Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генерал-лейтенанты генерал сэр Генри Клинтон (9 наурыз 1771 – 11 желтоқсан 1829) – британ армиясының офицері және Наполеон соғыстары кезіндегі генерал. Ол әскери отбасында өскен. Оның үлкен ағасы Уильям Генри Клинтон, ал әкесі генерал сэр Генри Клинтон – Америка революциялық соғысы кезінде Солтүстік Америкадағы британдық бас қолбасшы, ал әкесінің әкесі – флот адмиралы Джордж Клинтон (1686–1761).
British Army general
Lieutenant General Sir Henry Clinton (9 March 1771 – 11 December 1829) was a British Army officer and a general officer during the Napoleonic Wars. He came from a family of soldiers. His elder brother was William Henry Clinton and his father was General Sir Henry Clinton the British Commander in Chief in North America during the American Revolutionary War, and his grandfather was Admiral of the Fleet George Clinton (1686–1761).
Ерте әскери мансап
Клинтон 1786 жылы мичман болып, капитан Эразм Гоуэрмен бірге теңізге шықты, Гоуэр коммодор Джон Эллиоттың флаг-капитаны еді. Эллиот 1786 жылдан 1788 жылға дейін Ньюфаундлендтің бас қолбасшысы және губернаторы болды. Клинтон теңізде қатты ауырып, капитан Гоуэрмен Ньюфаундлендте үш жыл қызметтен кейін теңіз күштерінен кетті. Ол 1787 жылы офицерлік шен алды. 1793 жылдан бастап Фландрия науқанында Йорк және Албани герцогы, Принц Фредериктың лагерь көмекшісі ретінде қызмет етті. 1795 жылы лейтенант-полковник болып тағайындалды. Француздарға тұтқынға түсіп, 1796–1797 жылдары тұтқындықта болды. 1799 жылы Солтүстік Италиядағы науқан кезінде Александр Суворовтың орыс армиясымен байланыс офицері болды. 1802 жылдан 1805 жылға дейін генерал-адъютант ретінде Үндістанға барды. 1805 жылы Аустерлиц шайқасында Клинтон орыс армиясының британдық әскери атташесі болды. 1806–1807 жылдары Сиракуза гарнизонына қолбасшылық етті.
Clinton first went to sea as a midshipman in 1786 in with Captain Erasmus Gower who was flag captain to Commodore John Elliot. Elliot was commander in chief and governor of Newfoundland from 1786 to 1788. Clinton suffered from severe seasickness and left the navy at the completion of three years with Captain Gower in Newfoundland. He received his officer's commission in 1787. He went on to serve in the Flanders campaign as an aide de camp to the Prince Frederick, Duke of York and Albany, starting in 1793. He was promoted to lieutenant colonel in 1795. Captured by the French, he was a prisoner in 1796–1797. During the 1799 campaign in northern Italy, he was a liaison officer with Alexander Suvarov's Russian army. He went to India as adjutant general from 1802 to 1805. At the Battle of Austerlitz in 1805, Clinton was the British military attaché to the Russian army. He commanded the garrison of Syracuse in Sicily in 1806–1807.
Парламенттік мансап
Ол 1808 жылы Боробридж округінен парламент депутаты болып сайланды және келесі 10 жыл бойы осы мандатты сақтап қалды.
He became a member of parliament for Boroughbridge in 1808, holding the seat for the next 10 years.
