Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ресейлік әскери қолбасшы Павел Васильевич Чичагов немесе Чичагов (Павел Васильевич Чичагов; 8 шілде 1767 [е.с. 27 маусым 1767] – 1 қыркүйек 1849 [е.с. 20 тамыз 1849]) – Наполеон соғыстарының Ресей армиясы және теңіз күштерінің қолбасшысы.
Russian military commander
Pavel Vasilyevich Chichagov or Tchichagov (Па́вел Васи́льевич Чича́гов; 8 July 1767 [O. S. 27 June 1767]1 September 1849 [O. S. 20 August 1849]) was a Russian army and naval commander of the Napoleonic Wars.
Өмірбаян
Ол 1767 жылы Санкт-Петербургте адмирал Василий Чичагов пен оның ағылшын әйелінің ұлы болып дүниеге келді. 12 жасында гвардияға қабылданды. 1782 жылы әкесінің көмекшісі ретінде Жерорта теңізіндегі науқанға қатысты. 1788–1790 жылдардағы Ресей-швед соғысында ерекше көзге түсіп, «Ростислав» кемесіне қолбасшылық етті және төртінші дәрежелі Святого Георгия орденімен, сондай-ақ «Батырлығы үшін» деген жазуы бар алтын қылышпен марапатталды. Соғыстан кейін Корольдік теңіз академиясында оқыды. Онда Чатем кемежайы комиссарының қызы Элизабет Пробимен танысып, оған құда түсті. 1796 жылы Ресейге оралғанда, үйленуге рұқсат сұрады, бірақ Павел I оған: «Ресейде жетерлік келіндер бар, Англияда іздеудің қажеті жоқ» деді. Осыдан кейін қандай да бір жанжал болды және Чичагов түрмеге қамалды. Бірақ көп ұзамай ол кешіріліп, Элизабетке үйленуге рұқсат алды және контр-адмирал шеніне көтерілді. 1802 жылы Павелдің мұрагері Александр I Чичаговты вице-адмирал етіп тағайындады және оны Теңіз күштерін қайта ұйымдастыру комитетінің мүшесі етті. 1807 жылы адмирал шеніне көтеріліп, Теңіз министрі болып тағайындалды. 1809–1811 жылдары Чичагов отставкаға шығып, Еуропаға саяхаттады. Элизабет 1811 жылы қайтыс болды. 1812 жылы Александр оны қайта шақырып, жаңадан құрылған үшінші Батыс армиясының бас қолбасшысы және Молдавия мен Валахияның генерал-губернаторы етіп тағайындады. Алайда, 1812 жылғы Бухарест шарты оның Дунай армиясына қолбасшылық етуіне дейін Ресей-Түрік соғысын аяқтады. 1812 жылғы Наполеонға қарсы науқанда, ол 1812 жылғы қарашада Березина өзенінде Наполеонның қашуына жол бергені үшін кінәланды. 1813 жылы ол қызметтен босатылып, келесі жылы Францияға демалысқа кетті және ешқашан Ресейге оралмады. Ол 1834 жылға дейін Мемлекеттік кеңестің мүшесі болды, бірақ кейіннен осы лауазымынан алынып, мүлкі тәркіленді. Ол 1849 жылы Парижде қайтыс болды, ал оның өлімінен кейін естеліктері жарияланды.
He was born in 1767 in Saint Petersburg, the son of Admiral Vasily Chichagov and his English wife. At the age of 12 he was enlisted in the Guard. In 1782 he served in a campaign in the Mediterranean as an aide to his father. He served with distinction in the Russian Swedish War of 1788–1790, where he commanded the Rostislav and was awarded the Order of St. George, fourth degree, and a golden sword with the inscription "For Courage". After the war, he studied at the Royal Naval Academy. While there, he met Elizabeth Proby, the daughter of a commissioner at the Chatham Dockyard, and became engaged to her. When he returned to Russia in 1796, he applied for permission to marry but was told by Paul I "there are sufficient brides in Russia; there is no need to look for one in England." Some violence followed and Chichagov was sent to prison. He was soon pardoned, given permission to marry Elizabeth, and promoted to rear admiral. In 1802, Alexander I, Paul's successor, promoted Chichagov to Vice Admiral and made him a member of the Committee on Navy Reorganization. In 1807, he was promoted to Admiral and appointed Minister of the Navy. Chichagov resigned and traveled in Europe in 1809–1811. Elizabeth died in 1811. In 1812, Alexander recalled him and appointed him Commander in Chief of the newly formed Third Western Army and Governor General of Moldavia and Wallachia. However, the 1812 Treaty of Bucharest ended the Russo Turkish War by the time he took command of the Army of the Danube. During the 1812 campaign against Napoleon, he was blamed for letting Napoleon escape at the Berezina River in November 1812. In 1813, he was dismissed and the following year went to France on a furlough, never to return to Russia. He remained a member of the State Council until 1834 but was then removed from that position, and his properties confiscated. He died in Paris in 1849 where, after his death, his memoirs were published.