Құдайдың Нұры Миссиясы: Тарихы мен Эволюциясы

Кіріспе

Дивиандық Нұр Миссиясы (Divya Sandesh Parishad; DLM) – 1960 жылы Гуру Ханс Джи Махарадж Солтүстік Үндістандағы өзінің ізбасарлары үшін құрған ұйым. 1970 жылдары ДЛМ батыста оның төртінші және кіші ұлы (Прем Рават) басшылығымен танымал болды. Кейбір ғалымдар Бхагавад-гита мен Радха-Соами дәстүрінің, сондай-ақ Сант-Мат қозғалысының ықпалын атап өтті, бірақ батыс қозғалысы көбінесе жаңа діни қозғалыс, секта, харизматикалық діни секта немесе балама дін ретінде қарастырылды. ДЛМ өкілдері бұл қозғалысты дін емес, шіркеу деп мәлімдеді. 1966 жылы Ханс Джи Махарадж қайтыс болғаннан кейін, оның орнына сегіз жасар Прем Рават келді, бірақ басқа отбасы мүшелері де талапкерлік көрсеткеніне қарамастан. Прем Рават әкесінің мұрагері ретінде қабылданғанымен, оның жасының кесірінен отбасы ДЛМ-ді тиімді бақылауда ұстады. 1971 жылы Рават анасына бағынбастан Ұлыбритания мен АҚШ-қа сапар шекті, онда ДЛМ-нің жергілікті бөлімшелері құрылып, жылдам дамыды. 1973 жылға қарай ДЛМ-нің Үндістанда миллионнан астам, ал Батыста ондаған мыңдары болды, сонымен қатар ондаған ашрамдар мен жүздеген орталықтар ашылды. Рават есейген сайын қозғалыста белсенді рөл атқара бастады және он алты жасқа толғаннан кейін, қаржылық тұрғыдан сәтсіз аяқталған "Миллениум-73" фестивалінен кейін АҚШ-тағы филиалдың әкімшілік басқаруын өз қолына алды. Оның тәуелсіздігінің артуы және 1974 жылы үнді емеске үйленуі анасымен және екі ағасы – Сатпал Джи Махарадж бен Боле Джи Махараджбен қарым-қатынастың толық үзілуіне әкелді. Олар Үндістанға оралды, онда үлкен ағасы Сатпал Махарадж Үндістандағы ДЛМ-ді басқаруды өз міндетіне алды. 1980 жылдардың басында Рават батыстық ДЛМ-ді таратуға кірісті. Ол ашрамдарды жапты және өзінің ұсынысынан нақты мәдениетке немесе дінге тәуелді емес болу үшін қалған үнділік ықпалдарды жойды. АҚШ, Ұлыбритания, Франция және Австралияда Раватты мұғалім ретінде қолдау үшін "Элан Витал" ДЛМ-нің орнына құрылды.

Hindu organization

The Divine Light Mission (Divya Sandesh Parishad; DLM) was an organization founded in 1960 by guru Hans Ji Maharaj for his following in northern India. During the 1970s, the DLM gained prominence in the West under the leadership of his fourth and youngest son (Prem Rawat). Some scholars noted the influence of the Bhagavad Gita and the Radha Soami tradition, a. k. a. Sant Mat movement, but the western movement was widely seen as a new religious movement, a cult, a charismatic religious sect or an alternative religion. DLM officials said the movement represented a church rather than a religion. When Shri Hans Ji Maharaj died in 1966, he was succeeded as guru by Prem Rawat, then just eight years old, despite rival claims from other family members. Although Prem Rawat was accepted as his father's successor, because of his age his family retained effective control of the DLM. In 1971, Rawat defied his mother by travelling to the UK and the US, where local branches of DLM were established and rapidly expanded. By 1973, DLM had over a million followers in India and tens of thousands of followers in the West, along with dozens of ashrams and hundreds of centers. As Rawat grew older, he began to take a more active role in the movement and, when he turned sixteen, following the financially disastrous Millennium '73 festival, he took administrative control of the US branch. His increasing independence and his marriage to a non Indian in 1974, caused a permanent rift with his mother and two of his brothers, Satpal Ji Maharaj and Bhole Ji Maharaj. They returned to India, where his eldest brother Satpal Maharaj took over the control of the Indian DLM. In the early 1980s, Rawat began disbanding the western DLM. He closed the ashrams and eliminated the remaining Indian influences from his presentation to make it independent of any specific culture or religion. In the US, UK, France and Australia, Elan Vital was formed to replace the DLM in supporting Rawat in his role as teacher.

