Миниатюралық портреттер – 16-19 ғасырлардағы сәнді сурет салу өнері. Кішкентай мөлшерімен (40x30мм) және әсем безендірілуімен ерекшеленеді. Тарихы, техникасы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миниатюралық портрет салу
Miniature portrait painting
Миниатюралық портрет – әдетте гуашь, акварель немесе эмальмен орындалған кішкентай портреттік сурет. Миниатюралық портреттер жарық қолжазбалардағы миниатюралардың техникасынан дамыды және 16 ғасыр элиталарының арасында, негізінен Англия мен Францияда танымал болды. 18 ғасырдың ортасынан бастап Еуропаның қалған бөлігіне тарады, 19 ғасырдың ортасында даггерротиптер мен фотографияның дамуына дейін өте танымал болды. 17 ғасырдың екінші жартысында мысқа боялған шыны эмаль, әсіресе Францияда кеңінен танымал болды. 18 ғасырда миниатюралар акварельмен піл сүйегіне боялды, ол осы кезде салыстырмалы түрде арзан болды. 40 мм × 30 мм сияқты кішкентай өлшемдегі миниатюралық портреттер көбінесе медальондарға, сағаттың ішкі қақпақтарына немесе әшекей бұйымдарына салынып, адамдармен бірге тасымалданатын болды. Басқалары тіреуіштермен жақталып, қабырғаға ілінді немесе тырнақ қораптарының қақпақтарына орнатылды. Францияда да сарайға бағытталған миниатюралардың дәстүрі болды, бірақ бұл 16 ғасырдың ортасында қазіргі заманғы кітаптардың мөлшерімен шамалас үлкен суреттерге шоғырланды, олар әдеттегі мағынада миниатюралар ретінде қарастырылмауы мүмкін. Бұл суреттер немесе түсті суреттер болуы мүмкін және оларды Франсуа Клуэ (шамамен 1510–1572) және оның ізбасарлары жасаған. Ең ерте француз миниатюра суретшілері Жан Клуэ (шамамен 1540 жылы қайтыс болған), оның ұлы Франсуа Клуэ, Жан Перреал және басқалар болды; бірақ олардың портреттік туындылары туралы қазіргі уақытта бізде аз мәлімет бар, бірақ оларға тиесілі көптеген портреттер мен суреттер сақталған. Галлия соғысының қолжазбасындағы (Bibliothèque Nationale) жеті портрет Клуэге жатқызылады; және оларға Пьерпонт Морган коллекциясындағы Маршал де Брисакты бейнелейтін жақсы жұмыс қосылуы мүмкін. Осы суретшілерден кейін Симон Ренар де Сент-Андре (1613–1677) және Жан Котеллді кездестіреміз. Сондай-ақ, Жозеф Вернер (1637–1710) және Росальба Карьера (1675–1757) есімдері де айтылуы мүмкін. Ең алғашқы танымал ағылшын портрет миниатюрист – Николас Хиллиард (шамамен 1537–1619), оның жұмысы стилі жағынан консервативті, бірақ суретшінің мінезіне өте сезімтал болды; оның ең жақсы туындылары әдемі орындалған. Түстер мөлдір емес, ал әсерді күшейту үшін алтын қолданылады, ал суреттер карточкаға салынған. Олар көбінесе қол қойылады және жиі латын тіліндегі ұрандарымен жазылады. Хиллиард біраз уақыт Францияда жұмыс істеді, және ол, мүмкін, 1577 жылы Николас Бельяр деп аталған суретшімен бір адам болған. Хиллиардтың орнын оның ұлы Лоуренс Хиллиард (1640 жылы қайтыс болған) басты; оның техникасы әкесіне ұқсас болды, бірақ батыл, ал оның миниатюралары түстерге бай болды. Айзек Оливер мен оның ұлы Питер Оливер Хиллиардтың орнын басты. Исаак (шамамен 1560–1617) Хиллиардтың шәкірті болды. Питер (1594–1647) Исаактың шәкірті болды. Бұл екі суретші суреттеген бет-әлпеттерге дөңгелектік пен пішін берген алғашқылардың бірі болды. Олар өздерінің ең жақсы туындыларына монограммамен қол қойды және өте кішкентай миниатюраларды ғана емес, сонымен қатар 250 мм × 230 мм өлшемдегі үлкен суреттерді де салған. Олар Англия королі Карл I (1600–1649) үшін оның ескі шеберлердің көптеген атақты суреттерін шағын масштабта көшірген. Сол уақыттағы басқа миниатюристтер арасында Балтазар Гербиер, Джордж Джеймсон, Пенелопа Клейн және оның ағалары болды. Джон Хоскинс (1664 жылы қайтыс болған) осы аттас ұлынан кейін қалды, ол 1700 жылы тірі болғандығы белгілі болды, өйткені оның қолы қойылған және сол күні салынған миниатюра Пирпонт Морган жинағында, Бервик герцогі Джеймс ФицДжеймске бейнеленген. Сэмюэл Купер (1609–1672) Хоскинс ағаның немересі және шәкірті, ол ең ірі ағылшын портрет миниатюристтерінің бірі