Кіріспе

Француз суретшісі Пол Альберт Беснар (2 маусым 1849 – 4 желтоқсан 1934) – француз суретшісі және гравюрашы.

Өмірбаян

Беснар Парижде дүниеге келді және École des Beaux Arts-та оқыды, Жан Бремондтан сабақ алды және Александр Кабанелдің ықпалында болды. 1874 жылы «Тимофанның өлімі» картинасымен Рим сыйлығын жеңіп алды. 19 қараша 1879 жылы мүсінші Шарлотта Дубрейге (1854–1931) үйленді. Олардың төрт баласы болды, олардың үшеуі суретші болды. 1880 жылға дейін академиялық дәстүрді ұстанды, бірақ кейін мүлдем одан бас тартып, түс пен жарықты импрессионистер түсінгендей зерттеуге берілді. Осы топтың реализмі оның батыл қиялына ешқашан ұнаған жоқ, бірақ ол олардың техникалық әдісін идеологиялық және сәндік жұмыстарға, мысалы, Сорбоннадағы фрескаларға, Фармация мектебіне, Париждегі Comédie Française театрының төбесіне, Hôtel de Ville-дегі Salle des Sciences залына, 1-ші округтің мэриясына және Берк ауруханасының капелласына қолданды, онда ол толыққанды заманауи рухта он екі Крест жолын суреттеді. Ол сурет салу, пастель, майлы бояу және гравюрада, портреттерде, пейзаждарда және декорацияда ұлы шеберлікке қол жеткізді. Оның жарықты мұқият талдауы Париждегі Люксембургтегі «La femme qui se chauffe» картинасында, жалаңаш зерттеулердің үлкен тобының бірінде, сондай-ақ «Une Nymphe au bord de la mer» картинасында және 1911 жылы Үндістанға жасаған сапары кезінде және одан кейін жасалған жұмыстарында көрінеді. 1914 жылы соғыс басталғанға дейін жеті күн бұрын «Тарту арқылы бейбітшілік» атты үлкен панно аяқталды. Томас Гейнсборо мен Джошуа Рейнольдстың үш жыл Англияда оқыған кездегі ықпалымен, ол олардың әдістерін, әсіресе әйелдердің керемет портреттеріне қолданды. Олардың ішінде «Портрет де Театр» (Мадам Режан) және «Мем. Роджер Жорден» ерекше көзге түседі. Біріншісі оның батыл, конвенцияға бағынбаушылығының жақсы мысалы. Кейінгі жұмыстарының бірі – «Бельгия королі мен королевасы» (1919). Оның пейзаждық туындылары «L'ile heureuse» және «Un Ruisseau dans la Montagne» (1920) болып табылады. Декоративтік жұмыстарында символист болған Беснардың сыртқы әлемге деген ашық құштарлығы және оның «шик» жарық техникасы оны 18 ғасыр француз суретшілеріне жақындатады. 1890 жылы Société Nationale des Beaux Arts қоғамының негізін қалаушы мүшесі болды, 1913 жылы Институт мүшесі атанды. Ол Римдегі Француз академиясының директоры ретінде Каролус Дюранның орнын басты. 1912 жылы Француз академиясының мүшесі болды және 1922 жылы École des Beaux Arts директоры атанды. 1923 жылы Salon des Tuileries көрмесін ұйымдастыруға бірлесіп қатысты. 1919–20 жылдары АҚШ-та өткен француз өнерінің ресми көрмесінде кардинал Мерсьенің 1917 жылғы символикалық портреті көрсетілді. Оның туындыларының маңызды көрмесі 1924 жылы АҚШ-тың әртүрлі қалаларында өтті.