Кіріспе

Канадалық саясаткер Джозеф Эдуард Кошон, (31 желтоқсан 1816 - 23 ақпан 1885) – 19 ғасырдың ортасындағы Квебектің көрнекті саяси қайраткері. Ол федералдық, провинциялық және муниципалдық деңгейлерде түрлі лауазымдарды атқарғанмен, Квебек премьері болу арманына ешқашан жете алмады.

Ерте өмір және білім

Квебек қаласында бай және танымал сеньорлар отбасында дүниеге келген Джозеф Эдуардың ата-анасы Жозе Кошон, ағаш шебері, және Маргарита Валле болды. Каушон 1830 жылдан 1839 жылға дейін Квебек кішкентай семинариясында классикалық білім алып, содан кейін құқық тануды оқыды.

Ерте мансап

1843 жылы Квебек адвокатурасына қабылданды, бірақ іс тәжірибесін жолға қоймады. Оның орнына журналистикаға көшті, 1841-1842 жылдары Le Canadien газетінде жұмыс істеді және сол жылдың желтоқсан айында өзінің Le Journal de Québec газетін шығарды. Бұл газет өткір саяси сатирасымен белгілі болды және алғашқы жылдары Луи Ипполит Лафонтеннің француз-канадтық реформаторларын қолдады. 1841 жылы ол «Білім беру орындары үшін суреттері бар физиканың элементарлық негіздері» деген тақырыпта физика бойынша элементарлық оқулық жариялады.