саналады. Ол көп уақытын Париж мен Голландияда өткізді, ал оның мансабы туралы өте аз мәлімет бар. Оның туындылары өте кең ауқымды және қадірлі, сондықтан оны "кішкентай көлемдегі толық өлшемді туынды" деп атауға болады. Оның пуритандық дәуірдегі ер адамдардың портреттері өмірге адалдығымен және қолға алу шеберлігімен ерекшеленеді. Ол карточкаға, тауық терісіне және пергаментке, сондай-ақ қой еті сүйегінің жұқа бөліктеріне сурет салған. Піл сүйегін қолдану оның заманынан кейін ғана енгізілді. Оның жұмысына жиі алтынмен, әдетте, оның инициалдарымен қол қойылады және жиі күні қосылады. Бұл кезеңдегі басқа миниатюристтерге Богемия королі мен патшайымының балаларының портреттерін салған Александр Купер (1660 жылы қайтыс болды); Дэвид де Гранж (1611–1675), Ричард Гибсон (1615–1690); және Карл Биль Үлкен мен Мэри Биль кіреді. Олардан кейін Герваз Спенсер (1763 жылы қайтыс болды), Бернард Ленс III, Натаниел Хоун және Еремия Мейер сияқты суретшілер келді, соңғы екеуі Корольдік академияның негізімен байланысты белгілі болды.
A portrait miniature is a miniature portrait painting, usually executed in gouache, watercolor, or enamel. Portrait miniatures developed out of the techniques of the miniatures in illuminated manuscripts, and were popular among 16th century elites, mainly in England and France, and spread across the rest of Europe from the middle of the 18th century, remaining highly popular until the development of daguerreotypes and photography in the mid 19th century. During the second half of the 17th century, vitreous enamel painted on copper became increasingly popular, especially in France. In the 18th century, miniatures were painted with watercolour on ivory, which had now become relatively cheap. As small in size as 40 mm × 30 mm, portrait miniatures were often fitted into lockets, inside watch covers or pieces of jewellery so that they could be carried on the person. Others were framed with stands or hung on a wall, or fitted into snuff box covers.]] France also had a strong tradition of miniatures, centred on the court, although this came to concentrate in the mid 16th century on larger images, about the range of sizes of the modern paperback book, which might not qualify as miniatures in the usual sense. These might be paintings, or finished drawings with some colour, and were produced by François Clouet (c. 1510 – 1572), and his followers. The earliest French miniature painters were Jean Clouet (died c. 1540), his son François Clouet, Jean Perréal and others; but of their work in portraiture we have little trace at the present day, although there are many portraits and a vast number of drawings attributed to them. The seven portraits in the Manuscript of the Gallic War (Bibliothèque Nationale) are assigned to the eider Clouet; and to them may be added a fine work, in the Pierpont Morgan collection, representing the Marschal de Brissac. Following these men we find Simon Renard de St. André (1613–1677), and Jean Cotelle. Others whose names might be mentioned were Joseph Werner (1637–1710), and Rosalba Carriera (1675–1757). The first famous native English portrait miniaturist is Nicholas Hilliard (c. 1537–1619), whose work was conservative in style but very sensitive to the character of the sitter; his best works are beautifully executed. The colours are opaque, and gold is used to heighten the effect, while the paintings are on card. They are often signed, and have frequently also a Latin motto upon them. Hilliard worked for a while in France, and he is probably identical with the painter alluded to in 1577 as Nicholas Belliart. Hilliard was succeeded by his son Lawrence Hilliard (died 1640); his technique was similar to that of his father, but bolder, and his miniatures richer in colour. Isaac Oliver and his son Peter Oliver succeeded Hilliard. Isaac (c. 1560–1617) was the pupil of Hilliard. Peter (1594–1647) was the pupil of Isaac. The two men