, the destroyer picked up a propeller noise and attacked with a second pattern of six depth charges. Soon thereafter, Hughes, also in on the "hunt", picked up a contact and requested Anderson to develop it. The latter dropped another pattern in 1409. Anderson secured from general quarters at 1421, and then, in company with Hughes, tried to develop further contacts or to obtain concrete evidence of a "kill." Unfortunately, it appeared that their quarry had escaped. After securing from the search at 1503, Anderson remained with TF 14 until detached on 6 November. At 1637 on that same day, while steaming in company with Hammann, Anderson sighted an unidentified ship which instituted radical course changes when she apparently sighted the two American destroyers. As Hammann parted company, Anderson investigated the stranger, finding her to be , steaming singly from Belfast, Northern Ireland, to Halifax, Nova Scotia. The destroyer then trailed the tanker for a time until securing from the effort at 2246. Reaching Hvalfjörður on 7 November and fueling from Sapelo upon arrival, Anderson then spent the next month operating in Icelandic waters, out of Hvalfjörður ("Valley Forge") and Reykjavík ("Rinky Dink"). The ship's last "peacetime" operations consisted of a sweep, in company with Idaho and Mississippi from Reykjavík across the southern end of the Denmark Strait, between Iceland and Greenland, between 1 and 6 December 1941.

Атлантика

1941 жылы 9 желтоқсанда таңертең Исландияның Хвалфьёрдур портынан жолға шығып, Жапонияның Перл-Харбордағы Тынық мұхит флотына шабуыл жасағанынан екі күн өткен соң, әлемнің жартысынан артығында Андерсон 17 желтоқсанда Норфолк теңіз кемежайына жетті. 18 желтоқсанда сағат 05:37-де Хэмманн, Мустин және Моррис кемелерімен бірге Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына бағыт алды, келесі күні таңертең сол жерге жетті. Келесі күні оқ-дәрілерді түсіргеннен кейін Андерсон 1941 жылдың қалған бөлігін Чарльстон теңіз кемежайында жөндеу және өзгерту жұмыстарына жұмсады, соның ішінде .50 калибрлі (12,7 мм) пулеметтерін 20 мм-лік зениттік пулеметтерге алмастырды. 1942 жылдың үш күнінен кейін Андерсон Вирджиния штатының Норфолк қаласына қарай жүзіп кетті. Норфолк маңындағы Вольф Трап демагнетизациялық полигонында демагнетизациялық жабдығын калибрлегеннен кейін, 5 қаңтар күні таңертең Норфолк қаласындағы NOB-ге келді. Тағы да, порттағы қысқа тоқталыс болды, және 6 қаңтар күні түстен кейін Андерсон Морис және Хэмманн кемелерімен бірге Хэмптон Роудстың шығысына шықты, соңынан Миссисипи кемесінің сол жақ қанатында эскорттық позицияны иеленді, 3-ші дивизияның линкорларын Тынық мұхитына қайтаруға сүйемелдеді.

