Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сирия мемлекет қайраткері, үш рет президент (1875–1960)
Syrian statesman, thrice president (1875–1960)
Хашим әл-Атаси (هاشم الأتاسي; 11 қаңтар 1875 – 5 желтоқсан 1960) – сириялық ұлтшыл және мемлекет қайраткері, 1936 жылдан 1939 жылға дейін, 1949 жылдан 1951 жылға дейін және 1954 жылдан 1955 жылға дейін Сирия президенті болды.
Hashim al Atassi (هاشم الأتاسي; 11 January 1875 – 5 December 1960) was a Syrian nationalist and statesman and the President of Syria from 1936 to 1939, 1949 to 1951 and 1954 to 1955.
Бастапқы өмірі
Ол 1875 жылы Хомста ірі жер иеленуші және саяси белсенді Атаси әулетінде дүниеге келді. Ол Стамбулдағы Мектеб-и Мюлькийде мемлекеттік басқаруды оқып, 1893 жылы бітірді. Саяси мансабын 1888 жылы Осман империясының Бейрут вилаятында бастады. 1918 жылға дейін Хомс, Хама, Баалбек, Анатолия және Яффаның губернаторы қызметін атқарды, соның ішінде Тель-Авив кішкентай қалашығы да оның құрамына кірді. 1919 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста Осман Түркиясының жеңілісінен кейін, ол қазіргі парламенттің аналогы – Сирия Ұлттық Конгресінің төрағасы болып сайланды. 1920 жылдың 8 наурызында бұл орган король Фейсал I басшылығымен конституциялық монархия ретінде тәуелсіздік жариялады. Ол осы қысқа мерзімде премьер-министр болды, бірақ Сайкс-Пико келісімі және Ұлттар Лигасының мандаты (Сан-Ремо конференциясына да қараңыз) талаптарымен француз оккупациясы көп ұзамай басталды. Өкілеттігі кезінде Атаси Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Осман империясына қарсы сириялық ұлтшыл қозғалысының жетекшілерінің бірі, тәуелсіздік үшін күрескен белгілі қайраткер Абд әл-Рахман Шахбандарды Сыртқы істер министрі етіп тағайындады. Ол Шахбандарға Сирия мен Еуропа арасында одақ құруды тапсырды, француз мандатын орнатуға жол бермеу үшін күш салды. Бірақ Франция Сирияның тәуелсіздігін жоюға асықты. Француз жоғары комиссары Анри Гуро Фейсалға ультиматум қойып, Алеппоны француз әскеріне беруді, Сирия армиясын таратуды, Сирияда француз франкісін қолдануды және Атаси үкіметін таратуды талап етті. Шахбандардың Гуромен келісімге келу әрекеттері нәтижесіз болды, ал Атаси кабинеті 1920 жылдың 24 шілдесінде француздар Майсалун шайқасында Сирия армиясын жеңіп, Сирияға мандатын орнатқан кезде таратылды.
He was born in Homs in 1875 to the large, landowning and politically active Atassi family. He studied public administration at the Mekteb i Mülkiye in Istanbul, and graduated in 1893. He began his political career in 1888 in the Ottoman vilayet of Beirut, and through the years, up to 1918, served as Governor of Homs, Hama, Baalbek, Anatolia, and Jaffa, which included the then small suburb of Tel Aviv. In 1919, after the defeat of Ottoman Turkey during World War I, he was elected chairman of the Syrian National Congress, the equivalent of a modern parliament. On 8 March 1920 that body declared independence as a constitutional monarchy, under King Faisal I. He became prime minister during this short lived period, for French occupation soon followed under the terms of the Sykes Picot Agreement and a League of Nations Mandate (Also see: San Remo conference). During his tenure, Atassi appointed the veteran independence activist and statesman Abd al Rahman Shahbandar, one of the leaders of the Syrian nationalist movement against the Ottoman Empire during World War I, as Foreign Minister. He delegated Shahbandar to formulate alliances between Syria and Europe, in a vain attempt to prevent the implementation of a French Mandate. France moved quickly to reverse Syrian independence. The French High Commissioner Henri Gouraud presented Faisal with an ultimatum, demanding the surrender of Aleppo to the French Army, the dismantling of the Syrian Army, the adaptation of the French franc in Syria, and the dissolution of the Atassi Government. Shahbandar's efforts to compromise with Gouraud proved futile, and Atassi's cabinet was dissolved on 24 July 1920, when the French defeated the Syrian Army at the Battle of Maysalun and imposed their mandate over Syria.