Жарым арал
1808–1809 жылдары Коруна шайқасы мен науқанында сэр Джон Мурдың генерал-адъютанты болып қызмет етті және 1810 жылы генерал-майор болып тағайындалды. Пиреней соғысының қалған бөлігінде Веллингтон маркизінің (кейін Веллингтон герцогы) қол астындағы жаяу әскер дивизиясына қолбасшылық етті. Ол алғаш рет 1812 жылдың 9 ақпанында 6-дивизияның қолбасшысы болып тағайындалды. Саламанка шайқасында оның дивизиясы француз генералы Бертран Клаузельдің қарсы шабуылын жеңу арқылы маңызды рөл атқарды. Содан кейін ол дивизиясын Бургос қамалына қатысты науқанға жетектеді. 1813 жылдың 26 қаңтарынан 25 маусымына дейін Клинтон қатыспағандықтан, 6-дивизияны Эдвард Пакенхэм басқарды. Витория науқанындағы көрсеткен ерлігі үшін Клинтон Бат орденінің Ұлы крестімен (GCB) марапатталды. Ол 22 шілдеден қазанға дейін тағы да болмады, содан кейін 6-дивизияның қолбасшылығын қайтадан өз мойнына алды. 1813 жылы генерал-лейтенант шеніне ие болды. Ол Нивель, Ниве, Ортез және Тулуза шайқастарындағы жеңістерге қатысты. Пиреней соғысының соңында ол генерал-лейтенант және жаяу әскердің бас инспекторы болып тағайындалды, сондай-ақ бір медальдық армияның алтын крестімен марапатталды.
During the campaign and Battle of Corunna in 1808–1809, he served as Sir John Moore's adjutant general and was promoted to major general in 1810. During the remainder of the Peninsular War he commanded an infantry division under the Marquess of Wellington (later the Duke of Wellington). He was first appointed to command the 6th Division on 9February 1812. During the Battle of Salamanca, his division played a key part by defeating French General Bertrand Clausel's counterattack. He then led his division in the Siege of Burgos campaign. From 26January to 25June 1813, Clinton was absent and Edward Pakenham took over the 6th Division. For his conduct at the Vitoria campaign, Clinton was made a Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB). He was absent again from 22July to October, when he again assumed command of the 6th Division. He was given the local rank of lieutenant general in 1813. He took part in the subsequent victories at the battles of the Nivelle, the Nive, Orthez and Toulouse. At the end of the Peninsular War he was made a lieutenant general and inspector general of infantry, and was awarded the Army Gold Cross with one clasp.
Ватерлоо
1815 жылы Ватерлоо шайқасы кезінде Клинтон Веллингтонның оң қанатының артында резервте орналастырған 2-дивизияға басшылық етті. 2-ші дивизияға 3-ші британдық бригада (майор-генерал Фредерик Адам), 1-ші Корольдік неміс легионы (KGL) бригадасы (полковник Дю Плат), 3-ші Ганновер бригадасы (полковник Хью Халкетт) және лейтенант-полковник Голдтың екі артиллериялық батареясы (Bolton RA және Sympher KGL) кірді. Оның әскерлері шайқастың соңында Наполеонның императорлық гвардиясын жеңіп, оларды қууға көмектесті.
In 1815 during the Battle of Waterloo, Clinton led the 2nd Division which Wellington posted in reserve behind his right flank. The 2nd Division included the 3rd British Brigade (Maj Gen Frederick Adam), the 1st King's German Legion (KGL) Brigade (Col Du Plat), the 3rd Hanoverian Brigade (Col Hugh Halkett) and Lieut Col Gold's two artillery batteries (Bolton RA and Sympher KGL). His troops helped to defeat and pursue Napoleon's Imperial Guard at the end of the battle.
Кейінгі өмірі
1815 жылы ол Буфс полкінің (Royal East Kent Regiment) полковнигі болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды сақтап қалды. Ол 1829 жылдың 11 желтоқсанында Гэмпширдегі Эшлидегі шалғайдағы үйінде қайтыс болды. Ол Лорд Эльчоның қызы Сьюзанға үйленген еді. Олардың балалары болған жоқ.
In 1815 he was made Colonel of the Buffs (Royal East Kent Regiment), a position he held until his death. He died at his country residence in Ashley, Hampshire on 11 December 1829. He had married Susan, the daughter of Francis Charteris, Lord Elcho. They had no children.