Тынық мұхит

Келесі төрт күн ішінде эсминецтер Нью-Мексико, Миссисипи және Президент Хейзді күзетті, олар АҚШ-тың шығыс жағалауымен және Мексика шығанағы арқылы жүріп өтті. 11 қаңтарда Кристобальға таңертең жетіп, Андерсон күні бойы Панама каналынан өтіп, сол күні түстен кейін Балбоада тоқтады. Одан кейін кемеге жанармай құйып, сол кеште Сан-Диегоға бағыт алды. Саяхаттың екінші кезеңінде барлық кемелер сақтандықта болды. Панамадан кеткеннен кейін екі күн өткен соң, 13 қаңтарда сағат 01:13-те Андерсоннің қарауылдары торпеданың іздерін байқады. Келесі төрт күн ішінде кемелер екі кемені анықтады, тексерді және сәйкестендірді, олардың екеуі де достық болып шықты: 15 және 17 қаңтарда британдық тіркелгідегі Ocean Voice және американдық тіркелгідегі Kishacoquillas. Сапар барысында кемелер артиллериялық дағдыларын жақсартты, ал OS2U Kingfishers конвойға қарсы секіру, торпедалық және жоғары биіктіктегі бомбалау шабуылдарын имитациялады. Сан-Франциско шығанағында су асты кемелеріне байланысты алаңдаушылық қайта оянды, осы жолы Хамман 22 қаңтарда таңертең байланыс туралы хабарлады және «байланысты» тереңдік зарядтарымен тексерді, бірақ нәтиже болмады. Шығыс жағалаудан келген Андерсон 1942 жылдың 22 қаңтарында сағат 12:50-де Сан-Францискодағы 54-ші тұрақ орнындағы ұяға тоқтады. Кейіннен Андерсон 25 қаңтарда таңертең Диксимен бірге ұядағы қысқа мерзімді қызметтен өткеннен кейін Сан-Франциско шығанағынан шығып, 2019-шы конвоймен кездесуге бет алды. Шығанақ аймағының әдеттегі тұманды жағдайы жиналысты қиын етті, бірақ барлық бөлімдер қатысып, есептелгеннен кейін конвой Гавай аралдарына жолға шықты. Андерсон 2 ақпанның түстен бұрын Перл-Харбор каналына кемелердің кіруін бақылады. Андерсон келесі екі аптаны Перл-Харборда немесе оның маңында жергілікті жұмыстармен өткізді. Оның жүріп өткен кезеңдері Перл-Харбордың кіреберісіндегі қарауыл (11-12 ақпан) және 14 ақпанда Луисвилл кемесі артиллериялық жаттығулар өткізген кезде оны күзету міндетін атқарды. 16 ақпанда сағат 08:17-де Андерсон теңізге шығып, сол күні түстен кейін контр-адмирал Фрэнк Джек Флетчердің басшылығымен Йорктаун, Астория, Луисвилл, Хамман, Симс және Уокеден тұратын 17-ші жедел топқа (TF17) қосылды. Келесі екі аптада Йорктаун жедел тобы Тынық мұхитының оңтүстік-батысына қарай жылжыды. 1942 жылдың 6 наурызында TF17 вице-адмирал Уилсон Браун басқаратын TF11 жедел тобымен кездесіп, Рабаулдағы жапондық бекінісіне шабуыл жасады. Алайда, Браун мен Флетчердің кемелері сол аймаққа бет алғанда, Австралияның барлау ұшақтары Лаэ және Саламауа елді мекендеріне қарай жылжып келе жатқан жапондық шабуыл тобын анықтады. Екеуі де аз қарсылық көрсетті, бірақ жаудың жаңадан құрылған базасы және екі жердегі әуежайлар одақтастарға жақсы нысана ұсынды және жаудың ең осал кезінде – ол жағажайда бекініп үлкермеген кезде оған қарсы күресу мүмкіндігін берді. Рабаулға шабуыл жойылды. Папуа шығанағындағы тасымалдаушылардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін Браун Россель аралының жанындағы Луизиада архипелагының суларында қалуға арналған жер үсті күштерін бөліп шығарды, Порт-Морсбиге қарсы жаудың шабуылын тоқтату және сол кезде Нумеа, Жаңа Каледонияға келуі жоспарланған армиялық әскерлердің келуін қамтамасыз ету үшін. Ол бұл күшті – Астория, Чикаго, Луисвилл, Андерсон, Симс, Хамман және Хьюзді Австралия Корольдік Әскери-теңіз флотының контр-адмиралы Джон Г. Крейске тапсырды. Грейстің кемелері 14 наурызда TF11-ге қосылды, бірақ Йорктаун мен Лексингтоннан ұшқан ұшақтармен жасалған Лаэ-Саламауа шабуылынан кейін жапондықтар Сүлеймен аралдарындағы жоспарланған операциялары үшін амфибиялық ресурстарын мұқият сақтауға мәжбүр болды. Андерсон сәуірдің соңына дейін Йорктаунда жұмыс істеді, Коралл теңізінде жапондықтардың сол аймақтағы кеңеюіне қарсы жалғыз кедергі ретінде патрульдік қызмет атқарды және сол айдың соңында Тонга (немесе «Достық») аралдарындағы Тонгатапуға кірді. Жапондықтардың Тулагиге қарсы қозғалысы күшейіп бара жатқанын растаған барлау мәліметтерімен, Сүлеймен аралдарында, сол жердегі адамдар мен жабдықтарды түсіргеннен кейін және Австралия гарнизоны шегініп кеткеннен кейін су ұшақтары базасын құрғаннан кейін, TF17 солтүстікке қарай бұл қауіпке қарсы шаралар қабылдау үшін жолға шықты.

Over the next four days, the destroyers guarded New Mexico, Mississippi, and President Hayes as they headed down the East Coast of the United States and across the Gulf of Mexico. Reaching Cristobal on the morning of 11 January, Anderson transited the Panama Canal during the day, mooring at Balboa that afternoon. After taking on fuel, the destroyer was underway once more, that evening, bound for San Diego, California. On the second leg of the voyage, all ships remained alert. Within two days of a departure from Panama, Andersons lookouts reported a torpedo track at 0113 on 13 January. Over the next four days, the ships sighted, challenged and identified two ships, both of which proved to be friendly: the British registry Ocean Voice and the American registry Kishacoquillas, on 15 and 17 January, respectively. During the passage, the ships honed up their gunnery skills, and OS2U Kingfishers simulated dive, torpedo, and high level bombing attacks on the convoy. Off San Francisco Bay, the submarine jitters struck again, this time as Hammann reported a contact on the morning of 22 January and depth charged the "contact" with negative results. The odyssey from the East Coast completed, Anderson moored in a nest at Pier 54, San Francisco, at 1250 on 22 January 1942. Anderson subsequently unmoored on the morning of 25 January, after having undergone a brief tender availability in a nest alongside Dixie and stood out of San Francisco Bay, bound for a rendezvous with Convoy 2019. Hampered by the typical foggy conditions surrounding the bay area, assembly took some time, but ultimately, with all units present and accounted for, the convoy set out for the Hawaiian Islands. Anderson covered the entry of the ships into the Pearl Harbor channel shortly before noon on 2 February. Anderson spent the next two weeks either at or operating locally from Pearl Harbor. Her underway periods included a turn at the Pearl Harbor entrance patrol (11–12 February) and duty screening Louisville as that ship conducted gunnery exercises on 14 February. Underway at 0817 on 16 February, Anderson stood out to sea, joining up with Task Force 17 (TF17), consisting of Yorktown, Astoria, Louisville, Hammann, Sims, and Walke, under Rear Admiral Frank Jack Fletcher, later that afternoon. The next two weeks found the Yorktown task force working its way toward the southwest Pacific. On 6 March 1942, TF 17 rendezvoused with TF 11 under Vice Admiral Wilson Brown, to raid the Japanese stronghold of Rabaul. While Brown's and Fletcher's ships were en route to that area, however, Australian reconnaissance planes detected a Japanese invasion force moving toward the settlements of Lae and Salamaua, on the eastern coast of New Guinea. Both fell with little resistance, but the incipient enemy base, and the airfields at both places, presented the Allies with a fine new target, and a chance to get back at the enemy at his most vulnerable time – before he had consolidated his beachhead. The raid on Rabaul was shelved. To provide security for the carriers' operations in the Gulf of Papua, Brown detached a surface force to remain in the waters of the Louisiade Archipelago, near Rossel Island, to intercept any enemy thrust toward Port Moresby and cover the arrival of Army troops scheduled to arrive at about that time at Nouméa, New Caledonia. He placed this force, Astoria, Chicago, Louisville, , Anderson, Sims, Hammann, and Hughes, under Rear Admiral John G. Crace, Royal Australian Navy. While the patrol proved uneventful for Grace's ships, which rejoined TF 11 on 14 March, the Lae Salamaua raid carried out by planes from Yorktown and Lexington forced the Japanese to husband carefully their amphibious resources, already on the proverbial "shoestring", for their planned operations in the Solomon Islands. Anderson, operated with Yorktown through late April, patrolling the Coral Sea as the sole barrier against Japanese expansion in that region, putting into Tongatapu, in the Tonga (or "Friendly") Islands, late that month. With intelligence data indicating that the postponed movement against Tulagi, in the Solomons, was imminent—confirmed by the Japanese landing men and supplies there on 29 April and establishing a seaplane base on the heels of the retreating Australian garrison, TF 17 moved north to deal with this threat.