Француз мандаты
Француздар патшалықты таратып жібергеннен кейін, Аттаси 1927 жылы қазан айында көрнекті тұлғалар тобымен кездесіп, Сириядағы ұлтшыл қозғалысты келесі жиырма жыл бойы басқаратын Ұлттық блокты құрды. Блок – Сирияның толық тәуелсіздігін күш қолдану арқылы емес, дипломатиялық жолмен қамтамасыз етуді көздеген саяси коалиция болды. Оның негізін қалаушылар – Дамаск, Халеб, Хомс, Хама және Латтакия қалаларынан шыққан жер иелері, заңгерлер, мемлекеттік қызметкерлер және Осман империясында білім алған мамандар тобы еді. Аттаси Ұлттық блоктың тұрақты президенті болып сайланды. 1928 жылы ол Конституциялық Ассамблеяның президенті де сайланды және Сирияның алғашқы республикалық конституциясын жасаумен жүктелді. Ассамблея 1920 жылғы жарияламаға адалдығы үшін 1930 жылғы мамыр айында француз комиссары тарапынан таратылды, ал Аттаси бірнеше айға Арвад аралында француздықтармен түрмеге қамалды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол президенттікке қайта үміткерлік етті, бірақ сайлаудың бірінші турында жеңіліп, екінші турдан бас тартып, 1932 жылдың жазында президент болған тәуелсіз Мохаммад Али әл-Абидті қолдады. 1928 және 1932 жылдары ол Парламентте Хомс округінен депутат болды.
After the dissolution of the Kingdom by the French, Atassi met with a group of notables in October 1927 and founded the National Bloc, which was to lead the Syrian nationalist movement in Syria for the next twenty years. The Bloc was a political coalition movement that sought full independence for Syria through diplomatic rather than violent resistance. It founders were a group of landowners, lawyers, civil servants, and Ottoman trained professionals from Damascus, Aleppo, Homs, Hama, and Lattakia. Atassi was elected permanent President of the National Bloc. In 1928, he was also elected President of the Constituent Assembly, and charged with laying out Syria's first republican constitution. The assembly was dissolved by the French high commissioner in May 1930 because of its adherence to the 1920 proclamation, and Atassi was imprisoned by the French for several months at Arwad Island. After being freed, he renominated himself for the presidency but lost the first round of elections and dropped out of the second, giving his endorsement to the independent Mohammad Ali al Abid, who became president in the summer of 1932. In 1928 and 1932, he became a deputy for Homs in Parliament.
