Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германия,
Канада,
Финляндия
, Germany
, Canada
, Finland
| тіл = Орыс,
Парсы
| language = Russian
, Persian
| бюджет = ~$2.5 миллион
| кіріс = $8.7 миллион
| budget = ~$2.5 million
| gross = $8.7 million
Ресей мен Германияның халықаралық бірлесіп түсірген "Русский ковчег" фильмі 2001 жылдың 23 желтоқсанында Ресей мемлекеттік Эрмитаж музейінің Қысқы сарайында түсірілді. Фильм бір рет түсірілген, 87 минуттық Steadicam көрінісімен сақталды. Ол төртінші қабырға тәсілін жиі қолданады, бірақ оны бірнеше рет бұзып, қайта жасайды. Кейде баяндамашы мен серігі басқа актерлермен өзара әрекеттеседі, ал кейде олар көзге түспей өтеді. Фильм 2002 жылғы Канн кинофестиваліне ұсынылды. "Русский ковчег" – барлық уақыттағы ең ұлы орыс фильмдерінің бірі деп есептеледі.
An international co production between Russia and Germany, Russian Ark was shot entirely in the Winter Palace of the Russian State Hermitage Museum on 23 December 2001, using a one take single 87 minute Steadicam sequence shot. It extensively uses the fourth wall device, but repeatedly broken and re erected. At times, the narrator and the companion interact with the other performers, while at other times they pass unnoticed. The film was entered into the 2002 Cannes Film Festival. Russian Ark is widely regarded as one of the greatest Russian films of all time.
Сюжет
Қысқы күні ерлер мен әйелдердің шағын тобы, 19 ғасырдың басындағы киім үлгісінде, император Александр I-нің балына қатысу үшін ат арбасымен Қысқы сарайдың екінші дәлізбен кіретін кіреберісіне жетеді. Баяндаушы (көзқарасы әрқашан бірінші жақта) көзге көрінетін, бірақ көкжиекті басқа біреумен, "Еуропалықпен" кездеседі және оның ізімен сарайдың көптеген бөлмелерінен өтеді. "Еуропалық", 19 ғасыр француз дипломаты, Маркиз де Кустин болған сияқты, орыстарды жек көреді; ол баяндаушыға олар "Еуропалықтар" сияқты сұлулықты жасай да, бағалай да алмайды дейді, мұны оның төңірегіндегі еуропалық мүліктер дәлелдейді. Әр бөлме Ресей тарихының әртүрлі кезеңін көрсетеді, бірақ олар хронологиялық тәртіппен орналаспаған. Онда Петр I генералдарының біреуін қорлап, ұрып жатқан көрініс, Екатерина II дәуіріндегі опералар мен спектакльдердің керемет көрсетілімі, Персия шахының шарапатты қабылдауында Николай I-ге оның немересі Хосров Мирза елші Александр Грибоедовтың 1829 жылы қайтыс болғаны үшін ресми кешірім сұрап келгені, Николай II-нің балаларының шаттыққа толы отбасылық өмірі, Императорлық гвардияның әртүрлі полктерінің салтанатты ауысуы, сарайды аралап жүрген қазіргі заманғы туристер, мұражай директорының Иосиф Сталин билігінде жөндеу жұмыстарын жүргізу қажеттігін сыбырлағаны, және екінші дүниежүзілік соғыста 900 күндік қамал кезінде өзіне қабір жасап жатқан ленинградтықтардың көрінісі бар. Николай залында өткен әсем бал, қатысушылардың көпшілігі тарихи костюмдермен киінген, Валерий Гергиев жетекшілік еткен оркестр Михаил Глинканың музыкасын орындайды, содан кейін көпшілікпен бірге ұзақ соңғы шығу баспалдақтан төмен қарай. "Еуропалық" баяндаушыға ол 1913 жылғы әлемге, барлығы әлі де әдемі және талғамды болатын жерге жататынын және одан әрі бармағысы келмейтінін айтады. Баяндаушы содан кейін дәлізбен кері қарай жүреді және әртүрлі кезеңдерден келген көптеген адамдардың ғимараттан бірге шығып жатқанын көреді. Оларды бақылап тұрған баяндаушы үнсіз шеруден шығып, ғимараттың екінші есігінен шығып, Нева өзеніне қарай қарайды.
