МиГ 1.44: Кеңейтілген 5-ұрпақ күрес ұшағы. КСРО-ның MFI бағдарламасы, АҚШ-тың ATF-қа жауабы. Технологиялық демонстратор, қаржы тапшылығынан тоқтатылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұшқыш технологиясын демонстрациялайтын ұшақ
Fighter technology demonstrator aircraft
Микоян жобасы 1.44/1.42 (Микоян МиГ 1.44; НАТО тіркеу атауы: Flatpack) – Микоян жобалау бюросы әзірлеген көпүрлі ұшқыш технологиясын демонстрациялайтын ұшақ. Ол Кеңес Одағының МФИ (Mnogofunksionalni Frontovoy Istrebitel, "Көпфункционалды майдандық истребитель") жобасы үшін, I 90 ("1990-жылдардың истребителі") бағдарламасы аясында, АҚШ-тың Advanced Tactical Fighter (ATF) бағдарламасына жауап ретінде жасалған. МФИ жобасы бесінші буын истребительдерінің суперманеврлік, суперкруиз және жетілдірілген авиация сияқты көптеген мүмкіндіктерін, сондай-ақ радарлық көрінуді азайтудың белгілі бір деңгейін қамтитын болған. Жобаның дамуы созылған, Совет Одағының құлауынан кейін қаржы тапшылығына байланысты бірнеше рет ұзақ мерзімге кейінге шегерілді. МиГ 1.44 алғашқы ұшуын 2000 жылдың ақпан айында, жоспардан тоғыз жыл кешігіп жасады және сол жылдың соңында жоба тоқтатылды. МФИ жобасы одан әрі жетілдірілген және қолжетімді PAK FA бағдарламасымен ауыстырылды, нәтижесінде Су-57 ұшағы құрылды.
The Mikoyan Project 1.44/1.42 (Микоян МиГ 1.44; NATO reporting name: Flatpack) is a multirole fighter technology demonstrator developed by the Mikoyan design bureau. It was designed for the Soviet Union's MFI (Mnogofunksionalni Frontovoy Istrebitel, "Multifunctional Frontline Fighter") project for the I 90 ("1990s fighter") program, the answer to the U. S.'s Advanced Tactical Fighter (ATF). The MFI was to incorporate many fifth generation jet fighter features such as supermaneuverability, supercruise, and advanced avionics, as well as some degree of radar signature reduction. The design's development was a protracted one, characterised by repeated and lengthy postponements due to a chronic lack of funds after the collapse of the Soviet Union; the MiG 1.44 made its maiden flight in February 2000, nine years behind schedule, and was cancelled later that year. The MFI project was replaced by the more modern and affordable PAK FA program, which resulted in the Sukhoi Su 57.
Алдын ала жобалау
МиГ 1.44 1980-ші жылдардың басында пайда болды, АҚШ Әуе күштері F 15 Eagle-дің ізбасарын Advanced Tactical Fighter (ATF) жобасы аясында жасауды бастады, нәтижесінде 1997 жылы алғаш ұшқан, суперманеврлі және жасырын, бірақ қымбатқа түсетін F 22 Raptor пайда болды. Осыған байланысты, Кеңес үкіметі өздерінің ұшақ жобалау бюроларына американдық қатерге қарсы тұру және Су-27 ұшағын алмастыру үшін ұшақ әзірлеуді тапсырды. 1983 жылы жоба ресми түрде I 90 (И 90, label=short for) деп бекітілді. Осы кезде келер ұрпақтың ұшақтарының қасиеттері толыққанды анықталмаған еді; АҚШ ATF бағдарламасы арқылы әуедегі басымдықты қамтамасыз ететін ұшақты іздеді, ал кеңестік бағыт "көпфункционалдылыққа", яғни ерекше әуеден жерге соққы беру қабілетіне ие көп мақсатты ұшаққа баса назар аударды, сонымен қатар жоғары шабуыл бұрыштарында суперманеврлілік және үрделген жылдамдықта ұшуға төзімділік сияқты кинематикалық көрсеткіштерді де арттыруды көздеді. Микоян екі параллель жобамен айналысты: бірі ауыр көп мақсатты дизайнды МФИ деп белгіледі, екіншісі LFI (Lyogkiy Frontovoy Istrebitel, "Жеңіл майдандық истребитель") деп аталған жеңіл тактикалық истребительге бағытталған. Құныны азайту үшін екі дизайн да мүмкіндігінше көп компоненттерді бөлісуі тиіс болды. Алайда, екі жобаның ғылыми-зерттеу және әзірлеу кезеңі дамыған сайын, әуе кемелерінің күрделі жобаларымен байланысты шығындар өсті. Осының салдарынан, Кеңес үкіметі 1983 жылы тиімділікті арттыру және барлық кластағы ұшақтарда қолданылатын технологияларды дамыту мақсатында Біріккен тапсырмалар бағдарламасын құрды. Конструкцияның механикалық және аэродинамикалық аспектілерінен өзге, инженерлер оның құрылымын және сипаттамаларын жақсарту үшін жүздеген мәселені зерттеді.
