Колумбия округіне президент сайлауында дауыс беру құқығының берілуі
Twenty-third Amendment to the United States Constitution
АҚШ Конституциясының 23-ші түзетуі Вашингтон округіне президент сайлауында қатысу құқығын берді. Сайлаушылар коллегиясы, штаттар саны, Конгресс шешімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1961 жылы Колумбия округіне президенттік сайлаушылар құқығын берген түзету
1961 amendment granting presidential electors to the District of Columbia
Америка Құрама Штаттары Конституциясының жиырма үшінші түзетуі (XXIII түзету) Колумбия округіне президенттік сайлауға қатысу құқығын кеңейтеді. Бұл түзету округке, штат сияқты, сайлаушылар алқасында сайлаушылар құқығын береді, бірақ округтің сайлаушылары ең аз халқы бар штаттың сайлаушыларынан көп болмайды. Сайлаушылардың қалай тағайындалатынын Конгресс шешеді. Жиырма үшінші түзету 1960 жылдың 16 маусымында 86-шы Конгресс тарапынан ұсынылды және 1961 жылдың 29 наурызында қажетті штаттардың ратификациясынан өтті. Конституцияда әрбір штаттың Сенатта және Өкілдер палатасындағы орындарының жалпы санына тең президенттік сайлаушылары болады делінген. Колумбия округі штат емес болғандықтан, жиырма үшінші түзету қабылданғанға дейін сайлаушылар құқығына ие болған жоқ. Кейбір журналистер мен Конгресс мүшелері 1888 жылдан бастап округке сайлау дауыстарын беру үшін конституциялық түзетуді жақтады. Алайда, мұндай түзету 1950-ші жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысы күшейгенге дейін кең қолдау таппады. Бұл түзету партиялық шара ретінде қарастырылмады; түзетуді ратификациялауға президент Дуайт Д. Эйзенхауэр және 1960 жылғы президенттік сайлаудағы екі үлкен партияның кандидаттары қолдау көрсетті. Түзетуді ратификациялау округті штаттардан басқа сайлаушылар алқасында өкілдікке ие болған жалғыз құрылым етті. Колумбия округінің алғашқы президенттік сайлауға қатысқан жылы 1964 жыл болды. Осы сайлаудан бастап Колумбия округі сайлаушылар алқасында үнемі үш өкілге ие, бұл конституциялық талап бойынша оларға тиесілі ең төменгі сан. Конституциялық шектеулерге қарамастан, округтің халқы үштен артық сайлаушыға ие болуға қажетті деңгейге жеткен емес. Жиырма үшінші түзету қабылданғаннан бері округтің сайлау дауыстарының көп бөлігі Демократиялық партияның президенттік кандидаттарына берілді. Жиырма үшінші түзету округке Конгресте дауыс беру құқығын бермеді, сонымен қатар Конституцияға түзетулер енгізу процесіне қатысу құқығын да бермеді. Осы мақсатта 1978 жылы Конгресс конституциялық түзету ұсынды, бірақ оны қабылдау үшін жеткілікті штаттар ратификацияламады. Округ азаматтарының көптегені штат мәртебесін алуды немесе осы мәселелерді шешу үшін конституцияға қосымша түзетулер енгізуді жақтайды.