Саяси мансап

Каушон 1844 жылы саяси өмірге қадам басып, Канада провинциясының заң шығарушы жиналысында Монморенси округінен сайлауда жеңіске жетті. Ол 475 дауысқа 147 дауыспен Ташероны жеңіп, келесі үш жыл бойы Лафонтеннің француз-канадтық тобымен бірге оппозициялық орындықтарда отырды. Лафонтен партиясы 1847 жылы маңызды жеңіске жетті, ал Каушон аккламациямен қайта сайланды. Дегенмен, ол Лафонтен мен Роберт Болдуиннің кабинетіне кірмеді. Каушон Канаданың Шығысы мен Канаданың Батысын екі аймақтың да құқықтарын қамтамасыз ету үшін біріктіруді қолдады және екі тілді Августин Норберт Моринді провинциялық заң шығарушы жиналыстың спикері етіп сайлауға тырысты. 1851 жылы Франсис Хинкс Лафонтеннің орнын премьер-министрлікке ауыстырғанда, Каушонның ұстанымы екіұшты болды. Ол Хинкстің «Ашық қажыр» фракциясымен (өзі «социалистік және антикатолик» деп сипаттаған) одақтасуына қарсылық көрсетті және Хинкстің провинциялық хатшының көмекшісі болу ұсынысын қабылдамады. Ол реформаны толығымен тастамаса да, оның газеттеріндегі Хинкс үкіметін сынауы Квебектегі үкіметтің беделін әлсіретті. Каушон 1851 және 1854 жылдары қайта сайланды, соңғы сайлауда 883 дауысқа 529 дауыспен Глэкмейерді жеңді. 1854 жылы оның саяси ұстанымы екіұшты болды және жалпы нәтижелер шешімсіз болғандықтан Хинксті коалициялық премьер-министр ретінде алмастыруға үміттенді. Алайда ол бұл жоспардан бас тартып, Аллан Нейпир МакНабтың консерваторларымен, француз-канадтық блогымен (содан кейін Морин басқарған) және Хинкстің реформалық тобының бір бөлігімен одақ құрды. Келесі жылы Каушон үкіметтің сеньорлық жүйені жою (Луи Жозеф Папиноның қарсылығына қарамастан) және дін қызметкерлерінің мүліктерін мемлекеттік меншікке беру туралы шешімдерін қолдады. 1855 жылы ол Заң шығарушы кеңесті сайлауға жіберу туралы заң жобасын ұсынды; бұл заң қабылданды және келесі жылы күшіне енді. Кейінірек 1855 жылы Каушон МакНаб пен Этьен Пашаль Таше кабинетіне Корольдік жерлер комиссары болып тағайындалды. 1857 жылдың сәуір айында оның үкіметі Сент-Лоуренс өзенінің солтүстік жағалауында теміржол салуға қаражат бөлмеуге келіспегендіктен ол отставкаға кетті. Алайда Каушон «Көк партияның» мүшесі болып қалды және 1857 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланды. Каушон 1858 жылы бірнеше рет партиясына қарсы дауыс берді және оның Канада Конфедерациясын ерте қолдауына қарсы сөйледі. Дегенмен, ол 1861 жылы Джордж Этьен Картье мен Джон А. Макдональд кабинетінде қоғамдық жұмыстар министрі болып тағайындалды және Картье-Макдональд үкіметі келесі жылы парламентте жеңілгенге дейін осы лауазымда болды. Каушон 1861 жылғы жалпы сайлауда дауыс беру арқылы қайта сайланды және 1863 жылы Мистер Туранжоны 526 дауысқа 367 дауыспен жеңді. 1864 жылдың наурыз айында консерваторлар билікке оралғанда, Каушон қайтадан қоғамдық жұмыстар министрі болып сайланды. Ол тамыз айында «Ұлы коалиция» министрлігі құрылғаннан кейін бұл лауазымнан кетуге мәжбүр болды, бірақ ол үкіметті артқы орындықтардан қолдауды жалғастырды. Бұрын қарсылық көрсеткеніне қарамастан, ол конфедерация жоспарының белсенді жақтаушысы болды. 1865 жылы ол (француз және ағылшын тілдерінде) «Британдық Солтүстік Америка провинцияларының одағы» атты еңбегін жариялады, ол оның жоспарға бұрынғы қарсылығын қабылдамады. Парламенттегі орнын сақтап жүріп, Каушон 1865 жылдан 1867 жылға дейін Квебек қаласының мэрі болып қызмет етті. Оның не істегенін анықтау қиын, өйткені ол осы кезеңде ешқашан есеп жарияламады. 1867 жылдың шілдесінде Конфедерацияға қол жеткізілгеннен кейін Каушон Квебектің бірінші премьер-министрі болуға шақырылды. Алайда ол бұл тапсырманы орындай алмады, өйткені оның кабинетіне ағылшын тілін білетін адамды қосу жоспары провинцияның протестанттық азшылығының білім беруін қаржыландыру мәселесі бойынша бұзылып кетті. Каушон провинция үшін протестанттық басқарушылық құруға қарсы болды, ал оның барлық ағылшын тілді министрлері оны қолдады. Осыған байланысты Каушон шеттетілді, ал Пьер Шово оның орнына провинцияның бірінші премьері болды. Осы сәтсіздікке қарамастан, Каушон сол жылдың соңында Монморенси округінен федералды және провинциялық парламентке қайта сайланды. Квебек премьері болудан бас тартқан Каушон жоғары лауазымға ұмтылды. 