The MiG 1.44 had its origins in the early 1980s, when the U. S. Air Force began developing a successor to the F 15 Eagle under the Advanced Tactical Fighter (ATF) project, which would eventually result in the supermaneuverable and stealthy, albeit costly, F 22 Raptor that first flew in 1997. Consequently, the Soviet government tasked its fighter design bureaus the job of developing a fighter with which to counter the perceived American threat, and replace the Sukhoi Su 27. In 1983, the project was formally approved as the I 90 (И 90, label=short for). At this time, the attributes of the next generation of fighter aircraft were still not universally defined; the U. S. pursued a dedicated air superiority fighter with the ATF emphasizing stealth and kinematic performance, whereas the Soviet direction instead focused on "multifunctionality", or a multirole fighter with exceptional air to ground capability, while similarly emphasizing kinematic performance such as supermaneuverability at high angles of attack and increased supersonic endurance. Mikoyan occupied itself with two concurrent projects, one of which focused on a heavy multirole design designated MFI, the other a light tactical fighter named LFI (Lyogkiy Frontovoy Istrebitel, "Light Frontline Fighter"). To minimise costs, both designs were to share as many components as possible. However, as the research and development phase for the two projects progressed, costs escalated due to the complexity normally associated with advanced aircraft projects. As a result, the Soviet government created the Combined Task Programme in 1983 with the aim of maximising efficiency and developing technologies to be used for all classes of aircraft. Besides the mechanical and aerodynamic aspects of the design, engineers investigated hundreds of issues to refine the layout and specifications.
Толық көлемді даму
МФИ және ЛФИ жобалары сынға түскенімен, бюджеттік шектеулерге байланысты Микоян соңғысын тоқтатты, бұл МФИ-ді дамытуға қаражатты босатуға мүмкіндік берді, ол сол кезде "Изделие" (өнім) 1.42 деп қайта аталған еді. TsAGI әлі де жобалау жұмысына қатысты, тұрақтылық пен басқару сипаттамаларын зерттеу үшін, әсіресе жоғары шабуыл бұрыштарында радиомен басқарылатын модельдерді сынады. Кейіннен 1.42 ұшағының 60 градусқа дейінгі шабуыл бұрыштарында да басқарылатыны расталды. 1988 жылы Микоянға 1.42 үшін арнайы операциялық талап қойылды. Үш жыл өткен соң, жоба Кеңес Әуе күштерінің сындық бағалауынан өтті. Бұл ұшуға қабілетті технологиялық демонстратор құруға жол ашты, сондықтан Микоян мұндай тапсырмалармен айналысатын мамандандырылған зауыттарға техникалық талаптарды жіберді. 1.44 деп белгіленген технологиялық демонстратор жобаның аэродинамикалық схемасын және ұшуды басқару жүйесін тексеру үшін қолданылатын болады. Оның құрылысы жартылай аяқталғанда Кеңес Одағының ыдырауы одан әрі қаржыландыруды тоқтатты. Тиісінше, жартылай дайын ұшақтың жоспарланған алғашқы ұшуы мерзімізсіз кешікті. Компания 1997 жылы тағы да сынауға тырысты, бірақ нәтиже болмады.
While both MFI and LFI designs passed critical review, due to budgetary constraints, Mikoyan shelved the latter to free up funds for the development of the MFI, which had by then been redesignated Izdeliye (product) 1.42. TsAGI was still a part of the design effort, having tested radio controlled models for research into stability and handling characteristics, particularly at high angles of attack. It was later confirmed that the 1.42 is still controllable at angles of attack of up to 60°. In 1988, Mikoyan was issued a specific operational requirement for the 1.42. Three years later, the design passed the Soviet Air Force's critical review. This paved the way for the construction of a flyable technology demonstrator, and so Mikoyan issued specifications to specialized factories tasked with such roles. The technology demonstrator, bearing the designation 1.44, would be used to verify the aerodynamic layout and flight control system of the design. Construction of it was halfway when the collapse of the Soviet Union brought a halt to further funding. Inevitably the scheduled first flight of the almost complete aircraft slipped indefinitely. The company tried in 1997, to no avail.