were the earliest to give roundness and form to the faces they painted. They signed their best works in monogram, and painted not only very small miniatures, but larger ones measuring as much as 10 in × 9 in (250 mm × 230 mm). They copied for Charles I of England (1600–1649) on a small scale many of his famous pictures by the old masters. Other miniaturists at about the same date included Balthazar Gerbier, George Jamesone, Penelope Cleyn and her brothers. John Hoskins (died 1664) was followed by a son of the same name, who was known to have been living in 1700, since a miniature signed by him and bearing that date is in the Pierpont Morgan collection, representing James FitzJames, 1st Duke of Berwick. Samuel Cooper (1609–1672) was a nephew and student of the elder Hoskins, and is considered the greatest English portrait miniaturist. He spent much of his time in Paris and Holland, and very little is known of his career. His work has a superb breadth and dignity, and has been well called life size work in little. His portraits of the men of the Puritan epoch are remarkable for their truth to life and strength of handling. He painted upon card, chicken skin and vellum, and on two occasions upon thin pieces of mutton bone. The use of ivory was not introduced until long after his time. His work is frequently signed with his initials, generally in gold, and very often with the addition of the date. Other miniaturists of this period include Alexander Cooper (died 1660), who painted a series of portraits of the children of the king and queen of Bohemia; David des Granges (1611–1675); Richard Gibson (1615–1690); and Charles Beale the Elder and Mary Beale. They are followed by such artists as Gervase Spencer (died 1763), Bernard Lens III, Nathaniel Hone and Jeremiah Meyer, the latter two notable in connection with the foundation of the Royal Academy. The workers in black lead (plumbago, as it was called at that time) must not be overlooked, especially David Loggan, William Faithorne and John Faber the Elder. They drew with exquisite detail and great effect on paper or vellum. On 28 April 1733, there was a terrible destruction of portrait miniatures in a fire at White's Chocolate and Coffee House. Sir Andrew Fountaine rented two rooms at White's to temporarily hold his huge collection of portraits done by Hilliard, the Olivers, Samuel Cooper, and others. The entire house burned down; the number of paintings destroyed was so large that the ashes were carefully sifted to recover the gold from the incinerated mountings of the miniatures.
Дания
Данияда Корнелиус Хойер 18 ғасырдың екінші жартысында миниатюралық сурет салуға маманданған (көбінесе 40 мм × 30 мм немесе шамамен 1 1/2 дюйм, немесе көп жағдайда овал немесе дөңгелек пішінде). 1769 жылы Дания сотының миниатюра суретшісі болып тағайындалды. Ол сондай-ақ бірнеше еуропалық сарайларда жұмыс істеді және үлкен халықаралық беделге ие болды. Оның ізінен Кристиан Хорнеман келді, ол Данияда миниатюралық портреттердің арнайы өнерінің негізгі қолдаушысы болды. Оның ең белгілі туындыларының бірі – 1802 жылғы Людвиг ван Бетховеннің портреті, Бетховен оны ерекше жақсы көрген, мүмкін, себебі ол оны басқа портреттерге қарағанда көріктірек етіп бейнелейді.
In Denmark, Cornelius Høyer specialized in miniature painting (often 40 mm × 30 mm or approximately 1 1.5 inches, or in many case, oval or round in shape) in the second half of the 18th century and was appointed Miniature Painter to the Danish Court in 1769. He also worked at several other European courts and won a considerable international reputation. He was succeeded by Christian Horneman as Denmark's premier proponent of the special trade of miniature portraits. Among his most known works are a portrait of Ludwig van Beethoven from 1802 of which Beethoven was particularly fond—possibly because it presents him to a more handsome appearance than most other portraits.