Республиканың бірінші президенті
Атаси бастапқыда Абид үкіметін қолдады, бірақ Абид екі француздың ықпалындағы саяхатшыны – Хакки әл-Азмды премьер-министр, ал Субхи Баракатты парламент спикері етіп тағайындағаннан кейін жаңа президенттен көңілі қалды. 1934 жылы Абид Франциямен келісімге келді, онда мандаттан тәуелсіздікке қадамдық өту уәде етілді, бірақ Сирия тауларын француздық бақылауда қалдыру көзделді. Атаси бұл келісімді қатаң сынап, Сирияның барлық аумағын қамтымайынша, ешқандай тәуелсіздік жарамсыз деп мәлімдеді. Ол Әбид ұсынған келісімге қарсы 60 күндік ереуілге шақырды. Блок Атасидің шақыруына зор қолдау көрсетті, көптеген дүкендер мен кәсіпорындар жабылып, көтерілістер күн сайын күшейді, экономиканы құлдыратып, Әбидті халықаралық қауымдастық алдында жағдайы қиынға түсірді. Жеңіліске ұшыраған француз үкіметі Ұлттық блок басшыларын Сирия халқының жалғыз өкілі деп мойындауға келісіп, Хашим әл-Атассиді Парижге дипломатиялық келіссөздерге шақырды. 1936 жылдың 22 наурызында ол Францияға Блоктың жоғары лауазымды делегациясын жетектеді және 6 ай ішінде Франция-Сирия тәуелсіздік шартын жасақтады. Атасидің келісімі 25 жыл ішінде тәуелсіздікке қол жеткізуді қамтамасыз етті, сонымен қатар бұрынғы автономиялы аймақтар Ұлы Сирия құрамына толық енді. Қарсылығында, Сирия соғыс уақытында Францияны қолдауға, әуе кеңістігін пайдалануға және Францияға Сирия аумағында әскери базалар құруға уәде берді. Тағы да саяси, мәдени және экономикалық байланыстар орнатылды және Атаси 1936 жылдың 27 қыркүйегінде жеңіспен Сирияға оралды. Ұлттық қаһарман ретінде құрметтелген ол 1936 жылдың қараша айында көпшілік дауысымен Республика Президенті болып сайланды, ол қазіргі Сирия мемлекетінің алғашқы басшысы болды.
Atassi initially supported the Abid government but became disenchanted from the new President when Abid appointed two French stooges, Haqqi al Azm as Prime Minister and Subhi Barakat as Speaker of Parliament. In 1934, Abid negotiated a treaty with France that promised gradual independence from the mandate but kept the Syrian Mountains under French control. Atassi severely criticized the treaty, arguing that no independence was valid unless it encompassed all of Syria's territory. He called for a 60 day strike to protest Abid's proposed treaty. The Bloc mobilized massive street wide support for Atassi's call, and most shops and enterprises closed down and riots raged daily, crippling the economy and embarrassing Abid before the international community. In defeat, the French government agreed to recognize the National Bloc leaders as the sole representatives of the Syrian people and invited Hashim al Atassi for diplomatic talks in Paris. On 22 March 1936, he headed a senior Bloc delegation to France, and, over 6 months, managed to formulate a Franco Syrian treaty of independence. Atassi's treaty guaranteed emancipation over 25 years, with full incorporation of previously autonomous territories into Greater Syria. In return, Syria pledged to support France in times of war, offer the use of her air space, and the right for France to maintain military bases on Syrian territory. Other political, cultural, and economic attachments were made and Atassi returned to Syria in triumph on 27 September 1936. Hailed as a national hero, he was elected President of the Republic by a majority vote in November 1936, the first head of state of the modern state of Syria.