Жазалау мақсатындағы ұсақ қырғындар және геноцид элементтері

Кіріспе

Шағын масштабтағы геноцидтік құрамдас бөліктері бар қырғындар

Лео Купер (1908–1994) геноцидтік құрамдас бөлігі бар, бірақ Руанда геноциді сияқты геноцидтерге қарағанда кіші масштабта жасалған оқиғаларды сипаттау үшін «геноцидтік қырғын» терминін енгізді. Роберт Мелсон сияқты басқалар да ұқсас айырмашылық жасайды, геноцидтік қырғынды «жартылай геноцид» деп атайды. Бен Кирнан «Қан мен топырақ» атты кітабында империялық державалар өз империяларындағы қиын-қыстау азшылықтарды бақылау үшін жиі геноцидтік қырғындар жасағанын айтады. Мысалы, ол 68 жылы Еврейлер-Рим соғысына қатысқан яһудилерді қолдап, Александрияда көтеріліс шығарған яһудилерді басу үшін Мысырға жіберілген екі рим легионының әрекеттерін сипаттайды. Рим әкімі Тиберий Юлий Александр екі легионға яһудилердің тұрғын ауданын қырғынмен жоюға бұйрық берді, бұл бұйрық сөзсіз орындалды, жасы мен жынысына қарамай ешкім аман қалмады. Александр, өлтірілмегендердің жалбарынуын естіп, оларға аянып, шамамен 50 000 адам өлтірілгеннен кейін қырғынды тоқтатуға бұйрық берді. Кирнанның пікірінше, геноцид сияқты құрып-жою әрекеттері мемлекет тарапынан ұйымдастырылуы міндетті емес. Осы пікірін растау үшін ол бірнеше оқиғаны келтіреді: 1577 жылы Скай аралынан шабуыл жасаған МакЛеод кланының мүшелері Эйгг аралының барлық тұрғындарын Франсис үңгірінде қырғынға ұшыратқан, ал келесі жылы МакДональд кланының мүшелері МакЛеод қауымын Трампэн шіркеуінде өртеп жіберген кездегі жазалау шабуылы. 2002 жылдың 27 ақпанында Аёдхьядан қайтып келе жатқан индус паломниктерінің пойызында мұсылман сатушыларымен туысқан даудан кейін пойыз өртеніп, 59 адам (9 ер адам, 25 әйел, 25 бала) қаза тапты (өрт кездейсоқ болды деп есептелді, бірақ өртеуге қатысты деген күдік бар). Келесі күні және одан кейінгі екі күнде Гуджараттағы тәртіпсіздіктер салдарынан 790 мұсылман мен 254 индус қаза тапты. Кирнан кейбір геноцидтік қырғындар Геноцид туралы конвенциямен қамтылмаған топтарға қарсы жасалатынын, мысалы, саяси партияның немесе әлеуметтік топтың мүшесі болуын, бірақ олар жергілікті заңдармен және адамзатқа қарсы қылмыстарды қылмыстық деп санайтын халықаралық шарттармен қамтылатынын айтады. Дегенмен, ол геноцид туралы конвенцияға кірмейтін топтарға қарсы жасалған қырғындар, және қылмыскерлердің геноцид жасау ниеті болмаған жағдайлар – сұр аймақ екенін мойындайды. Уильям Шабас геноцидтік қырғынның халықаралық құқық бойынша адамзатқа қарсы қылмыс екенін, сондай-ақ қарулы қақтығыс кезінде соғыс заңдары бойынша қылмыстық құқық бұзушылық екенін атап өтеді. Алайда, ол жеке әрекеттер үшін халықаралық қудалау Рим статутының (Халықаралық қылмыстық сотты құрған) аясында қарастырылмайтынын, себебі адамзатқа қарсы қылмыс «кең таралған немесе жүйелі» болуы керек, ал соғыс қылмыстарының көбінесе жеке қылмыстан жоғары шегі болуы тиіс, «әсіресе егер ол жоспардың немесе саясаттың бөлігі ретінде немесе осындай қылмыстардың кең ауқымды жасалуының бөлігі ретінде жасалған болса». Ирвинг Луис Хоровиц Купердің тәсілін сынап, Купердің Үндістанның бөлінуі кезінде және Солтүстік Ирландиядағы қақтығыстар кезінде болған қауымдық зорлық-зомбылықты сипаттау үшін «геноцидтік қырғын» терминін қолдануын мысалға келтіреді. Хирш былай дейді: «Діни бәсекелестік пен қақтығыстар аясында оларды геноцид деп атау геноцид ұғымын әлсіретіп, оны ұлттық, діни немесе нәсілдік топтар арасындағы кез келген қақтығысқа теңеумен байланыстырады».

