Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ямайкалық ән жазушы (1940–2008)
Jamaican songwriter (1940–2008)
Винсент Форд (10 қараша 1940 – 28 желтоқсан 2008), "Тата" немесе "Тартар" деп белгілі, ямайкалық ән жазушы. Ол ең әйгілі "No Woman, No Cry" регги әнінің авторы ретінде танымал, бұл әнді Bob Marley & The Wailers орындап мәшһүр еткен, сондай-ақ тағы үш Bob Marley әнінің жазуына қатысқан. Дегенмен, шығармалардың шын мәнінде Марлидің өзі жазғандығы туралы даулар тоқтаған жоқ, және Марлидің шарты бойынша міндеттемелерден қашуы үшін Фордқа авторлық құқық берілді. Нәтижесінде, соттасу аяқталды және Марлидің мұрагерлері әндерге құқық иеленді.
Vincent Ford (10 November 1940 – 28 December 2008), known as "Tata" or "Tartar", was a Jamaican songwriter best known for receiving writing credit for "No Woman, No Cry", the reggae song made famous by Bob Marley & The Wailers, as well as three other Bob Marley songs. However, controversy persisted as to whether the compositions had actually been written by Marley himself, and had been credited to Ford to allow Marley to avoid contractual obligations, resulting in a legal battle that ended with the Marley estate being granted control of the songs.
Өмірбаян
Винсент Форд 1940 жылғы 10 қарашада дүниеге келген. Ол қант диабетінен аяқтарынан айырылғандықтан, коляскада отырып өмір сүрді. Мүгедек болса да, жасөспірім шағында суға батып бара жатқан бір жасты құтқарып қалған. Марли өзінің жаңа әндерінің Каймандармен байланыстырылуын қалаған жоқ, және олардың келісімшарт шектеулерінен қашу үшін және "отбасы мен жақын достарына ұзақ мерзімді көмек көрсету" мақсатымен жақын туыстары мен достарының есімдерімен тіркелгені туралы пікірлер айтылды, тіпті "The Independent" газетіндегі некрологында да осы туралы жазылған. Марлидің әйеліне оның бұрынғы менеджері Дэнни Симс бұл әндерге авторлық құқықтар мен меншік құқығын талап етіп сотқа берді. Симс Марлидің бұл әндерді өзі жазғанын, бірақ Симспен жасасқан келісімшарты бойынша міндеттемелерден жалтарғандықтан, авторлық құқықты Фордқа бергенін мәлімдеді. 1987 жылғы сот шешімі Марлидің мұрагерлерінің пайдасына болды, олар әндерге толық бақылау алды. Марли тарихшысы Роджер Стеффенс Марлидің 1975 жылы Ямайка хабар тарату корпорациясымен берген сұхбатында "No Woman, No Cry" әнін Татаның ауласында гитарасын тартқанда жазғанын мойындағанын айтты. 1970 жылдардың соңында Тренчтаунда болғанда, Марлидің өмірбаянын жазған Вивьен Голдман Фордтан тікелей "Осы әндерді жазған – сен бе едің?" деп сұрады. Форд бұл сұраққа тікелей жауап бермей, "Расымен, сіз не ойлайсыз?" деді. Голдман Фордты "бір буынға тікелей байланыс, олардың көптеген өкілдері қазір қайтыс болды" деп сипаттады, және "Соңғы рет оны Кингстондағы Марли отбасының концертіне бара жатқанда көрдім, ол жастар толқынымен бірге илемелеп келе жатты, барлығы оған құрметпен қарады және оның нені білдіретінін түсінді" деп еске алды. Регги музыкасының ынтымақтастық сипатын ескере отырып, Голдман "Бұл ән, мүмкін, бір түнді өткізіп, әңгімелесіп отырғанда туған болуы мүмкін. Бобтың шығармашылығы осылай жұмыс істеді. Соңында бұл маңызды емес. Боб оған ақшаны беруді қалады" деді.
Vincent Ford was born on 10 November 1940. He used a wheelchair, having lost his legs due to diabetes. Despite his disability, he was still able to save another youth from drowning when he was a teenager. Marley had not wanted his new songs to be associated with Cayman and it had been speculated, including in his obituary in The Independent, that he had put them in the names of his close friends and family members as a means of avoiding the contractual restrictions and as a way to "provide lasting help to family and close friends". Marley's widow was sued by his former manager Danny Sims in a claim for royalty and ownership rights to these songs. Sims claimed that Marley had actually written the songs but had assigned the credit to Ford to avoid meeting obligations under Marley's contract with Sims. A 1987 court decision sided with the Marley estate, which assumed full control of the songs. Marley historian Roger Steffens recounted that Marley had acknowledged in a 1975 Jamaica Broadcasting Corporation interview that he had written "No Woman, No Cry" while tuning a guitar in Tata's yard. While in Trenchtown in the late 1970s, Marley biographer Vivien Goldman asked Ford point blank "Was it you?" who wrote the songs. Ford never responded to the question directly, answering "Well, what do you think?" Goldman described Ford as "an unbroken link to a generation, many of whom are now gone", reminiscing that "The last time I saw him he was going into a Marley family gig in Kingston, and he was just borne along on a wave of youth, all admiring him and understanding what he’d come to represent." Given the collaborative nature of reggae, Goldman described how "That song may very well have been a conversation that they had sitting around one night. That's the way Bob's creativity worked. In the end it didn't matter. The point is Bob wanted him to have the money."