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Алайда 1938 жылдың соңына қарай Франция үкіметінің келісімді ратификациялауға ниеті жоқ екені анық болды, себебі ол Таяу Шығыстағы колонияларын тастаса, Еуропада қалыптасып келе жатқан нацистік Германиямен соғысқа қатысуы мүмкін деп қорқып отырды. Аттаси 1939 жылдың 7 шілдесінде отставкаға кетті, өйткені француздар Сирияның толық тәуелсіздігі және француз әскерлерінің шығарылу мәселесін әдейі кешіктіріп, соқтығысты. Кешігуге байланысты халықтың наразылығы көшелерге төгілді. Абдул Рахман Шахбандар осы кезде Сирияға оралып, француз ратификациясын қамтамасыз ете алмағаны үшін Аттаси мен Ұлттық блоктың үстінен науқан жүргізді. Аттасидің отставкасына сондай-ақ, Францияның Сирияның Александрет провинциясын (қазіргі күнгі Хатай провинциясындағы Искендерун) Түркияға беру туралы шешімі де ықпал етті, бұл шешім сириялық ұлтшылдарды ашуландырды. Бұрынғы президент туған жері Хомсқа қайтып, бір жыл бойы уақытты жеке өткізіп, саяси қызметке қатысудан бас тартты. Оның отставкасынан кейін бірнеше жыл бойы тұрақсыздық пен француз әскери билігі орнады. 1940 жылдарының басым бөлігін Екінші дүниежүзілік соғыс және оның салдарынан туындаған саяси тартыстар мен амал-тәсілдер биледі. Сирияны 1946 жылға дейін британдықтар мен генерал Шарль де Голльдің «Еркін Франция» күштері басып алды. Сирияны ынталандыру үшін де Голль тәуелсіздікке уәде берді және Францияға қолдау көрсету үшін Сирияға сапар шекті. Ол Хомста Хашим әл-Атассимен кездесіп, оны президенттік лауазымға қайта оралуға шақырды, Франция Сириямен қарым-қатынаста жаңа бет ашуға ниетті екенін мәлімдеді. Алайда Аттаси өзінің соңғы тәжірибесі Францияның тәуелсіздікке берген уәдесіне сенуге болмайтынын көрсеткенін айтып, бас тартты. 1943 жылы өзін қайтадан ұсынбаған Аттаси, Дамасктың белгілі көшбасшысы Шукри аль-Куватлиді Республика Президенті етіп сайлауға қолдау көрсетті. Аттаси тәуелсіздік үшін соңғы күреске белсенді қатыспады, бірақ 1943 жылдан 1949 жылға дейін билік құрған Куватли үкіметін қолдады. 1947 жылы Сирия ұзаққа созылған кабинеттік дағдарысқа тап болғанда, президент Куватли өзінің ескі кеңесшісін Ұлттық бірлік үкіметін құруға шақырды. Алайда, саяси жағдайдың шиеленісуі және саяси ортада Куватлиге қарсы сезімнің күшеюіне байланысты Аттаси үкіметті құтқару үшін араласа алмады. Ол сондай-ақ президент Куватлимен президенттік өкілеттіктер туралы дауласты және егер ол премьер-министр болса, оларды шектеу керектігін талап етті, бірақ Куватли бас тартты. 1949 жылдың наурыз айында Куватли үкіметі Бас штаб бастығы Хусни әл-Заим жасаған төңкеріс салдарынан құлады. Ол 1949 жылдың тамызында өзі құлатылғанға дейін төрт ай бойы әскери кабинетті басқарды. Осыдан кейін жетекші саясаткерлер қартайған Аттасиді ұлттық сайлауды және азаматтық билікті қалпына келтіруді қадағалайтын уақытша үкімет құруға шақырды. Ол келісіп, барлық партиялардың өкілдерін, соның ішінде Мишель Афлақтың солшыл «Баас» партиясын да қамтитын кабинет құрды, ол Ауыл шаруашылығы министрі болып тағайындалды. Ол Хусни әл-Заим тұтқындаған Мунир әл-Аджланиді босатып, оны Конституциялық жиналысқа сайлады. Аттасидің қолдауымен жаңа сайлау заңы қабылданды және әйелдер алғаш рет 1949 жылдың 15 және 16 қарашасында өткен сайлауда дауыс берді. Аттаси 1949 жылдың тамызынан желтоқсан айына дейін премьер-министр болып қызмет етті, содан кейін парламенттік көпшілік оны екінші рет президенттік лауазымға ұсынды.