Коралл теңізіндегі шайқас

4 мамырда Андерсон, оның адамдары "жауды шабуылдау мүмкіндігіне ие болу үшін" құлшынып, Йорктаунды жаудан қорғады. Ол Тулагидегі жаңадан құрылған базаға үш шабуыл жасады, авианосецтің ұшақтары бір эсминец пен бірнеше кішігірім көмекші кемелерді батырды, бұл салыстырмалы түрде аз шығынмен болды. 6 мамырда контр-адмирал Обри В. Фичтің TF 11 күштерімен нығайтылған Флетчер 7 мамырда Коралл теңізінде жапондықтармен кездесіп, Порт-Морсбиге жасалған жаудың шабуылын тоқтатуды жоспарлады. Сол күні екі тарап та авианосецтерден соққы беруге тырысты; американдықтар Йорктаун мен Лексингтоннан ұшқан ұшақтар жапондық авианосец "Шохоны" батыру арқылы үлкен жетістікке қол жеткізді. Жапондық ұшақтар американдықтарға шабуыл жасауға тырысқанда, қараңғылықта оларды таба алмады, ал кешкі мезгілде жапондық әуе топтары мен американдық истребительдер арасындағы кездесу жауды тәжірибелі ұшқыштардан және құнды ұшақтардан айырды. Андерсон, Әуе тобына (TG 17.5) қосылып, Лексингтонды қорғауға кірісті. Бірақ жапондық шабуыл тобы жапондық авианосецтер "Шокаку" және "Зуйкакудың" айналасында құрылды, және 7 мамырда "Зуйкаку" Гуадалканалдан оңтүстікке қарай орналасқан еді. Сол күні американдық ұшақтар "Шохоны" батырғанда, жапондық авианосецтер "Симсті" батырып, "Неошоны" қатты зақымдады, оны кейін батыруға тура келді. Келесі күні таңертең екі күштің арасы шамамен 274 шақырым болатын. Американдықтар бірінші болып шабуылдап, "Шокакуды" жайлатып жіберді; зениттік артиллерия мен әуе күзеті "Зуйкакудың" әуе күштерін тез арада жойды. Осы уақытта американдық авианосецтер жапондық шабуыл жақындаған сайын әртүрлі бағыттарға бұрылды, "Йорктаун", "Лексингтон" және олардың эскорттары үш-төрт шақырымға қашықтады; Андерсон Лексингтонды қорғауды жалғастырды. 8 мамырда сағат 11:16-да жапондық ұшақтардың біріншісі шабуылға кірісті, ол сағат 12:00-ге дейін жалғасты. Шабуыл кезінде Андерсон Лексингтондағы позициясын сақтап, жауға үздіксіз атып, бірақ бірде-бір дұрыс тимеді. Бір рет машинадан атыс болғаннан басқа, эсминецке шабуыл жасалмады, жау Лексингтонға шабуыл жасауға баса назар аударды. "Леди Лекс" сол жағынан екі рет зақымдалды. Содан кейін "Айчи D3A "Вал" бомбалаушылары оны жақын арадан нығыздап, екі тікелей соққымен шайқалтты. Бір бомба порттың алдыңғы галереясына түсті, ал екіншісі авианосецтің түтініне жарылды. Түстен кейін өрттер бақылауға алынып, кеменің қисаюы түзетілді. Бірақ жарылыстар бензин құбырларын жарып жіберді, және сағат 14:45-те бірнеше жарылыс болды, ішкі өрттерді тудырды. Андерсон үлкен авианосецтің тасталуын күтіп, көмек көрсетуге және аман қалғандарды құтқаруға дайын болды, 377 адамды құтқарып алды. Ақырында Фелпс Лексингтонды торпедалармен батыруға мәжбүр болды. Екі тараптың да ұшақтарының пилот кабинасынан басқа бір-бірін көре алмаған алғашқы шайқаста, Коралл теңізіндегі шайқас жапондықтардың Порт-Морсбиге жасаған шабуылын тоқтатты. Бұл одақтастар үшін стратегиялық жеңіс, бірақ жау үшін тактикалық жеңіс болды, өйткені жапондықтар американдық авианосецтерге ауыр залал келтірді. Лексингтоннан басқа, "Йорктаун" да қатты зақымдалды. 10 мамырда Андерсон 377 Лексингтон теңізшісін Портлендке жеткізді, ал келесі күні Ноумеяға, Жаңа Каледонияға келді, онда Лексингтонды батыруға тырысқан Фелпске бес торпеданы тапсырды. Ол Тонгатапуға барып, TF 17-ге қосылды. 28 мамырда ол Пёрл-Харборға жетті. Бірақ оның демалысы ұзақ болмады, өйткені жапондықтардың жаңа шабуылын тоқтату үшін күштер қажет болды, бұл шабуыл Мидуэй аралына бағытталған, АҚШ флотын шешуші шайқасқа шығару мақсатында. Андерсон 30 мамырда TF 17 тобымен қайтадан теңізге шықты, бұл жолы асыққан жөндеуден өткен "Йорктаунды" қорғады.

