Бернард Мэйбек: Америкалық сәулетшінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Америкалық сәулетші Бернард Ральф Мэйбэк (7 ақпан 1862 – 3 қазан 1957) – 20 ғасырдың басындағы өнер және қолөнер қозғалысының американдық сәулетшісі. Ол Калифорния университетінде (Беркли) оқытушы болды. Оның көптеген маңызды ғимараттары Сан-Франциско шығанағы аймағында орналасқан.

Өмірбаян

Maybeck Нью-Йорк қаласында неміс иммигрантының ұлы ретінде дүниеге келді және Париждегі Сәндік өнер мектебінде оқыды. 1892 жылы ол Калифорния штатының Беркли қаласына көшіп келді. 1894-1903 жылдары Берклидегі Калифорния университетінде инженерлік сурет салу және сәулет дизайнын оқытты, сондай-ақ Джулия Морган мен Уильям Вурстер сияқты Калифорнияның басқа да маңызды сәулетшілеріне кеңесші болды. 1951 жылы ол Америка Сәулетшілер институтының алтын медалімен марапатталды. Maybeck американдық шеберлік, Миссия стилі, готикалық жаңғыру, Өнер және қолөнер және Сәндік өнер стильдеріндегі жұмыстарды жасаумен бірдей ұстанымында болды, әр сәулеттік мәселе толығымен жаңа шешімді әзірлеуді талап етеді деп сенді. Сан-Францискодағы А. Пейдж Браун кеңсесінде жұмыс істеген кезде Maybeck 1893 жылғы Чикагодағы Колумбияның дүниежүзілік көрмесіндегі Калифорнияның Миссия стиліндегі павилонына және Сан-Францискодағы Шведенборг шіркеуі үшін жасалған алғашқы Миссия стиліндегі креслоға үлес қосып, ықтимал түрінде қатысқан болуы мүмкін. Maybeck-тің көптеген ғимараттары оның ұзақ жылдар бойы тұрған Беркли қаласында әлі де тұр. 1910 жылғы Бірінші Христиан Ғылымы шіркеуі, Берклидегі ғимарат Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және Maybeck-тің ең үздік туындыларының бірі саналады. Оның көптеген жұмыстары Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. 1914 жылы Maybeck Берклидегі Maybeck концерт залының құрылысын қадағалады. Maybeck сондай-ақ 1915 жылғы Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінің бөлігі ретінде Сан-Францискодағы Сәндік өнер сарайының күмбезін жобалады, ал сол көрме үшін ол ағаш кесушілердің "Ху-Ху үйі" деген көрінісін жасады, ол тек қалың қабықталған ағаш діңгектерінен тұрды және нәзік үйлесімде орналастырылған. Сәндік өнер сарайы Maybeck-тің рим сәулетінің Калифорния контексіне қалай сәйкес келетіні туралы түсінігінің іске асырылуы ретінде қарастырылды. Maybeck сарайдың үлкен сәттілігінің себебі ротонданы өнер галереясы ғимаратына жалғастыратын шатырдың болмауы, галерея қабырғаларында терезелердің болмауы және ротонданың жанында ағаштардың, гүлдердің және су нысанының болуы болды деп айтты. Maybeck-тің ең қызықты кеңсе ғимараттарының бірі – Сан-Францискодағы Отбасылық қызмет агенттігінің үйі, 1010 Gough көшесіндегі кеңселер. Бұл ғимарат 1928 жылы салынған, қаланың тарихи ғимараттар тізіліміне енгізілген және әлі күнге дейін Отбасылық қызмет штаб-пәтері ретінде қызмет етеді. Оның ірі тұрғын үй жобаларының кейбіреулері, әсіресе Беркли, Калифорния төбелеріндегілер (әсіресе Ла-Лома паркі) сәулетшілер Грин мен Гриннің ең үздік бунгалоларымен салыстырылды. 1928 жылы Калифорниялық сәулетші Maybeck Харрисон мемориалдық кітапханасын испандық эклектикалық стильде жобалап, Майкл Дж. Мерфи салған. Maybeck өзінің мансабы бойында қала құрылысы туралы көптеген идеяларды ұсынды. 1890 жылдардан бері Беркли тұрғыны ретінде ол Хиллсайд клубымен тығыз байланыста болды. Оның қатысуы мен жұмысы төбелік қауымдастықтар туралы идеяларды дамытуға көмектесті. Maybeck цивилизация мен жердің бір-бірімен қалай байланысуы керектігіне қатысты бірқатар берік нанымдарды қалыптастырды. Екі басты қағида: 1) ландшафттың геологиясы, флорасы және фаунасы сәулетпен басып тасталмауы керек, керісінше сәулетпен күшейтілуі керек, 2) жолдар қолданыстағы беткейге сәйкес болуы керек және оған жүктемеуі керек. Ол ортақ қоғамдық ландшафт сияқты басқа да қағидаларды түсіндіретін, бірақ олар маңызды болды және Берклидің органикалық және бірегей төбелік өмір сүру парадигмасына айналуына көмектесті. Maybeck-тің Шығыс шығанағындағы қауымдастықтар туралы көзқарасы Сан-Францискодағы қала құрылысының дәстүрлі, мәжбүрлі және кең көшелер желілеріне бөлінген шығанақтың арғы жағындағысына қарағанда саналы қарсылық болды. Оның кейбір жерлерде өте тік беткейлерге орнатылған желілері өте тік көшелерге, тротуарларға және қалалық өтпелерге әкелді, олардың кейбіреулері тіпті күлкілі болды. Бірақ Maybeck догматик емес еді. Оның көзқарасы оның кең қызығушылықтары мен тәжірибесін көрсетеді. Maybeck өзінің Сәндік өнер сарайында және Калифорния университеті, Беркли кампусы, Сан-Франциско және Миссуридегі Принципия колледжі үшін Лох Лин бас жоспарында көркем өнердің формалды жоспарлау қағидаларымен ойнайтын. Ол сондай-ақ Орегон штатының Брукингс қаласындағы компания қаласы үшін, Богемиялық Гровтағы клуб үйі үшін және Иллинойс штатының Эльса қаласындағы Принципия колледжінің кампусындағы көптеген ғимараттардың жан-жақты қала жоспарын әзірледі. Maybeck-тің драма мен театрға өмір бойы бойы қызығушылығы оның көптеген жұмыстарында көрінеді. Бос уақытында ол костюмдер жасаумен айналысатын, сондай-ақ Берклидегі Хиллсайд клубындағы әуесқой өндірістер үшін декорациялар жасаған. Бернард Maybeck 1957 жылы қайтыс болды және Окланд, Калифорниядағы Таулық бейіште жерленді. Қазіргі уақытта жылжымайтын мүлік агенттері оның өлімінен кейін "Бернард Maybeck үйінің иесі болу – американдық сәулеттік қазыналардың эксклюзивті тобының бір бөлігіне айналу" деген мәлімдеме жасауда.