However, by the end of 1938 it became clear that the French government had no intention of ratifying the treaty, partly due to fears that if it relinquished its colonies in the Middle East, it would be outflanked in a war with Nazi Germany that was brewing in Europe. Atassi resigned on 7 July 1939 as the French continued to procrastinate about full Syrian independence and the withdrawal of French troops, and public discontent at the delay boiled over onto the streets. Abd al Rahman Shahbandar returned to Syria at this time and agitated against Atassi and the National Block for failing to secure French ratification. Atassi's resignation was also influenced by the French decision to cede the Syrian province of Alexandretta (current day Iskenderun in Hatay Province) to Turkey, enraging Syrian nationalists. The ex President retired to his native Homs and spent one year in seclusion, refusing to take part in political activity. Following his resignation, several years of instability and French military rule followed. The 1940s overall were dominated by the politics and machinations of World War II and its aftermath. Syria was occupied by British and General Charles de Gaulle's Free French Forces, which did not leave until 1946. In an attempt at appeasing the Syrians, de Gaulle promised independence and visited Syria to elicit support for France. He visited Hashim al Atassi in Homs and invited him to resume the presidency, assuring the veteran leader that France wanted to turn a new page in her relations with Syria. Atassi refused, however, claiming that his recent experience showed that France could not be trusted in its promises of independence. In 1943, rather than re nominate himself, Atassi endorsed the election of Shukri al Quwatli, a well established Damascus leader who had risen to prominence under Atassi's patronage, as President of the Republic. Atassi took no active part in the final struggle for independence but supported the Quwatli government, which lasted from 1943 to 1949. In 1947, while Syria was facing a prolonged cabinet crisis, President Quwatli called on his old mentor to form a government of national unity. Due to a tense political atmosphere, however, and increasing anti Quwatli sentiment within political circles, Atassi was unable to intervene to save the administration. He also argued with President Quwatli over presidential authority and conditioned that it would have to be curtailed if he became prime minister, but Quwatli refused. In March 1949, the Quwatli government was overthrown in a coup d'état by Chief of Staff Husni al Za'im, who headed a military cabinet for four months before he himself was overthrown in August 1949. Following this development, leading politicians called on the aging Atassi to create a provisional government that would supervise national elections and the restoration of civilian rule. He complied and formed a cabinet that included representatives of all parties, including the leftist Baath Party of Michel Aflaq, who he appointed Minister of Agriculture. He released Munir al Ajlani, who was imprisoned by Husni al Za'im, and voted him into the Constitutional Assembly. Under Atassi's auspices, a new electoral law was adopted, and women voted for the first time in the election of 15 and 16 November 1949. Atassi served as Prime Minister from August to December 1949, after which a parliamentary majority nominated him for a second term as president.
Екінші президенттік мерзім
Атассидің екінші өкілеттігі біріншісінен де қиынға толы болды. Ол Дамаск саясаткерлерімен Алеппо ақсүйектерінің мүдделерін қолдағандығы және Иракпен бірігуге деген ниеттерін жақтағандығы үшін қақтығысқа түсті. Ол Алеппо Халық партиясын қолдап, оның төрағасы Назим әл-Қудсиді премьер-министр етіп тағайындады. Партия Иракты жақтады және Бағдатпен одақ құруға ұмтылды. Атасси басшылығының ең есімде қаларлық ісі – Сирияның Ливанмен шекарасын жауып, Ливан тауарларының Сирияға көптеп келуін тоқтату болды. 1949 жылдан 1951 жылға дейін ол бірігу мәселесі бойынша Ирак үкіметімен ауқымды келіссөздер жүргізді. Атасси Дамаскіде Ирактың жоғары лауазымды басшыларын – мұрагер ханзада Абд әл-Илланы және Ирактың Фейсал II-ін қабылдады, олар бірігудің техникалық аспектілерін талқылады. Бұл Сирияның жаңадан күшейіп келе жатқан әскери қайраткері Адиб Шишаклидің наразылығын тудырды, ол Бағдаттың Хашимит әулетінің Дамаскқа билік жүргізуіне құқығы жоқ деп мәлімдеді. Шишакли бағытты өзгертуді талап етті, бірақ Атасси өз ұстанымында тұрып, әскери қысымға көнуден бас тартты. Жауап ретінде Шишакли Атасси штабының бастығы Сами әл-Хиннавиді, Халық партиясының жақтасын, сондай-ақ Сирия армиясының бірнеше Ирак жақтасын тұтқындады. Ол өзінің сенімді серігі полковник Фавзи Селуді қорғаныс министрі етіп тағайындауды талап етті, бұл Сириядағы Ирактың ықпалын бақылауда ұстауға бағытталған шара еді. Әскермен тікелей қақтығысқа түсуден қорқып, Атасси осы талаптарды мәжбүрлі түрде қабылдады. 1951 жылдың желтоқсан айында президент Атасси Халық партиясының тағы бір өкілі Маруф әл-Давалибиден кабинет құруды сұрады. Давалиби бұл ұсынысты қабылдады, бірақ Фавзи Селуге қорғаныс министрлігін беруден бас тартты. Осыдан кейін Шишакли тағы бір төңкеріс жасап, премьер-министрді және Халық партиясының барлық мүшелерін тұтқындады. Барлық министрлер мен Хашимиттердің жақтастары да ұсталды, ал Парламент таратылды. Осыған наразылық білдіре отырып, президент Атасси 1951 жылдың 24 желтоқсанында таратылған Парламентке отставкасын ұсынды, оны Шишаклиге беруден бас тартты.