On 4 May, Anderson, her men "anxious to get a chance to attack" the enemy, screened Yorktown as she launched three attacks on the incipient base at Tulagi, the carrier's planes sinking a destroyer and some small auxiliaries, at the relatively modest cost of only three aircraft (whose crews were later recovered). Reinforced on 6 May by Rear Admiral Aubrey W. Fitch's TF 11, Fletcher planned to meet the Japanese in the Coral Sea on 7 May, to stop the enemy thrust toward Port Moresby. On that day, each side attempted to strike blows with carrier aircraft; the Americans enjoying more success in that planes from Yorktown and Lexington sank Japanese aircraft carrier Shōhō. Japanese planes, attempting to strike the Americans, could not find them in the gathering darkness, and a twilight encounter between the returning Japanese air groups and American fighters robbed the enemy of experienced crews as well as virtually irreplaceable aircraft. Anderson, assigned to the Air Group (TG 17.5), operated in the screen of Lexington. The Japanese Striking Force, however, formed around Japanese aircraft carrier Shōkaku and Japanese aircraft carrier Zuikaku was, on 7 May, well south of Guadalcanal. The same day that American planes had dispatched Shōhō, planes from the enemy carriers sank Sims and damaged Neosho so severely that she had to be sunk later. The next morning some 170 mile (274 km) separated the two forces. The Americans struck first, crippling Shōkaku; anti aircraft fire and combat air patrol aircraft soon decimated Zuikakus air group. Meanwhile, the American carriers had taken divergent courses as the incoming Japanese strike neared them, Yorktown, Lexington, and their respective screens drawing three or four miles apart; Anderson continued to screen Lexington. About 1116 on 8 May, the first of the Japanese planes came in on the attack, which lasted until 1200. During the attack, Anderson maintained station on Lexington, constantly firing at the enemy, but scoring no hits. With the exception of one burst of machine gun fire, the destroyer was not attacked, the enemy concentrating his attack on Lexington. "Lady Lex" took two hits on the port side. Then, Aichi D3A "Val" dive bombers punctured her with near misses and staggered her with two direct hits. A bomb smashed into the port forward gun gallery, and another exploded inside the carrier's funnel. During the afternoon her fires were brought under control and her list corrected. But the explosions had ruptured her gasoline pipes, and about 1445 a series of explosions occurred, setting off internal fires. Anderson stood by to render assistance and pick up survivors as the big carrier was abandoned, and rescued 377 men. Eventually, Phelps had to sink Lexington with torpedoes. The first battle fought with neither side sighting the other except from the cockpits of their respective aircraft, the engagement in the Coral Sea stopped the Japanese thrust toward Port Moresby. It was a strategic victory for the Allies, but a tactical one for the enemy, since the Japanese had inflicted heavier damage on the American carriers. Besides the loss of Lexington, Yorktown had been badly damaged. On 10 May, Anderson transferred the 377 Lexington sailors to Portland, and, the following day, put into Nouméa, New Caledonia, where she transferred five torpedoes to Phelps, which had expended torpedoes in attempting to sink Lexington. She sailed thence to Tongatapu, where she rejoined TF 17. On 28 May, she reached Pearl Harbor. Her rest, however, was to prove short, for forces were needed to thwart a new Japanese thrust, this one directed at Midway Island to draw out the United States fleet in a decisive battle. Anderson sortied again with TF 17 on 30 May, again in the screen for Yorktown, which had been hastily repaired.