The Twenty third Amendment (Amendment XXIII) to the United States Constitution extends the right to participate in presidential elections to the District of Columbia. The amendment grants to the district electors in the Electoral College, as though it were a state, though the district can never have more electors than the least populous state. How the electors are appointed is to be determined by Congress. The Twenty third Amendment was proposed by the 86th Congress on June 16, 1960; it was ratified by the requisite number of states on March 29, 1961. The Constitution provides that each state receives presidential electors equal to the combined number of seats it has in the Senate and the House of Representatives. As the District of Columbia is not a state, it was not entitled to any electors before the adoption of the Twenty third Amendment. As early as 1888, some journalists and members of Congress favored a constitutional amendment to grant the district electoral votes. Still, such an amendment did not win widespread support until the rise of the civil rights movement in the 1950s. The amendment was not seen as a partisan measure; ratification of the amendment was endorsed by President Dwight D. Eisenhower and both major party candidates in the 1960 presidential election. The amendment's ratification made the district the only entity other than the states to have any representation in the Electoral College. The first presidential election in which the District of Columbia participated was the election of 1964. Starting with that election, the District of Columbia has consistently had three members in the Electoral College, this being the constitutionally implied minimum number it is entitled to; notwithstanding the constitutionally entrenched limitation on its number of electors, the District's population has never reached the threshold where it otherwise would have been entitled to more than three. Since the passage of the Twenty third Amendment, all but one of the district's electoral votes have been cast for the Democratic Party's presidential candidates. The Twenty third Amendment did not grant the district voting rights in Congress, nor did it give the district the right to participate in the process that allows the Constitution to be amended. A constitutional amendment to do this was proposed by Congress in 1978, but not enough states ratified it for it to be adopted. Many citizens of the district favor statehood or further constitutional amendments to address these issues.
Өмірбаян
АҚШ Конституциясының Өкілдер палатасы мен Сенат құрамына қатысты ережелері штаттарға ғана орын береді, басқа ешқандай ұйымға емес. Сол сияқты, сайлаушылар (яғни, сайлаушылар алқасының мүшелері) аймақтарға немесе федералды округке емес, штаттарға бөлінеді. Федералды округқа жасалған негізгі сілтеме – Конституцияның I бабының 8-тармағында, ол Конгреске «көзделген штаттардың бергенімен және Конгресс қабылдағаннан кейін, АҚШ Үкіметінің орнына айналған он шаршы мильден аспайтын аталған округте кез келген жағдайда ерекше заң шығару құқығын» береді. Округ алғаш құрылғанда, онда 30 000-нан аз тұрғыны болғандықтан, Өкілдер палатасында орын алуға лайық емес, тым кішкентай және ауылдық болды. 1888 жылы Нью-Гэмпшир сенаторы Генри Блэр Конгреске Колумбия округіне президент сайлауында дауыс беру құқығын беру үшін Конституцияға түзету енгізу туралы заң жобасын ұсынды, бірақ ол қабылданбады. «Вашингтон ивнинг стар» газетінің жазушысы Теодор В. Нойес округтің дауыс беру құқығын қолдап бірнеше мақала жариялады. Нойес сондай-ақ Колумбия округінің ұлттық өкілдігі жөніндегі азаматтардың бірлескен комитетін құруға көмектесті, бұл комитет округтің дауыс беру құқығын кеңейту үшін түзетуді қабылдауға Конгреске үгіт жүргізді. Нойес 1946 жылы қайтыс болды, бірақ азаматтардың бірлескен комитеті жұмысын жалғастырды, ал округтік дауыс беру құқығы мәселесі азаматтық құқықтар қозғалысына ұқсас бола бастады.
The United States Constitution's rules for the composition of the House of Representatives and the Senate explicitly grant seats to states and no other entities. Similarly, electors (i. e., members of the Electoral College) are apportioned to states, not to territories or the federal district. The main reference to the federal district is in Article I, Section 8 of the Constitution, which gives Congress the power "To exercise exclusive Legislation in all Cases whatsoever, over such District (not exceeding ten Miles square) as may, by Cession of particular States, and the Acceptance of Congress, become the Seat of the Government of the United States." In the early existence of the District, it was too small and rural to merit a hypothetical seat in the House of Representatives anyway, with fewer than 30,000 inhabitants. In 1888, a bill to amend the Constitution was introduced in Congress by Senator Henry Blair of New Hampshire to grant the District of Columbia voting rights in presidential elections, but it did not proceed. Theodore W. Noyes, a writer of the Washington Evening Star, published several stories in support of D. C. voting rights. Noyes also helped found the Citizens' Joint Committee on National Representation for the District of Columbia, a group which lobbied Congress to pass an amendment expanding D. C. voting rights. Noyes died in 1946, but the Citizens' Joint Committee continued onward, and the issue of district voting rights began to be seen as similar to the civil rights movement.