Atassi's second term in office was even more turbulent than his first. He came into conflict with the politicians of Damascus for supporting the interests of the Aleppo nobility and their desire to unite with Iraq. He supported the People's Party of Aleppo and appointed its leader Nazim al Qudsi as prime minister. The party was vehemently pro Iraq and sought a union with Baghdad. One of the Atassi administration's most memorable actions was the closure of Syria's border with Lebanon to prevent the rampant influx of Lebanese goods into Syria. From 1949 to 1951, he undertook serious talks with the Iraqi government over the union issue. Atassi received senior Iraqi leaders in Damascus, including Crown Prince Abd al Illah and Faisal II of Iraq, for technical discussions on union. This angered Syria's emerging military strongman Adib Shishakli, who claimed that the Hashemite family of Baghdad should have no jurisdiction over Damascus. Shishakli demanded a change in course, yet Atassi remained adamant and refused to submit to military pressure. In response, Shishakli arrested Atassi's Chief of Staff Sami al Hinnawi, a People's Party sympathizer, and several pro Iraqi officers in the Syrian Army. He then demanded that one of his right hand men, Colonel Fawzi Selu, be appointed Minister of Defense, to ensure that pro Iraqi influence in Syria remained under control. Fearing a head on clash with the military, Atassi reluctantly accepted the demands. In December 1951, however, President Atassi asked Maarouf al Dawalibi, another member of the People's Party, to form a cabinet. Dawalibi accepted the job but refused to give the defense portfolio to Fawzi Selu. As a result, Shishakli launched another coup, arresting the prime minister and all members of the People's Party. All ministers and pro Hashemite statesmen were also abducted, and Parliament was dissolved. In protest, President Atassi presented his resignation to the disbanded Parliament, refusing to submit it to Shishakli, on 24 December 1951.
Әскери билікке қарсылық
Шишакли жылдары (1951-1954 жылдар) Атаси Шишакли үкіметінің конституцияға қайшы екенін мәлімдеп, оппозицияны жетекшілік етті. Ол наразы офицерлердің, Хашимиттерді қолдайтын саясаткерлердің және барлық тыйым салынған саяси партиялардың мүшелерінің қолдауын жинап, ұлттық көтеріліске шақырды. 1954 жылдың ақпан айында Шишакли оның ұлы Аднанды қамап, көрнекті мемлекет қайраткерін үй қамауына алды. Атасидің Сириядағы беделі соншалықты зор болғандықтан, Шишакли оны толыққанды түрмеге отыртуға батыл болмады. Офицерлер көтеріліс жасап, саяси лидерлер үкіметке қарсы ұйымдасты, Араб тауларында қарулы көтеріліс басталды. 1954 жылдың 24 ақпанында Әдиб әл-Шишакли үкіметі құлатылды. Төрт күннен кейін, 28 ақпанда, Атаси Хомстағы үйінен Дамаскқа оралып, президенттік міндеттерін қайтадан атқара бастады. Ол Сабри әл-Ассалиді Премьер-министр етіп тағайындады және Шишаклиге дейінгі барлық елшілерді, министрлерді және парламентарийлерді қызметтеріне қайтарды. Ол Шишаклидің төрт жылдық диктатурасының барлық іздерін жоюға тырысты.
