Останкино сарайы: Шереметьевтердің тарихы мен мәдени мұрасы
Ostankino Palace
Останкино сарайы: Мәскеудегі Шереметевтердің бұрынғы жазғы резиденциясы, тарихы 16 ғасылға дейін жетеді. Театр, павильондар, шіркеу және саябақ фрагменттері бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Останкино сарайы – Шереметьевтер әулетінің бұрынғы жазғы резиденциясы және жеке опера театры, бастапқыда Мәскеу орталығының солтүстігіне қарай бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан. Қаланың Солтүстік-Шығыс әкімшілік округінің құрамына кіреді. Сақталған тарихи жерлерге 1792–1798 жылдары театр залы төңірегінде салынған негізгі ағаш сарай, оған жапсарлас Египет және Италия павильондары, 17 ғасырға жататын Троица шіркеуі, сондай-ақ Миловзор сарайының көшірмесімен ескі Останкино паркінің фрагменттері кіреді.
Ostankino Palace is a former summer residence and private opera theatre of the Sheremetev family, originally situated several kilometres to the north of central Moscow. It is a part of the North Eastern Administrative Okrug of the city. Extant historical grounds include the main wooden palace, built in 1792–1798 around a theatre hall, with adjacent Egyptian and Italian pavilions, a 17th century Trinity church, and fragments of the old Ostankino park with a replica of Milovzor folly.
XVI ғасырдан 1787 жылға дейін
Останкиноның алғашқы құжаттық дәлелі – сол кездегі Осташково – 16 ғасырдың ортасына, Ресей патшасы Иван IV бұл жерлерді мемлекет қайраткері Алексей Адашевтің туысы Алексей Сатинге берген кезде саяхаттайды. Алайда Сатин 1560 жылы Иванның бұйрығымен өлімге кесілді, ал жерлері бір Горнға, неміс жалдамалы әскеріне, содан кейін 1585 жылы диак (мемлекет қайраткері) Василий Шелкаловқа өтті. Шелкаловтың тұсында халық тұрмаған Осташково жері тоғандары мен самырсын ағаштары бар егістікке айналды. Бұл усадьба Ұлы қасіретке (Time of Troubles) тонау мен өрт салдарынан қирады. Соғыстардың аяқталуы және Романовтар әулетінің билікке келуімен жаңа иелері келді: Черкасский княздары. Олар парктерін қайта жаңартып, Алексеевское ауылына дейін шығысқа қарай кеңейтіп, аң аулау қорығын құрды. 18 ғасырдың бірінші жартысында Останкино тұрақты елді усадьбадан уақытша демалыс орнына айналды; Ресей патшайымы Елизавета 1742 жылы Останкиноға сапар жасады. Келесі жылы Черкасскийдің байлығының жалғыз мұрагері ханшайым Варвара мен фельдмаршал Шереметьевтің ұлы Петр Шереметьевтің некесі арқылы Останкино Шереметьевтерге өтті және 1917 жылға дейін олардың меншігінде болды.
The first documentary evidence of Ostankino—then known as Ostashkovo—dates to the middle of the 16th century, when Tsar Ivan IV of Russia granted these lands to the hold of Alexey Satin, relative of statesman Alexey Adashev. Satin, however, was executed by Ivan in 1560, and the lands passed to one Horn, a German mercenary, and, in 1585, to diak (statesman) Vasily Schelkalov. Under Schelkalov, the unpopulated lands of Ostashkovo developed into a manor estate with ponds and cedar park. This manor was destroyed by plunder and fire in the Time of Troubles. The end of hostilities and ascension of the House of Romanov brought the new owners: the princes Tcherkassky. They replanted the parks and established a hunting reserve, expanding east to Alekseyevskoye village. In the first half of the 18th century Ostankino was gradually converted from a permanent country manor to a temporary retreat; empress Elizabeth of Russia paid a visit to Ostankino in 1742. The following year, through a marriage between princess Varvara, the sole heir of Tcherkassky fortunes, and Peter Sheremetev, son of field marshal Sheremetev, Ostankino passed to the Sheremetevs and remained their property until 1917.