Құрылғы және алғашқы жылдары Үндістанда

Шри Сварупанандтың бастамасымен 1930 жылдары Үндістанның Синд және Лахор провинцияларында Шри Ханс Махарадж үйретуді бастады. 1950 жылы ол Махатмаларды, өздері де жандарды бағындыра алатын ізбасарларды бастады және "Хансадеш" атты журналды құрды, ол 2017 жылы да әрекетте. 1960 жылы Патна қаласында ол Солтүстік Үндістандағы жандарды ұйымдастыру үшін "Құдайдың Нұры Миссиясын" (Дивья Сандеш Паришад) құрды. 19 шілдеде 1966 жылы қайтыс болған кезде, "Құдайдың Нұры Миссиясы" Үндістанда алты миллион мүшеден тұрды. 13 күндік аза тұру кезінде оның анасы және ұйымның басшылары мұрагерлік мәселесін талқылады. Сол кезде 8 жастағы Прем Рават жиналған халыққа сөз сөйлеп, олардың ұстазы және "Толыққанды Ұстаз" ретінде қабылданып, оған Бал Бхагван деген есім берілді. Оның жасына байланысты, Құдайдың Нұры Миссиясын (DLM) басқарудың толық құқығы отбасының барлық мүшелеріне берілді.

Халықаралық іздер

1971 жылы Рават, сол кезде Гуру Махараджи Джи деп белгілі болған, анасының қалауымен де, еркімен де келіспей Батысқа сапар шекті. DLM АҚШ және Ұлыбританияда құрылды. АҚШ-тағы филиалдың бас кеңсесі Денвер қаласында (Колорадо штаты) орналасқан еді. Ол коммерциялық емес ұйым ретінде тіркелді және 1974 жылы АҚШ Ішкі Кірістер Қызметінің 501(c)(3) тармағы бойынша шіркеу ретінде мойындалды. 1972 жылға қарай DLM Солтүстік және Оңтүстік Америкада, Еуропада және Австралияда қызмет етті. 1973 жылға қарай DLM 37 елде жұмыс істеді, ондаған мың адам бастау алды (премилерге айналды), ал АҚШ және Ұлыбританияда бірнеше жүз орталық және ондаған ашрамдар құрылды. DLM сол кезде 8000 адал жандар мен 40 ашрамға ие екенін мәлімдеді. АҚШ-тағы бас кеңседегі қызметкерлердің саны 125-ке жетті, ал телеграф желілері бас кеңсе мен ашрамдарды байланыстырды. Нью-Йорк қаласында медициналық клиниканы қоса алғанда, әлеуметтік қызмет көрсету орталықтары ашылды. Түрмелерде, психиатриялық емдеу орындарында және ауруханалардағы адамдарға көмек көрсетуге бағытталған Әйелдердің Рухани Құқық Ұйымы құрылды. АҚШ-тың DLM екі журнал шығарды: ай сайын 90 000 тиражбен шығатын And It Is Divine (AIID) және екі апта сайын 60 000 тиражбен шығатын Divine Times. AIID-тің бағасы 1 доллар болды, бірақ көпшілігі, жарнамалар сияқты, тегін таратылды. Раватты қорғау үшін Дүниежүзілік Бейбітшілік Корпусы (WPC) қауіпсіздік күштері ретінде құрылды. DLM президенті Боб Мишлер қызметтен алынғаннан кейін, Раваттың «Құда-ата» фильмін көргеннен кейін жеке күзет жасау идеясы туғанын айтты. WPC жиналыстар мен іскерлік жобаларды ұйымдастырушы агентке айналды.