During the Shishakli years (1951 to 1954), Atassi spearheaded the opposition, claiming that the Shishakli government was unconstitutional. He rallied the support of disgruntled officers, pro Hashemite politicians, and members of all outlawed political parties, and called for a national uprising. In February 1954, Shishakli responded by arresting his son Adnan and placing the veteran statesman under house arrest. Such was Atassi's stature in Syria as its elder statesman that Shishakli dared not subject him to the indignity of outright imprisonment. The officers mutinied, political leaders mobilized against the government, and an armed uprising broke out in the Arab Mountain. On 24 February 1954, the government of Adib al Shishakli was finally overthrown. Four days later, on 28 February, Atassi returned to Damascus from his home in Homs and reassumed his duties as President. He appointed Sabri al Assali as Prime Minister, and restored all pre Shishakli ambassadors, ministers, and parliamentarians to office. He tried to eradicate all traces of the four year Shishakli dictatorship.
Соңғы жылдар
80 жастағы президент өзінің қалған мерзімінде әскери шенеуніктердің ықпалын шектеуге тырысты және Сирияда күшейіп келе жатқан солшыл ағымға қарсы қажырлы күш салды. Бұл ағым социалистік идеологиямен, Кеңес Одағына деген симпатиямен және Мысырдың социалистік көшбасшысы Гамал Абдель Насердің саясатын сөзсіз қабылдаумен сипатталды. Президенттің өзінің қуатты руының мүшелері, мысалы, Жамал әл-Атасси мен Нуреддин әл-Атасси бұл ағымды қолдады. Атасси президент Насерге қарсы шығып, Сирияны оның социалистік ықпалынан шығаруға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Көптеген араб көшбасшыларынан өзгеше, Атасси Насердің араб әлемін жетектеуге тым жас, тәжірибесіз және идеологиялық екенін ойлады. Сирия президенті Насершілдердің ықпалын басып, өзінің Насерді қолдайтын премьер-министрі Сабри әл-Асалимен қақтығысты, оны Сирияны Мысырдың қарапайым серігіне айналдыруға тырысады деп айыптады. 1955 жылы президент аймақтағы коммунизмді тоқтатуға бағытталған Бағдад келісімін қабылдауға құлық білдірді, бірақ Сирия армиясындағы Насершілдер оның алдын алды. Ол пан-араб көшбасшылығы үшін Насермен бәсекелесіп жүрген Хашимит Ирағын қолдады және Ирак премьер-министрі Нури әл-Саидпен одақтасты. Атасси Ассали кабинетін таратып, оның орнына Саид әл-Газзиді, содан кейін орташа саясаткер Фарис әл-Хуриді премьер-министр етіп тағайындады. Атасси Хуриді Мысырға жіберіп, Сирияның араб мәселелеріндегі Мысырдың гегемониясына қанағаттанбауын білдіруді тапсырды.
In what remained of his term, the 80 year old president tried to curb the influence of military officers and worked relentlessly against the leftist current that was brewing in Syria, characterized by socialist ideology, sympathies for the Soviet Union, and blind adherence to the policies of the socialist leader of Egypt, Gamal Abdel Nasser who were supported by members of the president's own powerful clan, such as Jamal al Atassi and Nureddin al Atassi. Atassi defied President Nasser and worked in vain to keep Syria out of his socialist orbit. Unlike most Arab leaders, Atassi believed that Nasser was too young, inexperienced and ideological to lead the Arab world. The Syrian President cracked down on Nasserite elements and clashed with his own pro Nasser Prime Minister Sabri al Asali, accusing him of wanting to transform Syria into an Egyptian satellite. In 1955, the President was tempted to accept the Baghdad Pact, an Anglo American agreement aimed at containing Communism in the region, but Nasserite elements in the Syrian Army prevented him from doing so. He rallied in support of Hashemite Iraq, whose leaders were competing with Nasser over pan Arab leadership, and was allied to Iraqi Prime Minister Nuri al Sa'id. Atassi then dissolved the cabinet of Assali and appointed Said al Ghazzi followed by Faris al Khoury, a moderate statesman, as Prime Minister. Atassi dispatched Khoury to Egypt to present Syrian objections to Egyptian hegemony over Arab affairs.