Ирландия
Густав Гамильтон (туған ж. 1739, қайтыс болған ж. 1775) Дублиндегі Джордж Лэйндегі Ұлттық өнер және дизайн колледжінде Роберт Уэсттен оқыды, сондай-ақ Дублиндегі Капел-стриттің Сэмюэл Диксонның шәкірті болды, онда ол Диксон жасаған құстар мен гүлдердің төменгі рельефті гравюраларын бояумен айналысты. Ол өзінің миниатюра суретшілігін құрып, кең және сәнді практикаға ие болды, Джон О’Кифф өзінің "Естеліктерінде" айтқандай, жоғары мәртебелі әйелдер оған қамқорлық жасады және "қарындашымен көп ақша тапты". 1765 жылдан 1768 жылға дейін ол Дублиндегі Парламент көшесінде, содан кейін No. 1 Дейм көшесінде, Дублин, шұлықшы Стоктың үйінде, кейін Колледж Грин, Дублин тұрды. Ол 1765 жылдан 1773 жылға дейін Дублиндегі Суретшілер қоғамына миниатюраларын ұсынды. Өліміне аз уақыт қалғанда ол Дублиннің Корк Хилл ауданына көшіп, 16 желтоқсан 1775 жылы 36 жасында қайтыс болды. 18 желтоқсанда Дублиндегі Сент-Вербург шіркеуіне жерленді.
Gustavus Hamilton (b. 1739, d. 1775) was instructed by Robert West at the National College of Art and Design in George's Lane, Dublin, and was also an apprentice or pupil of Samuel Dixon of Capel Street, Dublin, where he was employed in colouring the basso relievo prints of birds and flowers produced by Dixon. Setting himself up as a miniature painter, he acquired an extensive and fashionable practice, patronized, says John O'Keeffe in his "Recollections", by ladies of the first rank, and making "a power of money by his pencil." From 1765 to 1768 he was living in Parliament Street, Dublin, then at No. 1 Dame Street, Dublin, at the house of Stock the hosier, and afterwards in College Green, Dublin. He contributed miniatures to the Society of Artists in Dublin from 1765 to 1773. Shortly before his death he moved to Cork Hill, Dublin, and there died on 16 December 1775, aged 36. He was buried on 18 December at St. Werburgh's Church, Dublin.
Франция
XVIII ғасырда Николя де Ларгильер, Франсуа Буше, Жан Марк Наттье және Жан Жермен Друаның миниатюралары белгілі; бірақ Франциядағы ең көрнекті суретшілер – швед Питер Адольф Холл, француз Франсуа Дюмон және австриялық Фридрих Генрих Фюгер. Бларенбергтер отбасы салған кішкентай суреттерді көптеген адамдар миниатюра деп санайды, ал кейінірек Пьер Поль Прудхон мен Констанс Майер сияқты француз суретшілері де миниатюралық портреттер жасады. Дегенмен, Францияда ең танымал суретшілер Жан Батист Жак Августин (1759–1832) және Жан Батист Изабей (1767–1855) болды. Олардың Наполеон мен оның сарайының портреттері өте әдемі, және, бәлкім, Августиннен жақсы миниатюра салған француздың өзі де болмаған шығар.
In the 18th century we know of miniatures by Nicolas de Largillière, François Boucher, Jean Marc Nattier, and Jean Germain Drouais; but the greatest names active in France are those of Peter Adolf Hall of Sweden, François Dumont of France, and Friedrich Heinrich Füger of Austria. The tiny pictures painted by the Blarenberghe family are by many persons grouped as miniatures, and some of the later French artists, as Pierre Paul Prud'hon and Constance Mayer, executed miniature portraits. The popular artists in France, however, were Jean Baptiste Jacques Augustin (1759–1832) and Jean Baptiste Isabey (1767–1855). Their portraits of Napoleon and his court are exceedingly fine, and perhaps no other Frenchman painted miniatures so well as did Augustin.
