Марасхино майшасы – ақ түсті шиеден жасалған, қантталған, консервіленген жеміс. Сусындарға, коктейльдерге қосылады. Құрамы, жасалу жолы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Консервіленген, тәттіленген вишня. Мараскино вишнясы – консервіленген, тәттіленген вишня, әдетте Royal Ann, Rainier немесе Gold сияқты ақшыл, тәтті вишня сорттарынан жасалады. Қазіргі түрінде вишнялар алдымен жемісті ағарту үшін күкірт диоксиді мен кальций хлориді қосылған тұздық ерітіндіде сақталады, содан кейін тағамдық бояу (көбінесе қызыл тағамдық бояу FD&C Red 40), қант сиробы және басқа да құраушыларға батырылады.
Preserved, sweetened cherry
A maraschino cherry (,/m//ær//ə/'/s//k//iː//n//oʊ//, // /'/ʃ//iː// / MARRəSKEEnoh, SHEE ) is a preserved, sweetened cherry, typically made from light colored sweet cherries such as the Royal Ann, Rainier, or Gold varieties. In their modern form, the cherries are first preserved in a brine solution usually containing sulfur dioxide and calcium chloride to bleach the fruit, then soaked in a suspension of food coloring (common red food dye is FD&C Red 40), sugar syrup, and other components.
Қолданылуы
Мараскино вишені көптеген алкогольді және алкогольсіз сусындар мен коктейльдерде, оның ішінде Текила Санрайз, Королева Мэри және Ширли Темплде қолданылады, сондықтан оларды «коктейль вишені» деп атайды. (Бұл термин басқа сорттарға да – Amarena, Balaton және Bing сияқты – осы мақсатта қолданылған жағдайда қолданылады, әдетте алкоголь немесе қантқа малынған.) Кейде вишендерді, марскино сиропымен бірге, Coca-Cola стаканына салып, дәстүрлі немесе үйде жасалған «Cherry Coke» дайындайды. Оларды безендіру үшін мұздатылған йогурт, пісірілген шұжық, торттар, нан өнімдері, парфе, сүт коктейлі және балмұздақ содасын қолдануға болады. Олар американдық балмұздақ десертінің ажырамас бөлігі болып табылады, соның нәтижесінде «вишня үстіне» деген сөз тіркесі пайда болды. Олар жиі консервіленген жеміс коктейліне қосылады.
Maraschino cherries are used in many alcoholic and non alcoholic drinks and cocktails, including the Tequila Sunrise, the Queen Mary and the Shirley Temple, giving them the nickname cocktail cherries. (This term is also used to refer to other varieties, including Amarena, Balaton, and Bing, when used for the same purpose, typically soaked in alcohol or sugar.) Sometimes the cherries, along with some of the maraschino syrup, are put into a glass of Coca Cola to make an old fashioned or homemade "Cherry Coke". As a garnish, they can be used to decorate frozen yogurt, baked ham, cakes, pastry, parfaits, milkshakes and ice cream sodas. They are an integral part of an American ice cream sundae, giving rise to the term "cherry on top" in more general usage. They are frequently included in canned fruit cocktail.