On a winter's day, a small party of men and women arrive by horse drawn carriage to a minor side entrance of the Winter Palace, dressed in the style of the early 19th century to attend a ball hosted by the Emperor Alexander I. The narrator (whose point of view is always in first person) meets another spectral but visible outsider, "the European", and follows him through numerous rooms of the palace. "The European", a 19th century French diplomat who appears to be the Marquis de Custine, has nothing but contempt for Russians; he tells the narrator that they are unable to create or appreciate beauty as "Europeans" do, as demonstrated by the European treasures around him. Each room manifests a different period of Russian history, although the periods are not in chronological order. Featured are Peter the Great harassing and striking one of his generals; a spectacular presentation of operas and plays in the era of Catherine the Great; an imperial audience in which Tsar Nicholas I is offered a formal apology by the Shah of Persia, represented by his grandson Khosrow Mirza, for the death of ambassador Alexander Griboyedov in 1829; the idyllic family life of Tsar Nicholas II's children; the ceremonial changing of the various regiments of the Imperial Guard; contemporary tourists visiting the palace; the museum's director whispering the need to make repairs during the rule of Joseph Stalin; and a desperate Leningrader making his own coffin during the 900 day siege of the city during World War II. A grand ball follows, held in the Nicholas Hall, with many of the participants in spectacular period costume and a full orchestra conducted by Valery Gergiev featuring music by Mikhail Glinka, then a long final exit with a crowd down the grand staircase. The European tells the narrator that he belongs here, in the world of 1913 where everything is still beautiful and elegant, and does not want to go any further. The narrator then walks backwards out the hallway and sees many people from different time periods exiting the building together. As he watches them, the narrator quietly departs the procession, leaves the building through a side door and looks out upon the River Neva.
Өндіріс
Фильмде мұражайдың 33 бөлмесі көрсетілген, олардың ішінде 2000-нан астам актер және үш оркестр ойнайды. "Russian Ark" Sony HDW F900 камерасымен сығылмаған жоғары сапалы бейнеде түсірілді. Әдеттегідей қысылған таспаға емес, 100 минутқа сыйымдылығы бар қатты дискіге жазылды, ол оператор бөлмеден бөлмеге, сахнадан сахнаға қозғалғанда бірге алынып жүрді. "In One Breath: Alexander Sokurov's Russian Ark" атты фильмнің түсірілуі туралы деректі фильмде төрт әрекет жасалды. Бірінші әрекет бес минутта сәтсіз аяқталды. Екі сәтсіз әрекеттен кейін, олардың батареясы тек бір соңғы түсірілімге ғана жетті. Күндізгі төрт сағаттың уақыты да таусылып бара жатқан еді. Әйгілі болғандай, соңғы түсірілім сәтті аяқталды және фильм 90 минуттық болды. Суретші-оператор және Steadicam операторы Тильман Бюттнер 2001 жылдың 23 желтоқсанында түсірді. 2002 жылғы сұхбатында Бюттнер фильмнің дыбысы бөлек жазылғанын айтты. "Мен түсірген сайын немесе біреу қате жіберген сайын, мен қарғыс айтатынмын, сонда ол дыбысқа кіріп кетер еді, сондықтан дыбысты кейін жаздық". Фильмдегі жарық операторлары Бернд Фишер және Анатолий Радионов болды. Кейін режиссер Бюттнердің Еуропа кино академиясының сыйлығына ұсынылуын қабылдамады, өйткені фильмнің өзі ғана сыйлыққа лайық деп есептеді.
The film displays 33 rooms of the museum, which are filled with a cast of over 2,000 actors and three orchestras. Russian Ark was recorded in uncompressed high definition video using a Sony HDW F900 camera. The information was not recorded compressed to tape as usual, but uncompressed onto a hard disk which could hold 100 minutes which was carried behind the cameraman as he traveled from room to room, scene to scene. According to In One Breath: Alexander Sokurov's Russian Ark, the documentary on the making of the film, four attempts were made. The first failed at the five minute mark. After two more failed attempts, they were left with only enough battery power for one final take. The four hours of daylight available were also nearly gone. Fortunately, the final take was a success and the film was completed at 90 minutes. Tilman Büttner, the director of photography and Steadicam operator, executed the shot on 23 December 2001. In a 2002 interview, Büttner said that film sound was recorded separately. "Every time I did the take, or someone else made a mistake, I would curse, and that would have gotten in, so we did the sound later." Lighting directors of photography on the film were Bernd Fischer and Anatoli Radionov. The director later rejected Büttner's nomination for a European Film Academy award, believing that only the whole film should gain an award.