Детройт оқиғасы

1973 жылғы 8 тамызда Рават Детройт қалалық әкімшілігінде өз жұмысын мақтаған құрмет грамотасын алу кезінде, сол кезде Детройттың «Бесінші мүлік» деген жерастылық басылымының тілшісі болған Пэт Хэлли оны қырқылған креммен жасалған пирогпен бетінен ұрды. Рават шабуыл жасаған адамды қамауға алуға немесе оған зиян келтіруге қарсы екенін айтты, бірақ бірнеше күннен кейін екі адам оған шабуыл жасап, ауыр жарақат алды. Жергілікті мүшелер оқиғаны естіген соң Лос-Анджелестегі Раватқа хабарласып, ол Пэт Хэллидің отбасына көңіл айтып, DLM-ға толық тергеу жүргізуді тапсырды. Шабуылдаушылардың бірі үндістандық екені анықталды. Олар оқиғаға қатысқандарын мойындап, өздерін ұстап беруге дайын екендерін білдірді. Чикаго полициясына дереу хабар берілді. Детройт полициясы шабуылдаушыларды таба алмағанын немесе оларды Чикагодан Детройтке экстрадициялаудың қымбатқа түсетінін айтып, экстрадиция процесін бастаудан бас тартты. Ұстау ордері күшінде қалды. Детройт полициясының осы әрекетсіздігіне кейбіреулер Хэллидің радикалды саясатын себеп деп атады. Кейіннен бір өкіл үндістандық азаматтың «Еуропаға жіберілгенін» мәлімдеді.

Үндістандағы DLM

1975 жылы Мата Джи Үндістандағы ДЛМ-ді бақылауға алып, үлкен ұлы Сатпал Раватты басшы етіп тағайындады. Үндістандағы сот процесі нәтижесінде оның інісі Сатпал Үндістандағы "Құдайдың нұры" миссиясын басқару құқығын алды, ал Рават әлемнің қалған бөлігінде ДЛМ-ге жетекшілік етуді жалғастырды. Сатпал Рават, қазір Шри Сатпал Джи Махарадж деп танылады, "Манав Дхарамды" ("Адамзат діні") үйретеді. Ол сондай-ақ саясаткер және бұрынғы Үндістанның министрі, ол "Үндістан бойынша тіркелген ерікті әлеуметтік көмек және қайырымдылық ұйымы" деп сипаттаған "Манав Уттан Сева Самити" ұйымын құрды, сонымен қатар "барлық діндердің мәні болып табылатын рухани білімді тегін қолжетімді етеді". Сатпал Раваттың қолдаушылары қазір оның әкесі Ханс Джи Махарадждың толыққанды мұрагері екенін мәлімдейді. Мұрагерлік туралы зерттеулер жасаған ғалымдар Сатпал мен оның отбасы сегіз жыл бойы Премнің мұрагерлік туралы жарияланымын қабылдап, қолдағанын хабарлайды. "Құдайдың біріккен ұйымы" (DUO) 1860 жылғы 21 нөміріндегі "Қоғамдарды тіркеу туралы" заңға сәйкес 1977 жылы Дели тіркеушісінде тіркелді, мақсаты Прем Раваттың ілімдерін Үндістанда тарату болды. Гевес айтуынша, ДУО Raj Vidya Bhavan құрылғанға дейін Үндістанда қалды.