Сарайдың құрылысы
1787 жылы Николай Шереметьев әкесі қайтыс болғаннан кейін Останкиноны мұраға алды. Николай Шереметьев театрға демеушілік көрсеткен адам болды. Келесі үш жылда Шереметьев Кусково, Китай-город және Марковода үй театрларын ашты. 1790 жылы ол Мәскеуде Өнер сарайы үшін архитектуралық конкурс өткізді, бірақ соңында қаладан алыс, елде салуды жөн көрді. Кусковода жаңа, ірі театр салу бұрыннан аяқталған кешенді бұзып жіберер еді, сондықтан 1790 жылы Шереметьев Останкиноны таңдады. Шереметьев бастапқыда Голицын отбасының қызметінде болған, өзін-өзі архитектор деп жариялаған Казье деген адамды жұмысқа алды. Алайда, бұл жоба іске аспады; 1792 жылға қарай Шереметьев Казьенің жоспарларын ескермей, екі қабатты ағаштан жасалған театр залын ғана салды. Содан кейін, Шереметьев белгілі замандас архитекторларды (әсіресе Франческо Кампорезиді, қараңыз "Авторлық дау" бөлімі) шақырғанда, жұмыс қарқыны артты және ағаш сарай 1793 жылдың соңына қарай павильондық қанаттарымен бірге қазіргі түріне келді. Замандастары Шереметьевтің сарайының өте жақсы болғанына соншалық сенімді болған, ол құрылыс алаңына ешкімді жақындатпады, құрылыс жабылып, архитекторлар бір-бірінің жұмысынан хабарсыз параллель жұмыс істеді. Ішкі жұмыстар тағы алты жылға созылды. Сарайдың негізгі жұмысы 1798 жылдың соңында аяқталды, ал кішкентай безендіру және ландшафтық жұмыстар Шереметьевтің өмірінің соңына дейін жалғасты.
In 1787 Nikolai Sheremetev inherited Ostankino upon the death of his father. Nikolai Sheremetev was a patron of theater. In the three following years Sheremetev established house theaters in Kuskovo, Kitai gorod and Markovo. In 1790 he held an architectural contest for a Palace of Arts in Moscow, but eventually preferred to build it in the country, far from city life. Building a new large theater in Kuskovo would have ruined an already completed ensemble, so in the same 1790 Sheremetev finally chose Ostankino. Sheremetev initially hired someone Casier (Казье), a self proclaimed architect employed by Golitsyn family. This project did not materialize; by 1792, Sheremetev built only a two story wooden theater hall, apparently discarding Casier's plans. Then, as Sheremetev recruited services of influential contemporary architects (most notably Francesco Camporesi, see Attribution dispute section), work accelerated and the wooden palace was structurally in its present shape, including pavilion wings, by the end of 1793. Contemporary witnesses reported that Sheremetev was so confident in perfection of his palace that he set up an unprecedented veil of secrecy around construction site: the manor was closed to any visitors, covered with shrouds, architects worked in parallel unaware of each other's progress. Interior works took another six years. Major work on the palace was completed by the end of 1798, while lesser decoration and landscaping projects continued until the end of Sheremetev's life.
Парк
1761 жылы Шереметевтер бақтың кеңейтілуін және оны коммерциялық кәсіпорынға айналдыруды қадағалаған бақша басқарушысы Иоганн Манштадтты жалдады. Николай Шереметев бастапқыда ландшафттік жұмыстарды өз шаруа архитекторы Мироновқа тапсырды, бірақ көп ұзамай Мироновтың жоспары қолайсыз деп тапты. Жұмыс Петр Аргуновқа берілді, ал оған Царыцыно паркі жобасының басқарушысы Фрэнсис Рид кеңес берді. Рид және оның әріптесі Николай Куверин 1791–1794 жылдары Останкинода жұмыс істеді. 1796 жылы тұрақты бақша басқарушысы Роберт Маннерс жұмысқа алынып, Останкинода отыз жыл қызмет етті. Ридтің үлесі сарайдың жанындағы аумаққа шоғырланған сияқты; сарайдан солтүстікке қарай реттелген ағылшын бағы 1797 жылы Маннерс егіп отырғызды. Дегенмен, қазіргі ғалымдар бұл мәліметтердің дұрыс емес екенін айтады: жоспар болған, бірақ іске аспады.