Өндірістен кейінгі
Пост-өндірісте қысылмаған HD 87 минуттық бір кадр мұқият өңделуге жарамды болды: көптеген нысандарды (көбінесе кабельдер мен түсірілім жабдықтарын) алып тастаудан бөлек, композициялар (мысалы, қосымша қар немесе тұман), бекіту, таңдамалы түс түзетулер және цифрлық фокус өзгерістері қосылды. Сонымен қатар, бүкіл фильм үздіксіз және динамикалық түрде қайта кадрланды (көлемі өзгертілді) және кейбір сәттерде тіпті уақыт өзгертілді (баяулатылды және жылдамдатылды). Бұл жұмыс бірнеше аптаға созылды және негізінен редактор Патрик Вильферт бас редактор Сергей Ивановтың бақылауымен Discreet Logic's Inferno жүйесінде орындалды. Кез келген шығарудан (playout) аулақ болды және тек кадр сақтағыштан кадр сақтағышқа көшірулер жасалды, соның арқасында сурет театралды көрсету үшін пленкаға көшірілгенге дейін қысылмаған күйінде қалды.
In post production the uncompressed HD 87 minute one shot could be reworked in detail: besides many object removals (mainly cables and other film equipment), compositings (e. g. additional snow or fog), stabilisations, selective colour corrections and digitally added focus changes, the whole film was continuously and dynamically reframed (resized) and for certain moments even time warped (slowed down and sped up). This work took several weeks and was mainly executed by editor Patrick Wilfert under supervision of lead editor Sergei Ivanov on Discreet Logic's Inferno system. Avoiding any playouts and using framestore to framestore transfers only, the picture was left uncompressed, before being reprinted onto filmstock for theatrical distribution.
Өмірбаян
Айтқыштың "Еуропалық" атты бейнесі 1839 жылы Ресейге сапар шегіп, "1839 жылғы Ресей" атты кітабын жазған француз аристократы маркиз де Кустиннің еңбегіне негізделген. Фильмде Кустиннің өмірінен алынған бірнеше деректер көрсетілген. Еуропалықтай, маркиздің анасы итальян мүсінші Кановамен дос болған, ал ол өзінің дінге берілгендігімен ерекшеленген. Кустиннің кітабында орыс мәдениеті азиялық рухтағы Еуропаның жұқа қабаты ретінде көрсетіледі. Кустин үшін Еуропа – "мәдениет", ал Азия – "жабайылық" еді. Ресейді Еуропа емес, Азияның құрамына жатқызу арқылы ол ресейліктердің мәдениетке ие екенін жоққа шығаруға тырысқан. Фильмдегі Еуропалық та осы пікірді қолдап, Ресейді театр деп, ал кездесетін адамдарды актерлер деп бағалайды. Маркиздің отбасылық қызығы фарфор өндірісінен туған, сондықтан Еуропалықтың дипломатиялық кеш күтіп тұрған Севр фарфорына қызығушылығы осыдан. Фильмнің соңында, 1913 жылғы соңғы императорлық бал бейнеленгенде, Еуропалық Ресейді еуропалық ел ретінде қабылдағандай көрінеді. Кнут Элстерманның "Орыс сүзгісін" түсіру процесі туралы "Бір дем" атты деректі фильмі, фильмнің түсірілуіне қатысқан ұзақ кадрларды түсіру техникасы мен ұйымдастыру жұмысының күрделігін толыққанды ашады.
The narrator's guide, "the European", is based on the book by the French aristocrat Marquis de Custine, who visited Russia in 1839 and wrote La Russie en 1839, in which he depicted Russia in extremely unflattering terms. A few biographical elements from Custine's life are shown in the film. Like the European, the Marquis' mother was friends with the Italian sculptor Canova and he himself was very religious. Custine's book mocks Russian civilization as a thin veneer of Europe on an Asiatic soul. For Custine, Europe was "civilization" while Asia was "barbarism", and his placing of Russia as a part of Asia rather than Europe was meant to deny that Russians had any sort of civilization worthy of the name. Echoing this sentiment, the film's European comments that Russia is a theater and that the people he meets are actors. The Marquis's family fortune came from a porcelain works, hence the European's interest in the Sèvres porcelain waiting for the diplomatic reception. At the end of the film, which depicts the last imperial ball in 1913, the European appears to accept Russia as a European nation. In One Breath, a documentary about the making of Russian Ark, written and directed by Knut Elstermann, gives more insight into the single long shot tracking techniques and formidable organization behind the making of the film.
Кассалық жинақ
Фильм үлкен коммерциялық сәттілікке жете алмады, бірақ артхаус туындысы ретінде көптеген елдерде жақсы көрсетілді. Олардың ішінде Ұлыбритания, Жапония, Корея, Аргентина және әсіресе АҚШ бар, онда бұл фильм соңғы онжылдықтардағы неміс және орыс фильмдерінің ең табыстыларының бірі болып қала береді. "Русский ковчег" – Германия мен Ресейдің бірлескен туындысы. Фильм АҚШ және Канадада 3 048 997 доллар, халықаралық аренада 5 641 171 доллар, ал жалпы әлем бойынша 8 690 168 доллар табыс тапты.