Мүшелер

Жаңа діни қозғалыстарды салыстырып қарағанда, Гартрелл мен Шеннон адамдардың мұндай діни ұйымдарға соңғы мәні туралы сұрақтарға жауап алу үшін, сондай-ақ күнделікті мәселелерге жауап табу үшін баратынын атап өтті. Бұл топтардың тартымдылық тактикасындағы айырмашылықтарды талқылағанда, олар «Жаратушының Жарық Миссиясын» оларды махаббатқа толы күйге ұшыратқан немесе сезімдердің күшті толқындарымен көтеріп алған қозғалыстар мен эмоционалды байланыстарға қарсы шыққан қозғалыстардың арасындағы орталыққа орналастырды. Олар жаңадан келгендер мен ДЖМ мүшелері арасындағы жақын қарым-қатынастың бастапқы байланыс пен «Білім сессиясына» қатысу аралығында үш-төрт ай ішінде біртіндеп дамығанын және пайда болған достықтар жаңадан келгендердің күмәндерін білдіретін және ДЖМ сенімдерін талқылайтын маңызды аламат болғанын хабарлады. Осылайша, бұл қарым-қатынастар өте танымдық түрлену процесін толықтырды, онда қозғалыстың идеялары мен сенімдерін бастапқыда белсенді түрде қарастыруға шақырылды. Олар әлеуметтік сыйлықтардың қозғалыс деңгейінде немесе уақытында ұйымдастырылғанын көрсететін ешқандай дәлел таппады. ДЖМ-ді бес жыл бойы зерттеген социолог Джеймс В. Даунтон «осы сыйлықтардың идеализмі олардың [ДЖМ-ге] бет бұруының бір қозғаушы күші болды. Олар көбірек қамқорлық көрсететін әлемді құруды қалады» деді. Зерттеу нысандары сыйлықтарға айналғаннан кейін бес жыл өткен соң ол былай деп жазды: «Менің ойымша, бұл сыйлықтардың жақсарғанына күмән жоқ. Бүгінде олар бұрынғыдай бөтен, мақсатсыз, уайымды, қорқынышты емес, керісінше, бейбіт, сүйіспеншілікке толы, өзіне сенімді және өмірді бағалайтын сияқты. Бұл өзгерістерді олардың берілуіне, адалдығына және сыйлықтар қауымдастығына қатысуына байланысты деп айтуға болады. Олардың әрқайсысының, сөзсіз, оң әсері болды, бірақ егер сыйлықтардың айтқанын қабылдасақ, олардың ешқайсысы олардың ғаламдық рухты сезінуі сияқты маңызды болған жоқ. Өмірлік энергияны бес жыл бойы зерделегеннен кейін, олар өзіне қатысты оң көзқарас қалыптасқанын айтады». Кэролл Стонер мен Джо Энн Парк ашрамға барғанда, «олар өз өмірін өздері басқарып, өмір салтының нәтижесі ретінде белгілі бір бейбітшілікке қол жеткізгендей көрінді» деді. Бір аптадан кейін осы мүшелер Прем Раваттың кездесуіне қатысқанда, «олар өзін-өзі ұстай алмады, жылап, дірілдеп, оның аяқтарына сүйініп, иеді». 1974 жылы Марк Галантер жүргізген топтық байланысты зерттеу, фестивальге тіркелу желілерінен кездейсоқ таңдалған 119 ДЖМ мүшесінің сауалнама жауаптарына негізделген, ДЖМ-ге екі жыл қатысқаннан кейін мүшелер психологиялық қиындықтар мен есірткі пайдаланудың едәуір төмендеуін хабарлады. Зерттеу барысында сұралғандардың 45%-ы марихуананы күнделікті қолданған, ал зерттеу кезінде тек 7%-ы ғана қолданған. Зерттеу кезінде 37%-ға қарағанда, 71 пайызы жұмысқа кіріспес бұрын психологиялық стресске ұшыраған. Жалпы алғанда, 38%-ы психологиялық проблемалары үшін кәсіби көмекке жүгінген. Бұл байқаулар Галантердің «түрленуден және оның тұрақты болуынан туындайтын психиатриялық жағдайдың жалпы жақсаруы» деп сипаттаған жағдайға әкелді, ал мүшелер, олар қосылғанға дейін ауыр күйзеліске ұшыраған немесе қосылмаған болса да, қосылғаннан кейін эмоционалдық жағдайы жақсарғанын хабарлады. Галантердің мәліметінше, сауалнамаға қатысқандардың 82%-ы үйленбеген, 97%-ы ақ нәсілді, ал 73%-ы жиырмадан асқандар. Католик немесе протестант ағартушылық ортасы барлардың пайызы жалпы халықты бейнеледі, ал еврей ағартушылық ортасы бар мүшелер жалпы халыққа қарағанда он есе көп болды (21%-ға қарсы 2%). Олардың төрттен үш бөлігі колледжге оқуға түскен. Джеймс В. Даунтон АҚШ-тың үш қаласынан 41 ДЖМ мүшесі, Харе Кришна қозғалысының 29 мүшесі және 40 колледж студентімен салыстырмалы зерттеу жүргізді. ДЖМ мүшелерінің орташа жасы 23 және 19 мен 29 аралығында болды. Олар орта таптан шыққан, барлығы ақ түсті және орташа есеппен 1,5 жыл колледжде оқыған, Харе Кришна үлгісіне ұқсас, бірақ ДЖМ мүшелері үй-жайлары бұзылған отбасылардан шыққан. ДЖМ мүшелерінің 65 пайызы ЛСД-мен айналысқан кезде діни тәжірибеге ие болғанын айтты. Жалпы алғанда, ДЖМ мүшелерінің 95% психоделикалық дәрі-дәрмектерді қолданған, бұл Харе Кришнаның 89% және колледж студенттерінің 67% -мен салыстырғанда. Колледж студенттерімен салыстырғанда, ДЖМ мүшелерінің аз бөлігі діни тәрбие алған және олардың отбасылық тәжірибесі нашар болған, бірақ тек 17% -ы «жарылған үйлерден» келді. 1970 жылдары бір мүше былай деді: «Жақтастары өздерінің қаражатын беруге шақырылды» және кейбір жақтастар миссияға сенімді кіріс табу үшін күніне бір доллар беруге міндеттеме алды.