Мұра
Президент Хашим әл-Атаси 1955 жылдың қыркүйек айында саяси өмірден зейнеткерлікке шықты, қарт және денсаулығы нашар болған күйде. 1956 жылы оның ұлы Аднан Иракпен байланысы бар, Куатлидің Насерді қолдаған үкіметін құлатуға бағытталған қастандыққа қатысқан деген айып тағылды. Аднан бұл Сирия үшін жақсы болады деп сенді және оны өз еліне деген сүйіспеншіліктен жасады. Аднан сотқа тартылып, мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен өлім жазасына кесілді. Бірақ әкесіне деген құрметтің иесі болғандықтан, оның жазасы басқа саяси тұтқындармен бірге саяси түрмеде жаза өтеуге ауыстырылды. Аднан 1957 жылдан 1960 жылға дейін түрмеде отырды, содан кейін босатылды. Әскери трибуналды басқарған офицерлер әкесіне кек қайтару үшін, оның екінші және үшінші мерзімдерінде (1949-1951 және 1954-1955 жылдар) әскери билікті шектеуге тырысқаны үшін ұлына қатыгездік танытқан деп есептеледі. Алайда, бұрынғы президент түрмедегі ұлын көруден бас тартты, бұл Сирияның әскериленуіне наразылығын білдірді. Ол 1960 жылдың 6 желтоқсанында Мысырмен біріккен жылдары Хомста қайтыс болды. Оған мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды, бұл қала тарихындағы ең ірі жерлеу рәсімі болды, оған Президент Насердің Біріккен Араб Республикасы (БАР) үкіметінің жоғары лауазымды өкілдері қатысты. Оның отбасының екі алыс туысы (Луай әл-Атасси және Нуреддин әл-Атасси) 1960 жылдары мемлекет басшылары болды, бірақ өте ерекше саяси ұстанымдарды ұстанды, соның ішінде кеңестік бағытқа басымдық берді. Сирия республикасының тарихында жиі кездесетін шатастық пен зорлық-зомбылық аясында Хашим конституциялық үкімет жүйесіне адал, қағидалы адам ретінде ерекше көзге түсті. Ол Сирия саясатының барлық қатысушыларының құрметіне ие және 1963 жылы билікке келген баасистер тарапынан сынға ұшырамаған баас дәуірінен бұрынғы саясаткерлердің санатындағы сирек тұлғалардың бірі. Атасидің өмірбаяны 2005 жылы оның немересі тарапынан Сирияда жарияланды. Ол күнделікті жазбалар қалдырмады.
President Hashim al Atassi retired from political life in September 1955, elderly and infirm. In 1956, his son Adnan was allegedly implicated in an Iraqi linked conspiracy that attempted to topple Quwatli's pro Nasser government. Adnan believed that this was better for Syria and he did it out of love for his country. Adnan was brought to court and sentenced to death on the charge of treason. Out of respect for his father, however, his sentence was commuted to imprisonment in a political prison among other prominent politicians. Adnan stayed imprisoned from 1957 to 1960 when he was released. It was believed that the officers who administered the military tribunal were especially harsh with the son out of vengeance for the father, for attempting to curb military authority during his second and third terms (1949 to 1951 and 1954 to 1955). The former President, however, refused to visit his son in prison, as a mark of resentment against the militarization of Syria. He died in Homs during the union years with Egypt on 6 December 1960. He was given a state funeral, which was the largest in the history of the city, attended by senior members of the United Arab Republic (UAR) government of President Nasser. Two distant members of his family (Lu'ay al Atassi and Nureddin al Atassi) went on to serve as heads of state in the 1960s, albeit obeying a very different political stance, including a strong pro Soviet orientation. Amid the confusion and violence that often formed the background of Syrian republican history, Hashim stood out as a man of sound principles dedicated to constitutional methods of government. He is respected by all players in Syrian politics and is one of the few politicians of the pre Baath era who was not criticized by the Baathists when they came to power in 1963. Atassi's biography was published in Syria in 2005 by his grandson. He did not leave behind any daily memoirs.