Леонард Рид: Экономист, жақтас және «Мен – Қалам» авторы
Leonard Read
Леонард Рид (1898-1983) – американдық экономист, FEE қорының негізін қалаушы, «Мен – қалам» эссесінің авторы. Нарық экономикасы, еркін кәсіпкерлік туралы жазбалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ғалым (1898–1983)
American academic (1898–1983)
Леонард Эдвард Рид (26 қыркүйек 1898 – 14 мамыр 1983) – АҚШ-тағы еркін нарықты зерттейтін алғашқы ой-сана орталықтарының бірі – Экономикалық білім беру қорының (FEE) негізін қалаушы. Ол 29 кітап және көптеген эссе жазды, оның ішінде кең танымал "Мен, қалам" (1958) еңбегі бар.
Leonard Edward Read (September 26, 1898 – May 14, 1983) was the founder of the Foundation for Economic Education (FEE), one of the first free market think tanks in the United States. He wrote 29 books and numerous essays, including the well known "I, Pencil" (1958).
Іскерлік мансап
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әуе күштерінде қызмет еткеннен кейін, Рид Мичиган штатының Энн-Арбор қаласында азық-түлік саудасымен айналысатын дүкен ашты, ол бастапқыда сәтті болды, бірақ кейін жабылды. Ол Калифорнияға көшіп, Сан-Франциско маңындағы шағын Бурлингем сауда палатасында жаңа мансабын бастады. Рид АҚШ Сауда палатасының басқармалық сатыларын бірте-бірте өте отырып, 1939 жылы АҚШ-тың ең ірі Лос-Анджелес бөлімшесінің бас директоры болды.
After a stint in the United States Army Air Service during World War I, Read started a grocery wholesale business in Ann Arbor, Michigan, which was initially successful but eventually went out of business. He moved to California where he started a new career in the tiny Burlingame Chamber of Commerce near San Francisco. Read gradually moved up the hierarchy of the United States Chamber of Commerce, finally becoming general manager of the Los Angeles branch, the U. S.'s largest, in 1939.
Либертариандық белсенділік
Осы кезеңде оның көзқарастары прогрессивті түрде либертариандыққа ұмтылды. Көрініп тұрғанындай, 1933 жылы Оңтүстік Калифорния Эдисон компаниясының атқарушы вице-президенті Уильям С. Муллендормен болған кездесуде Рид, соңғы рет, «Жаңа мәміле» толығымен тиімсіз және моральдық жағынан бұзылған деген тұжырымға келді. Ридтің діни сенімдері де терең ықпал етті. Оның пасторы, преподобный Джеймс У. Фифилд-младший, Лос-Анджелестің 4000 мүшелі Бірінші конгрегациялық шіркеуінің пасторы болды, және Рид осы шіркеудің басқарма мүшесі де болды. Фифилд «Жаңа мәміленің» «әлеуметтік жақсы хабарына» қарсы «қарсылық қозғалысын» ұйымдастырды, елдің әйгілі дін қызметкерлерін либертариандық «рухани идеалдарды» қабылдауға көндіруге тырысты. Сауда палатасында жұмыс істеген жылдары Ридке Альберт Джей Нок, кейіннен Айн Рэнд және экономистер Людвиг фон Мизес пен Генри Хазлит сияқты секулярлық тұлғалардың да әсері зор болды. 1945 жылы Нью-Йорктегі Ұлттық өнеркәсіптік кеңес Бордының (NICB) президенті Вирджил Джордан Ридті өзінің атқарушы вице-президенті қызметіне шақырды. Рид еркін нарық пен шектеулі үкімет принциптерін толыққанды ілгерілету үшін NICB-ден кетуі керектігін түсінді және нәтижесінде отставкаға шықты. NICB-де қысқа ғана уақыт жұмыс істегенде, Дэвид М. Гудрич Ридті жеке ұйым құруға ынталандырды. Гудричтің көмегімен, сондай-ақ Уильям Волкер қоры мен Гарольд Луноутан алынған қаржылық қолдаумен, Рид пен Хазлит 1946 жылы Экономикалық білім беру қорын құрды, бұл өз кезегінде Фридрих Хайекке келесі жылы Монт-Пелерин қоғамын құруға түрткі болды. 1940 жылдары Рэнд маңызды кеңесші болды, немесе олар оны «көлеңкелі жазушы» деп атады. 1950 жылы Рид консервативті «National Review» журналынан бұрын жарық көрген, жаңадан құрылған «The Freeman» журналының директорлар кеңесіне қосылды. 1954 жылы Рид қиын жағдайдағы журналдың FEE-ге тиесілі коммерциялық компанияға берілуін ұйымдастырды. 1956 жылы FEE журналдың толық бақылауын өзіне алды, оны қордың коммерциялық емес насихаттау құралына айналдырды. 1976 жылы Рид Франсиско Маррокин университетінен құрметті докторлық дәреже алды. Ол 1983 жылы қайтыс болғанға дейін FEE-мен жұмыс істей берді.
During this period his views became progressively more libertarian. Apparently, it was in 1933, during a meeting with William C. Mullendore, the executive vice president of Southern California Edison, that Read was finally convinced that the New Deal was completely inefficient and morally bankrupt. Read was also profoundly influenced by his religious beliefs. His pastor, Reverend James W. Fifield Jr., was minister of the 4,000 member First Congregational Church of Los Angeles, of which Read was also a board member. Fifield ran a "resistance movement" against the "social gospel" of the New Deal, trying to convince ministers across the country to adopt libertarian "spiritual ideals". During the period when he worked for the Chamber of Commerce, Read was also deeply influenced by more secular figures, such as Albert Jay Nock, and later by Ayn Rand and the economists Ludwig von Mises and Henry Hazlitt. In 1945, Virgil Jordan, the President of the National Industrial Conference Board (NICB) in New York, invited Read to become its executive vice president. Read realized he would have to leave the NICB to pursue full time the promotion of free market, limited government principles. He resigned as a result. One donor from his short time at NICB, David M. Goodrich, encouraged Read to start his own organization. With Goodrich's aid, as well as financial aid from the William Volker Fund and from Harold Luhnow, Read and Hazlitt founded the Foundation for Economic Education in 1946, which, in turn, helped to inspire Friedrich Hayek to form the Mont Pelerin Society the following year. For a period in the 1940s, Rand was an important adviser, or "ghost", as they called it, to Read. In 1950, Read joined the board of directors for the newly founded periodical The Freeman, a free market magazine that was a forerunner of the conservative National Review, to which Read was also a contributor. In 1954, Read arranged for the struggling magazine to be transferred to a for profit company owned by FEE. In 1956, FEE assumed direct control of the magazine, turning it into a non profit outreach tool for the foundation. Read received an Honorary Doctoral Degree at Universidad Francisco Marroquín in 1976. He continued to work with FEE until his death in 1983.
Жарияланбаған шығарма
1949 жылдан 1978 жылға дейін жеке сақталған күнделіктер, олардың бәрі FEE архивінен қолжетімді. Леонард Э. Ридтің күнделігі (FEE, әртүрлі).
Read kept private journals from 1949 to 1978, all of which are available in archive form from FEE. Leonard E. Read Journal (FEE, various)