In a comparison of new religious movements, Gartrell and Shannon noted that people appeared to seek out such religious organizations to get answers to questions about ultimate meaning as well as answers to more prosaic issues. In discussing the differences in recruiting tactics employed by these groups, they placed the Divine Light Mission in the middle ground between movements in which recruits were love bombed, or overwhelmed by waves of intense sentiment, and those in which affective bonds were discouraged. They reported that close ties between newcomers and DLM members developed gradually over a period of three to four months, between initial contact and their attending a "Knowledge session", and the emergent friendships were an important forum in which recruits aired doubts and discussed DLM beliefs. These relationships thus supplemented a very cognitive conversion process, in which active consideration of the movement's ideas and beliefs was encouraged from the outset. They found little evidence to suggest that social rewards were orchestrated by the movement, either in degree or timing. The sociologist James V. Downton, who studied the DLM for five years, reported that the "idealism of these premies was one of the motivating forces behind their conversion [to DLM]. They wanted to create a more caring world". Five years after the subjects of his study became premies he wrote:
"There is little doubt in my mind that these premies have changed in a positive way. Today, they seem less alienated, aimless, worried, afraid, and more peaceful, loving, confident, and appreciative of life. We could attribute these changes to surrender, devotion, and their involvement in the premie community. Each of these undoubtedly had a positive impact, but, if we accept what premies say, none were as critical as their experience of the universal spirit. Meditating on the life energy for five years, they report having more positive attitudes about themselves." According to Carroll Stoner and Jo Anne Parke, when they visited an ashram the premies "appeared to be in control of their own lives and seemed to be achieving some measure of peace as a by product of a lifestyle they feel is constructive and healthy". When the same members attended an appearance by Prem Rawat a week later, "they lost control, sobbed and swayed and knelt to kiss his feet." A study of group cohesiveness carried out by Marc Galanter in 1974, based on questionnaire responses given by 119 DLM members randomly chosen from festival registration lines, found that after two years involvement with DLM, members reported a considerable decline in psychological distress and drug use compared to their pre membership status. The study found that 45% of those surveyed had used marijuana daily before joining, while only 7% did so at the time of the study. Seventy one percent reported psychological stress before joining compared to 37% at the time of the study. Overall, 38% had sought professional help for psychological problems before joining. These observations led to what Galanter's describes as "an apparent overall improvement in psychiatric state derived from conversion and its retention through continued membership", and that members, whether they were seriously distressed or not before joining, reported an improved emotional state after joining. Galanter reports that 82% of members surveyed were single, 97% were white, and 73% were in their twenties. The percentage of these with Catholic or Protestant backgrounds mirrored the general population, while there were ten times as many members with Jewish backgrounds as in the general population (21% versus 2%). Three quarters of them had attended college. James V. Downton conducted a comparative study of 41 DLM members from three US cities, 29 members of the Hare Krishna movement and 40 college students. Among the DLM members the average age was 23 and ranged from 19 to 29. They came from middle class backgrounds, all were white and had attended an average of 1.5 years of college, similar to the Hare Krishna sample, though DLM members were less likely to have come from broken homes. Sixty five percent of DLM members reported having religious experiences while tripping on LSD. Overall, 95% of DLM members had used psychedelic drugs, compared to 89% of Hare Krishna and 67% of the college student cohort. Compared to the college students, fewer DLM members had had religious upbringings and they tended to have had worse family experiences though only 17% came from "broken homes". One member, writing in the 1970s said that followers were "nagged to donate funds of their own" and some devotees signed pledges to donate a dollar a day to provide the Mission with some reliable income.