1867 жылдың қазан айында ол консервативті үкіметтің оны Канада Сенатына тағайындауын және оның бірінші спикері ретінде таңдалуына мүмкіндік беруін талап етті. Осыған байланысты Нарцисс Фортуна Белло Сенаттан орнынан түсуге көндірілді, ал Каушон оның орнын 1867 жылдың 2 қарашасында алып, үш күннен кейін спикер болып сайланды. Оның тағайындалуы сенаторлардың екі тарапынан да наразылық тудырды, ал Каушон өзін тәуелсіз консерватор ретінде таныстырды. Бұл оқиға Каушонның бір айдан кейін Квебек қаласының мэрі болып қайта сайлануына кедеріс келтірген болуы мүмкін. Оның тағайындалуының танымына қарамастан, Каушон 1872 жылдың 30 маусымына дейін Сенат спикері қызметін атқарды (бірақ ол екі рет, барлығы он бір күнге уақытша қызметтен шеттеді). Оттавада ол Сэнди Хиллдегі Стадакона сарайында тұрды. Каушон 1871 жылы Квебек жиналысына аккламациямен қайта сайланды және 1872 жылы Сенаттан кетіп, қайтадан Федералдық палатаға сайлануға түсті. Бұл жолы Квебек орталығында сайлануға тырысқан ол, Джеймс Гибб Росс атындағы ағылшын тілді протестантқа қарсы тұрды. Нәтижесіндегі сайлау діни негізде бөлінді және өте зорлықпен өтті. Каушон 964 дауысқа 694 дауыспен жеңіске жетті; ол тәуелсіз консерватор ретінде парламентке оралды және ешқандай партиямен байланысты болған жоқ. 1873 жылы Каушон Н. Ф. Беллоны Квебек генерал-губернаторы лауазымынан алмастырғысы келді, бірақ көптеген жауы болғандықтан Макдональд үкіметі оны қабылдамады. Картье қайтыс болғаннан кейін ол федералды консервативті партияның Квебек жетекшісі болуды қалады, бірақ партия ішінде оның беделі төмен болды. Осы қабылдамаушылықтардан кейін ол оппозициялық либералдармен жақындасып, оларға қосылды, олар Макдональд үкіметін құлатқан Пацификалық жанжалдан кейін осы партияға қосылды. Каушон 1874 жылдың ақпанында «қос мандат» заңсыз болғандықтан Квебек заң шығарушы жиналысындағы орнынан бас тартты және содан кейін федералдық деңгейде өркендеуге назар аударды. Каушонның либералдық партияда болуы екі тарапқа да ыңғайлы болды. Каушон либералдарға Квебектегі католиктердің әртүрлі мәселелеріне байланыс жасауға мүмкіндік берді және партияға провинциялық желіні қайта құруға көмектесті. Қайтарыс ретінде Каушон 1875 жылдың 7 желтоқсанында Үкіметтің кеңесінің төрағасы лауазымына тағайындалды. Либерал премьер-министр Александр Маккензи оны Әділет министрі етіп тағайындауды қалады, бірақ партиядағы келіспеушіліктерге байланысты оны іске асыра алмады. Алайда Каушон 1877 жылдың 8 маусымында Ішкі кірістер министрі болып тағайындалды. Бұрынғыдай, Каушон партиясында даудың негізгі көзі болды. Уилфрид Лорье Квебек либералдары арасында Каушонның басты қарсыласы болды және 1877 жылдың қазан айында оны кабинеттен шығаруға сәттілікке жетті. Өтеу ретінде Каушон үшінші рет Манитобаның генерал-губернаторы болып тағайындалды, Александр Морристің орнын басты. Каушонның тағайындалуы Манитобаның ағылшын тілді тұрғындары арасында алаңдаушылық тудырды. Осы кезде провинцияның халқы этникалық, тілдік және діни тұрғысынан бөлінген еді және әртүрлі қауымдастықтардың мүшелері арасында жиі күшті антагонизм болды. Манитобаның көпшілігін құраған ағылшын тілді халықтың көптеген өкілдері Каушон олардың заңдық құқықтарын қорғаудан бас тартады деп сенді. Бұл болжам расталмады, бірақ Каушон 1878 жылы үкімет заңнамасын француз тілінде басып шығаруды жойған заңды бекітуге келіспеді. Бұрынғы Манитоба генерал-губернаторлары белсенді болғанмен, Каушон көбінесе рәсімдік рөлмен қанағаттанды. Бұл провинцияның саяси жетілгендігін және формалды атқарушы биліктен нұсқаусыз өзін-өзі басқару қабілетін көрсетеді. Каушонның өкілеттігі 1882 жылдың 1 желтоқсанында аяқталды, бірақ ол осы уақыттан кейін Манитобада қалды. Бұрын...