Сынау және жою
1994 жылдың басында толық емес ұшақ Жуковский әуежайына тасымалданды, онда оған сынақ ұшулары жүргізілуі тиіс болды. Сол жылы жердегі сынақтар басталды, нәтижесінде Микоянның бас сынақ ұшқышы Роман Таскаев басқаруымен алғашқы жоғары жылдамдықты сынақтар өтті. Микоянның қаржылық жағдайы тұрақсыз болды, нәтижесінде 2000 жылға дейінгі кезеңде басқару құрамы өзгерді, бұл басқа қаржы көздерін ашуға мүмкіндік берді. Компания басшылығының өзгеруі көптеген жаңа өзгерістерге әкелді. Ресей үкіметі жобаның бар екенін 1998 жылдың соңында жариялады. 1998 жылдың 24 желтоқсанында «Независимая газета» газеті ұшқыш туралы қысқа мақала жариялады, оған бірнеше суреттер қоса берілді. 1999 жылы алғашқы ұшуға соңғы дайындықтар жасалды. Ұшақ, ақыры, толықтырылды. Ол жерде жоғары жылдамдықта такси жүргізу және айналу сияқты жердегі сынақтардан өтті. 1999 жылдың 12 қаңтарында 1.44 жоғары дәрежелі Ресей әскери және үкіметтік шенеуніктердің, халықаралық журналистер мен басқа да құрметті қонақтардың қатысуымен ресми түрде таныстырылды. Осыған дейін 1.44-тің мәртебесі көбінесе құпия сақталды, алайда, өткен күні «Aviation Week & Space Technology» журналы демонстратор тұрған ангардың төбесінен түсірілген суретті жариялады. 2000 жылдың 29 ақпанында ұшақ Владимир Горбуновтың басқаруымен алғашқы ұшуын жасады. 18 минуттық ұшу барысында 1.44 ең жоғары биіктікке жетіп, белгілі бір жылдамдыққа қол жеткізді. Ұшақ қатаң қауіпсіздік шараларымен қамтамасыз етілген Мәскеу уақыты бойынша сағат 11:43-те жерге қонды. Горбунов кейіннен ұшақты «бағынышты» деп сипаттады. 27 сәуірдегі 22 минуттық екінші ұшудан кейін инженерлер кейбір мәселелерді анықтаған болуы мүмкін, себебі одан кейін ұшулар туралы ешқандай хабарлама түспеді. Микоян ұшақтың құрылысында салмақты азайтуға арналған материалдарды пайдаланды, алюминий-литий қорытпалары бос салмақтың 35%-ын, болат және титан қорытпалары (30%), композиттер (30%) және басқалары (5%) құрады. МиГ МФИ құрылымы бойынша дәстүрлі емес болды, бұл ұшу тиімділігі мен жасырындылық сипаттамаларын жақсартуға бағытталған. Соққыны азайту үшін беттік ауданы минималды деңгейге дейін төмендетілуге тырысты. Қанаттары дельта тәрізді болды, алдыңғы жиегі 52° бұрышпен қиылысты. Қанат ұштарында электрондық қарсы шаралар/электрондық қолдау шараларын қамтитын диэлектрлік элементтер орналасқан. Қанаттар толық ұзындығындағы алдыңғы жиек қақпақтарымен жабдықталған. Ал қанатшалардың алдыңғы жиегі 58° бұрышпен қиылысты, және жоғары шабуыл бұрыштарында қанаттардың үстінен ауа ағынын жақсартатын айқын «ит тістері» болды. Ресейлік авиация сарапшылары бұл ерекше конструкцияның, радар сәулесін жұтатын материалдарды (RAM) пайдаланудың және қару-жарақтың ішкі орналасуының радарлық қимасын (RCS) F-22 Raptor-мен салыстырылатын деңгейге дейін төмендеткенін мәлімдеді. Плазмалық қалқанды қолдану арқылы RCS одан да төмендейді. Екі Lyul'ka Saturn AL 41F форсажды турбовентиляторлық қозғалтқышы итеру күшін өндірді, бұл MFI-ге 2.35 Мах жылдамдығына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Қозғалтқыштардың жұмыс циклы өзгертілді, бұл соғыс ұшағының қатты газсыз жылдамдығын арттырып, 1.5 Мах жылдамдығымен жоғары ұшуға мүмкіндік берді. Оқпанды симметриялық қозғалтқыштарды питчинг және рыскание жазықтықтарында бұруға болады. Жапырақшалардың ішкі жапырақтары инфрақызыл сәулеленуді азайту үшін керамикалық плиткалармен қапталған. Қозғалтқыштар RAM жабынған ирек түтіктер арқылы екі қабатты сіңіргішпен қоректендірілді. Қару-жарақ пен жанар май бактарын қанаттардың астында тасымалдауға болады.