Мидуэй шайқасы

4 маусымда жапондық ұшақтар Мидуэй аралына аз қарсылықпен шабуыл жасап, екінші шабуылға дайындалу үшін авиатасымалдаушыларына оралды. Жапондықтардың қарсылас күштерді дұрыс бағалай алмауы олар үшін қатаң жаза болды, себебі Йорктаун, Энтерпрайз және Хорнеттен жасалған американдық әуе шабуылы жауды әлсіз сәтте таба алды. Үш авиатасымалдаушыдан шыққан торпедалық ұшақтар жаудың әуе қорғанысын өздеріне тартып алғанда, Йорктаун мен Энтерпрайзден түскен бомбалаушылар жаудың төрт авиатасымалдаушысының үшеуіне өлім жазасын кесті. Жапондық "Хирю" авиатасымалдаушысы, сол күні таңертең жойылмай сәтті құтылған жаудың жалғыз авиатасымалдаушысы, көп ұзамай американдықтарды іздестіріп, TF 17 тобын тапты. TF 17 тобының әуе қорғанысының шабуылынан қирап қалғанмен, "Вал" бомбалаушылары Йорктаунға зиян келтіріп, оны суға батыруға мәжбүр етті. Андерсонның артиллериялық ұшақтары оқиға орнынан кетіп бара жатқанда екі жапондық ұшақты құлатқандарын мәлімдеді. Бірақ екі сағаттан кейін Йорктаун қайтадан қозғалды, өрттері сөндіріліп, қуаты қалпына келтірілді, және екінші шабуыл толқыны, осы жолы Накадзима B5N "Кейт" торпедалық ұшақтарынан тұратын, пайда болғанда, ұшақтарды ұшыруға кірісті. Андерсон "Кейт" ұшағы торпедасын іске қосуға үлкермес бұрын оны атып түсірді, бірақ қалғандары қорқынышты атқышудан өтіп, қаруларын тастап, кемеге екі рет соққы берді. Андерсонның артиллериялық ұшақтары бір ұшақты тікелей соққыға ұшырады. Йорктаун, өлімге ұшыраған, сол күні екінші рет тоқтағанда, Андерсон жауынгерлік эскадрильяның 3-ші (VF 3) тобының пилоты, жапондық торпедалық ұшаққа шабуыл жасап, құлатқан Милтон Тутл IV, USNR мичманын алды. Содан кейін Йорктаунға жақындап, тағы 203 адамды құтқарып алды. TF 17 Йорктаунның экипажын жинап, аймақты тазартып болғаннан кейін, кеме табандылықпен су бетінде қалды. Кеме бірден батпайтыны және құтқаруға болатыны анық болғанда, адмирал Флетчер кемеге құтқару тобын жіберуге бұйрық берді. "Вирео" сүйреп әкеліп, кеме бөлімдерінен еріктілерден құралған құтқару тобымен Йорктаун құтқарудың алдында тұрғандай көрінді. Бірақ жапондық I 168 суасты қайығының келуі бәрін өзгертті, және батыр Йорктаун 6 маусымда, бірге Хамманмен торпедаланды. Соңғысы бірден батты, ал Йорктаун келесі күні таңертең батты. Андерсон 13 маусымда Перл-Харборға оралды. 8-15 шілдеде ол Фултонды Мидуэйге дейін, ал 22-27 шілдеде Лонг-Айлендті Пальмира аралына және Перл-Харборға дейін сүйреп әкелді.

On 4 June, Japanese planes struck the island of Midway with little opposition, and returned to their carriers to re arm for a second strike. Confusion on the Japanese side as to what forces they found themselves facing proved fatal, as the American air attack from Yorktown, Enterprise, and Hornet caught the enemy at a vulnerable moment. While torpedo planes from the three carriers successively drew off the combat air patrols, dive bombers from Yorktown and Enterprise wrought mortal damage on three of the four enemy carriers engaged. Planes from Japanese aircraft carrier Hiryū, the one enemy aircraft carrier that had escaped destruction that morning, soon sought out the Americans and located TF 17. Although decimated by TF 17's combat air patrol, "Val" dive bombers managed to score damaging hits on Yorktown, causing her to go dead in the water. Andersons gunners claimed two Japanese planes downed as they retired from the scene. Yorktown, however, was underway again two hours later, her fires put out and power restored, and commencing to launch fighters when a second attack wave, this time composed of Nakajima B5N "Kate" torpedo planes, showed up. In the developing melee, Anderson shot down one "Kate" before it had a chance to launch its torpedo, but others managed to penetrate the terrific barrage and drop their ordnance, scoring two hits on the carrier's port side amidships. Andersons gunners claimed one of the retiring planes with a direct hit. As Yorktown, mortally wounded, slowed to a halt for the second time that day, Anderson picked up Ensign Milton Tootle, IV, USNR, a pilot from Fighting Squadron 3 (VF 3) who had been shot down attacking a Japanese torpedo plane. The destroyer then closed Yorktown and picked up 203 more men. While TF 17 gathered Yorktowns men and then cleared the area, the ship remained stubbornly afloat. When it became evident that the carrier would not sink immediately and might be saved, Admiral Fletcher ordered a salvage party put on board. Under tow by Vireo and with a salvage party on board composed of volunteers from the various ship departments, Yorktown appeared to be on the threshold of salvage. The arrival of Japanese submarine I 168, however, changed all that, and the gallant carrier was torpedoed on 6 June, along with Hammann. The latter sank immediately; Yorktown lingered until the following morning when she, too, sank. Anderson returned to Pearl Harbor on 13 June. From 8–15 July she escorted Fulton to Midway, and from 22 to 27 July, she escorted Long Island to Palmyra Island and back to Pearl Harbor.

Гуадалканал

17 тамызда Андерсон Перл-Харбордан TF 17 тобымен Соломон аралдарына қарай жолға шықты, 29 тамызда жау кемелерін көріп, TF 61 тобына қосылды. Андерсон TG 61.2 тобындағы "Хорнет" кемесінің күзетіне тағайындалды. 24 тамызда болған Шығыс Соломон аралдары шайқасы Жапонияның Гуадалканалды қайтарып алуға жасаған маңызды әрекетін кері қайтарды. Дегенмен, Гуадалканалдың шығысындағы суларда жаудың су асты кемелері әлі де қауіпті күйде сақталып тұрды. 31 тамызда "Саратога" торпедаға түсіп зақымданып, Тонгатапуға қайтаруға мәжбүр болды. 14 қыркүйекте Гуадалканалға күштер мен жабдықтар жеткізетін алты транспорт Эспириту Сантодан Wasp және Hornet айналасында құрылған топтардың қолдауымен жолға шықты. Бірақ жаудың су асты кемелері қайтадан өзінің қауіпті екенін көрсетті. 15 қыркүйекте жапондық I 19 су асты кемесі "Wasp" кемесіне торпеда түсірді. Осы кезде Андерсон Wasp-тан солтүстік-шығысқа қарай шамамен 10 шақырым (16 км) жерде "Хорнет" кемесін күзетіп тұрды. Бірнеше минуттан кейін "Хорнетке" қарай торпедалар жылдам қозғалып келе жатқаны байқалды, ол олардан қашу үшін маневр жасады. Торпедалар кеменің алдынан өтіп, біреуі "North Carolina" кемесіне, екіншісі "O'Brien" кемесіне тиді. Андерсон зақымдалған соғыс кемесінің жанында тұруға бұйрық берілді және 19 қыркүйекте оны Тонгатапуға сүйемелдеді. 1942 жылдың қыркүйек айының қалған бөлігінде Андерсон голланд конвойын Жаңа Каледониядағы Думбеа шығанағына жеткізді, содан кейін 3 қазанда TF 17 тобымен Буин-Фаизи айманындағы жау кемелеріне қарсы әуе шабуылын жүргізу үшін жолға шықты. 3 қазанда Андерсон құлаған ұшқышты іздеуге жіберілді. Ұшқыш табылмады және топ сол кезде миссияны аяқтамай тұрып, қайта қосылуға мүмкіндік болмағандықтан, ол Nouméаға жеке жолға шықты.