Конгресспен қабылдау
Сенаттың бірлескен 39-қаулысы, ақырында жиырма үшінші түзетуге айналған, 1959 жылы Теннесси штатының демократ сенаторы Эстес Кефовер ұсынды. Оның ұсынысы Конгрестің шұғыл түрде жұмыс істеуін және заң шығару процесінің үздіксіздігін қамтамасыз етуді көздеді, губернаторларға "бос орындардың саны бекітілген мүшелердің жартысынан асып кеткен кез келген күні" Өкілдер палатасындағы бос орындарды толтыруға рұқсат беру арқылы. Губернатордың тағайындау өкілеттігі 60 күнмен шектелген, ал тағайындалған адам арнайы сайлауда ізбасар сайланғанға дейін қызмет ететін еді. Бұл заң жобасы Сенатта екі рет түзетілді. Нью-Йорк штатының республикашыл сенаторы Кеннет Китинг ұсынған түзету Колумбия округіне ұлттық сайлауларда сайлау дауыстарын және Өкілдер палатасына дауыс беру құқығы жоқ делегаттарды беруді көздеді. Ал Флорида штатының демократы Спессард Холланд ұсынған түзету федералдық сайлауларда дауыс беру үшін алдын ала талап ретінде сайлау салымын немесе мүліктік талаптарды жоюды ұсынды. Сенат 1960 жылдың 2 ақпанында 70-18 дауыспен бұл үш түзетумен SJR-39-ды қабылдап, оны Палатаға жіберді. Палатаның Әділет комитеті SJR-39-дың сайлау салымын жою және Палатаның төтенше жағдайларда тағайындау ережелерін алып тастағаннан кейін, Колумбия округінің президенттік сайлаушыларына толық арналған Палатаның бірлескен 757-қаулысын қарау үшін Палатаға жіберді. Бұл 1960 жылдың 14 маусымында дауыс беру арқылы түзетусіз қабылданды. Содан кейін, бірауыздан келісім бойынша HJR-757 мәтіні SJR-39-ға енгізілді, ал оның бастапқы мәтіні алынып тасталды. Сенат 1960 жылдың 16 маусымында дауыс беру арқылы түзетілген қаулыны қабылдады.
Senate Joint Resolution–39, which would eventually become the Twenty third Amendment, was introduced in 1959 by Tennessee Democratic senator Estes Kefauver. His proposal would provide for the emergency functioning of Congress and continuity of the legislative process by authorizing governors to fill vacancies in the House of Representatives "on any date that the total number of vacancies exceeds half of the authorized membership." The governor's appointive authority would have been limited to 60 days, and the appointee would have served until a successor was elected in a special election. The bill was amended twice on the Senate floor. One added provision, proposed by New York Republican Kenneth Keating, would grant the District of Columbia electoral votes in national elections and non voting delegate(s) to the House. The other, offered by Florida Democrat Spessard Holland, would eliminate the poll tax or other property qualification as a prerequisite for voting in federal elections. The Senate passed SJR–39 in this three amendment form on February 2, 1960, by a vote of 70–18, and sent it to the House. The House Judiciary Committee, after setting aside the anti poll tax and House emergency appointment provisions of SJR–39, sent its own proposal, House Joint Resolution–757, devoted solely to presidential electors for the District of Columbia, to the House floor for consideration. This was adopted in the House without amendment, by voice vote, on June 14, 1960. Then, by unanimous consent, the text of HJR–757 was inserted into SJR–39, the original language of which was removed. The Senate adopted the revised resolution by voice vote on June 16, 1960.
Қолданбалы заңнама
Түзету Конгреске Колумбия округінің сайлаушыларын қалай тағайындау керектігін анықтау құқығын берді. 1961 жылдың қазан айында Конгресс округтік кодекске түзету енгізу туралы заң қабылдады, онда округтің сайлаушылары халықтың басымен тағайындалуы керек екені, ал барлық сайлаушылар дауыс беруде жеңіске жеткен президенттік үміткерлерге берілуі керек екені айтылды. 1973 жылы Конгресс Колумбия округінің өзін-өзі басқару туралы заңын қабылдады, Колумбия округінің Кеңесіне округ бойынша белгілі бір заң шығару өкілеттіктерін берді (Конгресс вето құқығын сақтап). DC Кеңесі кейіннен DC-нің президенттік сайлаушыларын тағайындауға қатысты заңдар қабылдады, ең бастысы 2010 жылы Ұлттық халықтық дауыс беру бойынша штаралық келісімді қабылдады.
