Хамфри Беркли: Саяхатшы саясаткер және жазушы өмірі
Humphry Berkeley
Хамфри Беркли – британдық саяхатшы, жазушы, үш рет партия ауыстырған, ерте кезде гомосексуалдық құқықтарын қолдаған тұлға. Өмірбаяны мен әдеби шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және жазушы
British politician and author
Хамфри Джон Беркли (21 ақпан 1926 – 14 қараша 1994) – британдық саясаткер және жазушы. Ол үш рет партия ауыстырғаны және гейлердің құқықтарын ерте қолдағандығы үшін танымал. Студент кезінде "Х. Рочестер Снит" деген атпен жолдаған әзіл хаттарымен де есте қалды, бұл хаттар кейін "Рочестер Сниттің өмірі мен өлімі" деген атпен жарияланды.
Humphry John Berkeley (21 February 192614 November 1994) was a British politician and author. He was noted for his three changes of parties and his early support for gay rights. He is also remembered for a series of hoax letters he sent as fictional headmaster "H. Rochester Sneath" while an undergraduate, and later published as The Life and Death of Rochester Sneath.
Түпбасқасы және ерте өмір
Ол 1926 жылғы 21 ақпанда Букингемширдегі Марлоу қаласында дүниеге келді. Берклидің әкесі Реджинальд 1922-1924 жылдары Нотингем орталық округінен Либералдық партияның парламент депутаты және танымал драматург болған. Хамфри Беркли Малверн колледжін бітіргеннен кейін Кембридж университетінің Пемброк колледжінде оқыды. 1948 жылы Кембридж одағы қоғамының және Кембридж университеті консерваторлар қауымдастығының президенті болды.
He was born on 21 February 1926, at Marlow, Buckinghamshire. Berkeley's father, Reginald, was Liberal Member of Parliament (MP) for Nottingham Central from 1922 to 1924 and a noted playwright. Humphry Berkeley attended Malvern College followed by Pembroke College, Cambridge, and was President of both the Cambridge Union Society and Cambridge University Conservative Association in 1948.
Х. Рочестер Снит
Берклидің оқуы екі жылға үзіліске түсті ("шеттетілді"), ол "Х. Рочестер Снит" есімді, өте ерекше жекеменшік мектептің ойдан шығарылған директоры рөлін сомдап, қоғамдық тұлғаларға алаяқтық хаттар жазған әрекеті салдарынан болды. Беркли Раб Батлермен таныс болды, ол осы кезеңде оған Консервативтік орталық кеңсесінде жұмысқа орналастырды; сондай-ақ ол оған алаяқтық хаттар мен оларға келген жауаптарды сақтап, ширек ғасырдан кейін жариялауға кеңес берді. "Рочестер Снит хаттары" 1974 жылы жарияланды.
Berkeley's studies were interrupted when he was excluded ('sent down') for two years as a result of a practical joke in which he impersonated 'H. Rochester Sneath', the fictional headmaster of a rather odd public school, and wrote hoax letters to public figures. Berkeley knew Rab Butler, who arranged a job for him at Conservative Central Office during this time; he also advised him to keep the hoax letters and their replies safely, and publish them a quarter of a century later. The 'Rochester Sneath letters' were duly published in 1974.