In 1761 Sheremetevs hired a garden manager, Johann Manstadt, who supervised expansion of the park and its conversion to a commercial enterprise. Nikolai Sheremetev initially assigned landscaping to his serf architect, Mironov, but soon deemed Mironov's plan inappropriate. The job passed to Pyotr Argunov, with consultancy by Francis Reid, manager of Tsaritsyno Park project. Reid and his associate, Nikolai Kuverin, worked in Ostankino in 1791–1794. A permanent garden manager, Robert Manners, was hired in 1796 and stayed in Ostankino for thirty years. Reid's input apparently concentrated on the immediate vicinity of the palace; regular English garden north from the palace was planted in 1797 by Manners. however, modern scholars deem these reports incorrect: the show was planned but did not materialize.
19 - 21 ғасырлар
Шереметьевтердің мұрагерлері сарайды жақсы күтпеді; 1830 жылдары олар 17 ғасырға дейінгі ескі тұрғын үйлерді бұзып, сондай-ақ бірқатар жеке тұрған шаруашылық ғимараттарын жойды. Останкино паркі 1830 жылдары тоқырап қалды. 19 ғасырдың екінші жартысында парктің бір бөлігі дача салушыларға сатылып, фермерлерге жалға берілді, ал жылыжайлар коммерциялық гүл өсіруге көшті. Кеңес кезеңінде ұлттандырылған сарай шаруалар өнерінің мұражайы ретінде жұмыс істеді. 1935 жылы бұрынғы Останкино паркінің шығыс бөлігі жаңадан құрылған Ауыл шаруашылығы көрмесіне беріліп, 1939 жылға дейін қайта жаңартылды. Останкино паркінің ауданы солтүстікке қарайғы жерлер Мемлекеттік ботаникалық баққа айналғандықтан, бір шаршы километрге дейін азайды. Кеңес кезеңінің барлық жылдарында басты театр залы бір ғана баль залы ретінде пайдаланылды. 2000 жылдардағы күрделі жөндеулер кезінде сахнаны, оркестр алқабын және көрермендер орнын бөліп тұрған қабырғалар қайта орнатылды, соның арқасында театр бастапқы мақсаты бойынша қайта қолданысқа енді.
Sheremetev's heirs barely maintained the palace; in the 1830s they demolished the old living quarters dating back to the 17th century, and demolished some of the free standing service buildings. Ostankino Park fell in neglect in the 1830s. In the second part of the 19th century parts of the park were sold to dacha developers and leased to farmers, while the greenhouses concentrated on commercial flower growing. In the Soviet period the nationalized palace operated as a museum of serf art. In 1935 the eastern part of former Ostankino park grounds were allotted to the emerging Agricultural Exhibition and remodelled by 1939. Ostankino park proper shrunk to just one square kilometer as the lands further north became the State Botanical Garden. Throughout the Soviet period the main theater hall was set up a single ballroom space. Partitions separating stage, orchestra pit and spectator areas were re introduced during the controversial repairs of the 2000s, so the theater can once again be used in its original function.
Тағайындау туралы дау
Николай Шереметьев құрылыс жұмысын өзі басқарды, қажетті сәулетшілерді еркін жалдады; жаңа сәулеттік жұмыстармен қатар, Санкт-Петербург сәулетшілерінің дайын жобаларын да пайдаланды. Қазіргі заманғы ғылыми зерттеулер сарайдың жеке бөліктері мен ерекшеліктерін белгілі бір сәулетшілерге байланыстыруға болатынымен (мүмкіндік дәрежесі әртүрлі), сарайдың жалпы архитектурасы – тіпті негізгі жоспары да – Шереметьевтен басқа ешкімге тиесілі емес екендігін көрсетеді. Игорь Грабар сарайдың жобасын Василий Баженовқа жатқызған, бірақ қазіргі зерттеулер бұл пікірді негізсіз деп санайды.
Nikolai Sheremetev managed construction himself, hiring architects at will; in addition to original architectural work, he reused drafts of Saint Petersburg architects. Contemporary academic studies agree on the fact that, while certain parts and details of the palace can be attributed to specific architects (with different degree of probability), the palace as a whole—even its basic layout—has no single author apart from Sheremetev himself. Igor Grabar attributed design of the palace to Vasily Bazhenov; this viewpoint is discarded by modern studies as unsubstantiated.