The Amendment granted Congress the power to determine how the District of Columbia's electors should be appointed. In October 1961, Congress enacted legislation to amend the DC Code by providing that the District's electors should be appointed based on a popular vote, with all electors awarded to the presidential ticket prevailing in the ballot. In 1973, Congress enacted the District of Columbia Home Rule Act, delegating to the Council of the District of Columbia certain legislative powers over the District (subject to Congressional override). The DC Council subsequently passed legislation affecting the appointment of DC's presidential electors, most notably by adopting the National Popular Vote Interstate Compact in 2010.
Саяси әсері
1961 жылы қабылдаған кезде саяси бейтарап және шамалы ғана либералды бағытталған болып есептелген округ, кейіннен Демократиялық партияға қарай күрт өзгерді. Дауыс беруға қойылған шектеулер алынғаннан кейін афроамерикандықтар 1940 және 1950 жылдарға қарағанда көптеп дауыс берді, соның нәтижесінде округтік сайлаушылар арасындағы олардың үлесі артты; 1970 жылғы халық санауы бойынша, федералды округтің 71% қара нәсілді адамдарды құрады, бұл үлкен секіріс болды. Бұл лауазымды тұлғалар округ үшін заңдар қабылдауға және әкімшілік саясатты жүзеге асыруға өкілеттік алды, бірақ Конгресс олар араласуды шешсе вето құқығын сақтап қалды. 1970 жылдың 22 қыркүйегінде президент Никсон Колумбия округінің делегаттары туралы заңға қол қойды, ол округтегі сайлаушыларға Өкілдер палатасында оларды өкілдік ететін дауыс беру құқығы жоқ бір делегатты сайлауға рұқсат берді. Орынды толтыру үшін сайлау 1970 жылдың 23 наурызында өтті. 1978 жылдың 22 тамызында Конгресс Колумбия округінің дауыс беру құқығына қатысты түзетуді штаттарға бекіту үшін жіберді. Бұл кең ауқымды ұсыныс Колумбия округіне АҚШ Конгресінде штат сияқты толық өкілдік беруді, жиырма үшінші түзетуді жоюды және округке сайлаушылар алқасында толық өкілдік пен Конституцияға өзгерістер енгізу процесіне қатысуды қамтамасыз ететін еді. Дегенмен, түзету Конституцияның бір бөлігіне айналмады, өйткені ол 1985 жылдың 22 тамызындағы бекіту мерзіміне дейін қажетті штаттар саны (38) тарапынан бекітілмеді.
While perceived as politically neutral and only somewhat liberal leaning at the time of passage in 1961, the district swung dramatically toward the Democratic Party in the years after passage. African Americans voted in more significant numbers than they had in the 1940s and 1950s with the clearing away of restrictions on the vote, and their share of the district electorate increased; according to the 1970 census, 71% of the federal district was black, a dramatic jump. These officials were empowered to pass laws and enact administrative policies for the district, though Congress retained veto power if they chose to intervene. On September 22, 1970, President Nixon signed the District of Columbia Delegate Act, which authorized voters in the district to elect one non voting delegate to represent them in the House of Representatives. The election to fill the seat was held on March 23, 1970. On August 22, 1978, Congress submitted the District of Columbia Voting Rights Amendment to the states for ratification. This sweeping proposal would have granted the District of Columbia full representation in the United States Congress as if it were a state, repealed the Twenty third Amendment and granted the district full representation in the Electoral College plus participation in the process by which the Constitution is amended as if it were a state. The amendment failed to become part of the Constitution, however, as it was not ratified by the required number of states (38) prior to its August 22, 1985 ratification deadline.