The term genocidal massacre was introduced by Leo Kuper (1908–1994) to describe incidents which have a genocidal component but are committed on a smaller scale when they are compared to genocides such as the Rwandan genocide. Others such as Robert Melson, who also makes a similar differentiation, class genocidal massacres as "partial genocide". In his book Blood and Soil, Ben Kiernan states that imperial powers have often committed genocidal massacres to control difficult minorities within their empires. As an example he describes the actions of two Roman legions which were sent to Egypt in 68 AD in order to quell Jews who were rioting in Alexandria in support of Jews who were taking part in the First Jewish–Roman War. The Roman governor Tiberius Julius Alexander ordered two legions to massacre the inhabitants of the Jewish quarter, which was carried out to the letter, sparing none whatever their age or sex. The massacre ended after about 50,000 had been killed when Alexander, listening to the pleas of some yet to be killed, felt pity for them and ordered an end to the killings. Kiernan makes the point that in his opinion, the killings, like genocide, do not have to be organized by the state. In support of his view, he describes several incidents:
The massacre in the Cave of Frances of all the inhabitants of the Isle of Eigg by members of the Clan MacLeod on a raiding party from the Isle of Skye in 1577 and a retaliatory raid the next year when members of the Clan MacDonald burnt a MacLeod congregation to death in Trumpan Church, which was almost immediately followed by the Battle of the Spoiling Dyke. On 27 February 2002, an argument on a train of Hindu pilgrims (returning from Ayodhya) with Muslim vendors at the platform where it had stopped was followed by burning of the train (believed to be an accidental fire but alleged to be arson) that killed 59 people (9 men, 25 women, 25 children). The next day, and for the following two days, riots in Gujarat caused 790 Muslim and 254 Hindu fatalities. Kiernan states that some genocidal massacres are carried out against groups that are not covered by the Genocide Convention—such as being a member of a political party, or social class—but that these are covered under local laws and international treaties that criminalise crimes against humanity. However he does acknowledge that massacres against groups other than those in the Genocide Convention, and where the intention of the perpetrators did not specifically intend to commit genocide, are a grey area. William Schabas makes the point that genocidal massacres are criminal offences under international law as a crime against humanity, and during an armed conflict under the laws of war. However he points out that international prosecutions for individual acts are not covered by the Rome Statute (which brought into existence the International Court of Justice) because crimes against humanity must be "widespread or systematic" and war crimes usually have to have a threshold above the individual crime "in particular when committed as part of a plan or policy or as part of a large scale commission of such crimes". Irving Louis Horowitz is critical of Kuper's approach. He cites Kuper's use of the term genocidal massacre to describe the inter communal violence during the partition of India and during The Troubles in Northern Ireland. Hirsh states "to speak of [these] as genocidal in a context of religious competition and conflict risks diluting the notion of genocide and equating it with any conflict between national, religious, or racial groups".

Анықтамалар

Бұл геноцидті қырғынның ғылыми анықтамаларының тізімі, бұл терминді Лео Купер енгізді. Күн Автор Анықтама1982 Лео Купер Геноцидтік қырғын, әдетте бір топтың бөлігін – ерлер, әйелдер және балаларды жою арқылы көрінеді, мысалы, толық ауылдарды құрту сияқты.1994 Израиль Чарни Геноцидтің жалпы анықтамасында көрсетілгендей, бірақ бұқаралық өлтірулер кішкентай масштабта, яғни, өлтірілген адамдардың саны аз.2007 Бен Киернан Бұл жетінші санат, 1948 жылғы конвенцияда нақты көрсетілмеген, белгілі бір жергілікті немесе аймақтық қауымдастыққа бағытталған, олардың үлкен топқа жататындығы үшін таңдалған, қысқа мерзімді, шектеулі өлтіру эпизодтарын қамтиды.