Мансап
Беркли жеке PR компаниясын құрып, азаматтық инженерия компаниялары тобының жарнама және қоғамдық байланыстар бөлімінің басшысы болды. Еуропалық интеграцияны жақтаушы ретінде ол 1956–1957 жылдары Ұлыбританиядағы Еуропалық қозғалыс кеңесінің Бас директоры қызметін атқарды. 1959 жылғы жалпы сайлауда Ланкастерден консерватор депутаты болып сайланды. Беркли – Біріккен Ұлттар Ұйымының жұмысын қолдаған, халықаралық көзқарасты ұстанып, күшті халықаралықшыл еді; оның әкесі Ұлттар лигасының жақтаушысы болған. 1963 жылдан бастап Батыс Еуропа Одағының Парламенттік Ассамблеясы мен Еуропа Кеңесінің мүшесі болды. Партиясының прогрессивті қанатында Беркли Жаза реформасы жөніндегі Говард лигасының мүшесі және 1965 жылдан бастап құрметті казнашысы болды. Сол жылы ол консервативті партияның басшысын сайлау ережелерін жаңартты. 1965 жылы жеке мүшелер ұсынған заң жобалары бойынша өткен дауыс беруде екінші орынды алғаннан кейін, Беркли еркектердің гомосексуалдық қатынастарын заңдастыру туралы заң жобасын ұсынуға шешім қабылдады. Шындығында, 2007 жылы «The Observer» газетінде жарияланған мақалада Берклинің әріптестері арасында гомосексуал екені және көп ұнамайтыны айтылған. Оның заң жобасы 1966 жылдың 11 ақпанында 164 дауысқа қарсы 107 дауыспен екінші оқылымда мақұлданды, бірақ Парламент таратылғаннан кейін қабылданбады. Күтпеген жағдай, Беркли 1966 жылғы жалпы сайлауда мандатын жоғалтты және жеңілісіне гомосексуализм туралы заң жобасының танымалдығын себеп етіп көрсетті. Парламенттен кейін Беркли Біріккен Ұлттар Ұйымының төрағасы болып жұмыс істеді. Ол қайырымдылық қорларына үлкен қаржы жинау ісімен танымал болған Джеффри Арчерді UNA-ның ту күніне арналған жиынды ұйымдастыруға шақырды. Арчер өткен жылғы жиыннан азырақ жинағанмен, Даунинг-стритте 10 мың фунт стерлингтен астам ақша жинаған кешкі ас ұйымдастыруға тағайындалды. Кейін Беркли Арчерді UNA-да жұмыс істеген кезінде жалған шығындарды көрсеткені үшін айыптады. 1968 жылы ол Вьетнам соғысы бойынша партияның ұстанымына наразылық білдіріп, консервативті партиядан шықты. 1970 жылы ол Еңбек партиясына қосылды және 1974 жылғы қазан айында Солтүстік Файлд округінен Еңбек партиясының үміткері ретінде сәтсіз сайлауға түсті. Содан кейін ол 1979 жылғы ақпанда Umtata Holiday Inn қонақ үйінде тамақтанып отырғанда, қазірде жоқ болған Транскей Республикасының баңтустан елшісі ретінде жұмыс істеді, сол түні ұрланып, жол жиегінде сақадалдыққа ұшырады, көліктің багаж бөліміне тығылып, Кей көпірінен шекарадан тысқары жерге тасталды. Орталық және еуропалық көзқарасты ұстанатын Беркли 1981 жылы Социал-демократиялық партияға (SDP) қосылды және 1987 жылы олар үшін Оңтүстік Сауттендтен сайлауға түсті. 1988 жылы СДП либералдармен бірігу мәселесі бойынша бөлінген кезде ол қайтадан Еңбек партиясына қосылды.
Berkeley established his own public relations company and became head of publicity and public relations for a group of civil engineering companies. As a strong supporter of European union, he was Director General of the United Kingdom Council of the European Movement in 1956–1957. In the 1959 general election he was elected as a Conservative MP for Lancaster. Berkeley was a strong internationalist who supported the work of the United Nations; his father had supported the League of Nations. He served on the Parliamentary Assembly of the Western European Union and the Council of Europe from 1963. On the socially liberal wing of his party, Berkeley was a member of the Howard League for Penal Reform and from 1965 the honorary Treasurer. That year he also drew up the new rules for election of the Leader of the Conservative Party. When he won second place in the ballot for Private Member's Bills in 1965, Berkeley decided to introduce a bill to legalise male homosexual relations along the lines of the Wolfenden report. Indeed, according to a 2007 article published in The Observer, Berkeley was well known to his colleagues as a homosexual, and not much liked. His Bill was given a second reading by 164 to 107 on 11 February 1966, but fell when Parliament was dissolved soon after. Unexpectedly, Berkeley lost his seat in the 1966 general election, and ascribed his defeat to the unpopularity of his bill on homosexuality. Out of Parliament, Berkeley took a job as Chairman of the United Nations Association. In this capacity he employed Jeffrey Archer, who was establishing a reputation for raising large amounts of money for charities, to organise the UNA's flag day collection. Despite barely increasing the previous year's total, Archer was promoted to organise a dinner at 10 Downing Street which raised over £200,000. Berkeley would later accuse Archer of having made false expenses claims whilst he worked for the UNA. In 1968 he had resigned from the Conservative Party, largely in opposition to its stance on the Vietnam War. In 1970, he joined the Labour Party and stood unsuccessfully as a Labour candidate for Fylde North in October 1974. He then spent time apparently working as a roving ambassador of the now defunct Republic of Transkei, a bantustan, until he was abducted one night in February 1979 while dining at the Umtata Holiday Inn, and assaulted on the side of a road, put into the boot of a car, and dumped over the border at Kei Bridge. As a moderate and pro European he joined the SDP in 1981, and fought Southend East for them in 1987. In 1988 with the SDP splitting over whether to merge with the Liberals, he rejoined Labour.