Еуропа
Мараскино атауы хорват текті мараска шиесінен және одан жасалған мараскино ликерінен шыққан, онда мараска шиелері ұнтақталып, тұздалғаннан кейін сақталады. Осы ликерде сақталған бүтін шиелерді "мараскино шиесі" деп атаған. Бұл Далмация аймағында жемісті сақтаудың жергілікті тәсілі болған. Тағам инспекциясы жөніндегі 141-ші шешімде мараска шиесі мен мараскиноның өзі анықталды. Ол 1912 жылдың 17 ақпанында қол қойылған. 1920 жылдан бастап АҚШ-та тыйым салу кезінде, азайып бара жатқан алкогольдік түрі де заңсыз деп есептелді. Орегон штаты университетінің (ОСУ) бау-бақша профессоры Эрнест Виганд алкогольдің орнына тұз ерітіндісін қолдана отырып, мараскино шиесін өндірудің қазіргі заманғы әдісін жасады. Сәйкесінше, қазіргі заманғы мараскино шиесінің мараскино ликерімен тек тарихи байланысы бар. Боб Кейн, Клифф Самуэльс және ОСУ-да Вигандпен бірге жұмыс істеген Хоя Янгтың айтуынша, тыйым салу Вигандтың зерттеулеріне ешқандай қатысы жоқ: оның мақсаты – шиені жұмсартпайтын жақсы тұздау процесін әзірлеу болған. Виганд зерттеуін бастаған кезде, тыйым салу күшіне енгенге дейін алкогольсіз мараскино шиесін сақтаудың бірнеше тәсілі болған. Виганд адамдардың өз рецепттері бар процестерді қабылдап, оны қайталанатын ғылымға айналдырды. Виганд зерттеуін бастаған кезде мараскино шиесін сақтау үшін натрий метабисульфиті қолданылып келген. Кейбір мәліметтерде бұл әдіс тыйым салуға дейін де қолданылғандығы айтылады. Кейбір өндірушілер шиені дәмдеу үшін мараскино немесе оның орнына қолданылатын ликерлерді пайдаланған, бірақ ғасырдың басындағы газеттерде көптеген өндірушілер тыйым салуға дейін алкоголь мен жасанды бояуларды қолдануды тоқтатқандығы жазылған. Тыйым алынғаннан кейін, алкогольсіз консервіленген шие индустриясы Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасын консервіленген шиеге қатысты федералдық саясатты қайта қарауға итермеледі. 1939 жылдың сәуір айында жаңа стандартты белгілеу үшін тыңдау өтті. 1940 жылдан бері "мараскино шиесі" – "қызылға боялған, қант қосылған, қант сиропында сақталған, ащы бадам майымен немесе осыған ұқсас дәмді ширелер" деп анықталды. 1975 жылы FDA-ның Уильям Ф. Рэндольф "жасанды ащы бадам дәмі немесе кез келген синтетикалық дәм қолданса, өнім жасанды немесе жасанды дәмді деп белгіленуі керек" деген қаулы шығарды. Келесі жылы "Қызыл No. 4" қайтадан тыйым салынды. 2010 жылдан бастап қазіргі американдық мараскино шиесінде әдетте FD&C Red 40 бояғышы қолданылады.
The name maraschino originates from the marasca cherry of Croatian origin and the maraschino liqueur made from it, in which marasca cherries were crushed and preserved after being pickled. Whole cherries preserved in this liqueur were known as "maraschino cherries". This had been a local means of preserving the fruit in Dalmatia. Food Inspection Decision 141 defined marasca cherries and maraschino themselves. It was signed on 17 Feb. 1912. During Prohibition in the United States as of 1920, the decreasingly popular alcoholic variety was illegal as well. Ernest H. Wiegand, a professor of horticulture at Oregon State University (OSU), developed the modern method of manufacturing maraschino cherries using a brine solution rather than alcohol. Accordingly, most modern maraschino cherries have only a historical connection with maraschino liqueur. According to Bob Cain, Cliff Samuels, and Hoya Yang, who worked with Wiegand at OSU, Prohibition had nothing to do with Wiegand's research: his intention was to develop a better brining process for cherries that would not soften them. When Wiegand began his research, there were several ways to preserve maraschino cherries without alcohol, long before Prohibition went into effect. Wiegand took a process that people had their own recipes for—"and who knows what they were putting in there" (frequently not alcohol)—and turned it into a science, something replicable. When Wiegand began his research, sodium metabisulfite was being used to preserve maraschino cherries. Some accounts indicate that this preservation method was being used long before Prohibition. Some manufacturers used maraschino or imitation liqueurs to flavor the cherries, but newspaper stories from the early part of the century suggest that many manufacturers stopped using alcohol and artificial dyes before Prohibition. After Prohibition was repealed, lobbying by the non alcoholic preserved cherry industry encouraged the Food and Drug Administration to revise federal policy toward canned cherries. It held a hearing in April 1939 to establish a new standard of identity. Since 1940, "maraschino cherries" have been defined as "cherries which have been dyed red, infused with sugar, and packed in a sugar syrup flavored with oil of bitter almonds or a similar flavor." In 1975, William F. Randolph of the FDA ruled that if an "artificial bitter almond flavor or any synthetic flavor is used, the product must be labeled artificial or artificially flavored." The following year, the ban on Red No. 4 was reinstated. as of 2010, modern American maraschino cherries typically use FD&C Red 40 as a colorant.