Кіріспе
Француз геологы және петрологы Фердинанд Андре Фуке (21 маусым 1828 – 7 наурыз 1904) – француз геологы және петрологы. Ол Манш департаментіндегі Мортен қаласында дүниеге келген. Жиырма бір жасында ол Париждегі Жоғары нормалық мектепке (École Normale Supérieure) түсіп, 1853 жылдан 1858 жылға дейін ғылыми коллекциялардың сақтаушысы болып қызмет еткен. 1877 жылы ол Париждегі Франция колледжінің геология кафедрасындағы табиғат тарихы профессоры болды, Чарльз Сент-Клэр Девиллдің орнын иеленді. 1881 жылы Фуке Ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Стратиграфиялық геолог ретінде ол Францияның геологиялық қызметіне зор көмек көрсетті, бірақ уақыт өте келе жанартау құбылыстарын, жер сілкіністерін, минералдар мен тау жыныстарын зерттеуге ерекше назар аударды; ол Францияға заманауи петрографиялық әдістерді алғаш рет енгізді. Оның белгілі шәкірттерінің бірі Альфред Лакруа болды, Фуке қызы оған үйленді. Корсика, Санторини және басқа жерлердегі жанартау тастарын зерттеуі; жанартау тастарын жасанды түрде көбейту жөніндегі зерттеулері және фельдшпардың оптикалық қасиеттері туралы еңбегі ерекше атауға лайық; алайда, ол досы Огюст Мишель Левимен бірлесіп жүргізген жұмысымен көбірек танымал болды. Оның негізгі жарияланымдары: Santorin et ses éruptions (1879), Minéralogie micrographique : roches éruptives françaises (1879) және Synthèse des minéraux et des roches (1882); соңғы екі еңбек Огюст Мишель Левипен бірлесіп жазылған. Фуке Санторини аралындағы археологиялық қазба жұмыстарымен де көзге түсті. Шлиманнан он жыл бұрын, 1862 жылы геологиялық қазба жұмыстары кезінде, Санторин (Тера) аралында, таңғажайып жанартау өнімінде, М. Фуке шамамен б.з.д. 2000 жылы болған деп есептелетін жарылыстан кейін шалаңқыт қабатының астында көмілген бірнеше өркениеттің іздерін тапты. Ол жабынмен қапталған және жолақтармен және гүлдік өрнектермен боялған қабырғаларды, қолмен және доңғалақты құмыраларды тапты; қысқасы, қазірде «Микендік» деп атайтын өркениеттің қалдықтарын тапты.
Ferdinand André Fouqué (21 June 1828 – 7 March 1904) was a French geologist and petrologist. He was born at Mortain, in the Manche département. At the age of twenty one he entered the École Normale Supérieure in Paris, and from 1853 to 1858 he held the appointment of keeper of the scientific collections. In 1877 he became professor of natural history in the chair of geology at the Collège de France, in Paris, succeeding Charles Sainte Claire Deville. In 1881 Fouqué was elected a member of the Academy of Sciences. As a stratigraphical geologist he rendered much assistance on the Geological Survey of France, but in the course of time he gave his special attention to the study of volcanic phenomena and earthquakes, to minerals and rocks; and he was the first to introduce modern petrographical methods into France. One prominent student of his was Alfred Lacroix, to whom Fouqué's daughter was married. His studies of the eruptive rocks of Corsica, Santorini and elsewhere; his researches on the artificial reproduction of eruptive rocks, and his treatise on the optical characters of feldspars deserve special mention; but he was perhaps best known for the joint work which he carried on with his friend Auguste Michel Lévy. His chief publications were: Santorin et ses éruptions (1879), Minéralogie micrographique : roches éruptives françaises (1879) and Synthèse des minéraux et des roches (1882); the latter two works written in collaboration with Auguste Michel Lévy. Fouqué is also noteworthy for his archaeological excavations on the island of Santorini. Ten years before Schliemann, in 1862, during geological excavations, in that astonishing volcanic product, the island of Santorin (Thera), M. Fouqué had brought to light a whole civilisation buried beneath a layer of pumice stone, due to an eruption supposed to have happened about 2000 B. C. He found walls coated with stucco, and painted with stripes and floral decorations, hand made and wheel made pottery; in short, the relics of a civilisation which we should now call 'Mycenæan.'
Шығармалары
Жанартаулардағы химиялық құбылыстар туралы зерттеулер, 1866 ж. 1865 жылғы Этна жарылысының химиялық құбылыстары туралы есеп (1866). Грекияның ежелгі жанартаулары, 1867 ж. Санторини және оның жарылыстары, 1879; кейін ағылшын тіліне аударылып, "Санторини және оның жарылыстары" деген атпен жарияланды, Балтимор: Джонс Хопкинс университетінің баспасы, 1998. Микроскопиялық минералогия: француздық жанартау жыныстары, 1879 (Огюст Мишель Левимен бірге). Минералдар мен тау жыныстарындағы синтез, 1882 (Огюст Мишель Левимен бірге). Жер сілкінісі, 1889 ж. Вулканикалық тау жыныстарындағы дала шпатының зерттелуіне үлес, 1894 ж.