In early 1994, the incomplete aircraft was transported to Zhukovsky Airfield, where it would undertake flight tests. Ground tests began later that year, culminating in the first high speed runs with Mikoyan's Chief Test Pilot Roman Taskayev at the controls. Mikoyan was financially insecure, resulting with the change in the management during the years leading up to 2000; this opened up other sources of funds. The change in the company's management also brought many changes. The Russian government revealed the project's existence in late 1998. On 24 December 1998, the Nezavisimaya Gazeta published a brief article on the fighter, accompanied by several photos. During 1999, final preparations were made for first flight. The aircraft was finally completed. It underwent ground tests, including high speed taxis during which the aircraft was rotated. On 12 January 1999, the 1.44 was officially rolled out in the presence of top ranking Russian military and government personnel, international journalists and other dignitaries. Until then, the status of the 1.44 was largely a secret; the previous day, however, Aviation Week & Space Technology published a photo taken from the roof of the hangar in which the demonstrator was parked. On 29 February 2000, the aircraft performed its first flight at the hands of Vladimir Gorboonov. During the 18 minute flight, the 1.44 reached a maximum height of and reached speeds of The aircraft touched down at 11:43 am Moscow Time, amid tight security. Gorboonov later described the aircraft as docile. After the 22 minute second flight on 27 April, engineers probably uncovered some problems, since there were no reported flights thereafter. Mikoyan made use of weight saving materials in the construction of the aircraft, with aluminum lithium alloys making up 35% of the empty weight, steel and titanium alloys (30%), composites (30%) and others (5%). The MiG MFI was unconventional in its layout, in an effort to improve in flight efficiency and stealth characteristics. Efforts were made to minimize surface area, possibly to reduce drag. The wings were of delta planform, with leading edge sweep at 52°. At the tips were dielectric fairings which housed electronic countermeasures/electronic support measures. The wings had full span leading edge flaps. The canards, meanwhile, had a leading edge sweep of 58°, and had prominent dogtooth which improved airflow over the wings at high alpha (angles of attack). Russian aviation experts claim that the unorthodox design, use of radar absorbent materials (RAM), and internally mounted weapons, gave a radar cross section (RCS) of less than , comparable to that of the F 22 Raptor. The RCS falls to with the use of a plasma shield. Two Lyul'ka Saturn AL 41F afterburning turbofans produced of thrust, giving the MFI a top speed of Mach 2.35. The engines are variable cycle, which increased supersonic dry thrust and allowed the jet to supercruise at Mach 1.5. The axisymmetrical engines could be vectored in both pitch and yaw planes. The nozzle's inner petals were lined with ceramic tiles to reduce infrared signature. The engines, through serpentine ducts covered in RAM, were fed by a double intake ramp with a splitter plate underneath the front fuselage. Weapons and fuel drop tanks could be carried under the wings as well.
Нұсқалар
МиГ 1.42: өндіріске арналған негізгі нұсқа; өнімділігі 1.44-тен жақсы болуы тиіс еді. НАТО оған "Түлкі қолғап" (Foxglove) кодын берді. МиГ 1.44: сәтсіз жаңартулар жасалған демонстрациялық прототип; 1 данасы салынды. НАТО оған "Flatpack" кодын берді. МиГ 1.42R: қару бөлімінде барлау жабдықтары орналасқан, ұсынылған барлау нұсқасы. МиГ 1.42К: қысылатын қанаттары, тоқтату ілмегі, күшейтілген шасси және коррозияға қарсы күшейтілген қорғаумен ұсынылған теңіздік нұсқасы. МиГ 1.42 оқу ұшағы: екі орынды оқу нұсқасының жобасы.
MiG 1.42: Primary version for production; performance was to be better than that of the 1.44. NATO assigned it the code name "Foxglove". MiG 1.44: Demonstrator prototype with failed upgrades; 1 was built. NATO assigned it the code name "Flatpack". MiG 1.42R: Proposed reconnaissance variant with reconnaissance equipment in the weapons bay. MiG 1.42K: Proposed naval variant with folding wings, arrestor hook, strengthened landing gear and enhanced corrosion protection. MiG 1.42 trainer: Proposed two seat trainer variant.
Анықтамалар (1.42/44 жобасы)
Ескерту: 1.44 және 1.42 үлгілері тізбектеп өндіріске енбегендіктен, көптеген техникалық сипаттамалар шамамен есептелген.
Note: Since the 1.44 and 1.42 never went beyond pre production, most specifications are estimated.