Maybeck was born in New York City, the son of a German immigrant and studied at the Ecole des Beaux Arts in Paris, France. He moved to Berkeley, California, in 1892. He taught engineering drawing and architectural design at University of California, Berkeley from 1894 to 1903, and acted as a mentor for a number of other important California architects, including Julia Morgan and William Wurster. In 1951, he was awarded the Gold Medal of the American Institute of Architects. Maybeck was equally comfortable producing works in the American Craftsman, Mission Revival, Gothic revival, Arts and Crafts, and Beaux Arts styles, believing that each architectural problem required development of an entirely new solution. While working in the office of A. Page Brown in San Francisco, Maybeck probably contributed to the Mission Style California Building at the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago and the first Mission Style chair, designed for the San Francisco Swedenborgian Church. Many of Maybeck's buildings still stand in his long time home city of Berkeley. The 1910 First Church of Christ, Scientist, Berkeley is designated a National Historic Landmark and is considered one of Maybeck's finest works. A number of his works are listed on the National Register of Historic Places. In 1914, Maybeck oversaw the building of the Maybeck Recital Hall in Berkeley, California. Maybeck also designed the domed Palace of Fine Arts in San Francisco as part of the 1915 Panama Pacific International Exposition, and for the same fair he carried out his vision of the lumberman's lodge, "House of Hoo Hoo", made of little more than rough barked tree trunks arranged in delicate harmony. The Palace of Fine Arts was seen as the embodiment of Maybeck's elaboration of how Roman architecture could fit within a California context. Maybeck said that the popular success of the Palace was due to the absence of a roof connecting the rotunda to the art gallery building, along with the absence of windows in the gallery walls and the presence near the rotunda of trees, flowers and a water feature. One of Maybeck's most interesting office buildings is the home of the Family Service Agency of San Francisco, offices at 1010 Gough Street. This building, constructed in 1928, is on the city's Historic Building Register and still serves as Family Service headquarters. Some of his larger residential projects, most notably a few in the hills of Berkeley, California (see esp. La Loma Park), have been compared to the ultimate bungalows of the architects Greene and Greene. In 1928, the Harrison Memorial Library was designed by California architect Maybeck in a Spanish Eclectic style and built by Michael J. Murphy. Maybeck had many ideas about town planning that he elaborated throughout his career. As a citizen of Berkeley from the 1890s, he was intimately involved in the Hillside Club. His associations and work there helped evolve ideas about hillside communities. Maybeck developed a number of firm beliefs in how civilization and the land should relate to each other. Two overriding principles would be: 1) the primacy of the landscape geology, flora and fauna were not to be subdued by architecture so much as enhanced by architecture 2) roads should pattern the existing grade and not be an imposition upon it. There were other principles he would elucidate, such as a shared public landscape, but these were key, and helped Berkeley evolve into a paradigm for hillside living that was organic and unique. Maybeck's visions for communities in the East Bay were also a conscientious counterpoint to across the bay where in San Francisco city planning was much more conventional, forced, and regimented into expansive grids of streets. Its grids, imposed in places on very steep grades, resulted in extremely steep streets, sidewalks and urban transitions, some almost comically so. Maybeck was not doctrinaire however. His views reflected his wide interests and experience. Maybeck would play with more formal Beaux Arts planning principles on less steep grades, as his Palace of Fine Arts and numerous proposals for the University of California, Berkeley campus, San Francisco, and the Loch Lin General Plan for Principia College in Missouri, would reflect. He also developed a comprehensive town plan for the company town of Brookings, Oregon, a clubhouse at the Bohemian Grove, and many of the buildings on the campus of Principia College in Elsah, Illinois. A lifetime fascination with drama and the theatre can be seen in much of Maybeck's work. In his spare time, he was known to create costumes, and also designed sets for the amateur productions at Berkeley's Hillside Club. Bernard Maybeck died in 1957 and is buried in the Mountain View Cemetery in Oakland, California. Listing agents now claim after his death that, "Owning a Bernard Maybeck home is to become part of an exclusive group of people who own American architectural jewels."