Санта-Крус аралдары шайқасы

8 қазанда TF 17-ге қосылды, ал 15 қазанда Гуадалканал аймағына солтүстікке қарай бағыт алып, жау күштеріне соққы беру үшін бұйрық алды. 16 қазанда "Хорнет" шабуылдарын бастады, ал 24 қазанда TF 16 күштері TF 61 құрамына бірікті. 26 қазанда американдық кемелер Санта-Крус аралдары шайқасында жапондық шабуыл күштерімен қақтығысты. Бұл қақтығыс Корал теңізіндегідей, дерлік бір мезгілде болды. Күндіз "Энтерпрайз" және "Хорнет" ұшақтары екі жау авианосецін, бір крейсерді және екі эсминецті зақымдады. Бірақ американдық кемелердің шығыны көп болды. Сол күні сағат 10:10-да 27 ұшақ "Хорнетке" шабуыл жасады. Андерсон екі ұшақты атып түсіріп, біреуін қиратты. Бір бомба "Хорнеттің" ұшу палубасына тиді, содан кейін "Вал" ұшағы кемеге соқтығысты. Сәтке соң екі "Кейт" торпедаларын іске қосып, авианосецтің инженерлік бөліміне тигізді. Кеме баяулағанда, тағы үш бомба және бір "Вал" тиді. Осы шайқаста Андерсон тағы бір торпедалық ұшақты атып түсіріп, бірнешеуіне зақым келтірді, ал бір пулемет оғы кеменің бортына кішкентай жарық пен ойық жасады. Түскі уақытта "Нортгемптон" "Хорнетті" сүйреп әкелуге тырысты, бірақ 18:15-те жаудың тағы бір тобы шабуыл жасады. Кеме жауға оңай олжа болды, торпеда мен бомбаға ұшырап, тастап кетуге мәжбүр болды. Андерсон 247 адамды құтқару үшін келді. Мастинге кемені батыруға бұйрық берілді, үш торпеда тиді, бірақ "Хорнет" су бетінде қалды. Андерсонға жұмысты аяқтау тапсырылды және алты торпедамен нысананы атты, бірақ кеме әлі де су бетінде болды. Андерсон мен Мастин "Хорнетті" атып тастады, бірақ жапондық эсминецтердің көрінуі екі американдық эсминецті жеделдетіп кетуге мәжбүр етті. 27 қазан күні таңертең жапондық эсминецтер төрт торпедамен "Хорнетке" соңғы құрмет көрсетті. "Хорнетке" жасалған жапондық шабуыл кезінде "Энтерпрайз" тобы да зардап шекті. "Портер" жапондық суасты қайығының торпедасынан құлап кетті, "Энтерпрайз" үш бомбаға ұшырады, "Смит" қанатын жоғалтқаннан қатты зақымдалды, ал "Саут Дакота" мен "Сан Хуан" бомбадан жеңіл зақымдар алды. Американдық күштер көп шығынға ұшыраса да, Гуадалканалға қарай жапондықтардың жорығын тоқтатуға қол жеткізді. 1942 жылдың қарашасында Андерсон Гуадалканал маңындағы сулардағы операцияларға қатысып, Лунга жолдарына әскерлерді түсіретін көлік тобын күзетті, 4-6 қарашада қону кезінде атыс қолдауын қамтамасыз етті, ал 13-14 қарашада Гуадалканалдағы жау кемелеріне қарсы шабуыл кезінде "Энтерпрайзді" күзетті. 1942 жылдың желтоқсанынан 1943 жылдың 23 қаңтарына дейін кеме Эспириту Сантодан ТФ 16 тобымен суасты қайықтарына қарсы қарауылда және жаттығуларда болды. 23 қаңтар мен 3 ақпан аралығында Гуадалканалға жүк түсіру үшін 62.4.7 операциялық тобын (TU 62.4.7), сауда кемелерінің конвойын сүйемелдеді және Эспириту Сантоға оралды. Соломон аралдарында болған кезде 29 қаңтарда Вильсонмен бірге Гуадалканалдың солтүстік жағалауындағы жаудың жағажайларын фотосуретпен барлауды және бомбалауды жүргізді. Андерсон 7 наурызға дейін Жаңа Гебрид аралдарынан аңшы-қатерші тапсырмаларын орындауды және TF 67 және TF 68 тобымен жанармай құю кездесуіне сүйемелдеуді жалғастырды. 22 наурызда Перл-Харборға келді және АҚШ-қа қайта бағытталды. 9 сәуірден 8 маусымға дейін Сан-Францискода жөндеу жұмыстары жүргізілді. Маусым айында Перл-Харборға және кері сүйемелдеуден кейін Андерсон 11 шілдеде Сан-Францискодан TG 96.1 тобымен Аляскадағы Кодиакқа жолға шығып, 21 шілдеде жетті. 30 шілдеде TG 16.17 тобына қосылып, 1943 жылдың 2 және 15 тамызында Кисканы бомбалауға қатысты. Кеме 21 қыркүйекке дейін Алеут аралдарында патрульдік қызметте болды, содан кейін Перл-Харборға кетті. 14 қазаннан 1 қарашаға дейін Андерсон Веллингтонда (Жаңа Зеландия) келесі операцияға дайындалды. 1943 жылдың 19 қарашасында TF 53 тобымен Тарава атолына келді. No 3 өртке қарсы күрес тобының құрамында, 20 қарашада Бетионың шығыс жағында орналасты және нысаналарға бомбалауды бастады. Бетио 24 қарашада басып алынды, бірақ Андерсон радиолокациялық патрульде жалпы аймақта қалды және 29 қарашаға дейін, Перл-Харборға кеткенге дейін аралықпен атыс жасады.