Үндістанда

"Жаратушы жарық миссиясы" 1960-шы жылдары Үндістанда ашрамдар құруды бастады, Раджастхандағы шағын ашрамнан бастап, Дели мен Харидуардың арасындағы "Сатлок" ("Шындық мекені") деп аталатын ірі ашрамға дейін жетті. 1973 жылы Миссияның Делидегі бас штабына сапар шеккен Хушвант Сингх оны 8 фут (2 метр) биіктігіндегі қабырғалары бар, ауланы темір торымен қоршалған, 100 адамға арналған және мерейлі күндері 50 000 адамды тамақтандыруға қабілетті ғимараттар кешені ретінде сипаттады. Сингх сондай-ақ "мәрмәрдің кең қолданылуын, қабырғадан қабырғаға төселген кілемдерді, люстраларды және заманауи жиһаздарды" әулеттің белгісі ретінде баяндады.

Батыс елдерінде

DLM-нің жалпы мүшелерінің шағын бөлігі ғана оның қысқа тарихында ұйымдастырылған ашрамдарда өмір сүрді, бірақ АҚШ, Ұлыбритания, Еуропа және Австралияда бірнеше ондаған ашрам құрылды. Ашрамдарды ұлттық кеңсе тағайындаған «бас хатшылар» басқарды. Әр ашрамда «үй анасы» болды, ол тамақ дайындау, кір жуу, үтіктеу және тамақпен қамтамасыз етуді қадағалады, бірақ үй шаруасындағы әйелдің және аспаздың әдеттегі оқшаулануы, барлығының бірлесіп жұмыс істейтін, көмектесетін мерекеге айналды. Ашрам тұрғындары Миссияның АҚШ-тағы негізгі құрамына айналды, бірақ ашрамдардың өзі табыс көзі болған жоқ, ешқашан өзін-өзі қамтамасыз етуден артық болмады. Рават құрған ашрамдарда тұруға ниет білдірген жандардан сенім қорлары, сақтандыру полистері және басқа да мүліктері туралы егжей-тегжейлі өтініштерді толтыру талап етілді. 1970-ші жылдардың басында Австралияда ашрамдарда тұратын жандардың үлесі аз болды. Кейбір жандар бірнеше айға ашрамда тұрып, медитация жасап, содан кейін үйлерге немесе бірлескен тұрғын үйлерге көшіп кетті. Ашрам ережелері бойдақтық пен ет, алкоголь, темекі және есірткі заттардан бас тартуды талап етті. Үйленген де, жалғыз да адамдар ашрамдарда өмір сүрді, ал олар үшін бойдақтық – некелік серігімен ғана жыныстық қатынасқа түсуді білдірді. Шамамен үш жүз адам бірлескен үйлерде өмір сүрді, және барлық үй шаруашылықтары темекі тартпайтын, ішімдік ішпейтін және вегетариандық болды, ал кейбіреулерінде қаржылық және рухани ресурстар барлығының игілігі үшін біріктірілді. Әр үй өмір салты туралы өз шешімдерін қабылдады және көбінесе студенттер мен отбасылар тұрды. Ашрамдардан басқа, формалдылығы азырақ көптеген тұрғын үйлер де болды. «Преми орталықтары» – Миссияның қызметіне өкілдік ететін, табысының 30% -ын қайырымдылыққа беріп, диеталық ережелерді сақтайтын, бірақ үйленген, бойдақ емес жұптар мен балаларды қабылдайтын және ұлттық Миссияның бұйрықтарына бағынбайтын үйлер еді. «Преми үйлері» – ортақ міндеттемелер мен құндылықтармен біріктірілген бейресми үйлер (30-ға дейін адамдар) болды. Ашрамдар барлық жергілікті жандар үшін жергілікті үйлестіру орталықтары болып табылды. Марк Галантер 1989 жылы DLM ашрамына сапары туралы былай деп жазды:

Only a small fraction of the overall DLM membership lived in organized ashrams during its short history but several dozen ashrams were formed in the U. S., Britain, Europe and Australia. Ashrams were run by "general secretaries" appointed by the national office. Each ashram had a "house mother" who oversaw cooking, washing, ironing, and food service but the normal isolation of the housewife and cook became a communal, everyone pitchin and help festival. The ashram premies became the core of the Mission in the United States, but the ashrams themselves were not a source of income, never becoming more than self sufficient. Followers wishing to stay in the ashrams established by Rawat were required to fill out detailed applications that focused on their trust funds, insurance policies, and other assets. In Australia in the early 1970s, a small percentage of premies lived in ashrams. Some premies choose to live in an ashram for a couple of months, to get into their meditation, and then moved out into households or shared houses. Ashram rules demanded celibacy and abstinence from meat, alcohol, cigarettes and drugs. Married people, as well as single, lived in ashrams and, in their case, the practice of celibacy meant that they had sexual relations only with their marital partner. About three hundred people chose to live in communal houses and almost all households were non smoking, non drinking and vegetarian and, in some, the finances and energies were pooled for the good of all. Each household made its own decisions about life styles and often contained students and married couples. In addition to the ashrams, there were many more residences with less formality. "Premie Centers", were households committed to the Mission's activity that donated 30% of their income and followed dietary rules, but that allowed married, non celibate couples and children, and which weren't subject to orders from the national Mission. "Premie houses" were informal households (with as many as 30 followers) held together by their shared commitments and values. Ashrams served as local coordinating centers for all the local devotees. Marc Galanter, wrote in 1989 of his visit to a DLM ashram that —

«Ашрамдағы атмосфера шынымен де ерекше болды. Мен бұрын таныс емес адамдар тарапынан достықпен, тіпті жақындықпен күшті қарсы алыстым. Мүшелердің өзара тығыз байланысы бірден байқалды, бұл топтың жұмысының маңызды аспектісі еді. Адамдардың арасында жақындық пен екі ондаған адам тығыз бөлмеде тұрғанда күтілетін ұсақ-түйек шиеленістердің болмауы сезілді. Топтың ынтымағын көрсететін қамқорлық пен жақындық кез келген жағымсыз сезімді басаңдетті. Мен өзімді сыртқы әлемдегі қарым-қатынастардың қиындықтарынан қорғалған, қолдау көрсететін ортаға кіргендей сезіндім.»