Испания
Портреттік миниатюралар Испания сарайында 15 ғасырдың соңында, Англияның Генрих VII (1485-1509) мен Арагонның Фердинанд (1479-1519) арасындағы саяси одақпен басталды. Бұл одақ 1489 жылғы Медина-дель-Кампо шарты арқылы Арагонның Екатеринасы (1485-1536) мен Англияның Артур ханзадасының (1486-1502) некесін тойлады. Некеге келісім жасауға берілген уәде, жас жұптың зергерлік бұйымдары мен портреттері сияқты сыйлықтар алмасудан басталды. Некеге келісім туралы естелік ретінде жасалған портрет миниатюраларының танымалдылығы осыдан кейін әр сарайда, әсіресе Испанияда тарала бастады. Неке арқылы одақты бекітудің нышаны болған портрет миниатюралары, болашақ күйеу жұбайлар мен олардың отбасылары үшін өте жеке және құнды саналды. Испания және Англия сарайларында портрет миниатюраларын әдетте асыл тастармен безендіріп, немесе оларды жасырып қоятын, немесе кез келген уақытта алып шығып тамашалайтын сәнді қобдықшаларға салып сақтайтын. Испан суретшісі Франсиско Гоя (1746-1828) 1806 жылдан бастап аза тұру және үйлену тойларына арналған портрет миниатюраларын салғаны белгілі. Гояның негізгі техникасы майлы бояу болған, бірақ оған қаламмен салынған миниатюраларға да тапсырыс түскен. 1824 және 1825 жылдар аралығында Гоя піл сүйегіне 40-тан астам миниатюра салған, ал көптеген портрет миниатюрасы суретшілері піл сүйегіне түстерді жақса, Гоя суды қолданып миниатюралардың контурларын жасаған. Гоя өзінің бұл техникасының жаңашыл екенін және 1800 жылдары Англияда Александр Козенз жасаған "кездейсоқ" сиямен жуу техникасынан мүлдем өзгеше екенін айтқан.
Portrait miniatures were used in the Spanish court in the late 15th century, beginning with the political alliance between Henry VII of England (r. 1485 1509) and Ferdinand of Aragon (r. 1479 1519). The alliance celebrated the match between Catherine of Aragon (1485 1536) and Prince Arthur of England (1486 1502) with the Treaty of Medina del Campo in 1489. The promise of marriage commenced in the exchange of gifts including jewels and portrait miniatures of the young couple. The popularity of portrait miniatures to commemorate the promise of marriage began to circulate in each court soon after, especially Spain. The tokens of portrait miniatures to commemorate an alliance through marriage were considered extremely intimate and personal to the betrothed couple as well as their families. In Spain as well as the English courts, portrait miniatures were often adorned in jewels or kept in elaborate lockets that could either be concealed or taken out and admired on a whim. The Spanish painter Francisco Goya (1746 1828) is known to have painted portrait miniatures for mourning and weddings beginning in 1806. The main medium used by Goya was oil but he was also commissioned for pencil miniatures. Between 1824 and 1825, Goya recorded over 40 miniature commissions on ivory while most portrait miniature artists dotted color onto the ivory, Goya shaped the lines of miniatures using water. Goya claimed his shaping technique was innovative and far different from the 'accidental' ink wash technique developed in 1800s England by Alexander Cozens.
Швеция
Антон Ульрик Берндес 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында швед өнерінде маңызды рөл атқарды. Ол шамамен 600 портрет миниатюрасын жасады, сондай-ақ төменгі буржуазия өкілдерінен патша сарайына дейін түрлі тапсырыстарды орындады.
Anton Ulrik Berndes played an important role in Swedish art at the end of the 18th century and beginning of the 19th. He produced around 600 portrait miniatures, and received commissions ranging from members of the lower bourgeoisie to the royal court.
Дисплейлер
Бірнеше мұражайлар түпнұсқа майлы суреттердің кішкентай нұсқаларын көрсетеді, оның ішінде Бостон өнер мұражайы және Астолат қуыршақ үйі сарайы, олар қоғамдық көрмеге шығарылған кезде. Вашингтондағы Ұлттық портрет галереясы, сондай-ақ Лондондағы Виктория және Альберт мұражайы үлкен портрет коллекцияларының арасында көптеген портрет миниатюраларын сақтайды, олардың көпшілігі онлайн көруге қолжетімді.
A number of museums display miniature original oil paintings including the Museum of Arts in Boston and the Astolat Dollhouse Castle when it is on public display. The National Portrait Gallery in Washington, D. C. as well as the Victoria and Albert Museum in London carry a vast number of portrait miniatures among their larger portrait collections, many are also accessible to the public for online viewing.