She rejoined TF 17 on 8 October, and on 15 October, received orders to proceed north to the Guadalcanal area to strike enemy forces in order to relieve pressure there. Hornet launched strikes on 16 October, and on 24 October the force joined with TF 16 to form TF 61. On 26 October, the American ships engaged a numerically superior Japanese striking force in the Battle of the Santa Cruz Islands. Contact between the two opposing forces, as at Coral Sea, was almost simultaneous. During the day planes from Enterprise and Hornet damaged two enemy carriers, a cruiser, and two destroyers. American ship casualties, however, were considerably heavier. At 1010 on that morning some 27 planes attacked Hornet. Anderson opened fire, scoring hits on two planes, and splashing one. One bomb hit Hornets flight deck, then a "Val" crashed the ship. A moment later two "Kates" swept in, launching torpedoes which hit the carrier's engineering spaces. As she slowed to a halt, she was hit by three more bombs and another "Val". During this melee, Anderson succeeded in downing another torpedo plane, scored hits on several others, and took one machine gun bullet hit causing a small crack and dent in her side plating amidships. At noon, Northampton attempted to take Hornet in tow, but at 1815, another flock of enemy dive bombers and torpedo planes roared in to attack the crippled carrier. A veritable sitting duck, she took a torpedo and a bomb hit, and abandoned ship. Anderson moved in to pick up survivors, taking on board 247 men. Mustin was ordered to sink the hulk, and scored three torpedo hits, but Hornet remained stubbornly afloat. Anderson was ordered to finish the job and slammed six torpedoes into the target, but she still remained afloat. Anderson and Mustin shelled Hornet, but the arrival of Japanese destroyers on the horizon forced the two American destroyers to take a hurried a departure. On the morning of 27 October, Japanese destroyers performed the final rites for Hornet with four torpedoes. During the Japanese attack on Hornet, the Enterprise group over the horizon had not gone unscathed. Porter was sunk inadvertently by torpedo from a Japanese submarine while rescuing a downed pilot; Enterprise suffered three bomb hits; Smith was severely damaged by a suicider; and both South Dakota and San Juan suffered minor damage from bomb hits. Although the American forces had suffered heavier damage, they had succeeded in stopping the Japanese thrust toward Guadalcanal. In November 1942, Anderson participated in further operations in the waters off Guadalcanal, screening a transport group landing troops in Lunga Roads and providing call fire during landings on 4 to 6 November, and screening Enterprise during strikes against enemy shipping at Guadalcanal on 13–14 November. From December 1942 to 23 January 1943, the ship operated with TF 16 out of Espiritu Santo on antisubmarine patrol and training. Between 23 January and 3 February, she escorted Task Unit 62.4.7 (TU 62.4.7), a merchant ship convoy, to Guadalcanal to unload, and returned to Espiritu Santo. While in the Solomons, she conducted a photographic reconnaissance and bombardment of enemy held beaches on northern coast of Guadalcanal on 29 January in company with Wilson. Anderson, continued to operate out of the New Hebrides Islands on hunter killer missions, and escort runs for a fueling rendezvous with TF 67 and TF 68 until 7 March 1943. She arrived at Pearl Harbor on 22 March and received onward routing back to the United States. From 9 April to 8 June, she lay at San Francisco undergoing overhaul and repairs. Following an escort run to Pearl Harbor and back in June, Anderson departed San Francisco on 11 July with TG 96.1 en route to Kodiak, Alaska, arriving on 21 July. Joining TG 16.17 on 30 July, she participated in bombardments of Kiska on 2 and 15 August 1943. The ship remained in the Aleutians on patrol duty until 21 September, when she departed for Pearl Harbor. From 14 October to 1 November, Anderson lay at Wellington, New Zealand, staging with the transports for the next operation. With TF 53, she arrived at Tarawa Atoll on 19 November 1943. As a part of Fire Support Group No. 3, she took station off the eastern end of Betio on D day, 20 November, and began conducting bombardments of assigned targets. Betio was captured by 24 November, but Anderson remained in the general area on radar picket patrol and rendered intermittent call fire until 29 November, when she departed for Pearl Harbor.