The film was not a huge commercial success, though as an arthouse film it performed strongly in many territories. These include the UK, Japan, Korea, Argentina, and especially the US, where the film remains one of the most successful of both German and Russian movies of recent decades. Russian Ark is a German Russian co production. The film grossed $3,048,997 in the United States and Canada, with $5,641,171 internationally, for a worldwide total of $8,690,168.
Сыни жауап
"Русский ковчег" сыншылардың жоғары бағасын алды. Rotten Tomatoes сайтында 109 сын бойынша сыншылардың 89% фильмге оң баға бергені және орташа бағасы 7.9/10 екені хабарланды. Сайттағы консенсус бойынша: "Өте табысты әрі амбициялық "Русский ковчег" үш ғасырлық Ресей тарихын бір, үзіліссіз 87 минуттық түсірілімге сығыздап берді". Metacritic сайтында 32 сын негізінде фильмге 86/100 баға берілді, бұл "көпшіліктің жоғары бағалауын" көрсетеді. Роджер Эберт: "Басқасының бәрін ескермей, бұл мен экранда көрген ең керемет идеялардың бірі. Бұрын Хичкок және Макс Офюльс сияқты режиссерлер тәжірибе жасаған суреттердің үздіксіз ағынының әсері таң қалдырады. Егер кино кейде түс көруге ұқсаса, онда әр монтаж – ояну. "Русский ковчег" – ғасырлар бойғы арман". Slant Magazine журналы фильмді 2000-шы жылдардың ең жақсы фильмдері тізімінде 84-ші орынға қойды. Empire журналының сыншылар мен оқырмандар жүргізген дауыс беру нәтижесінде фильм барлық уақыттағы ең ұлы фильмдердің 358-шісі деп танылды.
Russian Ark received high critical acclaim. Rotten Tomatoes reported that 89% of critics gave the film a positive review based on 109 reviews, with an average rating of 7.9/10. The consensus review summary reads, "As successful as it is ambitious, Russian Ark condenses three centuries of Russian history into a single, uninterrupted, 87 minute take." On Metacritic, which uses an average of critics' reviews, the film has an 86/100 rating based on 32 reviews, indicating "universal acclaim". Roger Ebert wrote, "Apart from anything else, this is one of the best sustained ideas I have ever seen on the screen [T]he effect of the unbroken flow of images (experimented with in the past by directors like Hitchcock and Max Ophüls) is uncanny. If cinema is sometimes dreamlike, then every edit is an awakening. Russian Ark spins a daydream made of centuries." Slant Magazine ranked the film 84th in its list of the best films of the 2000s. In a critics' and readers' poll by Empire magazine, it was voted the 358th greatest film of all time.
Марапаттар мен ұсыныстар
Russian Ark 2002 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде Visions Award сыйлығын, 2003 жылғы Сан-Франциско киносыншылары шеңберіндегі арнайы мақтауын және Аргентина киносыншылары қауымдастығының 2004 жылғы үздік шетелдік фильм үшін күміс кондор сыйлығын алды; сонымен қатар, ол 2002 жылғы Канн кинофестивалінде «Алтын пальма» сыйлығына, 2002 жылғы Чикаго халықаралық кинофестивалінде «Алтын Хьюго» сыйлығына және 2004 жылғы үздік фильм үшін «Ника» сыйлығына ие болды. Бұған қоса, Александр Сокуров 2003 жылы Fancine кинофестивалінде үздік режиссер деп танылды және 2002 жылғы үздік режиссерлік үшін Еуропалық кино сыйлығына ұсынылды. Кинооператор Тильман Бюттнер фильмдегі жұмысы үшін бірнеше сыйлыққа, оның ішінде үздік оператор үшін Еуропалық кино сыйлығына және неміс камерасы сыйлығына ұсынылды.
Russian Ark received the Visions Award at the 2002 Toronto International Film Festival, a Special Citation at the 2003 San Francisco Film Critics Circle Awards and the 2004 Silver Condor Award for Best Foreign Film from the Argentine Film Critics Association; it was also nominated for the Palme d'Or at the 2002 Cannes Film Festival, the Golden Hugo at the 2002 Chicago International Film Festival and the 2004 Nika Award for Best Film. In addition, Alexander Sokurov was named Best Director at Fancine in 2003 and was nominated for the 2002 European Film Award for Best Director. Cinematographer Tilman Büttner was also nominated for various awards for his work on the film, including a European Film Award for Best Cinematographer and a German Camera Award.