Жалған алма жасауға талпынған француз алаяғы Анри Лемойн туралы мақала. 1905 ж. De Beers банкіріне көмірден алма жасау әдісін ұсынды, бірақ бұл афера болып шықты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анри Лемойн (1905–1908 ж. шамасында өмір сүрген) – синтетикалық алмастар жасауға болатынын мәлімдеген француз алаяғы.
Henri Lemoine (fl. 1905–1908) was a French fraudster who claimed to be able to produce synthetic diamonds.
Қалпына келтіру
1905 жылы Лемойн британдық банкир және «Де Бирс» алмаз кен орындарының басқарушыларының бірі, сэр Джулиус Вернермен байланысқа түсті. Ол көмірден әсем тастар мөлшеріндегі алмаз жасаудың әдісін тапқанын және Вернер зерттеулерін жалғастыру үшін инвестиция салуға дайын болса, өнертабысын сатуға келіскенін айтты. Ол Вернерді Париждегі зертханасына шақырып, процеске куә болуға шақырды. Вернер «Де-Биерс» компаниясының өкілі Фрэнсис Оутс және тағы екі серігімен бірге барды. Лемойн қонақтарын кіргізіп, бөлмеден шығып кетті. Бір сәттен кейін ол жалаңаш күйі қайта келді, киімдерінің астына алмаз жасырмағанын дәлелдеу үшін. Ол темір ұнтағы және көмір сияқты бірнеше заттарды кішкентай тостағанға салып, қоспасын қонақтарына көрсетті, содан кейін оны бөлменің ортасындағы пешке қойды. Он бес минуттан кейін Лемойн ыстық тостағанды алып, салқындатты. Содан кейін ол пинцет алып, жиырмаға жуық кішкентай, жақсы пішінделген алмасты шығарды. Оутс алмастарды тексеріп, Лемойннен процедураны қайта жасауын талап етті. Ол сәтті орындады. Вернер Лемойнге, егер ол құпия сақтаса, өнертабысын дамыту үшін төлейтінін ұсынды. Лемойн келісіп, оған құпия формуласын сатып алу құқығын уәде етті және оны Лондон банкісіндегі сақтау жәшігіне салды. Келесі үш жыл ішінде сэр Джулиус Лемойнге барлығы 64 000 фунт стерлинг жіберді. Лемойн алмаз көшірмелерін жасау үшін завод салуға уәде берді, бірақ шындығында Оңтүстік Франциядағы электр станциясының суретін түсіріп, Сэр Джулиусқа жіберді. 1908 жылы парсы зергері Лемойннің алғашқы көрсетілімінде көрсеткен алмастарға ұқсас кішкентай алмаздарды өзіне сатқанын мәлімдеді. Лемойн алаяқтық жасады деген айып тағылды. Сотта Лемойн процесінің шынайы екенін, бірақ судьялар үшін оны қайталай алмайтынын жалғастырып айтты. Сот шешімімен құпия формула ашылды, ол көміртегі және қант ұнтағының қоспасынан тұрды. Сот оның кінәлі екендігіне келіспей тұрып, Лемойн елден белгісіз жерге қашып кетті.
In 1905, Lemoine contacted Sir Julius Wernher, British banker and one of the governors of De Beers Diamond Mines. He said he had discovered a process to produce gem sized diamonds from coal and agreed to sell his invention if Wernher would be willing to invest to further his research. He invited Wernher to his laboratory in Paris to witness the process. Wernher took Francis Oats, a De Beers executive, and two other associates with him. Lemoine invited his guests in and left the room; moments later he reappeared naked, to prove that he was not concealing any diamonds in his clothing. He mixed a number of substances including iron filings and coal into a small crucible, showed the mixture to his guests, and placed it into a furnace in the center of the room. After fifteen minutes, Lemoine removed the hot crucible and let it cool. Then he picked a pair of tweezers and took out about twenty small, well formed diamonds. Oats examined the diamonds and demanded that Lemoine repeat the procedure. He did so successfully. Wernher offered to pay Lemoine to develop his invention if he would keep it a secret. Lemoine agreed and promised him an option to buy his secret formula, which he deposited in a London bank deposit box. For the next three years, Sir Julius sent Lemoine a total of £64,000. Lemoine promised to build a factory to duplicate diamonds; actually he just took a picture of an electric plant in southern France and sent it to Sir Julius. In 1908, a Persian jeweler revealed that he had sold Lemoine small diamonds that matched the description of the diamonds Lemoine had shown during the first demonstration. Lemoine was indicted for fraud. In court, Lemoine continued to claim that his process was genuine but was unable to duplicate it for the judges. The secret formula was unsealed by a court order; it was a mixture of powdered carbon and sugar. Before the court could agree on his guilt, Lemoine left the country for parts unknown.
Әдебиетте
"Лемуан ісі" – Марсель Прусттың әдеби пастиштер жинағы, онда ол бірнеше француз авторларының жазу стилін пародиялайды. Басты тақырып – Лемойн, оның алаяқтығы және оның салдары. Прусттың өзі осы схемада көп ақша жоғалтты.
"The Lemoine Affair" is a collection of literary pastiches by Marcel Proust, in which he spoofs the writing styles of several fellow French authors. The overall theme is Lemoine, his fraud and its outcome. Proust, himself, lost considerable money on the scheme.