Кваджалейн шайқасы

1943 жылдың 21 желтоқсанында ол Сан-Диегоға 4-ші теңіз дивизиясын Кваджалейнге сүйемелдеу үшін оралды. Жолда Андерсон 1944 жылдың 30 қаңтарында Вотьеге алдау соққысын беруге тағайындалған бөлімдердің бірі болды. Басты эсминецтердің бірі ретінде ол 0642-де бомбалауды бастады және жаудың қарсы атуынан қашу үшін маневр жасауға кірісті. 0646-да снаряд оның жауынгерлік ақпарат орталығына (CIC) тиді, бұл командир, лейтенант-коммандер Джон Г. Теннент III, екі енсін және үш сарбазды қаза қылды, ал тағы 14 адамды жаралады. Оның аға офицері дереу басқаруды өз қолына алып, теңізге қарай маневр жасағанға дейін атысты жалғастырды, Вотьедегі бомбалау аяқталғанға дейін суасты қайықтарына қарсы күзеттік қызмет атқарды. Келесі күні Андерсон Рой және Намур аралдарына, Кваджалейн атоллына жақындады және ауыр кемелер бомбалауды бастағанда теңізге қарай күзеттік қызмет атқарды. 1 ақпанда, жараланғандарды тасымалдап жатқанда, ол белгісіз шыңға соқтығып, Перл-Харборға сүйреп әкелуге мәжбүр болды. 15 маусымда жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін эсминец оңтүстік-батыс Тынық мұхитына бет бұрды. Жаңа Гвинеядағы Оро шығанағына сүйемелдеу миссиясын орындағаннан кейін Андерсон 1 тамызда Жаңа Гвинеядағы Сансапор мүйісіне TG 77.3 тобымен келді. Десант операциясы кезінде ол Амстердам аралы мен Опмарай мүйісі арасында суасты қайықтарына қарсы станцияда жұмыс істеді, содан кейін 25 тамызға дейін Вунди порты мен Сансапор мүйісінің жанында қарауылда болды. 1944 жылдың 15 қыркүйегінде Моротайға десант шабуылы кезінде кеме оттық қолдау көрсетті және Уайт-бич маңында патрульдік бақылау жүргізді.

Лейте шығанағы шайқасы

12 қазанда Андерсон Лейте шығанағындағы десант операциялары үшін TG 78.2 тобымен Сиэдлер портынан шықты. 20 қазанда аймаққа жетіп, бастапқы шабуыл кезінде және 25 қазанда TG 77.2 тобына қосылғанға дейін патрульдеуді жүзеге асырды. Бұл топ жаудың әуе шабуылына ұшырады, сонда Андерсон бірнеше ұшаққа атыс ашты, бірақ тиімді нәтиже болмады. 1 қарашада жаудың әуе шабуылы күшейді. Кеме бірнеше ұшақты құлатты, оның біреуі суға құлады. Сол күні сағат 18:12-де Накадзима Ки 43 "Оскар" истребителі палубадағы үзілістің артында кеменің сол жағына құлады. Андерсон 14 қаза тапты және 22 адам жараланды. Жараланғандардың екеуі кейіннен қайтыс болды. 1944 жылдың 3 қарашасында Лейтеден шығып, Голландия, Манус және Маджуро арқылы өтіп, Андерсон 1944 жылдың 29 қарашасында Перл-Харборға жетті. Ол жерде Сан-Францискоға баруға бұйрық алды, онда 9 желтоқсанда жөндеу жұмыстарын бастады.

Жапонияға арналған баж салығы

1945 жылдың 11 мамырында ол Аляскадағы Ату аралына келді, онда ТГ 92.2 тобына бекітілді. Сегіз күннен кейін Андерсон Сурибачи-Ванды бомбалауға және Охот теңізіндегі іздеу-жорыққа қатысты. 10-12 маусым аралығында Мацуа-То, Курил аралдарындағы жаудың жағалау нысандарын бомбалауға және Охот теңізінде тағы бір кемеге қарсы іздеу-жорыққа қатысты. Тапсырма тобының қалған бөлігі 23-25 маусым аралығында Парамуширден оңтүстікке қарай бет алған жау конвойын тоқтату үшін сол су айдынына енген кезде Андерсон, Хьюз және Трентон конвойдың Тынық мұхитқа қашуына жол бермеу үшін Курилдің шығысында күзеттік бекет құрды. 15-22 шілде аралығында Андерсон Курил аралдарының шығысында күзеттік қызмет атқарды, Охот теңізінде кемеге қарсы іздеу-жорық жүргізді және Курил аралдарындағы Сурибачи Ван, Парамуширу Тоны бомбалады. 1945 жылдың 11-12 тамызында Охот теңізінде тағы бір іздеу-жорық жасалды, сонымен қатар Курил аралдарындағы Мацуа То да бомбаланды. Андерсон соғыстың соңына дейін Солтүстік Тынық мұхиты күштерінің құрамында болды және 27 тамызда Аляска суларынан Жапонияға бағыт алды. 8 қыркүйекте Оминатоға жетіп, 30 қазанға дейін солтүстік Хонсю аймалын оккупациялауға көмектесті. Ол сол күні Жапония суларынан АҚШ-қа қарай жол тартты және 1 желтоқсанда Сан-Диегоға жетті. Ол жүргізілетін эксперименттік сынақтарды ескере отырып, іс жүзінде қолданыстан шығарылған күйде қалдырылуға белгіленді. Рождестводан екі күн кейін ол Гавайи суларына қарай бағыт алды.

" Жол қиылысы " операциясы

1946 жылы 3 қаңтарда Перл-Харборға келген Андерсон 15 мамырда 1-ші бірлескен міндеттік топқа (Joint Task Force 1) бекітілді және Бикини атолындағы атом бомбасының сынақтарында пайдалануға жоспарланған. Ол 1946 жылы 30 мамырда соңғы пунктіне жетті. 1946 жылдың 1 шілдесінде "Абиль" операциясының сынағында қолданылған бомба салдарынан Андерсон Бикини лагунасында батты. Оның аты 1946 жылы 25 қыркүйекте Әскери-теңіз кемелерінің тізімінен шығарылды.

Медиада

Андерсон Екінші дүниежүзілік соғыстың танымал АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жұмылдыру плакатында маңызды орын алды, онда халыққа "Теңіз күштеріне қосылып әлемді азат етіңдер" деген шақыру жасалған.