Қабылдау

"Жаратушының Нұры" миссиясы әртүрлі және кейде қарама-қайшы терминдермен сипатталды. Ол жаңа діни қозғалыс, секта, харизматикалық діни секта, Сант Маттың тармағы, балама дін немесе басқа дәстүрлі діндерден жаралған, жастар діні, Радхасоами тармағы, ортодоксалды сикх қауымы, Адвайт Матпен байланысты дәстүр, дінді таратушы дін ("Гуру ісімі"), және тоқтатылған діни қозғалыс деп аталды. АҚШ газеттері мен жаңалықтар журналдарында қолданылған терминдерді зерттеу, бұқаралық ақпарат құралдарының әлеуметтік ғалымдар ұсынған бейтарап терминологияны қолданбауын көрсетті. Зерттеу нәтижесінде "Жаратушының Нұры" миссиясы мақалалардың 10,3%-ында "секта" деп, 24,1%-ында "культ" деп, ал 13,8%-ында екеуі де деп аталды. Тақырыптардың 21,4%-ында "секта" деп, ал "культ" деген атау 0% болды. 1977 жылы ДЛМ президенті мен өкілі "біз шіркеуміз, дін емеспіз" деді. Кейбір елдерде ДЛМ қуғынға ұшырап, тіпті тыйым салынды. 1972 жылы Аргентинада әскери хунтаның шағын діни топтарға қарсы күресінің аясында Мар-дель-Платада ДЛМ-нің 87 мүшесі есірткі қолданғаны және дінін ұстанғаны үшін тұтқындалды. Рим-католик шіркеуінің ықпалымен ДЛМ, Харе Кришна және Ехоба куәгерлеріне тыйым салынды. Чилидің үкіметтік хунтасы (1973) 1974 жылы 200-ден астам мүшесін, оның ішінде 12 шетелдікті тұтқындады. Сингапур билігі де Ехоба куәгерлері мен ДЛМ-ге тыйым салды. Бромли мен Хаммонд "Жаратушының Нұры" миссиясын "орташа шиеленіс санатына" жатқызды, бұл қозғалыс қоғамға қауіпті емес, бірақ ерекше болып көрінді, сондықтан оған күдікпен қаралып, оқшауландыру саясаты қолданылды. Рон Гивс "Жаратушының Нұры" миссиясының қазіргі Солтүстік Үндістанның Сант пантхасының (секталық институт) ерекшеліктерін қамтитын, өзінің ерекше белгілері бар жаңа діни қозғалысқа айналғанын, ал ниргуна бхакти тірі сатгуруға деген терең құрметпен және батыс контрмәдениетінің мыңжылдық үміттерімен үйлескенін айтады. 1985 жылы Джеймс Т. Ричардсон "Иса қозғалысы", "Біріктіру шіркеуі", "Еуропадағы Құдайдың балалары" тобы және "Жаратушының Нұры" миссиясы сияқты бірнеше жаңа діни қозғалыстарды зерттеудің қорытындысында "жаңа діндердегі өмір көбінесе зиянды емес, емдік болады" деді және осы қозғалыстарға тартылған жастар өздерінің идеалдарын бекітуге тырысады деп болжады. Ричардсон өз шолуында осы топтар туралы психикалық денсаулық сақтау мамандары мен басқалардың жасайтын жағымсыз суреттерді қолдауға жеткілікті мәліметтер жоқ екенін анықтады.

The Divine Light Mission was described in various and sometimes conflicting terms. It was called a new religious movement, a cult, a charismatic religious sect, an offshoot of Sant Mat, an alternative religion or spin off from other traditional religions, a youth religion, a Radhasoami offshoot, an orthodox Sikh community, an Advait Mat related tradition, a proselytizing religion ("Guru ism"), and a defunct religious movement. A study of terms used in U. S. newspapers and news magazines, which examined the media's failure to use the more neutral terminology favored by social scientists, found that the Divine Light Mission was referred to as a "sect" in 10.3% of articles, as a "cult" in 24.1%, and as both in 13.8%. It was referred to as a "sect" in 21.4% of headlines, with 0% for "cult". The president and spokesman of the DLM said in 1977 that "they represent a church rather than a religion". In some countries, the DLM faced persecution and even banning. In 1972, in Argentina, as part of a crackdown on small religious groups by the military junta, 87 members of the DLM were arrested in Mar del Plata on charges of using drugs and practising their faith. The DLM, the Hare Krishnas and the Jehovah's Witnesses were banned, reportedly at the behest of the Roman Catholic Church. The Government Junta of Chile (1973) arrested over 200 members, including 12 foreigners, in 1974. The Jehovah's Witnesses and DLM were also banned by Singapore authorities. Bromley and Hammond described the Divine Light Mission as belonging in a "medium tension category", among movements that were seen by the public as peculiar rather than threatening, and to which society responded with watchfulness and ostracism. Ron Geaves states that the Divine Light Mission "developed into a vigorous new religious movement with its own specific traits that included characteristics of a contemporary North Indian Sant panth (sectarian institution) and nirguna bhakti was combined with intense reverence for the living satguru and millennial expectations of the western counter culture." Summarizing his 1985 review of studies of a number of new religious movements, such as The Jesus Movement, the Unification Church, the Children of God group in Europe and the Divine Light Mission, James T. Richardson stated that "life in the new religions is often therapeutic instead of harmful", and suggested that the young people attracted to these movements were affirming their idealism by their involvement. Richardson asserted that his review found there was little data to support the almost completely negative picture of these groups painted by a few mental health professionals and others.